The versatile blogger

Περιμένουμε να ανοίξει η αίθουσα στο σινεμά όπου είχαμε πάει φυσικά για να δούμε ταινία. Χαζεύω στα μπλογκ από το iphone. Γράφω και κανένα σχολιάκι έτσι για να περνάει η ώρα. Βρίσκομαι μπροστά σε ένα βραβείο που μου το χάρισε η Δέσποινα. The versatile blogger. Ευπροσάρμοστος, ευέλικτος, πολυτάλαντος. Όλα αυτά μαζί. Ευχαριστώ πολύ Δέσποινα!!

Και η ιστορία είναι ότι πρέπει να πω 7 πράγματα για εμένα.  Πολύ καλά λοιπόν, ξεκινάω.

1. Είμαι εξαιρετικά παρατηρητική. Προσέχω και αποθηκεύω τις πιο απίθανες λεπτομέρειες είτε σε κάτι που θα δω είτε σε κάτι που θα ακούσω. Οι λεπτομέρειες κάνουν ΠΑΝΤΑ τη διαφορά. 'Ετσι γεμίζει με τόση σαβούρα ο εγκέφαλος κάθε τόσο που ένα format το χρειάζεται. 

2. Ανοχή στο ψέμα ΜΗΔΕΝΙΚΗ. Μπορεί να μη το καταλάβω από την αρχή αλλά με τις λεπτομέρειες που μαζεύω κάποια στιγμή κάτι δεν θα... οπότε...

3. Η μεγαλύτερή μου απόλαυση στο σινεμά είναι ένα 3 scoop cup  haagen dazs strawberry cheesecake, choc choc chip και vanilla choc chip με chocolate fudge! Όταν δεν πάρω παγωτό παίρνω ένα τεράστιο ποπ κορν και το ανακατεύω με maltesers ή με m&m's crispy και πετυχαίνω  την τέλεια εναλλαγή αλμυρού με γλυκό. 

4. H νέα μου ενασχόληση είναι το american football... αυτό που τρέχουν οι ντουλάπες, μετά πέφτουν η μια πάνω στην άλλη και γίνεται τουρλουμπούκι. άσε μη ρωτάς. έμπλεξα τώρα πάει. όχι να παίζω απλά να παρακολουθώ.

5. Νοιώθω μια ανασφάλεια όταν στο κομοδίνο μου δεν περιμένει το επόμενο βιβλίο που θα διαβάσω. Συνήθως περιμένουν περισσότερα από ένα.

6. Κάθε χρόνο λέω θα φυτέψω τουλίπες το Δεκέμβρη για να βγουν την άνοιξη και κάθε χρόνο το ξεχνάω.

7. Οι άνθρωποι που μιλάνε πολύ και που προσπαθούν απεγνωσμένα σε κάθε πρόταση τους να κάνουν εντύπωση είναι τις περισσότερες φορές μούφες. Εγώ δεν μιλάω πολύ. Και όταν μιλήσω θα πω δυο κουβέντες όλες κι όλες κι ας λένε ότι το κάνω επειδή δεν έχω άποψη.

φιλιά καλό ΣΚ à tout le monde  :)

να το δώσω κι εγώ πρέπει κάπου ε; χμ... το δίνω σε όλους!

39e Prix de Lausanne

39ος διεθνής διαγωνισμός για νέους χορευτές.  Η πρόεδρος της Ελβετικής Συνομοσπονδίας, δηλαδή του Ελβετικού κράτους, Micheline Calmy-Rey είναι επίτιμο μέλος της επιτροπής του Prix de Lausanne.*  Στον χαιρετισμό της, στις πρώτες σελίδες του προγράμματος του διαγωνισμού αναφέρεται σε κάτι που έχει πει ο συνθέτης Andreas Nero Nick: "μόνο αν οι άνθρωποι χόρευαν περισσότερο ο κόσμος μας θα ήταν διαφορετικός".

Εδώ και 39 χρόνια εκατοντάδες έφηβοι χορευτές από όλο τον κόσμο έρχονται στη Λωζάννη για να ξεκινήσουν μια επιτυχημένη καριέρα στο χορό. Από αυτούς μόνο 20 επιλέγονται για να μαγέψουν το κοινό στον τελικό. Το καλλιτεχνικό μέρος και η αρτιότητα στην εκτέλεση των χορογραφιών είναι αποτέλεσμα των χιλιάδων ωρών δουλειάς, του κόπου και του ενθουσιασμού τους.  Από εδώ, από τη Λωζάννη θα προχωρήσουν και θα συνεχίσουν να μοιράζονται τα όνειρα και τις εμπειρίες τους με όλο τον κόσμο.

Αυτό τον διαγωνισμό η Λωζάννη και ολόκληρος ο κόσμος του χορού τον χρωστά στον Philippe Braunschweig. Δυστυχώς, δεν είναι πια μαζί μας. Έφυγε τον περασμένο Απρίλιο.  Χάρη στο όραμα, το πείσμα, το πάθος, την σκληρή δουλειά αυτού του συγκλονιστικού ανθρώπου ο χορός κέρδισε πολλά σε παγκόσμιο επίπεδο. Φυσικός, επιχειρηματίας, μαραθωνοδρόμος, σκληρός μάνατζερ και γοητευτικός διπλωμάτης, πήρε μαθήματα χορού για να μπορέσει να καταλάβει σε βάθος τους χορευτές, δημιούργησε μαζί με τη συζυγό του αυτόν το διεθνή διαγωνισμό χορού, προωθούσε πρόγραμματα για τους 'συνταξιοδοτημένους' χορευτές και δούλεψε σκληρά για να αναγνωριστεί επίσημα ο χορός ως επάγγελμα.  Σε αυτόν τον άνθρωπο η Λωζάννη χρωστά τα Μπαλέτα Μπεζάρ.  Ήταν εκείνος που έπεισε τον Μπεζάρ να φέρει την εταιρία του στην πόλη μας μετά τα προβλήματα που αντιμετώπιζε στις Βρυξέλλες. Προσωπικά, για αυτό και μόνο τον λατρεύω.  Αντικειμενικά όμως, δεν ξέρω κανέναν άλλο που να έχει κάνει τόσα πολλά για το χορό και τους χορευτές.  

Πέρασα ένα πάρα πολύ όμορφο απόγευμα. Βρίσκω πάρα πολύ συγκινητικό το γεγονός ότι παιδάκια από 15 έως 18 χρονών φτάνουν στους τελικούς ενός παγκοσμίως αναγνωρισμένου διαγωνισμού και κυνηγούν το όνειρό τους.  Αναρωτιέμαι πόσα έχουν επενδύσει στο χορό, τι περιμένουν για το μέλλον τους, αν θέλουν να ακολουθήσουν αυτή την καριέρα ή αν έχουν κι άλλα όνειρα εκτός του χορού. 

Το πρώτο βραβείο είναι υποτροφία ενός έτους σε μια από τις συμβεβλημένες με το διαγωνισμό σχολές ή εταιρίες χορού. 

Σας αφήνω με το βίντεο της φετινής νικήτριας από την πέμπτη ημέρα του διαγωνισμού όπου παρουσίασε το κλασσικό και το μοντέρνο κομμάτι της. Είναι η 16χρονη Magri Mayara από τη Βραζιλία. Αυτή η γλυκιά νεαρή κέρδισε το βραβείο του κοινού που αντιπροσωπεύει το αίσθημα της στιγμής που αφήνει στο κοινό ο χορευτής και φυσικά το πρώτο βραβείο της επιτροπής που είναι συνάρτηση των βαθμολογιών που συγκέντρωσε και τις 6 ημέρες του διαγωνισμού.  Τη βρήκα εξαιρετική και στην Coppelia αλλά και στον Yann Tiersen. Μπράβο της και της εύχομαι να γίνει η πρώτη μπαλαρίνα στην Όπερα του Παρισιού όπως θέλει!

*στην Ελβετία ο πρόεδρος του κράτους δεν παραμένει ο ίδιος μέχρι τις επόμενες εκλογές, αλλά κάθε χρόνο αλλάζει. Έτσι φέτος πρόεδρος είναι η Mme Calmy-Rey του χρόνου θα είναι κάποιος άλλος και αυτός θα είναι και το επίτιμο μέλος της επιτροπής του διαγωνισμου.

Ένα Σαββατοκύριακο μόλις άρχισε

στη Ζυρίχη!  Αυτή η πόλη μου δίνει κάθε φορά τόση χαρά. Έχει μια ενέργεια που εμένα μου πάει πολύ. Με το που φτάνω με το αυτοκίνητο ή με το τρένο θέλω να αρχίσω να χοροπηδάω από τη χαρά μου. Ζυρίχη και Μανχάταν.  Η Μύκονος είναι άλλη κατηγορία.

Γράφω από το σαλόνι του υπέροχου ξενοδοχείου που μένω.  Είναι ολοκαίνουριο, φρέσκο, μυρίζει καινουργίλα.  Είναι απίθανα διακοσμημένο και είμαι πανευτυχής που το ανακάλυψα. Γενικά είμαι των κολλημάτων και στη Ζυρίχη το ξενοδοχείο μου ήταν πάντα το Kindli αλλά για αυτό το Σαββατοκύριακο δεν είχε διαθεσιμότητα.  Μου χάλασε λίγο το κέφι αλλά άρχισα να ψάχνω άλλο.

Στη Ζυρίχη θα πήγαινα ο κόσμος να χαλούσε μια που το λατρεμένο ζεύγος από τον Καναδά κατέφθανε και θα έμεναν ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο για τα μάτια μου μόνο!! 

Βρήκα το Townhouse Boutique Hotel και σκέφτηκα δεν βαριέσαι... δεν θα περάσεις και όλη σου τη ζωή εκεί, κλείστο. Όταν έφτασα και ανέβηκα στον όροφο έπαθα πλάκα. Βρίσκεται πολύ κοντά στον κεντρικό σταθμό και καταλαμβάνει 3 ορόφους σε μια πολυκατοικία. Σαφώς, υπάρχουν ωραιότερα ξενοδοχεία, πολύ γκραν και πολύ γκλαμ και πολύ τα όλα αλλά εγώ θέλω να νοιώθω σα να είμαι σπίτι μου. Μου αρέσει που το lap top είναι εδώ διαθέσιμο να το χρησιμοποιήσω και που μπόρεσα να εγκαταστήσω ελληνικά για να γράψω το ποστάκι μου, μου αρέσει που έχει μπαρ με ποτά, τσάγια, καφέδες, μου αρέσει που έχει μπαλκόνι κι αν θέλεις να καπνίσεις βγαίνεις έξω όπως στο σπίτι μου!

Γι' αυτή την σπιτίσια ατμόσφαιρα μου άρεσε και το Kindli. Οι φωτογραφίες είναι πολύ μετριότατες και βιαστικές από το iphone μου. Αλλά είμαι πολύ ενθουσιασμένη για να μη το μοιραστώ έστω και έτσι.

Εξάλλου... άστο ας μη το πω καλύτερα! Θα πάω στο υπέροχο κρεβάτι μου γιατί αύριο μας περιμένει μια τρομερή ηλιόλουστη μέρα, με υψηλή για την εποχή θερμοκρασία, ιδανική για βόλτες και ψώνια!!!

και μη ξεχάσεις να βγάλεις τα ελληνικά από το πληκτρολόγιο... θα πάθουν σοκ οι άνθρωποι :)

άσε που είναι αγένεια τρομερή να σου δανείζουν κάτι και εσύ να το δίνεις πίσω άλλα ντ' άλλων!

tschüss