Gente Que Si

ή αλλιώς, να μ' αγαπάς από το Τρίφωνο!
φιλιά πολλά

Κάποιος έκανε ζωγραφιές στον ουρανό

λίγο πριν τις 6 σήμερα το βραδάκι κι ενώ ετοιμαζόμουν για το μάθημα των γερμανικών, έστρεψα το βλέμα μου προς το παράθυρο που είναι ακριβώς δίπλα μου. η εικόνα που αντίκρυσα ήταν μοναδική

ένας ουρανός, μωβ, ροζ, πορτοκαλής
με σκιες σε σκούρο μπλε και λίγο γκρι

Ο Gustavo πήρε αμέσως τηλέφωνο το pirlaki
γιατί έχει μια τρέλλα με τη φωτογραφία και τα χρώμματα

ο ήλιος που κρύβεται σιγά σιγά πίσω από τα βουνά
απλώνει με τις άκρες των αχτίδων του
μαγικά χρώμματα στον ουρανό μας

μείναμε να χαζεύουμε μπροστά στο ανοιχτό παράθυρο
και καθώς πήγαινα να πλύνω την κούπα μου
ακούω τον μικρό να μιλάει με τον προγραμματιστή μας
τον Avisekh

και φεύγει αφήνοντας μια πολύ όμορφη αίσθηση
για το τέλος της μέρας

είδες? τον ρωτάει
τους ακούω που συζητούν και χαμογελάω
γιατί είναι ωραίο που ενθουσιάζονται!!
κανείς από τους δυο δεν είχε τη μηχανή μαζί του
κρίμα γιατί η δική μου η μικρή είναι πολύ περιορισμένων δυνατοτήτων.

μαγικά χρώμματα
ήρεμα χρώμματα
γλυκά χρώμματα
ζεστά χρώμματα
χρώμματα τελείως αρμονικά συνδυασμένα

μ' αρέσει ο ουρανός

μ' αρέσει ο ήλιος
και όταν φεύγει
αλλά και όταν έρχεται!!

τη βόλτα που είχα προγραμματισμένη για σήμερα θα την πάμε μια από τις επόμενες μέρες
γιατί με συνεπήρε ο ουρανός απόψε :)

Ανακατωμένος ο ερχόμενος

στο παρκάκι της Av. du Théâtre στη Λωζάνη

αρέσει πολύ στη μαμά μου!

Δεν μπορώ να καταλάβω πως γίνεται και όλες οι βλακείες σκάνε ταυτόχρονα. Γιατί πρέπει να υπάρχουν εκείνες οι μέρες που βαριέμαι μέχρι θανάτου γιατί δε συμβαίνει τίποτα και από την άλλη πρέπει να υπάρχουν και εκείνες οι μέρες που πρέπει να γίνουν όλα μαζί. Και στη δουλειά και στο σπίτι και παντού. Κατ᾽αρχήν μας ήρθε το κρύο πολύ απότομα. Μια Παρασκευή ήμασταν σε μια βεράντα και κάναμε πάρτυ με κοντομάνικα και πεδιλάκια και το Σαββατοκύριακο που ακολούθησε ήταν εξίσου ανοιξιατικοφθινοπωρινό και η Δευτέρα που ακολούθησε ήταν δραματική. 2 βαθμοί κελσίου το πρωί που με το ζόρι έφταναν τους 9 στις μεγάλες ζέστες του μεσημεριού. Τρέχα να βρεις που είναι τα χειμωνιάτικα, άλλα στο υπόγειο, άλλα στο πίσω μέρος της ντουλάπας, άλλα στο καθαριστήριο, άλλα αποθηκευμένα και μοσχομυριστά από τη μανούλα μου. Το κρύο δεν με ενοχλεί τόσο όσο η βροχή. τη σιχαίνομαι ανεπανάληπτα ειδικά όταν πρέπει να βγω από το σπίτι και να πάω στο γραφείο. Περισσότερο τη σιχαίνομαι όταν είμαι στην Αθήνα για δυο μέρες ακριβώς, χωρίς αυτοκίνητο γιατί ναι, ακόμα φοβάμαι να οδηγήσω στην Αθήνα. Ε, κάποια στιγμή θα το κάνω αλλά ακόμα δεν θέλω.

Σήμερα, είναι ακριβώς πέντε μήνες. Γιόρτασα την επέτειο με πηδηματάκια για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό! Μου φαίνεται απίστευτο ότι 5 μήνες μετά κάνω ακόμα φυσιοθεραπείες, ότι 5 μήνες μετά το γόνατό μου είναι πολύ καλά αλλά όχι όπως πριν, υπάρχουν πράγματα που δεν μπορώ να κάνω, που φοβάμαι να τα κάνω και άλλα που πονάω όταν τα κάνω. Έχω ακόμα ένα χειρουργείο που προγραμματίστηκε ήδη και ελπίζω να ξεμπερδέψω πια.

Στο γραφείο... της μουρλής. Γίνονται 200 πράγματα μαζί και έχω μπλέξει με μια φακλάνα αγγλίδα που το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να γλύφει πατόκορφα την ελβετογερμανίδα αφεντικίνα της. Ρούκου δηλαδή. Στο τέλος κάνω και τη δική της δουλειά και τελειώνει το πάρτυ. Ευτυχώς, έχει αρχίσει και ζεσταίνει λίγο ο καιρός, 8 βαθμοί το πρωί και έφτασε τους 15 το μεσημέρι, σημαντική η βελτίωση και έτσι μπορούμε να αφήνουμε τα παράθυρα ανοιχτά γιατί οι ινδοί δεν παλεύονται. Και δεν αργεί η μέρα που θα γίνω bitch και θα τους πω ότι το νερό και το σαπούνι κάνουν καλό στην υγεία όλων μας! Από βροχή πάμε καλά, έχει βρέξει ελάχιστα και οι φορές που έβρεξε ήταν εκείνες του μεγάλου ψόφου που στις γύρω κορυφές χιόνιζε.

φεύγοντας πήρα μαζί μου ένα κομμάτακι ουρανό να κρατήσει μέχρι την επόμενη φορά. κι ένα κομματάκι πράσινο, που όταν ζούσα εκεί με νευρίαζε γιατί την άνοιξη μου γέμιζε το μπαλκόνι με κίτρινη γύρη.

Ηδύποτον Πάτρας

Το πατρινό ηδύποτο είναι η τεντούρα ή αλλιώς, μοσχοβολήθρα όπως την έλεγαν οι παλιοί Πατρινοί. Σύμφωνα με τις γραφές αναπτύχθηκε στην Πάτρα την περίοδο της Ενετοκρατίας και το ονομά της προέρχεται από το λατινικό tintura που σημαίνει εκχύλισμα. Το χρώμα, το άρωμα και τη γεύση της τα οφείλει στην κανέλλα, το γαρύφαλο, τη μαστίχα, το μοσχοκάρυδο, το κίτρο και το μανταρίνι. Βέβαια κάθε οινοποιία στην Πάτρα παράγει τη δική της τεντούρα και έτσι η συνταγή αλλάζει και η γεύση ποικίλει.

Σκέτη ή με πάγο μετά από ένα ωραίο γεύμα σαν χωνευτικό. Εγώ την πίνω και ανεξαρτήτως γεύματος. Στην Έλενα αρέσει πολύ με πάγο και λίγη κρέμα γάλακτος. Τεντούρα, αυγό και φρυγανιά τριμμένη είναι ότι πρέπει για εντριβές σε κοτοπουλάκι που ψήνεται στο φούρνο. συνοδεία εσπεριδοειδών. Γιαουρτάκι με χουρμάδες, δαμάσκηνα και τεντούρα. Συνοδεύει πάρα πολύ ωραία αφράτους λουκουμάδες πασπαλισμένους με κανελίτσα και καρύδι. Την έχουν μεγάλη ανάγκη οι νιόφερτοι στο καρναβάλι για να μπορέσουν να τραγουδήσουν το σαράντα μνια με κύκλουσαν!!
Η δική μου αγαπημένη είναι η τεντούρα Κάστρο της οικογένειας Χάχαλη που ήρθαν στην Πάτρα από τη Χίο το 1939 και έκτοτε παράγουν την ωραιότερη τεντούρα για την οποία οι πατρινοί (το -νοί με -νοιιιιι) είναι περήφανοι :-)
Άντε γεια μας!!

η αγάπη μου

μου έχει λείψει τόσο πολύ!!!

χθες με πήραν τηλέφωνο με τη μαμά της

και μου μιλούσε, και γελούσε όταν της μιλούσα εγώ

(μου το έλεγε η μαμά της)

η Αντζελίνα μου είπε επίσης, ότι έχει πολύ χαρακτήρα και άποψη

το μωρό μας. αρνείται να φάει οποιαδήποτε φόρμουλα γάλακτος

της αρέσει το γαλατάκι της Κλάραμπελ μόνο

(αυτή είναι η Αγγελικούλα μας και μαμά της)

επίσης, δεν της αρέσει η κρέμα βανίλια

το μηλαράκι της όμως το έφαγε κάπως πιο εύκολα.

επιδίδεται στο εξτρήμ σπορ

της εξερεύνησης της στοματικής κοιλότητας

με μεγάλο ζήλο : -)

στη φωτογραφία κοιμάται στον ώμο της γιαγιάς της,

-της γνωστής πια κυρίας Ελπίδας-

τη μέρα που συναντηθήκαμε για πρώτη φορά!

γιατί η ζωή είναι μεγαλύτερη από την αγάπη

έλεγε η Τζαννή γιατί αυτό της έμαθε η ζωή της και αυτό καθόρισε όλη της τη ζωή. Αυτό καθόρισε τελικά και τη ζωή της μοναχοκόρης της. Πρόκειται για την ιστορία ζωής της Μαργαρίτας. Ενός κοριτσιού που είχε την τύχη να μεγαλώνει δίπλα σε μια ανεπανάληπτη μάνα στη δύση του μεσοπολέμου στη Δωδεκάνησο που βρισκόταν κάτω από την κατοχή των Ιταλών. Τότε που οι Ιταλοί δεν έμοιαζαν με κατακτητές αλλά και αργότερα όταν οι καταστάσεις δυσκόλεψαν με την έναρξη του πολέμου και την εμπλοκή της Ελλάδας σε αυτόν. Δυο γυναίκες, μια οικογένεια που ζουν το δύσκολο αποχωρισμό από τον πατέρα που ξενιτεύεται για να τους εξασφαλίσει μια καλύτερη ζωή. Κι εκείνες ζουν για να διαφυλάξουν την αξιοπρέπειά τους σ᾽ένα τόπο μικρό που μιλάει πολύ.

Και ενώ τo θέμα είναι η ιστορία της Μαργαρίτας και το πως με οδηγό τη μεγαλοψυχία και την αξιοπρέπεια απεγκλωβίζει τις τύχες ενός ολόκληρου νησιού, η Ιουστίνη έχει καταφέρει να δώσει εξαιρετικά την ατμόσφαιρα στη Δωδεκάνησο αλλά και στην Ελλάδα. Τα ιστορικά γεγονότα δένουν με την κεντρική ιστορία όπως σε ένα πίνακα είναι αρμονικά δεμένο το θέμα με το φόντο. Λιτοί χαρακτήρες, λιτή ζωή, λιτό το νησί και συνεπώς λιτές οι περιγραφές χωρίς όμως να χάνεται ακόμα και η παραμικρή λεπτομέρεια. Έντονα συναισθήματα που τονίζονται μέσω μιας επίσης απέριττης περιγραφής, πως αλλιώς... έτσι μόνο ταιριάζει στους χαρακτήρες των ηρώων της.

Ένα ακόμα εξαιρετικό μυθιστόρημα από την Ιουστίνη, τη δική μας Ιουστίνη! Το περίμενα ήδη από τις μέρες που γραφόταν και ανυπομονούσα να το πάρω στα χέρια μου. Μόλις έφτασε το διάβασα μονορούφι και έχω να πω ότι άξιζε τον κόπο η αναμονή. Και ενώ η αναμονή δημιουργεί προσδοκίες πρέπει να πω ότι δεν απογοητεύτηκα καθόλου από το αποτέλεσμα. Αντιθέτως, είναι καλύτερο των προσδοκιών μου και γι᾽αυτό όπως είπα και στην ίδια θεωρώ ότι αυτή είναι η καλύτερή της συγγραφική στιγμή ως τώρα.

Καλοτάξιδο αγαπημένη μου να είσαι πάντα γερή και να μας χαρίζεις τέτοια βιβλία.

τα προχθεσινά συν μερικά άλλα

ο προχθεσινός ψιλοχαμός ψιλοσυμμαζεύτηκε. όχι μόνος του βέβαια προς μεγάλη μου απογοήτευση... ηρέμησα και κάπως γιατί είχα την αίσθηση ότι οι λογαριασμοί ήταν πολύ περισσότεροι από ότι συμβαίνει στην πραγματικότητα. αλλά έβλεπα όλα αυτά τα χαρτιά και με έπιανε πανικός στην ιδέα ότι έχουν μαζευτεί τόσα πολλά. μαζεύτηκαν λοιπόν αυτά στο κλασεράκι τους και τη θέση τους πήρε ο κατάλογος γνωστής μάρκας ρολογιών μια που έχω αποφασίσει να μου κάνω ένα δωράκι. γιατί ήταν δύσκολος όλος αυτός ο καιρός, γιατί στεναχωρέθηκα πάρα πολύ, γιατί είδα το Χριστό φαντάρο, γιατί μερικές φορές αγχώθηκα κιόλας και το αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν να αποκτήσω και τα πρώτα μου λευκά μαλλιά. μεγάλο πρόβλημα θα μου πεις.. τι να κάνω στη δική μου μάταιη κλίμακα αξιολόγησης είναι μεγάλο το πρόβλημα. είναι η πρώτη φορά που το λέω σε παραπάνω από έναν άνθρωπο. ο Κώστας που με βάφει στο κομμωτήριο γέλασε και μου είπε είσαι πολύ τυχερή που έφτασες στα 30 χωρίς λευκά και τα απέκτησες μόλις τώρα. η Αντζελίνα μου με αγκάλιασε γιατί κλαψούριζα και μου είπε, βρε χαζούλα εγώ έχω άσπρα εδώ και πολλά χρόνια και η μαμά (η κυρία Ελπίδα) μου έχει πει να τις κόβω με το ψαλίδι από τη ρίζα και δεν φαίνονται. μετά πήρα τη μπεμπούλα αγκαλίτσα και τα ξέχασα όλα.

δύο από τις μπομπονιέρες από τη βάφτισή της

ο πρίγκηπας μέσα στο κουτάκι του

και ο προγραμματιστής από το Νεπάλ στο βάθος

πραγματικά, τα λευκά ήταν το μεγαλύτερο σοκ μετά το ατύχημα. ήταν αποτέλεσμα κι αυτό του ατυχήματος νομίζω. με είχα πολύ καλομαθημένη γενικά, τώρα έχω και δικαιολογία για να με χαιδολογάω λίγο παραπάνω. λίγο το σημάδι στο γόνατο, λίγο που δε μπορώ να χοροπηδήξω (το δουλεύω το χοροπήδημα στη φυσιοθεραπεία) όταν ακούω αυτό ή και άλλα σαν αυτό, λίγο που γερνάω μαμά.. ε, δε θέλω και άλλα μου φτάνουν αυτά. σήμερα μου ανακοίνωσε και ο Γκρεγκορί ο φυσιοθεραπευτής ότι ήταν η τελευταία μας σεάνς και ότι θα έπρεπε να με αναλάβει κάποιος άλλος γιατί τον στέλνουν σε άλλο νοσοκομείο. δεν μου άρεσε και τόσο αυτή η εξέλιξη γιατί μου άρεσε πολύ ο τρόπος που δούλευε και η πρόοδος που έχω σημειώσει από τότε που με ανέλαβε. βοήθησε πάρα πολύ βέβαια και η θάλασσα της Ελλάδας όπως του έλεγα για τον πειράξω αλλά ομολογώ ότι έκανε πολύ καλή δουλειά. τέλος πάντων τώρα θα γίνουμε φίλοι με τον Φρανσουά και βλέπουμε. σε λίγες μέρες θα δω και το γιατρό για να αποφασίσουμε πότε θα γίνει η επέμβαση για να βγουν τα καρφάκια και τα συρματάκια και να τελειώνω με το γόνατο. και συγχίζομαι τρελλά που οι πιτσιρικάδες δεν πάνε να δώσουν κατάθεση στην τροχαία να τελειώνουμε με αυτή την ιστορία και περισσότερο συγχίζομαι γιατί δεν ζήτησα την ποινική δίωξη του πιτσιρικά γιατί νόμιζα ότι ήταν πιο ευαίσθητος!!!

στη δουλειά γίνεται ο κακός χαμός, αν κάνω το λάθος και σηκωθώ από την καρέκλα μου για δέκα λεπτά όταν επιστρέψω με περιμένουν τουλάχιστον 25 mail που μου ζητούν να κάνω κάτι για να προχωρήσουν τα σενάρια του intra market supply plan, του 1 face 2 the customer, της επισκευής ανταλλακτικών, των δοκιμών νέων προϊόντων και τελειωμό δεν έχουν. οι generating demand μου έφεραν δώρο χθες, ένα δεινόσαυρο από το ice age 3 που τον δίνουμε δώρο με τα δημητριακά αν δεν κάνω λάθος.

σε αυτή τη συλλογή προστέθηκε

ο δεινόσαυρος που κέρδισα με την αξία μου :-)

εγώ πρέπει να κάνω διάφορα σεταρίσματα στο σύστημα για να κοστολογηθεί αυτό το πραγματάκι και για να δούμε και τι κερδίζουμε ως εταιρία από αυτές τις δραστηριότητες. αλλά αύριο είναι Παρασκευή και αντίθετα με όλες τις προηγούμενες Παρασκευές αύριο θα φύγω νωρίς, δηλαδή πριν τις 6 σίγουρα. καλά, έτσι έλεγα και την προηγούμενη αλλά...πφφφ και είναι μόνο αρχές Οκτώβρη και δεν έχουμε και καμιά αργία μέχρι τα Χριστούγεννα. φυσικά και δεν θα το πάω σερί μέχρι τα Χριστούγεννα, έχω ήδη προγραμματίσει 2 ολόκληρα ταξιδάκια στην Ελλάδα και όλο και κάπου θα πάω εδώ τριγύρω. μέσα σε όλα αυτά έχω και τη στριπτιτζού από πάνω, που χθες στις 3 το πρωί λύσαξε και ενώ είχα καταφέρει να κοιμηθώ από τις 11 με ξύπνησε και έμεινα ξύπνια μέχρι τις 6:30 το πρωί. μετά χτύπησε το πρώτο ξυπνητήρι στις 7:15 και το δεύτερο στις 7:45 και τελικά σηκώθηκα στις 9 ακριβώς. σκατούλες δηλαδή πάλι κουρασμένη είμαι σήμερα. δε νυστάζω όμως! άλλαξα δωμάτιο και λαπ τοπ, έκανα ντους με λεβάντα μπας και μου φέρει ύπνο, έβαλα και τη φοβερή precision της chanel που μου την έκανε δώρο η καλλιτέχνις μας μαζί με μια φοβερή καρτούλα που γράφει μέσα πολύ ωραία πράματα και πολύ συγκινήθηκα όταν μου τα έδωσε.

η καρτούλα της Βαλ είναι αυτή που λέει get well

και έχει και ένα μελισσάκι κολλημένο πάνω

υπόσχομαι αύριο να φέρω μια πιο καλή φωτογραφία!

εγώ βέβαια θέλω να τη ρωτήσω γιατί την precision και όχι τη radiance... γιατί σκέφτομαι όταν τελειώσει η precision να πάρω την άλλη, μπορώ ή όχι;;

αυτό το ποστ, δεν είμαι σίγουρη αν θέλω να το ανεβάσω, σκέφτηκα να κλείσω τα σχόλια, αλλά δε βαριέσαι δικό μου είναι κι αν μου τη δώσει το κατεβάζω ;-)