για χάρη της Φάβας...

και παπουτσωμένη!!! I proudly present myself in crocs! Σε αυτή τους τη μορφή με όλα τα charm πρωτοπαρουσιάστηκαν πέρυσι το Σεπτέμβρη στην Ψαρού και είχαν μεγάλη επιτυχία!

υγ το τραγούδι παίζει ειδικά για τη Φαβούλα για τα Ψηλά της Τακούνια!!!

Τέλος τα χιόνια εδώ

Σήμερα έφυγε η μαμά μου και δεν τη χόρτασα γαμώτο. Η αλήθεια είναι πως έμεινε πολύ λίγο αλλά θα ξανάρθει, το υποσχέθηκε. Έτσι, σήμερα είμαι λίγο στεναχωρημένη αλλά ευτυχώς έχω καλούς φίλους εδώ και δεν με άφησαν μόνη. Ο καιρός έχει βελτιωθεί θεαματικά και ελπίζω να παραμείνει έτσι. Το πρωί βγήκαμε μια τελευταία βόλτα με τη μάμα, χαζέψαμε βιτρίνες, κάναμε και τα τελευταία ψώνια γιατί ήθελε να αγοράσει δώρα για τα αγόρια μας. Δεν σας έχω πει πως έχω δυο αδερφούς, διδυμάκια που δεν μοιάζουν καθόλου μεταξύ τους όμως. Ο ένας, ο Διονύσης μας, είναι μελαχρινός και ο Νίκος, καστανόξανθος με πράσινα μάτια και μοιάζει πολύ με εμένα.
Ας γυρίσουμε στα ψώνια όμως, θεωρώ πως η πιο πετυχημένη αγορά μας σήμερα ήταν τα μακαρόν από το La Duree. Φυσικά και οι τρούφες και οι πραλίνες και τα φρουι γλασε με σοκολάτα από τη Blondel, αλλά τα μακαρόν...αχ αυτά τα μακαρόν. Χρωματιστά, ροζ, κόκκινα, κίτρινα, πράσινα, μαύρα, μπεζ λαχταριστά και τακτοποιημένα στις προθήκες τους όπως αξίζει σε κάθε τι ντελικάτο και όμορφο. Το μαγαζί σωστό κοσμηματοπωλείο, με απαλή μουσική να συνοδεύει την επιλογή των μικρών θυσαυρών. Οι υπάλληλοι έχουν ένα υφάκι κάπως δήθεν, αλλά τι να κάνουμε...Πάντως αυτό δεν το καταλαβαίνω, για τη συμπεριφορά των υπαλλήλων των up market καταστημάτων λέω, λειτουργούν πολλές φορές σαν να είναι δική τους η επιχείρηση και έχουν αυτό το ύφος των πολλών καρδιναλίων που στοιχηματίζω ότι ούτε ο ίδιος ο La Duree δεν έχει.
Τελος πάντων, σήμερα σας έχω δυο άλμπουμ, ένα από τη βόλτα μας στο πάρκο λίγο πιο πάνω από το σπίτι μου που είναι γεμάτο ανθισμένα λουλουδάκια και άρεσαν πολύ στη μαμά μου, το δρόμο που βρίσκεται το σπίτι, τη θέα από τη βεράντα μου φωτογραφίες δικές μου για να δείτε επιτέλους το πριν και μετά Βαγγέλη που σας έχω πρήξει!! Σημειώστε όμως ότι το μαλλί μου είναι μια βδομάδα άλουστο (ντρέπομαι πολύ που το ομολογώ αυτό δημοσίως αλλά δεν μου είναι εύκολο να λούζομαι και να τα φτιάχνω συχνά).
Και ακόμα ένα με φωτογραφίες των μακαρόν που βούτηξα από το site του La Duree (http://www.laduree.fr). Η βεντάλια που θα δείτε ανάμεσα στις φωτογραφίες των μακαρόν δεν είναι άσχετη, είναι η βεντάλια του La Duree και καθότι φετιχατζού την αγόρασα και αποτελεί μέρος της συλλογής μου πια!!
Φιλιά γλυκά και χρωματιστά!!

Το ταξίδι...

ήταν το χειρότερο που έχω κάνει μέχρι σήμερα. Χειρότερο κι από εκείνο που με παράτησε η Lufthansa στη Φρανκφούρτη, την οποία σιχαίνομαι.
Φυσικά και είχαμε καθυστέρηση λόγω βρωμό-χιονου και άρα το ραντεβού της Παρασκευής με τον οδοντίατρο ακυρώθηκε. Βέβαια δεν ήταν η μόνη απώλεια. Έπρεπε να κάνω αληθινό αγώνα δρόμου και όλες τις παρανομίες για να φτάσω 1 ώρα καθυστερημένη στο διαιτολόγο. Είχα ξεχάσει πόσο φρικτή μπορεί να είναι η κίνηση στην Αθήνα. Πήγα το πρόγραμμα όλων εκεί πίσω, και δεν μου αρέσει καθόλου όταν συμβαίνει αυτό. Φυσικά μετά από όλα αυτά άργησα να φτάσω και στο Απλά, αλλά γι αυτό δεν είχε νόημα να αγχωθώ γιατί ο σκοπός ήταν να περάσω καλά και να είμαι χαλαρή.
Φάγαμε κ α τ α π λ η κ τ ι κ α. Αυτό τα λέει όλα. Η συνέχεια είχε ντίσκο, για τα 30φεύγα γενέθλια της φίλης μου (δεν είμαστε ίσα, εγώ 30λίγο!). Η ντίσκο ήταν το πλεον παρακμιακό μέρος που έχω πάει σε όλη μου τη ζωή. Φεύγοντας πήρα και δώρο ένα κιτσ αναπτήρα με ένα γουρουνάκι που κολυμπάει σε μια μπανιέρα και όλο αυτό κρέμεται στο πλάι του αναπτήρα!!!
Σάββατο, εγερτήριο νωρίς γιατί στις 10 είχα το ραντεβού του μήνα με το Βαγγέλη, αλλά πριν έπρεπε να πάω Βασιλόπουλο να πάρω τις προμήθειες για τα μωρά στον Κορυδαλλό.
Στο κομμωτήριο πάντα περνάω καταπληκτικά, τους πήγα και σοκολάτες και γενικά υπήρχε μια ωραία διάθεση και το μαλλί μού άρεσε πολύ.
Στο μεταξύ, είχα τηλεφωνηθεί με την Εύη και ετοιμαζόταν καφεδάκι. Συναντηθήκαμε στο Mall και μαζί ήταν και η Βίβιαν!! Ήπιαμε ένα πολύ ευχάριστο καφέ, συζητήσαμε διάφορα και καταλήξαμε ότι θα με επισκεφθούν γιατί έχουμε πολλά να κάνουμε εδώ!!! Άρα ο καφές θεωρώ πως ήταν επιτυχημένος. Καλά για την Εύη τι να πω...είναι αυτό ακριβώς που δείχνει στο μπλογκ της τίποτα παραπάνω τίποτα παρακάτω, δυναμική, εντυπωσιακή, με ένα χαμόγελο που βγαίνει από την ψυχή της και στρογγυλοκάθεται στο πρόσωπο της, τα έχει όλα και φαίνεται.
Αμέσως μετά η συνάντηση με άλλους μπλόγκερ για τα του Κορυδαλλού. Ειλικρινά χαίρομαι όταν γίνονται τέτοιες προσπάθειες, κι ας είναι και μικρές, για να βοηθηθούν παιδάκια.
Στη συνέχεια οδοντίατρος, ευτυχώς μέχρι τώρα όλα καλά με το δόντι μου. Και αφού όλα καλά, νομίζω πως μου άξιζε η ωραιότερη ζεστή σοκολάτα της Αθήνας στο Petit Fleur, στην Ομήρου. Εκεί για να φτιάξουν το ρόφημα χρησιμοποιούν Vahlrona που είναι από τις καλύτερες σοκολάτες, άρα...εγγύηση.
Έχω κουραστεί αρκετά, αλλά δεν σταματώ εδώ φυσικά. Και έξοδο είχα αργά και επίσκεψη πήγα σε μια φίλη μου να δω το μωράκι της.
Η Κυριακή κύλησε ήρεμα, σπίτι με τους γονείς μου και φίλους που είχα να δω καιρό.
Δευτέρα η αναχώρηση. Φυσικά χωρίς ιδανικές καιρικές συνθήκες, το μεσημέρι και λίγο πριν μπούμε στο φέρρυ σήκωσε τρελλό αέρα, μέχρι που το διπλανό φέρρυ έσπασε τους κάβους και ερχόταν ανεξέλεγκτο πάνω στο δικό μας, παρά τρίχα γλίτωσαν τη σύγκρουση.
Η διαδρομή Ancona-Aosta σούπερ βαρετή, τίποτα ιδιαίτερο να δεις για να περνάει κάπως η ώρα. Ααα δε σας είπα που είχα γκραν σουξέ στο φέρρυ, κεραυνοβόλησα επιχειρηματία σλοβένο, ύποπτων δραστηριοτήτων μια και τι δουλειά κάνει δεν το κατάλαβα και χαζοβιόλα νομίζω δεν είμαι. Εχει και Carrera S, άτσα ο Σλοβένος!!
Όμως πολύ άσχημος :( και είναι αρχή μου μόνο ωραίους γκόμενους. Άρα το ειδύλλιο δεν ευδοκίμησε, δεν είναι και η εποχή μου άσε καλύτερα.
Όταν επιτέλους φτάσαμε στα Γαλλο-ελβετικά σύνορα, σκεφτόμουν το Θέμο και τον εξονυχιστικό έλεγχο που του έκαναν και αναρωτιόμουν τι θα συμβεί σε εμάς....μα απολύτως τίποτα. Ούτε καν ζήτησαν να δουν τα διαβατήρια μας! Εντυπωσιακό ε?
Τέλος πάντων τώρα είμαι σπίτι με το γιαπωνέζο μου και τη μάμα μου, όμως μεθαύριο θα μου φύγει :( αλλά τώρα που είναι εδώ περνάμε πολύ καλά και θέλω να τη χορτάσω γιατί μου λείπει πολύ.
Υποσχέθηκα φωτογραφίες...λυπάμαι που δεν το τηρώ. Εκτός του ότι ξέχασα τη μηχανή εδώ δεν βοηθούσε και ο καιρός για ωραίες φωτογραφίες, αλλά επιφυλάσομαι.
Φεύγω πάω να κάνω κάμια βόλτα στο διαδύκτιο να βρω κουρτίνες για το καινούριο μου σπίτι, κοιτάζω marimekko αν έχετε καμιά ιδέα βεβαίως και θέλω να τη δω.
Φιλιά γιαπωνέζικα...κατακόκκινα!!!!

Ετοιμάζω ταξίδι...

Πέρασε ο καιρός, ένας μήνας και κάτι ψιλά από την τελευταία φορά που ήμουν στην Αθήνα. Είναι σχετικά κοντά, έχει απευθείας πτήση από τη Γενεύη και γενικά μου είναι εύκολο να κατεβαίνω αρκετά συχνά. Είναι και που δεν εμπιστεύομαι οδοντιάτρους και κομμωτές εδώ οπότε έχω και ένα λόγο παραπάνω να κάνω το ταξιδάκι μου μια φορά το μήνα περίπου. Θα γυρίσω όμως πίσω όπως σας έχω ήδη πει με το μικρό μου γιαπωνέζο!! Αυτός επειδή είναι μικρός και χρειάζεται φροντίδα είναι στην Πελοπόννησο μαζί με τους γονείς μου. Θα μείνω στην Αθήνα όσο πρέπει για να τακτοποιήσω διάφορες δουλειές, κομμωτήριο, οδοντίατρο, δίαιτα,ένα φαγητό με φίλους έξω, το πάρτυ της φίλης μου για τα γενέθλιά της, τη συμβολή μου στις προμήθειες για τα μωρά στις φυλακές Κορυδαλλού και μετά δρόμο. Αυτά όλα θα γίνουν από Παρασκευή απόγευμα μέχρι Σάββατο βράδυ. Δευτέρα μεσημέρι μαζί με το μικρό μου θα πάρουμε το φέρρυ από την Πάτρα και θα τραγουδάμε ξεκινάμε πάμε μακρυά... Μαζί μας θα έρθει και η μαμά μου και πάρα πολύ χαίρομαι!!!!!
Το θέμα μου όμως είναι η Πελοπόννησος, και ειδικότερα το χωριό μου. Είναι κοντά στην Αρχαία Ολυμπία, εκεί που μόνο φαντάσματα υπάρχουν πια...Ευτυχώς το δικό μας δάσος, η Στροφυλιά, τη γλύτωσε αυτή τη φορά. Και ανυπομονώ να κάνω μια βόλτα ανάμεσα στα πεύκα και πλάι στην ακρογιαλιά να ρουφήξω όσο πιο πολύ μπορώ από τη μυρωδιά τους. Σας δείχνω και την αυλή μας, εκεί την Κυριακή το πρωί θα πίνω καφεδάκι με τη μαμά μου. Και το σκυλάκι μας είναι εδώ όταν ήταν μωράκι και το αγαπημένο μου γατί, το αλητάκι μου, η Μπιζουδένια μου.
Φυσικά δεν μπορώ να μη βάλω τη γέφυρά μας, υπόσχομαι όμως καλύτερες φωτογραφίες της σύντομα. Η γέφυρα μας που έκανε το Ρίον ξανά κοσμικό θέρετρο, για μια θέα στη γέφυρα...υπερβολές, νομίζω!
Πάω σιγά σιγά να κάνω τη βαλίτσα μου και αν αντέξω να χαζέψω λίγο Nova.
Σας φιλώ και θα τα ξαναπούμε την Τρίτη το βράδυ εκτός απροόπτου.

UPDATE: το 'πε και το κάνε ο βρωμόκαιρος...χιονίζει :((
δεν μου αρέσει καθόλου το χιόνι, βαρέθηκα πια και όλο το χειμώνα τίποτα, τώρα βρήκε?
έχει και έναν αέρα άλλο πράγμα ίπταντε διάφορα έξω και μετά από λίγο σκοντάφτουν πέφτουν και κάνουν θόρυβο. χάλια, χάλια χάλια. έτσι και φάμε καμιά καθυστέρηση αύριο πάει όλο μου το πρόγραμμα. α παπα πάω για ύπνο γιατί με πιάνει αυτή η γκρίνια και δεν με αντέχω καθόλου.

Η εφορία και άλλα άσχετα με αυτό το blog

Είναι εντελώς άσχετο αυτό το ποστ αλλά πρέπει κάπου να πω αυτό που μου συμβαίνει.
Έχει έρθει η ώρα να υποβάλω τη φορολογική μου δήλωση στις Ελβετικές αρχές.
Ανάμεσα σε όλα τα άλλα πρέπει να καταθέσω και το συμβόλαιο ενοικίασης του διαμερίσματος στο οποίο μένω. Μα δεν το βρίσκω πουθενά το ρημαδόχαρτο....έχω γυρίσει τον κόσμο ανάποδα νυχτιάτικα, συρτάρια, φάκελοι, τσάντες, ανάμεσα στις σελίδες των βιβλίων, στα περιοδικά δεν είναι πουθενά. Και ο λογιστής έρχεται την Τετάρτη (σιγά που θα την έκανα μόνη μου). Μέχρι ένσημα του ΙΚΑ βρήκα, που όπως το πάνε ούτε καν θα τα χρειαστώ...:((

Καμιά συνταγή για Φανουρόπιτα? Τι να κάνω θα βάλω τα μεγάλα μέσα...και θα κάνω και μια προσπάθεια να πείσω το γαλλο-εβραίο λογιστή της ιδιοκτήτριας μπας και μου δώσει ένα άλλο αντίγραφο.
Πάω να συνεχίσω τις ανασκαφές.

υγ τη δηλωση θα τη στείλω ΜΟΝΟ αν το προγραμματάκι μου πει ότι θα έχω επιστροφή διαφορετικά θα κάνω το παπί και αν ποτέ το ψάξουν θα πω αυτό που πιάνει πάντα...ααα δεν ήξερα ότι έπρεπε...δεν μου στείλατε και ειδοποίηση!!

UPDATE: Για να μου στείλει η ασφαλιστική εταιρία βεβαίωση για την εφορία ζητάει 35 φράγκα...αναρωτιέμαι ο αέρας που αναπνέω είναι δωρεάν?? Ή από κάπου μου τα παίρνουν και δεν το έχω καταλάβει ακόμα??? Living in Switzerland...priceless για όλα τα άλλα υπάρχει η mastercard!!

Έκτακτο Παράρτημα

Είναι 04:40 και πριν λίγο γύρισα σπίτι. Σήμερα ήταν μια περίεργη μέρα, είχα μια διάθεση απροσδιόριστη από το πρωί. Ούτε στα κάτω μου αλλά ούτε και χαρά. Είχα μια γλυκιά μελαγχολία λόγω των φωτογραφιών του πραγματικά ταλαντούχου Asteroid. Βγήκα λίγο στα μαγαζιά το μεσημεράκι και μετά για φαγητό με φίλους. Περίπου δυο μέρες πριν μάθαμε ότι σε ένα club της Λωζάνης θα έπαιζε ο Frankie Knuckles και ήταν ήδη αποφασισμένο ότι απόψε είμαστε για εκεί. Αυτό το γεγονός ερχόταν να προσθέσει λίγη ακόμα νοσταλγία. Και εξηγούμαι, το Frankie τον έχω άμεσα συνδεδεμένο με τη Μύκονο, παίζει εδώ και χρόνια κάθε καλοκαίρι στο Cavo και επειδή στη Μύκονο πηγαίνω από τα 17 μου περίπου έχει τύχει να τον δω εκεί κανά δυο φορές. Αυτό ήταν λοιπόν, ήμουν σε mode Cavo Paradiso αλλά προφανώς μου χαλούσε το σκηνικό η λίμνη και το κρύο. Και επίσης ότι μιλούσαμε για διακοπές και πετούσαν ιδέες για Ασίες, Πόρτο Ρίκο, Κούβες, Ίμπιζες και πράσινα άλογα. Κανένα πρόβλημα δεν έχω αλλά το καλοκαίρι είναι ελληνική υπόθεση και φρόντισα να ξεκαθαρίσω ότι μπορούν να κόψουν το λαιμό τους εγώ και αυτό το καλοκαίρι πάω Μύκονο. Όταν γύρισα σπίτι ξάπλωσα, όπως θα έκανα αν ήμουν στο νησί, αλλά δεν κοιμήθηκα ακριβώς, απλά ήμουν σε νιρβανα state έβλεπα και όνειρα. Γύρω στις 11 άρχισα να ετοιμάζομαι, κάναμε μια μπαρότσαρκα όπως θα κάναμε στο νησί... Άστρα, El Pecado, Caprice κτλ.
Φτάσαμε με τα πολλά στο club, βγήκε και ο σταρ. Χόρευα και έκλεινα τα μάτια μου και οι εικόνες που είχα ήταν η ανατολή με τα υπέροχα χρώματά της και λευκά αφράτα συννεφάκια πάνω από τη θάλασσα του Πλυντριού (δεν μου αρέσει το Super Paradise). Η απόλυτη χαρά, ονειρευόμουν κοκορόσουπες, μπουγάτσες φρεσκοψημένες για μετά (η δίαιτα είναι παρελθόν πια).
Έφυγα πριν προλάβει οτιδήποτε να μου χαλάσει το ονειρό μου. Έξω...μια βροχή εντελώς βγαλμένη από το σινεμά όπως εκείνη που ήρθε στις 7 Σεπτέμβρη στις 7 περίπου το πρωί στον Cavo στο τελευταίο για το 2007 πάρτυ.
Το καλοκαίρι είναι πολύ κοντά και κάτι μου λέει ότι όταν ξεκινήσει η τσάρτερ πτήση από Μιλάνο για Μύκονο θα είμαι εκεί πολύ συχνά, 3 ωρίτσες οδικώς μέχρι τη Μαλπένζα άλλες 3 ώρες η πτήση και προλαβαίνω να πίνω στο νησί τον πρωινό καφέ μου.
Πρέπει να σας πω ότι το περασμένο καλοκαίρι τη Μυκονο την ερωτεύτηκαν οι φίλοι μας από εδώ, Περουβιανοί, Ιρλανδοί, Ιταλοί, Βέλγοι, Γερμανοί, Άγγλοι και ότι ιδέες κι αν έχουν, φεύγουν όπως έρχονται πάλι εκεί θα είναι κι αυτό το καλοκαίρι!!!

Φιλιά ανυπόμονα

ακόμα λίγο χιονάκι

Ο Μάρτης όπως σε όλη την κεντρική ευρώπη μας ήρθε φορτσάτος. Και ενώ μέχρι τώρα ο καιρός φαινόταν να μας έχει μια συμπάθεια, ήρθε ο Μάρτης και καταλάβαμε τι εστί παλουκοκάφτης!! Χιόνια πολλά, βροχές και κρύο για την ακρίβεια ψόφος. Και ανυπομονώ να έρθει η καθολική μεγάλη Παρασκευή γιατί είναι η μέρα που παίρνω αεροπλάνο και το μεσημέρι θα είμαι στην Αθήνα! Γιούπιι!! Μαθαίνω για αρκετά υψηλές θερμοκρασίες. Έχω ήδη κανονίσει ραντεβού με διάφορα είδη επαγγελματιών, διαιτολόγο (γιατί έρχεται ο καιρός της Μυκόνου), οδοντίατρο και φυσικά το αγαπημένο μου κομμωτήριο.
Μόνο λόγω κομμωτηρίου πάω ένα ΣΚ το μήνα οπωσδήποτε για την απαραίτητη βαφή, άρα δεν μπορώ να πω ότι μου έχει λείψει και πολύ η Αθήνα. Το σημαντικότερο σε αυτό το ταξίδι είναι ότι θα επιστρέψω με το αυτοκινητάκι μου, που σημαίνει φέρυ Πάτρα- Ανκόνα και μετά autostrada. Έχω ενθουσιαστεί όσο δεν φαντάζεστε. Θέλω όμως ιδανικές καιρικές συνθήκες, όχι χιόνια στη βόρεια Ιταλία και τα σχετικά. Δεν ξέρω πως είναι αυτή η διαδρομή αλλά καμιά φωτογραφία θα προσπαθήσω να σας φέρω. Καλά βόλτες που έχω να κάνω με το yaraki, θα πάει παντού το μικρό μου, τότε να δείτε φωτογραφίες.
Προς το παρόν όμως θέλω να σας δείξω μια από τις εντυπωσιακότερες κορυφές των ελβετικών Άλπεων. Υψόμετρο 3883μ., θερμοκρασία στα 3883 -30 βαθμοί, εκεί νοιώθεις πως αν ακουμπήσεις τα αυτιά και τη μύτη σου θα σπάσουν σε χίλια κομματάκια, το οξυγόνο είναι λίγο και ως εκ τούτου το ανέβασμα γίνεται δύσκολο. Ειλικρινά θαυμάζω εκείνους που ανεβαίνουν στο Έβερεστ μετά από αυτό που έζησα εκεί γιατί δεν είχα καν μπει στη διαδικασία να σκεφτώ πως μπορεί να είναι. Παγετώνας λοιπόν, αιώνιο χιόνι. Ο γιος της φίλης μου με ρώτησε αν είδα μαμούθ, μάλον είχαν κρυφτεί τα μαμούθ δεν θα τους αρέσει η δημοσιότητα φαίνεται!!
Herzlich Willkommen im Zermatt und Matterhorn (είναι γερμανόφωνο το καντόνι, ο θεός να τα κάνει γερμανικά αυτά που μιλάνε οι ελβετοί)οι Ιταλοί το λένε Cervinia.

Το πρώτο μου ταξίδι εκτός Λωζάννης

Στην Ελβετιά (όπως μου αρέσει να την αποκαλώ, από το ξενιτιά) ήρθα πριν από ακριβώς ένα χρόνο. Στην αρχή, την πρώτη μέρα δηλαδή, μου ήρθε κάπως βαρύ μετά άρχισε να μου αρέσει. Όταν κατηφόρισα το δεύτερο βράδυ το δρομάκι του σπιτιού μου και αντίκρυσα τα φωτάκια του Evian απέναντι στη Γαλλία είπα μέσα μου ευχαριστώ όποιον είναι υπεύθυνος για το ότι είμαι εδώ και βλέπω αυτό... Ένα μήνα μετά αποφάσισα να περάσω ένα Σαββατοκύριακο στο Lugano. Πανέμορφο. Ωραίος κόσμος, ωραίος καιρός, ωραίο φαγητό, ωραίες βόλτες.