Ακόμα ένα διάλειμμα

Για λίγο δεν θα πηγαίνουμε αληθινές βόλτες στη Νέα Υόρκη,

αλλά θα την ονειρευόμαστε όλοι μαζί. θα ονειρευτούμε το σούρουπο
μετά το χιόνι που την σκεπάζει απαλάκαι την ανατολή... με έναν ήλιο λαμπερό που τα νικάει όλα!

οι φωτογραφίες είναι του μικρού και λατρεμένου μου ιταλού
που τον κυκλοφορώ με το ψευδώνυμο πίρλα
αλλά στ' αλήθεια τον λένε Nico και οι φωτογραφίες του
είναι εδώ.
Πήρε την ωραιότερη χιονόμπαλα που υπάρχει
και είναι δική μου βεβαίως!!!!
τη φωτογράφισε αφού τον παίδεψε πολύ
(του άρεσε το παίδεμα κατά βάθος)
και τελικά διάλεξα αυτές τις τρεις
για το όνειρό μου :)

pirlipipini grazie mille
du bist ein Stern!!!

Μελισσάκι on tour, σουρτούκι στο SoHo

φοράμε παπουτσάκια άνετα για περπάτημα, κρατάμε και το χέρι ενός καλού φίλου ή φίλης και πάμε εκεί που η καρδιά μας σίγουρα θα χαρεί!

το SoHo είναι μια κανονική πόλη αλλά και δεν είναι ταυτοχρόνως. Δεν είναι, γιατί στερείται όλων των ντεφό μιας κανονικής μεγάλης πόλης. Δεν έχει δέντρα αλλά στους δρόμους έχει πάντα σκιά, τα ωραιότερα μαγαζιά, οι πιο ψαγμένες βιτρίνες είναι εκεί. Λατρεμένη anthropologie!

Η ωραιότερη μπουτίκ prada είναι εκεί. Τρομερά εντυπωσιακό μαγαζί και τρομερά μεγάλο το λάθος μου που δεν αγόρασα τα φοβερά μπαλαρινάκια... και στα δυο χρώμματα τα θέλω. Δεν πειράζει όμως, η Ιταλία είναι δίπλα ακριβώς :)

και τα dolce & gabbana συμπαθητικά τα βρήκα αλλά δεν μου αρέσει η ποιότητα των παπουτσιών τους καθόλου, το έχω αποφασίσει και δεν αλλάζω γνώμη :)

Χαζέψαμε με το Τζουστινάκι πολλές βιτρίνες, δρόμους, διαλέγαμε σε ποιο καφέ θα αράξουμε για λίγο

αλλά δεν θέλαμε να διακόψουμε την πολύ ωραία μας βόλτα και ψάχναμε και ψάχναμε και τελικά βρήκαμε ένα πολύ ωραίο και πολύ μπίζι! Ήπιαμε καφεδάκι ωραίο, φάγαμε και νόστιμα γλυκάκια με παγωτό κανέλλα που είναι ονειρεμένο

Επηρεασμένες από το μποέμ στυλάκι του SoHo σκεφτήκαμε να πάρουμε το μετρό με κατεύθυνση uptown. Μη δίνεις σημασία στην ταμπέλα, εμείς uptown πηγαίναμε!!

Όμως, το μετρό της Νέας Υόρκης είναι βρώμικο, ελεεινό και τρισάθλιο και συν τοις άλλοις έπρεπε να αλλάξουμε και δυο τρένα για φτάσουμε εκεί που θέλαμε.

Αυτά είναι για άλλους, εγώ δεν έχω σχεδιαστεί για να ζω τη ζωή του καλλιτέχνη πήραμε έναν ταριφάκο και μας πήγε πάρα πολύ ωραία και άνετα στην 5η.

Σύντομα το σουρτούκι στην ωραιότερη πόλη του κόσμου τελειώνει, προς το παρόν όμως συνεχίζεται...

Μελισσάκι on tour, οι βόλτες το τελευταίο βράδυ του 9

Αν δεν κάνεις βόλτες διαρκώς στη Νέα Υόρκη, τότε που θα κάνεις; Είναι η πόλη που πάντα κινείται, είναι η πόλη που ποτέ δεν κοιμάται, εἰναι η πόλη όπου υπάρχει πληθώρα από τα πάντα, είναι η πόλη που κάθε δυο βήματα έλεγα στον εαυτό μου, να θυμηθώ να ξαναπεράσω από εδώ γιατί θέλω να μπω σε αυτό το μαγαζί. Το 90% αυτών που έπρεπε να θυμηθώ το ξεχνούσα στα επόμενα 10 βήματα γιατί είχα δει άπειρα άλλα πράγματα που ήθελα να ξαναδώ. Κατακλυσμός εικόνων, ήχων, ερεθισμάτων. Απορώ πως κοιμόμουν το βράδυ...

Η βιτρίνα του Saks 5th Avenue έλεγε την ιστορία της χιονονιφάδας, φυσικά και αγόρασα το παραμυθάκι, είναι πολύ γλυκό! Και ενώ εμείς κάναμε ψώνια και χαζεύαμε βιτρίνες και εγώ ήδη σκεφτόμουν πως θα βρω τρόπο να χωρέσω όλα αυτά είχα πάρει και ήθελα ακόμα να πάρω στις δυο μου βαλίτσες κάποιοι άλλοι έπαιρναν θέση στο χρωμματιστό κέντρο της πόλης για να υποδεχτούν τον καινούριο χρόνο.

όλοι οι δρόμοι που οδηγούσαν στην Times Sq ήταν γεμάτοι κόσμο. Η κυκλοφορία των αυτοκινήτων είχε διακοπεί προς εκείνη την κατεύθυνση και η αστυνομία έκανε ελέγχους ταυτοτήτων

Η Times Sq με κουράζει πάρα πολύ. Γενικά, όχι ειδικά την παραμονή που γίνεται το μεγάλο πάρτυ. Ωραία είναι, να πας να χαζέψεις μια φορά τα πλήθη, τα χρώμματα και την ατμόσφαιρα αλλά όλος αυτός ο χαμός μου είναι τελείως περιττός πια.

Οι μεγάλες τράπεζες είχαν φροντίσει να στολιστούν και να φωταγωγηθούν καταλλήλως και εντυπωσιακώς (!).

Βόλτες, βόλτες, βόλτες και ψώνια, ψώνια, ψώνια! Κουράστηκα... και στις 8 είχα ραντεβού με την Ιουστίνη και τον Τεντ. Πίσω στο ξενοδοχείο, ντους, μαλλιά, ντύσιμο, λίγο βαψιματάκι, τακουνάκια, ασανσέρ και λόμπυ. Θα τρώγαμε στο i tre merli, SoHo.

Το μενού της βραδιάς εξαιρετικό, αλλά φέρνω μόνο το πρώτο γιατί οι άλλες φωτογραφίες δεν είναι καλές. Καταπληκτικό ταρτάρ τόνου με κρέμα από αβοκάντο, όνειρο!!

και ενώ ξεκινήσαμε σοβαροί και καθώς πρέπει

κάτι άλλαξε στην πορεία... ήρθαν κάτι τύποι κι μοίραζαν καπελάκια, κολιέ τύπου χαβανέζικα, διάφορα παιχνίδια που έκαναν θόρυβο

και τελικά καταλήξαμε κάπως έτσι

και η Ιουστίνη κάθε τόσο υπενθύμιζε του Τεντ ότι δεν πρέπει να πιει πολύ γιατί πιθανότατα θα έκανε ελέγχους στο δρόμο η αστυνομία

αλλά κάτι γινόταν μαγικά και ξαφνικά ανάμεσα στα μπαλόνια εμφανιζόταν κι ένα ποτηράκι σαμπάνια!! Μα για το καλό!!! Να το μεθύσουμε το ᾽10 και να κάνουμε ότι θέλουμε :)

συνεχίζεται...

Μελισσάκι on tour - η ημέρα που ξύπνησε στην πόλη που ποτέ δεν κοιμάται

Φτάσαμε στη Νέα Υόρκη αργά. Τακτοποιήθηκαμε στα δωμάτιά μας και είχα ήδη αποφασίσει ότι δεν θα κοιμόμουν αμέσως. Ούτε καν άλλαξα ρούχα για να μη χάνω χρόνο. Ήθελα να βγω να περπατήσω στη χειμωνιάτικη Νέα Υόρκη. Ούτε μηχανή πήρα μαζί και δεν τράβηξα ούτε μια φωτογραφία με το iphone. Ήμουν εγώ κι εκείνη, μόνο. Lexington, Park, Madison, 5η, Americas, λίγο προς τα πίσω για μια γρήγορη βόλτα στην Times Sq και μετά στην αληθινή Νέα Υόρκη

Ακριβώς στη γωνία 49ης και Americas, το πολυσυζητημένο Magnolia Bakery. Με τον βασιλιά, όπως εγώ έχω ονομάσει το red velvet να φιγουράρει στη βιτρίνα (η φωτογραφία είναι από την παραμονή πρωτοχρονιάς όπου πάλι βόλταρα στην περιοχή).Προχωράω. Στο ΜοΜΑ έχει BAUHAUS. Δοκιμάσαμε με τον Τεντ να πάμε μια από τις επόμενες μέρες αλλά η ουρά στο βεστιάριο είχε 40 λεπτά αναμονή και επειδή πρώτον οι ουρές δεν είναι για εμένα και δεύτερον δεν είχα σκοπό να μείνω από μέση και πόδια φύγαμε. Συνεχίζω ακόμα λίγο στην Americas και στην 54η κατεβαίνω προς 5η. Όχι τυχαία. Εκεί, μεταξύ Americas και 5ης βρίσκεται ο λατρεμένος μου Μανόλο. Χάζεψα τη βιτρίνα αρκετή ώρα. Η σχέση μου με τα ωραία τακούνια είναι σχέση λατρείας. Κι εκείνος φτιάχνει τα ωραιότερα του κόσμου. Θέλω τόσο πολύ να ξανανέβω στις μπλε μου Mary Jane...
Αποφασίζω να γυρίσω πίσω στο ξενοδοχείο, ήταν αργά, ήμουν και λίγο κουρασμένη. Το πρωί που ξύπνησα, έριχνε χιονάκι. Λίγο, έτσι για την ατμόσφαιρα. Η θέα από τον 15ο που βρισκόταν το δωμάτιο μου ήταν ο ωραιότερος ουρανοξύστης του κόσμου. Ένα art deco στολίδι στην 42η και είχα τη χαρά να το χαζεύω κάθε μέρα όταν ξυπνούσα και κάθε νύχτα πριν κοιμηθώ.

το αυτοκίνητο αγελάδα σε χρωμματισμούς αγιοβασιλιάτικους!! Το κλάξον του δεν τσίριζε αλλά μούγκριζε σαν αγελαδίτσα :) Κυκλοφορούσε γενικώς στην πόλη και το είδαμε κι άλλες φορές σε διάφορα σημεία.Η Ιουστίνη ψώνιζε στην Donna Karan κι εγώ με τον Τεντ απολαμβάναμε καφέ και smothies στο μπαρ.συνεχίζεται...

Μελισσάκι on tour the break

Έτσι για να έχουμε σασπένς μέχρι τη Νέα Όρκη, που έλεγε κι ο Άλεξ όταν ήταν μικρός και μου το κόλλησε η μαμά του, θα σας πω μιλήσω για κάτι που είχε σχέση με την πόλη αλλά συνέβει στο Μόντρεαλ. Συνάντησα πολλούς φίλους του Τεντ και της Ιουστίνης. Συνάντησα ωραίους ανθρώπους και ενδιαφέροντες. Ανήμερα των Χριστουγέννων η Ιουστίνη και ο Τεντ ήταν καλεσμένοι στο σπίτι της κυρίας Έφης Πυλαρινού και του κύριου Χάρη Μάνεση. Ε, κατά το γνωστό ρητό κοντά με το βασιλικό ποτίστηκε και η γλάστρα που είμαι εγώ!!
Η Έφη μου χάρισε το βιβλίο της 'Στο Ανθρωποχάταν'. Είχα κουβαλήσει στο βαλιτσάκι της καμπίνας έναν Θέμελη. Δεν είχα καμιά όρεξη να διαβάσω Θέμελη όμως... Έτσι αυτό το μικρό βιβλιαράκι με την ένδειξη νεανικό μυθιστόρημα θα ήταν η συντροφιά μου στις νύχτες του Μόντρεαλ όπου το τζετ λαγκ με παίδευε και μου μπέρδευε τους κικαρδικούς μου ρυθμούς.
Ακριβώς πριν το ταξίδι στο Μανχάταν θα έκανα ένα λογοτεχνικό ταξίδι στο Ανθρωποχάταν της Έφης. Το Ανθρωποχάταν λοιπόν βρίσκεται στη χώρα των Ετάζ-Ουνί και εκεί μεγαλώνουν οι δίδυμοι ήρωες μας, ο Ζούκου και ο Ζούκου-Ζούκου. Μια ιστορία τόσο φανταστική όσο και αληθινή. Εικόνες, πολλές. Εικόνες από τη ζωή μιας πόλης που είναι το κέντρο του κόσμου. Ευφάνταστες μοιάζουν οι περιγραφές αλλά δεν είναι. Είναι οι περιγραφές ακριβώς της ζωής σε μια πόλη που όλος ο κόσμος κινείται γύρω της, η γλώσσα όμως που διαλέγει να χρησιμοποιήσει η συγγραφέας είναι απολύτως ευρυματική και πρωτότυπη. Ετάζ-Ουνί, Ανθρωποχάταν, Τοιχόδρομος, Σκεψαθώνιος, Εγκεφαλοκαταιγίδα και ξαφνικά... ΜΠΑΜ ΜΠΛΑΣΤ ΜΠΟΥΦ ΜΠΡΑΜ ΜΠΡΟΥΜ!!!! Τίποτε δεν είναι ίδιο πια. Μπερδεύτηκαν οι όροφοι, χάθηκαν τα σημεία διαφυγής, ένα εγκατελειμένο τρισδιάστατο παζλ. Ποιος ανακάτεψε τους ορόφους? Η ταβανοσυμμορία μήπως? Απόγνωση και φόβος.
Η εταιρία όπου εργάζονται οι δίδυμοι, η Εγκαφαλοκαταιγίδα, μετακομίζει στη Σανγκάη ακολουθούν και οι νεαροί τα κίνητρα άλλωστε είναι δελεαστικά.
Έτσι λοιπόν, βρέθηκα κι εγώ στο Ανθρωποχάταν με τη βοήθεια της Έφης, με όχημα τη φαντασία της, την εμπειρία της και τη ζωή της στην πολύχρωμη, πολυπολιτισμική πόλη των Ετάζ-Ουνί. Όταν έφτασα εκεί τίποτε δεν έμοιαζε να έχει ανακατευτεί, οι όροφοι ήταν όλοι στη θέση τους και ο αριθμός 13 δεν υπήρχε πουθενά, η βόλτα όμως αργότερα τα μαρτύρησε όλα.
Είναι αλήθεια ότι ακόμα κι αν έχεις πάει πολλές φορές σε ένα μέρος όταν διαβάσεις κάτι που ουσιαστικά είναι η ματιά ενός άλλου ανθρώπου τότε ξαφνικά βλέπεις τόσα άλλα πράγματα που κάνουν την εικόνα διαφορετική ή τουλάχιστον τη συμπληρώνουν. Η Νέα Υόρκη, είναι και το downtown της και αυτό δεν θα είναι ποτέ πια το ίδιο. Όσο κι αν νιώθεις μεγάλη χαρά όταν είσαι στην 5η, όταν χαζοβολτάρεις στο SoHo, όταν σου πιάνεται ο αυχένας χαζεύοντας τις χρωμματιστές διαφημίσεις στην Times Sq αλλό τόσο θα μειώνεται η χαρά, θα χάνεται η ανεμελιά αλλά θα συνεχίσει να σου πιάνεται ο αυχένας προσπαθώντας να καταλάβεις ή να θυμηθείς που στέκονταν οι δίδυμοι και που πήγαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι...
Ευχαριστώ πολύ την Έφη που μου χάρισε ένα διαφορετικό αλλά πολύ σημαντικό ταξίδι στο Ανθρωποχάταν της!
Προφανώς το συνιστώ ανεπιφύλακτα το βιβλίο ;-)
Ανθρωποχάταν, Εφη Πυλαρινου Εκδ. Κεδρος.

μέχρι στιγμής στη Γη, ένας άνθρωπος μπορεί να είναι

άσπρος ή μαύρος ή κίτρινος ή κόκκινος.
Αλλά τώρα μια άλλη ράτσα ετοιμάζεται να εμφανιστεί.
Είναι οι Ζαζού, είναι οι Ζαζού!

Μελισσάκι on tour part φορρρρ

Αφήσαμε το ζεύγος Δεσποιναρίου με λύπη και χωρίς να το έχουμε χορτάσει αρκετά. Αλλά γι' αυτό το λόγο θα ξαναπάμε ή θα ξαναβρεθούμε κάπου, κάπως... όλα γίνονται! Θα περνούσαμε το βράδυ στην πρωτεύουσα της Αμέρικας.δε μπορώ να σας πω πόση χαρά έκανα όταν είδα κοτζαμάν Georgia Avenue κάπου εκεί στο Silversprings. Δεν ξέρω τι ακριβώς σκεφτόμουν, δεν ήταν και τόσο παράξενο να υπάρχει στην Αμερική δρόμος με το ονομά μου αφού υπάρχει ολόκληρη πολιτεία του νότου με αυτό το όνομα. Τέλος πάντων, ο Τεντ που είναι άγιος άνθρωπος σταμάτησε το αυτοκίνητο ακριβώς εκεί όπου θα φαινόταν όλο το όνομα και περίμενε να τραβήξω και την σωστή φωτογραφία και αφού τα κατάφερα συνεχίσαμε για το Κάπιτολ Χιλ!! Α, βέβαια!!! Εκεί ήταν το ξενοδοχείο μας

ακριβώς απέναντι απο το καπιτώλιο που μερικές φορές στις ειδήσεις το λένε και λευκό οίκο, αλλά δεν πειράζει όλα αυτά εκεί μια γειτονιά είναι :)
Πάμε στο δωμάτιο με το Ζαχαρία και... δεν δούλευε το ιντερνετ. Εγώ είναι να μη κολλήσω με κάτι. Κουτουλούσα από τη νύστα αλλά αν δεν έμπαινα στο φέηςμπουκ από το μακ μπουκ δεν υπήρχε περίπτωση να ησυχάσω. Αφού τους ανακατώσα τους ρεσεψιονιστ μου βρήκαν κωδικούς και τα όλα. Το πρωί πήραμε τα πρωινά μας, καφέδες, κεικάκια, σκόουνς και τα συναφή και μετά επίσκεψη στα αξιοθέατα το καπιτώλιο μπάι ντέη, έχει κι ένα μουσείο από κάτω αλλά είχε και μια ουρά...μόνο αν είσαι άγγλος στέκεσαι σε τέτοια ουρά με τόσο ψόφο. Μα αυτοί οι Ομπάμες έδωσαν άλλον αέρα στο λευκό οίκο ρε παιδί μου. Ανοιχτόκαρδοι άνθρωποι, απλοί, καταδεκτικοί, καθόλου ψώνια, το σπιτάκι τους ανοιχτό σε όλο τον κόσμο. Ε, μα αυτό είναι όταν έχεις ταπεινή καταγωγή δεν ξεχνάς ποτέ τελικά. Ξέρετε φαντάζομαι ότι σε κάποιο πάρτυ τους βρέθηκαν εκεί κάποιοι ακάλεστοι αλλά δεν τους έδιωξαν κακήν κακώς, ίσα ίσα τους κράτησαν και πέρασαν πάρα πολύ ωραία. Τη μέρα που πήγαμε εμείς δεν είναι ότι δεν μας ήθελαν αλλά να, είχαν τον κύριο Μώζες (αυτόν που πάει και στο Δεσποινάριο) να τους κάνει τη φασίνα και η Μισέλ δεν ήταν ντυμένη ανάλογως γιατί ξεστόλιζε τα δέντρα, ε δε θέλαμε να τη φέρουμε σε δύσκολη θέση. [καλα ε, λαϊκίζεις τώρα! θα μου έλεγε ο αδερφός μου]
Εμείς χαζέψαμε λιγάκι τριγύρω και φύγαμε για το επόμενο μνημείο, το πασίγνωστο ραν φόρεστ ραν!
Αφού τα είδαμε όλα αυτά και άλλα πολλά που δεν θα τα δείξω όλα εδώ γιατί θα γίνει μουσειακό το ποστάκι. Πήγαμε μια βόλτα στη Τζωρτζτάουν, ήπιαμε ένα καφεδάκι που ειλικρινά δεν πινόταν γιατί ήταν τρομερά καυτό. Περπατάμε λοιπόν στη χαριτωμένη αυτή πόλη και ξαφνικά το Τζουστινάκι αναφωνεί όλο χαρά ααα η ανθρωπολοζί!!!! Μας βάζει σε ένα μαγαζί, μα ένα μαγαζί! Τρελάθηκα. Δεν ήξερα τι να πρωτοκοιτάξω, δεν ήξερα τι να πρωτοπάρω. Μετά μου είπε ότι έχει και στη Νέα Υόρκη και χαλάρωσα. Έκανα τα ψώνια μου μη νομίζετε ότι έδειξα ΤΕΤΟΙΟ χαρακτήρα απλά κρατήθηκα και μερικά τα άφησα για αργότερα. Είχα απλώσει και τις κεραίες μήπως δω το cupcake shop που μας είχε πει το Δεσποινάκι αλλά δεν το είδα. Και φεύγουμε για Μπάλτιμορ!! Το κομμάτι της πόλης που είδαμε ήταν πραγματικά πολύ όμορφο.
Το ψαράκι μπροστά από την είσοδο του Barnes & Noble. Ενδιαφέρουσα προσέγγιση αλλά δεν έχω ιδέα τι θέλει να πει ο καλλιτέχνης και δε μπορώ και να το σκεφτώ γιατί στη μέση της ανάρτησης ανακάλυψα ότι έχω κάτι δεκατάκια που με έχουν διαλύσει. Θα πιω μια ασπιρίνη που τις λατρεύω και ένα χυμό από τα σαγκουίνια μου και ελπίζω αύριο να είμαι άνευ πυρετού. Προφανώς δεν είπαμε goodmorning Baltimore αλλά good evening, όμως εμένα μου αρέσει μεν η μέρα και ο ήλιος αλλά μου αρέσει και η νύχτα με τα φωτάκια της. Από φωτάκια στην Αμέρικα τη νύχτα άλλο πράγμα!!! Στη Βαλτιμόρη είδαμε και το σερίφη μέσα σε ένα εμπορικό που μπήκαμε για να βρω χιονομπαλίτσες (είναι η μοναδική συλλογή που έχω). Πόσο ήθελα να του πω κάτσε βρε παιδί να βγούμε μια φωτογραφία δεν το φαντάζεστε, δεν ήταν ωραίος κάθε άλλο, αλλά έτσι με το καπέλο του το σερίφικο και το μπουφάν του ήταν όπως στις ταινίες. Φοβήθηκα, γιατί στις ταινίες ο σερίφης είναι τις πιο πολλές φορές κακός.
Διαλέγω λοιπόν σε ένα παροχυμένο τουριστικό μαγαζάκι τα χιονομπαλάκια. Χαράααα που βρήκα Washington, Baltimore και Maryland!!! H Ιουστίνη χάζευε δεξιά κι αριστερά και ξαφνικά την ακούω, parking reserved only for greeks, all others will be towed. Προσπαθώ να την εντοπίσω και σκεφτόμουν τι να βρήκε πάλι... ο μαγαζάτορας αντιδρά στο άκουσμα των ελληνικών, όπα λέω ομογένεια! Δεν ήταν όμως ήξερε 5-10 λέξεις και μας αποκάλυψε με τέλεια λιβανέζικη προφορά ότι ήταν μισός έλληνας μισός λιβανέζος (μπορεί να κάνω και λάθος για το δεύτερο) που μεγάλωσε στο Τέξας αλλά βρέθηκε στην πρωτεύουσα πριν πολλά πολλά χρόνια για δουλειά. Αυτός, μας είπε ότι από τα εστιατόρια του ινερ χαρμπορ αξίζει να πάμε στο ράστυ σκάπερ. Το είχαμε δει κι εμείς από την αρχή αλλά βαριόμασταν να περπατήσουμε ως εκεί, μετά την προτροπή όμως του κυρίου πήγαμε. Δεν απογοητευτήκαμε καθόλου. Φάγαμε εξαιρετικά και είχαμε και θέα μοναδικήΜετά το φαγητό ο μοναδικός Τεντ, πήγε στο πάρκινγκ που ήταν κάπως μακριά έφερε το αυτοκίνητο αποχαιρετήσαμε την όμορφη Βαλτιμόρη και ξεκινήσαμε για την πόλη που ποτέ δεν κοιμάται, New York!

Μελισσάκι on tour part three

Είχαμε μείνει λοιπόν, εκεί που είδα την πυροσβεστική του Μοντγκόμερι τη συνδύασα με τις ταμπέλες και λέω εδώ τριγυρνάει το Δεσποινάριον. Είχε μια κίνηση καταραμένη, είχαμε περάσει και από όλα τα κατσάβραχα του New Jersey και υπήρχε ένας εκνευρισμός, μια ανυσηχία, μια ανυπομονησία ένα τουρλουμπούκι τέλος πάντων. Βλέπετε, το ιδανικό για εμάς θα ήταν να φτάσουμε στο Δεσποινάκι το νωρίτερο δυνατόν. Χαζεύω λοιπόν τις πινακίδες και βλέπω το όνομα της σαμπέρμπιας του Δεσποιναρίου. Αααα λέω, εδώ είναι η έξοδος!! Ξαφνικά, βγαίνει και ο Τεντ και το Τζουστινάκι από τη διάσταση της γκρίνιας για το GPS και λένε πάμε όπως είμαστε Δεσποινάριον. Δεν θα δοκιμάσουμε καν να φτάσουμε στο ξενοδοχείο στην Washington, δεν πειράζει που δε θα φρεσκαριστούμε, δεν έχει σημασία άλλωστε! Καλά για όποιον ξέρει έστω και λίγο την Καναδέζα δεν υπάρχει το δεν φρεσκάρομαι στο γαλαξία της. Θα μας πας, λέει του Τεντ σε ένα κοντινό mall θα μπούμε σε μια τουαλέττα και θα γίνουμε σαν καινούριες. Ο Τεντ που είναι πυξίδα από μόνος του και δεν έχει ανάγκη την τεχνολόγια βρήκε εμπορικό αμέσως. Δίπλα στο εμπορικό όμως, είχε ένα Wendy's. Εντάξει όχι το εικονιζόμενο αλλά μια ιδέα την παίρνετε, όλα αυτά ίδια είναι, εκτός από τα burger king που είναι απλά θεικά! Όταν λέμε οργάνωση και team work εννοούμε αυτό που συνέβει μπροστά στα μάτια μου εκείνο το απόγευμα. Η Ιουστίνη είχε τοποθετήσει στρατηγικά τα ρούχα και τα παπούτσια της στη βαλίτσα και έτσι όταν ο Τεντ ανέλαβε να τα ανασκάψει δεν ταλαιπωρήθηκε καθόλου. Εκείνη, είχε προνοήσει να φορέσει το φιν φον καλσόν της από πριν οπότε το εγχείρημα ήταν πανεύκολο. Εγώ πάλι, σκεφτόμουν πως έχω χρησιμοποιήσει τις τουαλέτες των mac donalds, goody's, burger king, starbucks, globus, manor, notos home, notos galleries, fenwick, john lewis, harrod's κτλ κτλ κτλ για αυτό που όλοι καταλάβατε όταν ψωνίζω αλλά πως θα διέσχιζα τώρα το μαγαζί με τα ρούχα μου στα χέρια... και μετά να βγω μια άλλη? Αποφάσισα λοιπόν, να μην αλλάξω ρούχα. Έβαλα τα τακουνάκια μου, έβαλα λίγο μάσκαρα, λίγο κραγιονάκι, λίγο ρουζ και έτοιμη. Πόσο γελάστηκα όμως... μπικόζ δις ιζ αμερικα μάι ντάρλινγκ!!! Και σε αυτό το Wendy's, η τουαλέτα ήταν στατηγικά τοποθετημένη έξω από το εστιατόριο. Έμπαινες από μια πόρτα και συνέχιζες σε ένα διάδρομο και αριστερά ήταν το φαγάδικο ενώ λίγο πιο δίπλα οι τουαλέτες!!! Άρα ούτε γάτα ούτε ζημιά, έμπαινες έκανες ότι ήθελες και δρόμο χωρίς να σε πάρει χαμπάρι κανείς.

Αφού ετοιμαστήκαμε, έβαλε και ο Τεντ τα σένια του τα παπουτσάκια (όχι να μη λέτε ότι μόνο εμείς είχαμε θέματα) είπαμε του GPS που θέλουμε να πάμε και αυτό μας οδηγούσε επιτυχώς προς τον πολυπόθητο προορισμό μας. Δεν έχω εκτενές φωτογραφικό ρεπορτάζ, γιατί όπως είπα το κάλυπτε η Καναδέζα εκείνο το βράδυ και το έχει παρουσιάσει εδώ.
Όμως, πρέπει να πω. Όταν φτάσαμε έξω από το σπίτι το Δεσποινάκι μας περίμενε και τη συνέλαβα να χοροπηδάει :)
Μετά ήρθε κοντά στο αυτοκίνητο που το παρκάραμε πίσω από παλιό άουντι και φανερά συγκινημένη αγκάλιασε πρώτα εμένα και μετά την Καναδέζα, μια που εκείνη είχε να κάνει και το φωτογράφο εκείνο το βράδυ.
Στο σπίτι μαζί της μας περίμενε και ο Ερρίκος, που εντάξει είναι λίγο πιο σοβαρός και δεν χοροπηδούσε. Μας περιποιήθηκαν όπως μόνο εκείνοι ξέρουν, με εξαιρετικές σαμπάνιες, εξαιρετικά κρασιά, πεντανόστιμα φαγάκια και πάνω απ' όλα είχαν δημιουργήσει μια πολύ ζεστή ατμόσφαιρα ειδικά για εμάς. Το Ζαχαρία μου, που τον είχε βάλει το Δεσποινάριον στην καρέκλα να με περιμένει τον είδατε στης Ιουστίνης αλλά θα σας τον ξαναδείξω. Βέβαια, το Δεσποινάκι που είναι πολύ καλό του είχε δώσει και μια μπαλίτσα να παίζει για να μη βαριέται και ένα all staraki ροζ με παγιέτες ακριβώς σαν εκείνο που φορούσε η κόρη του Σάκη στη βάφτισή της :)Κοιμόταν μαζί μου σε όλο το υπόλοιπο ταξίδι αλλά και μετά που τον έφερα στο σπίτι. Σε λίγο όμως θα πάρει τη θέση του κοντά στους άλλους που έχω.
Τον λέω Ζαχαρία, γιατί μέρος των εσόδων από τις πωλήσεις του αρκούδου στα bloomie's θα δωθούν στην έρευνα για το διαβήτη (διαβήτης = ζάχαρο στα ελλήνικος = ζαχαρίας).
Επίσης, θα σας δείξω το φοβερό εσπρεσάκι που μου ετοίμασε ο Ερρίκος και μου το σέρβιρε σε τρομερό εξωγήινο φλυτζάνι με μάτια ροζ!!!!

(μεταξύ μας τώρα, νομίζω πως το ροζ δεν ήταν τυχαίο)
και κλείνω με Δεσποινάριον που ποζάρει όλο νάζι και τσαχπινιά!!
το παρτ θρι, συγκαταλέγεται στα συγκινητικά highlights του ταξιδιού
που έκαναν αυτό το ταξίδι ξεχωριστό και ιδιαίτερο.

Μελισσάκι on tour part 2

Αφήσαμε το χιονισμένο Μόντρεαλ, πήραμε δρόμους χιονισμένους και φτάσαμε στα σύνορα του Καναδά με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η κοπέλα είπε πως έπρεπε να πάμε στο κτίριο εκεί δίπλα για να πάρω το χαρτάκι!! Αυτό ντε, που το παίρνεις επειδή είσαι καλός άνθρωπος και άξιος για να πατήσεις το ευλογημένο αμερικανικό έδαφος. Βγαίνοντας από το αυτοκίνητο απέδωσα φόρο τιμής στο λαό που τόσα του χρωστάει η ανθρωπότητα. Φούτσηδες αμερικάνοι μουρμούριζα μέσα από τα δόντια μου γιατί είχα και το φόβο μη με παρακολουθούν αφού ο τόπος ήταν γεμάτος προειδοποιητικές πινακίδες, ότι λέτε μπορεί και να το ακούμε!!! Σιγά που δεν θα ακούγατε ρε γίδια. Μας ανέλαβε ένας κύριος Σουήτ. Έχω δώσει 10 φορές δακτυλικά αποτυπώματα για να με αφήσουν να μπω στη γη της επαγγελίας. Αλλά δεν ξέρουν ότι το νέο τους σύστημα στην Ελλάδα λέγεται μούτζα. Ο Σουητ αντί να ξετινάξει εμένα περιέλαβε τον Τεντ και εγώ έμεινα κυριολεκτικά μαλάκας με την πόσοτητα των πληροφοριών που είχε στη διαθεσή του ο Σουήτ σχετικά με το πόσο ταξιδεύει ο Τεντ, που πάει, πότε πάει μπορεί να ήξερε και γιατί πάει αλλά δεν μας το 'πε για να μη κομπλάρουμε. Ρώτησε που πάμε, ποιον θα δούμε, γιατί πάμε, για πόσο καιρό θα πάμε, τι δουλειά κάνουν αυτοί που θα συναντήσουμε, τι ώρα θα ξύσω το αυτί μου δε ρώτησε ήταν διακριτικός. Με τα πολλά του έσκασε η Καναδέζα τα ντόλαρς που μας ζήτησε και πήραμε δρόμο αφού του εξήγησε ότι στα ελληνικά το ονομά του σημαίνει γλυκούλης!!!!! Νομίζω πως ο Τεντ είχε ήδη σχεδιάσει την πρώτη μας στάση για καφέ. Diner, τέρμα αμερικάνικο πάνω στον αυτοκινητόδρομο σε μια πόλη που λέγεται Platsburgh. Δεν την είχα ξανακούσει ομολογώ, αλλά όταν το είπα στο συνάδελφό μου τον Dave που είναι από το Connecticut μου είπε ότι πολλά χρόνια πριν έζησε για λίγο καιρό εκεί. Αν σου αρέσει η μπύρα καλα είναι, είπε.Diner αληθινό, προκάτ με αλουμινένια εξωτερική επένδυση, νέον επιγραφές και η κουζίνα ανάλογη, μπέργκερς, πατάτες τηγανιτές, βάφλες, τηγανίτες, ομελέττες.τηγανίτες, με σως φράουλα και λουκανικάκια διάλεξα. Κλασσική αμερικανιά. Ο συνάδελφος Dave ενθουσιάστηκε, μόνο μου είπε πως εκείνος θα διάλεγε μπλουμπερι σως!!!!
Μέχρι να φάμε τις γκουρμεδιές, να πιούμε δυο γουλιές καφέ και λίγο νεράκι ξεκίνησε μια χιονοθύελλα άλλο πράγμα. Πηγαίνοντας προς το αυτοκίνητο σκεφτόμουν, ώρες είναι να σωριαστώ ΚΑΙ στο Πλατςμπουργκ αλλά ευτυχώς τη γλύτωσα.

Κατεύθυνση νότος αλλά ακόμα το χιόνι είναι πολύ και ουρανός γκρίζος. Δεν με ενοχλούσε όμως και σιγά σιγά η κατάσταση άλλαζε

Το χιόνι παρέμενε στα δέντρα και στη γη αλλά ο ουρανός γινόταν γαλάζιος. Στάση πρώτη στην έξοδο 16. Ψώνια. Κόσμος πολύς. Κινεζαρία πολύ. Αυτά που ήθελα όμως... τα απέκτησα. Συν μια βαλίτσα. Εξαντλημένες όχι από τα ψώνια αλλά από το 45λεπτο στήσιμο που μας έριξε ο Τεντ διότι έψαχνε την Mrs Potatohead με τη βαλίτσα της για την Άντα στη Νέα Υόρκη. Η χαρά του για την Mrs δεν περιγράφεται με λόγια. Του Τεντ όμως επειδή είναι ο Τεντ δεν του τα γράφουμε αυτά. Μας πήγε σε japanese stakehouse!! Αυτό ήταν μια ακόμα εμπειρία.Ο Ινδονήσιος ήταν πολύ χιουμορίστας, ευτυχώς που υπήρχε και ο Τεντ και του ανέβαζε λίγο το ηθικό γιατί αν περίμενε από εμένα και την Καναδέζα θα είχε κοπεί με το μαχαίρι του σίγουρα. Προσέξτε το χιονάνθρωπο που μας έφτιαξε με το ρύζι, σο κιουτ! Περάσαμε τη νύχτα εκεί κοντά και το πρωί συνεχίσαμε το ταξίδι προς το νότο.
Μοντγκομερι κάουντι Μεριλαντ, καπού εκεί κοντά δε μένει το πασίγνωστο Δεσποινάριον?