Παρίσι, les bouquets

με αυτά τα μπουκετάκια

που ήρθαν από την καρδιά του Παρισιού

και είναι γεμάτα χρώμα και χαρά

αρώματα και ομορφιά

σας εύχομαι Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση!

Το Παρίσι

είναι ροζ

L' arc de Triomphe

Στέκεται στη μέση της πλατείας Charles de Gaulle ή της Place d' Etoile όπως προτιμώ περισσότερο. Etoile, γιατί όλες οι λεωφόροι που συναντιούνται εκεί σχηματίζουν το άστρο του Παρισιού.

είμαι αλλού, είμαι beyond

όπως λέει και ο αγαπημένος Σταμάτης Κραουνάκης στο τραγούδι του 'Μαριώ'. Λοιπόν, ας το πάρουμε λίγο από την αρχή. Είπαμε τις πρόαλλες ότι χαλαρώσαμε λίγο στη δουλειά, ότι όλα πήγαν καλά και τα συναφή. Επίσης, έχουμε πει παλιότερα ότι για πολύ καιρό έπηζα τρελλά στη δουλειά, δούλευα πολλές ώρες κου του λου, κου του λου.

Έτσι λοιπόν, από εκεί που ήμουν στην τσίτα και στα τέρματα βρέθηκα όχι απλά στο ρελαντί αλλά στην απόλυτη νιρβάνα. Ανίκανη να διαχειριστώ τη νέα τάξη πραγμάτων με έχω συλλάβει να κάνω πράγματα με υψηλή συγκέντρωση βλακείας.

Χθες το βράδυ είχα χάσει το κινητό μου, οπότε παίρνω στο σταθερό κάνω μια κλήση στο κινητό για να ακούσω που είναι. Βρίσκω το τηλέφωνο και όλα καλά, πηγαίνω για ύπνο.

Σήμερα το πρωί έρχομαι στο γραφείο με υπόκρουση το Σταμάτη να τραγουδάει

όλα μου τα 'φαγες Μαριώ

με το μοιραίο σου μαγιώ,

με την ξανθιά την τούφα

από το ρούφα ρούφα

μ' έκανες κι αλλαξα χωριό...

Κανονίζω με το Gustavo να πάμε για φαγητό à la cantine και λιγουρευόμουν περισσότερο το νεσπρεσάκι μετά το φαγητό στην αυλή με ήλιο γκλόριους. Πάει ο Gu για jogging κι εγώ στο σταθμό του τρένου να πάρω τα εισητήρια για το Παρίσι που έκλεισα χθες από το τηλέφωνο.

Αφού έχω τελειώσει με τα εισητήρια βγάζω το τηλέφωνο να πάρω το Gu να δω σε τι φάση βρίσκεται. Βλέπω μια αναπάντητη με την ένδειξη Spiti. Με ζώσανε τα φίδια. Αμαν... ποιος μου τηλεφωνεί από το σπίτι μου; Και τι παπάρες είναι αυτοί που πήγαν να κλέψουν και με παίρνουν και τηλέφωνο;; Πωωω πάει ο καφές ρε γαμώτη μου!! Αυτό σκεφτόμουν, εδώ ο κόσμος χάνεται, μου κλέβουν το mac book και εγώ το βιολί μου. Για τα άλλα του σπιτιού δε με νοιάζει γιατί είναι επιπλωμένο και δεν είναι τίποτα δικό μου, άσε που η τραπεζαρία είναι ασήκωτη και μεγάλη χάρη θα μου έκαναν αν την έπαιρναν. Αλλά το kitchen aid? η νεσπρεσιέρα μου; ωχ ωχ ωχ.

Εν τω μεταξύ μου τηλεφωνεί ο Gu, άσε του λέω κάποιος μου τηλεφώνησε από το σπίτι και πρέπει να πάω να δω τι γίνεται. Το σκουλίκι της γης δεν είπε, κάτσε ρε συ θα έρθω μαζί σου μήπως όντως συμβαίνει κάτι. Θα τον τακτοποιήσω...

Αφού έχω σκεφτεί χίλια σενάρια στο δρόμο και έχω βρίσει πάρα πολλούς ανθρώπους φτάνω σπίτι, παρκάρω και τρέχω στο ασανσέρ.

Ανεβαίνω στον πέμπτο, ξεκλειδώνω μπαίνω μέσα... και όλα καλά. Το σπιτάκι μου μοσχομύριζε αστρόσκονη και poudre de riz. To mac book στη θέση του. Και ο dell. Και το dvd... το σταθερό δεν είναι στη βάση του. Είναι στο τραπέζι της κουζίνας. Τελευταία κλήση στο κινητό μου. χμμμ....

όλα μου τα 'φαγες τρελλή

του λάιφ στάιλ κρεολή

με την ξανθιά την τούφα

από το ρούφα ρούφα

είμαι αλλού είμαι beyond

Ε ναι λοιπον, η τελευταία κλήση ήταν στο κινητό μου στις 24 Μαρτίου στις 1, ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΟΜΩΣ!!!!! Ούφο. Ήταν η κλήση που μου έκανα για να βρω το χαμένο κινητό.

Πάει αυτό, συμμαζεύτηκε. Παίρνω την τάρτα που έφτιαξα χθες να φάω για μεσημέρι και μπαίνω στο αυτοκίνητο να γυρίσω στη δουλειά. Πέρασα ένα πεζοφανάρο ΚΑΤΑΚΟΚΚΙΝΟ και το κατάλαβα αφού το είχα περάσει και κοίταζα από τον καθρέφτη να δω το περιπολικό που με καταδίωκε, αλλά τίποτα δεν είχε δράση.

Τώρα μασουλάω καραμελίτσες au beurre salé au sel de Guérande από τη Violette & Berlingot και έχω και μια ΙΟΝ αμυγδάλου stand by μπας και χρειαστεί να χαλαρώσω από τις φανταστικές μου περιπέτειες :)

Μόλις ανακάλυψα ότι κάπου άφησα το iphone... ήμαρτον Παναγία μου δε μπορώ άλλο!!!

ουφ

Μετά από πολύ πολύ καιρό κάθομαι χαλαρά στο σπίτι χωρίς στρες, χωρίς αλλού να είμαι κι αλλού να βρίσκομαι, χωρίς να σκέφτομαι τι θα γίνει το Σάββατο στις 20 του Μάρτη. Πέρασε αυτό το Σάββατο και πέρασε ευτυχώς πάρα πολύ καλά. Μας άνοιξαν σαμπάνιες, μας έστειλαν δεκάδες συγχαρητήρια email, μας είπαν πόσο περήφανοι είναι που συνεργάστηκαν μαζί μας και άλλα πολλά τέτοια ωραία που στο τέλος είναι μια επιβράβευση. Αν και μεγαλύτερη επιβράβευση από το να βλέπεις τη δουλειά σου να γίνεται πραγματικότητα δεν υπάρχει, δεν υπάρχει τίποτε καλύτερο από το να βλέπεις ότι αυτό που έφτιαξες κινείται, το χρησιμοποιεί κόσμος και κάνει τη ζωή του λίγο πιο εύκολη. Το Σάββατο ξύπνησα στις 6 το πρωί, ήμουν στο γραφείο στις 7 και έμεινα ως τις 9 και στη 1 το μεσημέρι εκτάκτως μας κάλεσαν να επιστρέψουμε. Έφυγα για το σπίτι στις 5:30 το πρωί. Όχι δεν ένοιωθα κούραση γιατί η χαρά ήταν μεγαλύτερη, κοιμήθηκα ως τις 4 το απόγευμα της Κυριακής και όταν ξύπνησα δεν είχα διάθεση ούτε το μικρό μου δαχτυλάκι να κουνήσω. Σήμερα σκεφτόμουν ότι τίποτε δεν έχει τελειώσει ακόμα, έχουμε Αμερική και Ευρώπη και όσο και να λέμε ότι οι Ισραηλινοί μας κάνουν τη ζωή μας τρομερά δύσκολη τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με τους Αμερικάνους και για να είμαστε και δίκαιοι οι Ισραηλινοί ήταν πάρα πολύ φρόνιμοι αυτή τη φορά :)

Σήμερα στο γραφείο we were all just cruising... κανείς δεν είχε μυαλό και κουράγιο να ασχολήθει με οτιδήποτε. Περιμέναμε να περάσουν οι ώρες για να φύγουμε. Εγώ ονειρευόμουν μπαρόλο και τυράκια στη βεράντα. Ένας γκόμενος παλιά μου έλεγε, να μη πίνεις μόνη. Ήθελα τόσο πολύ να του πω και ποιος σου είπε ότι πίνω μόνη ρε μαλαπέρδα; Αλλά δεν του το είπα ποτέ ;) Τον ίδιο τύπο ήθελα να τον πλακώσω στο ξύλο λίγο καιρό μετά, όχι εγώ θα έβαζα κάποιον άλλο που θα έκανε σωστά τη δουλειά αλλά τον λυπήθηκα. Μετά από 3+ χρόνια τον συνάντησα στο Κολωνάκι σε κατάσταση διάλυσης και είχε και το θράσος να μου χαμογελάσει, έκανα ότι δεν τον είδα, είσαι αόρατος μεγάλε σαν τον Φρου φρου μόνο που τον Φρου φρου τον συμπαθώ κι ας λέει ο βλαξ βαυαρός που κυκλοφορεί αναμεσά μας ότι οι Έλληνες δεν έχουν την κουλτούρα να καταλάβουν τον Φρου φρου.

Τέλος πάντων, απόψε στη βεράντα έχω μπαρόλο και διάφορα τυριά με τα κατσικίσια να κερδίζουν. Ο καιρός έχει βελτιωθεί σημαντικά, ότι κι αν κάνει πια δεν ξαναχειμωνιάζει. Όπου να 'ναι θα ανοίξουν οι βεράντες και του Ερμιτάζ και του Παλάς και του Τρουά Κουρόν και η περατζάδα του Τσάρλι και η αυλή του Νασιονάλ χαμός θα γίνει!! Ελπίζω να μην ξανακάνουν φέτος αυτή την αισχρή πλαζ στην παραλία του Βεβέ...

Σε κανένα διμηνάκι θα ξεκινήσουν και οι πτήσεις της ίζυ τζετ από Μαλπένζα για νησάκι και είναι και σε ώρα πολύ βολική οπότε τα Σαββατοκύριακα θα μας είναι εύκολα.

Πέρυσι τα ίδια κανόνιζα αλλά μας πρόλαβαν άλλοι και πέρασα όλο το καλοκαίρι στη βεράντα... ουφ Θεε μου τι φρίκη!

Σήμερα κανόνισα και το ταξίδι στο Λονδίνο, θα έρθει και η Λιανούλα μαζί που φέτος κάτι έπαθε και δεν έκανε ούτε ένα ταξίδι όλο το χειμώνα, ούτε λίγο σκι, τίποτα. Πάει η φιλενάδα μου χάλασε!! Αλλά την ξεσήκωσα και θα γιορτάσουμε τη γιορτή μου στο Λονδίνο :))

Τ έ λ ε ι α!!!!

Πολύ καιρό έχω να ανακοινώσω ταξίδι εδώ μέσα... αλλά δεν θα σβήσω την παραγραφούλα και αν πάει κάτι λάθος θα το κλείσω το μαγαζάκι τέλος.

Σε λίγο θα αρχίσει και ο Χριστόφορος που επιτέλους θα τον δω από την αρχή ως το τέλος και χωρίς να έρχομαι του σκοτωμού για να προλάβω. Γι' αυτό θα κάνω κλικ στο Δημοσίευση Ανάρτησης τώρα, θα τελειώσω το κρασάκι μου και αστα λα βιστα μπέιμπι :)

Lomo

είναι το καινούριο μου παιχνιδάκι. είναι μια φωτογραφική μηχανή φτηνή, πλαστική που δίνει περίεργα και απρόβλεπτα αποτελέσματα.

Λένινγκραντ, τέλη της δεκαετίας του '70. Το εργοστάσιο κατασκευής οπτικών συστημάτων για τον ρωσικό στρατό δέχεται παραγγελία της KGB για την κατασκευή μιας φωτογραφικής μηχανής νέου τύπου, την οποία θα χρησιμοποιούσαν στη συνέχεια οι πράκτορές της. Ο μηχανικός Μιχαήλ Ροντιόνοφ σχεδιάζει μια φωτογραφική μηχανή με χειροποίητο φακό 32 mm, η οποία παίρνει το όνομα του εργοστασίου: LOMO (Leningrado Optica Mecanica Ο.). Το 1984 κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά στη Ρωσία αλλά οι μετέπειτα εξελίξεις οδήγησαν στην παύση της παραγωγής της. Δέκα περίπου χρόνια αργότερα δύο βιεννέζοι φοιτητές βρέθηκαν στο Λένινγκραντ και χρειάστηκε να αγοράσουν μια φτηνή φωτογραφική μηχανή για τις τυπικές τουριστικές φωτογραφίες. Οταν όμως τις εμφάνισαν ανακάλυψαν ότι οι εικόνες είχαν μια ιδιαίτερη γοητεία χάρη στον γωνιώδη φακό της και στα υπόλοιπα τεχνικά χαρακτηριστικά με τα οποία την «προίκισε» ο σχεδιαστής της. Αποφάσισαν έτσι να μετατρέψουν τη LOMO σε αντικείμενο λατρείας και να τη διαδώσουν σε ολόκληρο τον κόσμο μέσω της δημιουργίας ενώσεων ή πρεσβειών, όπως οι ίδιοι λένε. Μέσα σε μερικά χρόνια έχουν δημιουργηθεί 36 τέτοιες «λομογραφικές πρεσβείες» και έπεται συνέχεια... Η Διεθνής Λομογραφική Ενωση μετράει ήδη πάνω από 25.000 μέλη σε όλο τον κόσμο και η τάση είναι αυξητική. Αυτό που γεννήθηκε αυθόρμητα πριν από μερικά χρόνια στο βιεννέζικο undreground ως καλλιτεχνική ιδέα σχετική με τη φωτογραφία έχει μετατραπεί σήμερα σε ένα ευρύ διεθνές κίνημα. «Η λομογραφία είναι τρόπος ζωής.

Δεν χρειάζεται ούτε να εστιάσεις, ούτε να υπολογίσεις το φως, ούτε φλας. Ξέχασε τη ρύθμιση του διαφράγματος, της ταχύτητας, του φιλμ... Τέρμα η δικτατορία της τεχνικής. Η φιλοσοφία του όλου εγχειρήματος είναι η αναζήτηση του αυθεντικού, μιας καινούργιας οπτικής γωνίας. Ενα από τα ιδιαίτερα τεχνικά χαρακτηριστικά της LOMΟ, είναι ότι ρυθμίζει η ίδια την ποσότητα του φωτός που εισέρχεται από το διάφραγμα. Η ίδια η μηχανή, με το διπλό της "κλικ" σού δίνει να καταλάβεις πόσο χρόνο χρειάστηκε για να τραβήξει τη φωτογραφία. Η δική μου κάνει τέσσερα κλικ γιατί τραβάει 4 στάσεις με ένα κλικ!!! Το μυστικό κρύβεται πρώτα στη διάθεση αυτών που τη χρησιμοποιούν και ύστερα στο γεγονός ότι η LOMO, από το ίδιο της το όνομα κιόλας, μοιάζει με παιχνίδι. Αυτό έχει σαν συνέπεια να μη σε παίρνει κανείς στα σοβαρά όταν τη χρησιμοποιείς, αφού κανείς δεν πιστεύει ότι με αυτό το μηχανάκι βγάζεις φωτογραφίες. Κατ' αυτόν τον τρόπο, πρώτον,δεν ενοχλείς κανένα όποια στιγμή και να στρέψεις πάνω του τον φακό μιας LOMO και, δεύτερον, πετυχαίνεις τη μέγιστη δυνατή αυθεντικότητα αφού έχεις αποφύγει το χειρότερο: την πόζα.

Οι λομογράφοι πιστεύουν ότι όλες οι φωτογραφίες αξίζουν, αναπτύσσουν συνειδητά ένα καινούργιο πειραματικό στυλ στην τέχνη της φωτογραφίας στη συγκεκριμένη περίπτωση, λομογραφίας. Το αποτέλεσμα είναι μια πλημμυρίδα από αυθεντικές φωτογραφικές στιγμές, πολυποίκιλες, αλλοπρόσαλλες, ασυνήθιστες, που σχηματίζουν σιγά σιγά ένα μωσαϊκό, μετατρέπονται σε μια θάλασσα από χιλιάδες λομογραφίες, που εντυπωσιάζουν ακόμη και τον πιο δύσπιστο θεατή χάρη στην εκφραστική δύναμή τους και στην πολυχρωμία.

Οι χρυσοί κανόνες του λομογράφου

Εχε πάντα και παντού μαζί σου τη LOMO.

Χρησιμοποίησέ την οποιαδήποτε ώρα της ημέρας ή της νύχτας.

Το να τραβάς λομογραφίες δεν διακόπτει την καθημερινή σου απασχόληση, την θέτει απλώς επί σκηνής.

Πλησίασε όσο περισσότερο μπορείς τους φωτογραφικούς σου στόχους.

Μη σκέφτεσαι.

Να είσαι γρήγορος.

Δεν είναι απαραίτητο να ξέρεις από πριν τι έχεις στο φιλμ.

Ούτε μετά.

Δοκίμασε τη φωτογράφηση με το δάχτυλο.

Μη δίνεις σημασία σε κανένα χρυσό κανόνα

Προετοιμαστείτε λοιπόν, κυκλοφορώ με μια λόμο στο χέρι το διασκεδάζω τρελά και θα γίνει χαμός :)

η λόμο μου είναι νεουορκέζα και μάλιστα μέχρι να τη φέρω εδώ ζούσε in the village... how cool is that!!!

η συνάντηση

στη Λυόν το Σάββατο το πρωί γινόταν χαμός. Κόσμος πολύς, αυτοκίνητα πολλά και τα πάρκινγκ γεμάτα. Καθώς στριφογύριζα προσπαθώντας να βρω ένα πάρκινγκ ελεύθερο να αφήσω το γιαπωνεζάκι μου πέρασα απ᾽έξω...

Το πάρκινγκ βρέθηκε, παρείχε και υπηρεσία πλυσίματος στο χέρι για το μικρό μου κόκκινο αυτοκινητάκι. Σαράντα ευρώ μέσα έξω. Δεν το σκέφτηκα δεύτερη φορά εννοείται. Εδώ δεν υπάρχει αυτή η πολυτέλεια κι όπου υπάρχει, στο αεροδρόμιο της Γενεύης ας πούμε κοστίζει 3 φορές πάνω. Έμεινε ο γιαπωνεζούλης να κάνει τα μπάνια του και να ξεκουραστεί κι εγώ πήρα τους δρόμους. Πρώτη στάση στο γαλάζιο μαγαζί. Η κυρία που το είχε κρατήσει για μένα δεν ήταν εκεί και η συναδελφός της δεν μπορούσε να το βρει. Πήγα βόλτες, πήρα μια μαύρη τσάντα γιατί η moncler μου δεν κρατιέται τώρα που ανοίγει ο καιρός. Επέστρεψα. Η ευγενική γαλλίδα άνοιξε ένα ντουλάπι, το πήρε και μου το έφερε.

Πολύ όμορφο. Πολύ εντυπωσιακό. Αλλά...

αλλά το περίμενα αλλιώς. Διαφορετικό. Το είχα φανταστεί αλλιώς. Το είχα φτιάξει στο μυαλό μου διαφορετικά. Έτσι κάνω με όλα και με όλους. Δεν περιμένω να μου δείξουν τι είναι, πως είναι, τους φτιάχνω μόνη μου. Ιδανικούς κατά την άποψή μου και όσο διαρκεί αυτή η διαδικασία ενθουσιάζομαι, χαίρομαι, παθαίνω τρα λαλά. Μετά... μετά ξεφουσκώνουν όλα και απογοητεύομαι και αναρωτιέμαι γιατί και θυμώνω γιατί δεν είναι έτσι όπως νόμιζα.

Θα μπορούσα πολύ εύκολα να μη το πάρω γιατί δεν με ικανοποίησε 100% αυτό που είδα. Το πήρα όμως, γιατί έχω μια θεωρία. Αν ξεκινήσεις κάτι πρέπει να το πας μέχρι τέλους ακόμα κι αν είναι μαλακία και το ξέρεις. Εντάξει δεν είναι μαλακία το δαχτυλιδάκι μη λέμε υπερβολές και το καλοκαίρι που θα βρεθεί στο χώρο που του ταιριάζει απολύτως θα είναι ακόμα πιο ωραίο.

Ψιλοχαθήκαμε ε;

Πέρασα μια εβδομάδα χάλια. Με μια διάθεση ακόμα πιο χάλια. Στρες, ανασφάλειες, νεύρα. Μου έφταιγαν όλα και τίποτα, δεν ήξερα τι ήθελα. Όχι ότι σήμερα είμαι στα καλύτερά μου αλλά ας πούμε πως συνέρχομαι.

Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο Ελλάδα, αυτό στη Λυόν. Ταξιδάκια ξαφνικά και γρήγορα για να αλλάξω λίγο ιδέες και παραστάσεις. Μόλις επέστρεψα γιατί το πρόγραμμα σήμερα έχει λίγο γραφείο, για κανένα δυωράκι ελπίζω όχι παραπάνω γιατί αν είναι παραπάνω σημαίνει ότι θα μας έχουν προκύψει προβλήματα και δεν είμαι σε φάση τώρα να ασχοληθώ μαζί τους. Έφτιαξα έναν τρομερό φρέντο γιατί έχουμε ήλιο και σχετικά ζεστό καιρό... αχ αυτός ο ήλιος!!! Μαζί με το φρέντο μου και τις λιχουδιές που έφερα από τη Λυον θα σας πω τα νέα.

Η Λυόν είναι μια πόλη που μου αρέσει πάρα πολύ. Είναι χτισμένη στη συμβολή των ποταμών Ροδανού και Σον, άρα περικλείεται από νερό και αυτό την κάνει ακόμα πιο ελκυστική.

Το νερό δίνει άλλη ενέργεια στις πόλεις!

Είναι ζωντανή, έχει κόσμο στους δρόμους, στις όχθες των ποταμών της, στις πλατείες, στα καφέ, στα bouchon. Είναι κομψή, η παλιά πόλη είναι απλά ονειρεμένη,

είναι η γαστρονομική πρωτεύουσα της Γαλλίας.

είναι χρωμματιστή

Όταν μια πόλη των 450 χιλιάδων κατοίκων έχει 13 αστεράτα εστιατόρια, τι άλλο θα μπορούσε να είναι; Όταν άνοιξα τον οδηγό michelin για να δω τι παίζει στη Λυον, τα έπαιξα δεν ήξερα τι να πρωτοδιαλέξω! Είτε επιλέξει κάποιος να φάει σε έναν από τους πολλούς αστεράτους ναούς της γαστρονομίας, είτε επιλέξει ένα από τα πάμπολλα και ταπεινά bouchon είναι σίγουρο πως θα φάει εξαιρετικά. Η τοπική κουζίνα περιλαμβάνει συκωτάκια και εντόσθια και για τα πρώτα τρελλαίνομαι. Απ´όλα φάγαμε, δεν έχουμε παράπονο! Το αστεράτο δε... ήταν κάτι το άλλο. Ενώ αρχικά η ιδέα ήταν να φάμε για μεσημέρι στο trois dômes που έχει μοναδική θέα και ένα αστεράκι στην πορεία αλλάξαν τα σχέδια και καταλήξαμε στο 45 χρόνια 3άστερο auberge du pont de collonges λίγα χιλιόμετρα έξω από την πόλη της Λυόν. Ένα θα πω, φουα γκρα πάπιας σε ζελέ από sauternes... εξώκοσμο! Τα γλυκά τα ήθελα όλα, και το μπαμπά με ρούμι και τα oeufs a la neige και την creme brule, όλα όλα!!! Ε, όπως και να το κάνουμε δεν κρατάει κάποιος τα αστεράκια του τόσα χρόνια τυχαία. Φωτογραφίες δεν υπάρχουν από εκεί γιατί όλα τα πράγματα έχουν ένα όριο, φωτογραφική μηχανή και iphone σε τέτοιο περιβάλλον δεν εμφανίζονται στο τραπέζι εκτός και είσαι κινέζος οπότε αμαρτίαν ουκ έχεις. Εντάξει, κι αν είσαι δημοσιογράφος κι έχεις πάει για δουλειά.

Και μια και μιλάμε για φαγητό, στις βόλτες είδα μια βιτρίνα κόκκινη! Ήταν ζαχαροπλαστείου βιτρίνα. Γεμάτη μπριος πραλινέ!!!! Και πιο μέσα είχε και εσκαργκό με κανέλλα και μηλόπιττες και γλυκά πολλά με σοκολάτα λευκή, με σοκολάτα μαύρη, με φρούτα κόκκινα και ροζ... ένας παράδεισος κοντά στην place bellecour.

Εν τω μεταξύ έχω έρθει στο γραφείο, για λίγο υποτίθεται αλλά είμαι εδώ ήδη 6 ώρες. Έχασα και τον ήλιο και τη βόλτα που ονειρευόμουν αλλά γέμισα στρες λες και μου έλειπε... τέλος πάντων.

Στη Λυόν χρωστάω μερικές βόλτες ακόμα, γιατί θέλω οπωσδήποτε να δω το parc de la tete d'or και να κάνω την Κυριακάτικη βόλτα στις όχθες του Σον χαζεύοντας τη marche des arts et de la creation.

υγ μου τη δίνει που ο mac δεν έχει γαλλικούς χαρακτήρες και γράφω τις λέξεις ξεβράκωτες