The absolute star

Ειλικρινά δεν έχω λόγια. Η γυναίκα δεν παίζεται! Επί δύο ώρες χόρευε και τραγουδούσε, όχι playback αλλά ζωντανά. Playback ήταν μόνο οι δεύτερες φωνές και ελπίζω να της το δικαιολογήσουν οι αυστηροί κριτικοί που είναι αμείληκτοι, τη βρήκαν κακοντυμένη που απλά κάνει αερόμπικ στη σκηνή, μπου χαχα.

Η έναρξη του show ήταν εντυπωσιακότατη, με τρισδιάστατα βίντεο, καραμελίτσες να κατρακυλούν στις οθόνες και αυτή να τραγουδάει το candy shop.

Την έβλεπα και σκεφτόμουν ότι δεν μπορεί αυτή η γυναίκα να είναι 50 χρονών, αδύνατον. Απίστευτη φυσική κατάσταση, κορμί τρελλά γραμμωμένο, πολύ λεπτή και μικροκαμωμένη!

On and on the beat goes και η εμφάνιση του Justin Timberlake ως ολόγραμμα στο 4 minutes μας ξεσήκωσε ακόμα πιο πολύ και η Madonna χόρευε μαζί του σαν να τον είχε αληθινά δίπλα της. Αποθέωσε το la isla bonita με τη gypsy εκτέλεση και τα τσιγγάνικα βιολιά.

Επέβαλλε το δικό της κώδικα επικοινωνίας με το κοινό της. 'Θέλετε να ακούσετε κι άλλο'? και εμείς έπρεπε να πούμε αντί για ναιιιιιιιιιι- ούα ούα, αργήσε το κοινό να το καταλάβει αλλά αυτή εκεί επέμενε μέχρι να της το φωνάξουν και οι 74000 του ΟΑΚΑ.

Φυσικά δεν θα μπορούσε να μην περάσει και τα μυνήματά της με τον δικό της τρόπο, υποστήριζει φανερά Ομπάμα και κράζει ΜακΚέιν. Κρίμα που δεν έχουμε έναν πάπα κι εμείς για να έχει μια αφορμή να τραγουδήσει το πολύ πολύ μα πάρα πολύ αγαπημένο like a virgin :))

Το hung up από το Confessions on a dance floor το πήγε σε άλλη διάσταση, το έκανε σούπερ μπιτάτο και δυνατό και έγινε χαμός στο γήπεδο!

Sticky and Sweet, Madonna και πριν και τώρα και πάντα. ....don't pretend you're not hungry 'cause there's plenty to eat, come on into my store 'cause my sugar is sweet..

Εγώ όμως πεθαίνω για ....don't stop me now don't need to catch my breath I can go on and on and on when the lights go down and there's noone left I can go on and on and on....Give it to me yeah noone's gonna show me how, give it to me yeah noone's gonna stop me now...

GAME OVER GUYS

και μη θυμώνετε που δεν μας είπε καληνύχτα και δεν έκανε encore ήξερε ότι δεν θα πηγαίναμε για ύπνο ;)

Τζουτζούκο thanks you!! Πολύ!!!!

Madonna live in town

σήμερα είμαστε όλοι Sticky and Sweet!! Έσκισε το Madonnaki. Περισσότερα όταν επιστρέψω αύριο.
Give it to me yeah I'm gonna show you........
Sticky φιλάκια

Μας τελείωσε

και αυτή η εβδομάδα. Δεν έχω κάνει τίποτα απολύτως από την Τρίτη που γύρισα από τη Σαλονίκη, μόνο κοιμάμαι. Το λαπ τοπ μου νομίζω πως έχει κολλήσει μυρμήγκια και σέρνεται γι'αυτό κάνω ένα γρήγορο ποστάκι από το γραφείο και γι'αυτό θα πάρω άλλο λαπ τοπ, ε και κάποια στιγμή θα βρεθεί κάποιος να κάνει ένα format στο παλιό και θα στρώσει.

Αύριο δεν δουλεύω, αύριο είναι η μέρα του αεροπλάνου μεσημεράκι από Γενεύη και σε 2 ωρίτσες και κάτι τσουπ στην Αθήνα. 'Ασε με τον καιρό δεν ασχολούμαι πια αλλά μπορεί την Κυριακή να έχει λιακάδες, οπότε θα την περάσω στο σουρτούκι. Ελπίζω όμως να μη βρέχει το Σάββατο γιατί έχω και στο Μαντονάκι να πάω αλλά θα έχω πάει και Βαγγέλη μη μου γίνει το μαλλί σκατί δε μπορώ..

Σήμερα ελπίζω να κυλήσει ήρεμα η μέρα γιατί δεν έχω καμιά όρεξη να κάτσω εδώ μέσα μέχρι αργά, άσε που έχω να πάω και στη Λωζάννη να πάρω τα μακαρόν για το Βαγγέλη και το La Duree είναι ανοιχτό μέχρι τις 6.30, να χέσω τα ωράρια τους.

Έκλεισα και ραντεβού με τον οδοντίατρο για Σάββατο πρωί, αυτά τα μηνιαία ραντεβού με τον οδοντίατρο είναι οι μαλακίες των Ελβετών οδοντιάτρων (3 τον αριθμό) που με περιποιήθηκαν και τώρα τις πληρώνω.

Άσχετο, αλλά ένα σωρό άσχετα έχω πει, έχω τώρα απέναντί μου έναν τύπο πολύ ωραίο ομολογούμενως. Δηλαδή από τους ωραιότερους που κυκλοφορούν στην περιοχή και με αναρίθμητες κατακτήσεις. Με χαλάει όμως ένα πράγμα, ότι έχει το στυλάκι είμαι ωραίος και το ξέρω, αλλά το ξέρω πολύ καλά όμως. Αν ήταν λίγο πιο μικρό το μπαμπού καλαμάκι του ίσως να ήταν καλύτερα τα πράγματα. Φταίνε και οι γκομενίτσες όμως που πέφτουν ως ώριμα σύκα με το που θα τις κοιτάξει με την άκρη του ματιού του. Πάντως μόλις πριν λίγο χτύπησε το τηλέφωνο μου και επειδή τον κοίταζα κόντεψα να μου βγάλω το μάτι με το ακουστικό, :)))

Έχω και ακριβώς δίπλα μου ένα κουτί σιροπιαστά από τη Βηρρυτό, δεν είναι σιροπιαστά γιατί σιρόπι δεν έχουν αλλά για να συννενοηθούμε ας τα πούμε σιροπιαστά. Τα έφερε ένας φίλος Ελληνο-Λιβανέζο-Γερμανός και κάνω υπερπροσπάθεια να μη τα φάω. Ευτυχώς που έρχεται διάφορος κόσμος και τα τρώνε σιγά σιγά.

Τέλος εδώ μέσα κάνει κρύο, γιατί είναι τόσο έξυπνοι που αποφάσισαν να φτιάξουν κάτι στη θέρμανση τέλη Αυγούστου, κάτι οι ρυθμοί των Ελβετών που είναι τα ζα μου αργά γενικώς κάτι το bise noir που μας θυμήθηκε νωρίς έχω ξυλιάσει και κρυώνει και ο καφές μου γρήγορα.

Σας αφήνω και σας φιλώ γιατί ήρθε ο ωραίος να συζητήσουμε κάτι, για δουλειά μωρέ αμάν αμέσως επιφωνήματα :)

Για να δούμε τι λέει ο καιρός...

για εδώ οι προβλέψεις είναι κάπως έτσι...

και εκεί κάπως... αλλιώς


λίγο βροχερά βέβαια, αλλά λίγο μόνο μια σταγόνα!
Όπως και να 'χει όμως εγώ αύριο πάω εκεί. Τη Δευτέρα έχουμε αργία, ευκαιρία λοιπόν για ταξιδάκι αναψυχής!! Έχει και φαφέ της προκοπής, που τον σερβίρουν με ένα σωρό φιν φον γλυκισματάκια. Αλλά έχει και φαγητό πολύ ωραίο, και θάλασσα, και ωραίο κόσμο, και ωραία αγόρια αλλά και ωραία κορίτσια, ωραίο κόσμο γενικώς. Το συμπέρασμα είναι ότι θα περάσουμε πολύ ωραία, το ξέρω.

Σας φιλώ και Καλό Σαββατοκύριακο από σήμερα γιατί η Παρασκευή δεν μετράει, χα.

Σοκολάτα φάγαμε

ας πιούμε και καφεδάκι τώρα. Όχι εδώ, όχι στη βεράντα αλλά στη Βιέννη! Το ταξίδι της επιστροφής από την τελευταία δόση των καλοκαιρινών διακοπών ήταν μέσω Βιέννης. Σκέφτηκα να μη χάσω την ευκαιρία και να περάσω μια μέρα στην Αυστριακή πρωτεύουσα! Το Δεσποινάριον με είχε βάλει στο τριπάκι της Βιέννης ήδη από την άνοιξη. Δεν έμεινα πολύ, μόνο μια μέρα. Ε, κατά τη διάρκεια αυτής της μέρας ούτε εγώ ξέρω πόσους καφέδες ήπια. Μαζί όμως διαλέγω να πιούμε καφεδάκι στα δυο που μου άρεσαν περισσότερο. Υπ' όψιν όμως στη Βιέννη συνάντησα τους πιο αγενείς σερβιτόρους, χειρότερους κι από τη Βαυαρή σε ένα καφέ του Μονάχου στη Marienplatz. Το χαμόγελο είναι άγνωστο και ως λέξη νομίζω, ερωτήσεις δεν τολμάς να κάνεις γιατί απλά δεν σε παίρνει, ο καφές όμως είναι άπαιχτος!!

Στάση πρώτη Hotel Sacher , δίπλα στην Όπερα. Wienner melange συνοδεία αυθεντικής sacher torte. Για το γλυκό δεν πεθαίνω, έχω φάει πολύ καλύτερα αλλά αφού ήταν το ορίτζιναλ...

Στη Βιέννη ο καιρός ήταν καταπληκτικός, ήλιος, ζέστη και πιτσιρίκια πολλά μια που ήταν η πρώτη μέρα στο σχολείο! Όσοι είχαν λίγο χρόνο απολάμβαναν την υπέροχη μέρα σε τραπεζάκια έξω.

Η βόλτα συνεχίστηκε στο κέντρο της πόλης, καθεδρικός, μουσεία, πάρκα, βιτρίνες, μια στάση στο Swarowski γιατί έχασα τα κερασάκια μου στο νιπτήρα του ξενοδοχείου στη Μύκονο.

Κουραστικό το πάνω κάτω, πέρα δώθε, στάση για καφέ. Στο Demel. Πάρα πολύ ωραίος χώρος. Με κουζίνα βιτρίνα. Τραπεζάκι έξω ούτε για δείγμα. Καθίσαμε μέσα. Και βλέπαμε από τη βιτρίνα τους ζαχαροπλάστες. Ένα μικρό brauner, εσπρεσάκι δηλαδή με appfelstrudel.

Ήπιαμε το καφεδάκι μας, φάγαμε το γλυκάκι μας και θέλαμε να φύγουμε. Η πιο καλή γκαρσόνα άφαντη. Θεωρώ απολύτως λογικό να πάρω την αποδειξούλα μου και να πάω να πληρώσω στο ταμείο. Αμ δε. Με αυστηρό ύφος η ταμίας μου λέει κάθιστε στο τραπέζι σας και όταν έρθει η σερβιτόρα σας θα πληρώσετε σε εκείνη, γκρρρρ. Περιθώρια συζήτησης ΜΗΔΕΝ. Στροφή και στο τραπεζάκι μου.

Μετά από αρκετούς καφέδες, κατέληξα ότι στη Βιέννη δεν έχει νόημα να αναζητάς πρώτης τάξεως εξυπηρέτηση γιατί μάλλον δύσκολα θα τη βρεις. Καλό καφέ όμως θα βρεις εύκολα. Γι' αυτό πρώτης τάξεως πουρ μπουάρ δεν άφησα πουθενά αλλά όλα τα άλλα μου άρεσαν πάρα πολύ.

Φιλιά Βιεννέζικα, γιατί όχι?

υγ.: έναν ωραίο Αυστριακό δεν είδα πάντως και αναρωτιέμαι δεν έχει κανέναν? ούτε έναν?

Σήμερα με τον καφέ...

σας έχω την καλύτερη σοκολάτα! Πριν λίγο καιρό έμαθα για τον απόλυτο σοκολατοποιό. Τον Tristan. Η σοκολάτα είναι μεγάλη μου αδυναμία. Η καλή σοκολάτα όμως είναι μεγάλο πάθος.
Όταν ήρθα να ζήσω στην Ελβετία, κατάλαβα και ποια είναι η διαφορά μεταξύ της βιομηχανοποιημένης σοκολάτας και εκείνης που φτιάχνεται με αγάπη, μεράκι και έμπνευση.

Ο Tristan έχει μια λιλιπούτεια σοκολατερί στο Signal de Bougy, ένα μικρούτσικο χωριουδάκι ανάμεσα στην Λωζάννη και τη Γενεύη. Η μοναδική βιτρίνα του χωριού φιλοξενεί τις σοκολάτες του Tristan.

Η σοκολάτα του Tristan είναι πασίγνωστη στους Ελβετούς και όχι μόνο, από τη Γενεύη μέχρι τη Ζυρίχη. Γαλλόφωνοι, γερμανόφωνοι, αγγλόφωνοι εραστές της σοκολάτας επισκέπτονται τη σοκολατερί καθημερινά. Το γεγονός αυτό είναι εντυπωσιακό γιατί αυτός ο άνθρωπος δεν έχει κάνει καμιά διαφήμιση, δεν υπάρχει ομάδα marketing, δεν υπάρχουν καταχωρίσεις σε περιοδικά. Το μαγαζί ήταν γεμάτο ακόμα και σήμερα την ώρα που πήγα εγώ και είναι η ώρα που οι Ελβετοί δεν θυσιάζουν με τίποτα, η ώρα του φαγητού. Πως έγινε γνωστός είναι πασιφανές, από στόμα σε στόμα. Γιατί? Γιατί καλύτερη σοκολάτα εγώ δεν έχω φάει, και έχω δοκιμάσει πολλές πιστέψτε με. Πάντα φρέσκιες σοκολάτες και τρούφες με υπέροχο άρωμα και υπέροχες γεύσεις. Το πολύτιμα γλυκίσματα δεν μπαίνουν σε φανταχτερά κουτάκια αλλά σε σοκολατένια καλαθάκια

Όλες φιγουράρουν καλά προστατευμένες στις κομψές συσκευασίες τους και δίπλα σε μικρά πιατάκια είναι πάντα διαθέσιμες για δοκιμή. Εκτός από τα σοκολατοειδή που προφανώς είναι το φόρτε του καταστήματος πρωταγονιστικό ρόλο διεκδικεί η κόρη του Tristan που κυκλοφορεί χαρούμενη από το εργαστήριο ως το δρόμο με την ποδιά της πασαλειμένη με τι άλλο.. σοκολάτα.

Σοκολάτα λοιπόν, με θέα τη λίμνη, τους αμπελώνες

και ομολογουμένως είναι μεγαλύτερη η απόλαυση όταν η θερμοκρασία είναι...

και όταν τα σύννεφα θέλουν παρέα και κατεβαίνουν χαμηλά και πετάς μαζί τους

συμφωνεί και η Φλώρα

Σας αφήνω με ένα ποτήρι υπέροχο Barolo και σας στέλνω πολλά σοκολατένια φιλιά. Οι 798 σελίδες της αμερικάνικης vogue με περιμένουν!

La bise noir

Χθες βράδυ ήμουν καλεσμένη στο σπίτι κάποιων φίλων. Το αγόρι, ο Μαρίνο, Ελβετός διπλωμάτης και το κορίτσι, η Άννα, Ελληνίδα δικηγορίνα που δουλεύει για τη Νεστλέ. Τους συμπαθούμε πολύ γιατί είναι και ενδιαφέροντες και περνάμε πολύ καλά. Ειδικά όταν ο Μαρίνο αποφασίζει να πει ότι ξέρει και δεν ξέρει στα Ελληνικά. Στην αρχή ήξερε όλα τα φαγητά για να συνεννοείται με την πεθερούλα του, μετά έμαθε ότι βρωμοκουβέντα κυκλοφορεί, τώρα μπορεί να κάνει μια ας πούμε σοβαρή συζήτηση αλλά όχι για πολύ ξαμολάει ότι κοτσάνα του κατέβει και αρχίζει η καζούρα. Αφού ήπιαμε πολύ ωραία γαλλικά κρασάκια, φάγαμε, συζητήσαμε διάφορα ενδιαφέροντα ήρθε η ώρα να φύγουμε. Καθώς χαιρετιόμασταν στην πόρτα, λένε κάτι για ένα noir... τι είναι αυτό ρε παιδιά? ρωτάω και μου εξηγούν ότι είναι ένας τρελλο-αέρας εδώ δικός μας Αλπικός!! Αυτός ο bise noir λοιπόν προτιμά να εμφανίζεται φθινόπωρο και χειμώνα. Το φθινόπωρο φέρνει κρύο και μεγάλα κύμματα στη λίμνη και το χειμώνα πάγο...αλλά πάγο όχι αστεία.

Μέχρι τώρα είχαμε θερμοκρασίες υψηλές για την εποχή (2ο+), εμφανίζεται όμως αυτός ο μαύρος κι άραχνος και παίρνουν την κατρακύλα. Το 9 μας πέφτει και πολύ για να καταλάβετε τι εννοώ. Αυτό φυσικά δεν συμβαίνει σταδιακά αλλά από τη μια μέρα στην άλλη.

Μας έρχεται κατευθείαν από τη βόρεια θάλασσα και μαζί του εμφανίζονται σύννεφα πολύ χαμηλά και από φως, γιοκ. Εξ' ου και το noir!

Τα άκουσα όλα αυτά με όση προσοχή μπορούσα να δώσω εκείνη την ώρα ενώ είχα στο μυαλό μου ότι πρέπει να ξυπνήσω πολύ νωρίς γιατί είχα ραντεβού για μανικιουρ πριν τη δουλειά, στις 07:45 :(

Προφανώς όμως μου έκατσε ύπουλα στο κεφάλι γιατί όλο το βράδυ έβλεπα όνειρα σχετικά και ξυπνούσα κάθε τόσο για να ελέγξω την ορατότητα από το παράθυρό μου. Τι να δεις μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα.... τέλος πάντων. Ξυπνάω κανονικά στις 7, για μεγάλη ταλαιπωρία μιλάμε, και έτσι με το μάτι μισοκλειστό έβλεπα πυκνή ομίχλη!!! Αλλά μάλλον πρέπει να κοιταχτώ για καταράχτη γιατί εντάξει μια συννεφιά την είχε αλλά όχι και πυκνοί καπνοί που λέει και Ελίζα Καλίτση από την Πάτρα. Ξαπλωμένη ακόμα στο κρεβάτι μου είχα φέρει την καταστροφή, που θα σηκωθώ να πάω πρωί πρωί, και πως θα οδηγήσω με τέτοια ομίχλη και δες τι πάθαμε τώρα που θα μείνω με τα νύχια απεριποίητα. Αποφασίζω να σηκωθώ, ανοίγω το παράθυρο και ανακουφίζομαι. Εντάξει το ομολογώ, τα φοβάμαι αυτά τα πράγματα εγώ.

Καιρικά φαινόμενα, σεισμοί και τα σχετικά δεν είναι καθόλου το φόρτε μου. Και το μπιζ νουαρ δεν είναι όνομα για αέρα, πες τον βοριά, πες τον μελτέμι αυτό το νουαρ μου έπεσε βαρύ.

Η καταστασή μας σήμερα στις 5 το απόγευμα ήταν αυτή

Πολύ σύννεφο και πολύ νουαρ λέμε. Κρύο όχι και τόσο, λέτε να χάλασε και ο νουαρ από την υπερθέρμανση του πλανήτη?? Πάντως εγώ είμαι έτοιμη να τον υποδεχτώ. Βγάζω τα χειμωνιάτικα, έφερα μέσα και το bonjour μου μη μου αρρωστήσει από το κρύο όπως μου είχε πει να κάνω το Δεσποινάριον όταν το έφερα σπίτι - ιβίσκος είναι αλλά το υιοθέτησα το όνομα από τη σμυρνιά γιαγιά του Δεσποιναρίου, δεν είναι πολύ γλυκό? Αν οι προγνώσεις επαληθευτούν τότε την Κυριακή στα 1500μ. θα έχει και λίγο χιονάκι.... θα σας το δείξω φυσικά αν μας προκύψει!

Φιλιά πολλά και καθόλου νουάρ!

υγ.: στα ντεκ οι πολύ αγαπημένοι μου Πυξ Λαξ που μου έχουν λείψει πάρα πολύ... γιατί να μην κάνουν κάτι πάλι ως γκρουπ?

υγ1.: και έπρεπε να έρθει ο νουάρ αέρας για να βρω που είχα χώσει όταν μετακόμισα τα st barth μου.. και το αντιηλιακό σώματος και το after sun. και τώρα που τα βρήκα είναι παντελώς άχρηστα. αυτά.

Σήμερα είναι η μέρα των επιστημόνων

''Εδώ θα ανοίξουν οι σαμπάνιες όταν η πρώτη δέσμη σωματιδίων θα ξεκινήσει το ταξίδι της μέσα στον επιταχυντή'', μας έλεγαν τον περασμένο Απρίλη οι άνθρωποι του CERN.

Και έτσι έγινε, σήμερα λίγο μετά τις 9.30 το πρωί.

Για κάποιο λόγο θεωρώ επιστήμονες μόνο εκείνους των θετικών επιστημών. Διότι όταν ακούω τη λέξη επιστήμονας μου έρχονται στο μυαλό εικόνες εργαστηρίων, πλακέτες με μικρούτσικα πηνία, αντιστάσεις και διάφορα άλλα τέτοια. Μπορεί να φταίει ότι όταν ήμουν πιτσιρίκι με έπαιρνε η ξαδέρφη μου στο Πολυτεχνείο να της κάνω παρέα στο εργαστήριο που έκανε την έρευνα για τη διπλωματική της!

Άρα λοιπόν, σήμερα είναι η μέρα των μηχανικών, των φυσικών κτλ. Σήμερα μπήκε και επισήμα σε λειτουργία ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών. Η απόλυτη μηχανή, ίσως το κορυφαίο δημιουργήμα του αιώνα. Το παρακολουθούσα από το webcast όλη μέρα σήμερα. Το ακουστικό στο αυτί, μόνο στο ένα για να έχω και μια επαφή με το γραφείο και όταν άκουγα κάτι ενδιαφέρον alt+tab και είχα και εικόνα! Αμ πως...

Έχω πει και το παρελθόν πόσο με έχει εντυπωσιάσει όλη αυτή η προσπάθεια. Και μόνο χωροταξικά να το δει κανείς είναι άκρως εντυπωσιακό, μεγαλειώδες. Η έκταση που καταλαμβάνει στην Ελβετία και τη Γαλλία είναι τεράστια. Όταν το επισκέφθηκα τον Απρίλη μια ολόκληρη μέρα δεν μου έφτασε να τα δω όλα. Που να προσπαθούσα να τα καταλάβω και όλα. Υπεραγώγιμα καλώδια, τεράστια δίπολα, η πυξίδα που είναι ένα πείραμα μόνη της, το cryolab το βασίλειο του υπερυγρού ηλίου που χρησιμοποιείται για να πετύχουν θερμοκρασίες κόντα στο απόλυτο μηδέν στους μαγνήτες του επιταχυντή και να διατηρήσουν την υπεραγώγιμή του κατάσταση. Αν χρησιμοποιούσαν στον επιταχυντή κανονικούς 'ζεστούς' μαγνήτες αντί για υπεραγώγιμους τότε η περιφέρεια του τούνελ θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον 120 χλμ για να πετύχουν το ίδιο αποτέλεσμα και θα κατανάλωνε 40 φορές περισσότερη ηλεκτρική ενέργεια.

7000 επιστήμονες από 80 χώρες. Κοντά στην ταχύτητα του φωτός ένα πρωτόνιο μέσα στον επιταχυντή θα κάνει 11245 στροφές το δευτερόλεπτο. Μια δέσμη μπορεί να περιστρέφεται για 10 ώρες ταξιδεύοντας περισσότερα από 10 δισεκατομμύρια χλμ, αρκετά για να πάει ως τον Ποσειδώνα και να γυρίσει πίσω. Σε πλήρη ισχύ, κάθε δέσμη θα έχει τόση ενέργεια όση ένα αυτοκίνητο που κινείται με 1600 χλμ την ώρα. Η ενέργεια που θα αποθηκεύεται στους μαγνήτες θα είναι ικανή να λειώσει 50 τόννους χαλκού.

Οι αριθμοί είναι απλά απίστευτοι. Και αν δεχτούμε ότι τα νούμετα 'μιλούν' τότε εδώ τα λένε όλα.

Επιστήμονες καθισμένοι μπροστά στις οθόνες παρακολουθούσαν εκτός από τη δέσμη και κάθε δυνατή λεπτομέρεια που θα μπορούσε να επηρεάσει τη διαδρομή της στο δακτύλιο. Έτσι όταν η θερμοκρασία σε κάποιο κομμάτι του δακτυλίου ανέβηκε παραπάνω από τα ανεκτά όρια απόκλισης σταμάτησαν και όταν κατάφεραν να την κατεβάσουν στα επιθυμητά επίπεδα συνέχισαν.

Το περίφημο πια Χιγκς μπορεί να μη το βρουν, αλλά με τον όγκο πληροφορίας που θα παράξει ο επιταχυντής θα βρουν πάρα πολλά άλλα, που ίσως δεν τα φαντάζονται κιόλας. Είναι χαρακτηριστικό αυτό που μας είχαν πει τότε, θα παράγεται τόση πληροφορία σε ένα χρόνο ικανή να γεμίζει στήλες cd ύψους 20 χλμ.!!!
Στη συνέντευξη που έδωσε ο Lyn Evans, ο επικεφαλής του project είπε πολύ χαρακτηριστικά: 'Τελειώνουμε ένα μαραθώνιο με σπριντ, ήταν μακρύ το ταξίδι και όλοι ανυπομονούμε να ξεκινήσει η έρευνα'. Η ικανοποίηση και ο ενθουσιασμός για αυτό το επίτευγμα ήταν φανερά στο πρόσωπό του όπως τα μικρά παιδιά όταν καταφέρνουν να χτίσουν το πρώτο τους αυτοκινητάκι με τα lego!

Μπράβο τους λοιπόν, και ανυπομονούμε όλοι να δούμε τη συνέχεια!

Οι 3 ευχές

Η Έυη μου πέταξε μπαλάκι μικρό και εύχρηστο και δεσμεύτηκα να παίξω στο μπλογκο-παίγνιον των τριών ευχών. Μια για μένα, μια για τον οχτρό μου και μια για κάποιον άλλο όποιον θέλω.

Το λοιπόν, έχουμε και λέμε:

Για μένα:

Αυτό που έκανα στις 5 Ιουλίου τουτουνού του έτους να προωθηθεί και να γίνει πραγματικότητα γιατί το θέλω πολύ, μα πάρα πολύ. Τα υπόλοιπα θα τα βρούμε στην πορεία. Όλο και κάποιον θα βρω να μου δώσει ακόμα 3 ευχούλες ;)

Για τον οχτρό μου:

Περαστικά και καλό κουράγιο!! Αφού αποφάσισες να μπλέξεις μαζί μου τη γ...σες!

Για τον κάποιο άλλο που είναι ο φίλος μου ο Λυ:

όλα να πάνε καλά, να βρεθεί η άκρη, να περάσει και να το ξεχάσουμε οριστικά. γιατί σας αγαπάμε πολύ όλους.

Εγώ με τη σειρά μου το μικρό και εύχρηστο μπαλάκι το πετώ στους εξής αγαπημένους:

Δενδρογαλή

Πειρατή

mama

Καλή εβδομάδα να έχουμε όλοι! Φιλιά φιλιά πολλά.

υγ.: εδώ το σουρτούκι καλά κρατεί γιατί εντελώς ξαφνικά κατέφθασε από την Αθήνα το Σεμιράκι για ένα συνέδριο και ως καλή οικοδέσποινα έχω χρέος να της δείξω τις ομορφιές της Ελβετικής ριβιέρας!

η συνέχεια

το επόμενο πρωί, ή μάλλον για να είμαι ακριβής μεσημέρι, κατεβήκαμε για πρωινό στη μικρή βενετία. Διαγωνίως απέναντι από το Caprice, με θέα τους μύλους. Αεράκι είχε δε μπορώ να πω αλλά ήταν σαφώς καλύτερα από αυτό που ζήσαμε τον Ιούλιο.

Τοστάκια, φρουτοσαλάτες και φυσικά φρέντο που ήταν πολύ μέτριο πρέπει να πω. Αφού πήραμε τον αέρα μας και το brunch μας τα μαζέψαμε και πήραμε το δρόμο για το Καλό Λιβάδι. Γινόταν ο κακός χαμός στην παραλία, μια θέση στη σκια δεν υπήρχε για μας. Έτσι βρήκαμε δυο ξαπλώστρες στη γαλαρία κάτω από ένα αρμυρίκι και εγκατασταθήκαμε. Δεν πρόσεξα τους σελέμπριτι που ήταν εκεί (τους είδα στο δελτίο του σταρ όμως το βράδυ) αλλά δεν θα μπορούσα να μην προσέξω το Τζόνι Βαβούρα που ξάπλωνε στην ακριβώς μπροστινή ξαπλώστρα. Βέβαια το highlight του μεσημεριού μας δεν ήταν ο Τζόνι αλλά μια παρέα νεόπλουτων και κακόγουστων νεοελλήνων που έλεγαν ότι τους ερχόταν στο καρκάνι τόσο δυνατά ώστε να τους ακούει όλη παραλία. Η αισθητική τους άνευ προηγουμένου, φουσκωτές κοιλιές από τα μπυρόνια, καρα-τριχωτό στήθος με την απαραίτητη χρυσή καδένα σε αξιοπρεπές πάχος και μαγιουδάκι τύπου Burberry! Τελικά αποφασίσαμε ότι είχε πλάκα η φάση και τους κάναμε χάζι μέχρι που έφυγαν και ηρεμήσαμε κάπως.

Ο Τζόνι από την άλλη ήταν πολύ διακριτικός και ευγενικός και έκανε και πλάκα με τη σερβιτόρα της παραλίας. Είχε όμως ένα ατύχημα όπως είπε, του έσπασαν και τα δυο μπρατσάκια των γυαλιών του και αναγκάστηκε να τα κολλήσει με σελοτέιπ :))

Την ίδια μέρα φάγαμε στο Νικόλα στις Αγίες Άννες. Μέχρι φέτος πίστευα αυτό που λένε οι πινακίδες και νόμιζα ότι λέγεται Αγία Άννα. Αλλά ο αγαπητός Δημήτρης με διαφώτισε, Αγίες Άννες λοιπόν γιατί οι εκκλησίες είναι δυο στη συγκεκριμένη παραλία. Η παραλία της Αγίας Άννας είναι αλλού!

Το συγκεκριμένο ταβερνάκι μου αρέσει πάρα μα πάρα πολύ. Γιατί πάντα τρώμε πολύ καλά, φρέσκα ψαράκια, φρέσκα ζαρζαβατικά από το περιβόλι τους, μαραθοκεφτέδες και ραδίκια του φρυ'άνου που πεθαίνω! Εκτός όμως από όλα αυτά συμπαθούμε πολύ το Νικόλα που είναι ένας ευγενέστατος πιτσιρίκος, χαμογελαστός και κάνει ότι μπορεί για να περάσουν οι επισκέπτες του καλά. Το βράδυ το πρόγραμμα είχε Χώρα. Μπαρότσαρκα. Κανονική. Δυο ποτάκια σε κάθε μπαρ και προχωράμε για το επόμενο. Όμως, υπήρχε ένα θέμα. Ντύθηκα ωραία και καλά αλλά μου έλειπε κάτι σε αξεσουάρ. Ένα κολιέ, ένα σκουλαρίκι, ένα δαχτυλίδι κάτι τέλος πάντων για να ολοκληρώσω το λουκ. Ε που αλλού θα πηγαίναμε.. στο Scala Shop Gallery. Λοιπόν ακολουθούν οι αγορές μου αυτής της φοράς αλλά και της προηγούμενης.

Το κουτάκι από μόνο του είναι έργο τέχνης!

μέσα του κρύφτηκε ο μικρός μου πρίγκηπας

και σε άλλο κουτάκι το ζευγάρι της χρονιάς, η πριγκήπισσα και ο βάτραχός της που περιμένει ένα φιλί για να γίνει πρίγκηπας

Πήρα και καταπληκτικά βιβλία, 'Ποιο είναι το τραγούδι των σειρήνων' της Μαρίλλη Τσοπανέλη που στην κυριολεξία το ρούφηξα και το βιβλίο του Δημήτρη Ρουσουνέλου 'Μυκονιάτικη Μαγειρική Ψηφίδες Πολιτισμού'. Δεν είναι απλά ένα βιβλίο μαγειρικής αλλά σημαντική προσφορά στη λαογραφία του νησιού και στη διάδοση του πολιτισμού του.

Το φανταστικό και σουπερ καλοκαιρινό δαχτυλιδάκι μου

και η μεγαλύτερη επιτυχία ήταν τα σκουλαρίκια πεταλούδες, προσέξτε λίγο τη φωτογραφία. Το timing δεν μπορούσε να είναι σωστότερο, τα χρώμματα στα σκουλαρίκια ταίριαζαν απόλυτα με τη μπλούζα που φορούσα εκείνο το βράδυ

Όπως καταλάβατε η μπαρότσαρκα ξεκίνησε από τα Άστρα! Μοχίτο X2. Συνεχίσαμε με Άρωμα, ξανά Μοχίτο X2

Μας τηλεφώνησαν κάτι φίλοι μας που ήταν στον Πιέρο και μας περίμεναν οπωσδήποτε, πήγαμε κι εκεί μια βόλτα, ένα ποτάκι όμως γιατί γινόταν χαμός και είχε ζέστη. Μια τελευταία στάση το Remezzo και νωρίς το πρωί για ύπνο.

Κυριακή πρωί ήταν η μέρα της Ψαρούς και του πολύ πολύ αγαπημένου μου Nammos. Η Έυη είχε φροντίσει για τις ξαπλώστρες και το τραπέζι. Μια και από το προηγούμενο ξενύχτι, τα ποτά, τα σφηνάκια ήμασταν κάπως πήραμε δυο φανταστικούς φρέσκους φυσικούς χυμούς και απλωθήκαμε στις φανταστικές άνετες και χλιδάτες ξαπλώστρες.

Κολυμπήσαμε στα δροσερά νερά της Ψαρούς, η Λιάνα έριξε και κάτι ύπνους και το απογευματάκι ανεβήκαμε στο Nammos για μάσα. Σπαγγέτι με αχινούς για μένα, το εκπληκτικό μιλ φειγ μελιτζάνας με μους φέτας και διάφορα άλλα λαχταριστά. Κλείσαμε με.....

Σας φιλώ πολύ γλυκά και πολύ χαμογελαστά, πως αλλιώς θα μπορούσα άλλωστε μετά το μαραθώνιο πόστ Μυκόνου :)