Οι δίαιτες της ζωής μου

τρομερό θέμα ε; αντί να λέω για τους άντρες της ζωής μου λέω για τις δίαιτες! Η αλήθεια είναι πως ο άντρας της ζωής μου δεν έχει υπάρξει ακόμα, οπότε για ποιον να μιλήσω; Πιστέψτε με, μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχουν οι δίαιτες. Άσε που αν τα θυμηθώ όλα τότε μπορεί και να μπει σε εφαρμογή το σχέδιο εξόντωσης των απανταχού ηλιθίων και δε θέλω γιατί περνάω φάση καλοσύνης τώρα.

Πάρα πολύ λεπτή δεν έχω υπάρξει ποτέ ή τουλάχιστον εγώ δεν με έβλεπα έτσι ακόμα κι όταν ήμουν 56 κιλά και έμπαινα στο θεικότερο μαύρο φόρεμα που έχει ποτέ ραφτεί. Έτσι, ήμουν πάντα σε μια διαδικασία αναζήτησης της τρομερής δίαιτας που θα κάνει δυνατά τα αδύνατα. Η χειρότερη δίαιτα ever είναι αυτή της σούπας, όπου βράζεις ένα σωρό άσχετα ζαρζαβατικά βρωμάει το σπίτι απίστευτα πολύ και πρέπει αυτή την αηδία να τη φας. Τη μια μέρα σκέτη, την άλλη με μπανάνες μέχρι να περάσει μια εβδομάδα και να πέσεις με τα μούτρα σε ότι junk κυκλοφορεί στα πέριξ. Το καλό με αυτές τις βασανιστικές δίαιτες δεν είναι ότι χάνεις κιλά, γιατί στην πραγματικότητα δεν χάνεις, αλλά είναι ότι κοιμάσαι πολύ για να ξεχνάς την πείνα σου και στρώνεις μούρη φράπα. Εντάξει, στα πλαίσια του λογικού πάντα αλλά ήμουν και 20 χρονών τότε και η ανανέωση των κυττάρων γινόταν με πιο γοργούς ρυθμούς. Θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά τη μέρα που τέλειωνε η δίαιτα της σούπας είχα ξυπνήσει μεσημέρι και πήγα στα κοντινά burger king με τις πυζάμες και τις παντόφλες για να βρω την υγειά μου σε ένα ζεστό και λαχταριστό whoperάκι με πατατούλες, μαγιονέζα και diet coke!

Στα χρόνια της Αγγλίας πάλι μου είχαν δώσει μια δίαιτα πολύ κανονική. Με φαγητά μαγειρευτά, σαλατούλες όλα πολύ ωραία. Δεν θυμάμαι για πόσο καιρό ξεκινούσα με τις τρεις πρώτες μέρες πολύ καλά και μετά σουβλάκια, γύρους (είχαμε τον Τάσο το γυρά τότε και μας είχε καταστρέψει) και από Δευτέρα άντε πάλι απ' την αρχή. Μπιφτέκι, κοτόπουλο, φακές αυτό θυμάμαι μόνο :))

Η επόμενη βασανιστική δίαιτα ήταν αυτή που ξεκίνησα πέρυσι εδώ με έναν κινέζο γιατρό. Αυτός πουλούσε το πακέτο σε συνδυασμό με βελονισμό. Τότε το σύμπαν μου έστειλε τα μυνήματά του αλλά εγώ δεν έπαιρνα χαμπάρι. Ξεκινάω να πάω πρώτη φορά στο γιατρό που βρίσκεται σε ένα διπλανό χωριό και πήζω στην κίνηση! Κίνηση που; Στην Ελβετία... δεν ξανάγινε. Η ρωσίδα ρεσεψιονιστ μου την έλεγε από το τηλέφωνο ότι θα έπρεπε να το είχα προβλέψει και δεν είναι σωστό που αργώ. Φτάνω με 15 ολόκληρα λεπτά καθυστέρηση με δέχεται ο δόκτωρ και μέσες άκρες μου εξηγεί περί τίνος πρόκειται. Εγώ από εκεί και μετά θα έπρεπε να παραγγείλω κάποια προϊόντα με τα οποία θα τρεφόμουν κατά τη διάρκεια της δίαιτας. Τα παρήγγειλα όλα μια χαρά και φεύγω για ένα τετραήμερο στην Ελλάδα από το οποίο γύρισα με διαλυμένη επιγονατίδα, πολτοποιημένο χόνδρο, γύψο από τον αστράγαλο μέχρι το μηρό, ολόκληρο το μηρό. Το γνωστό ατύχημα που το ζήσαμε όλοι μαζί εδώ πέρυσι όλο το καλοκαίρι. Επιστρέφοντας στην Ελβετία τα φακελάκια με περίμεναν. Κοίτα, λέω της μαμάς μου θα την κάνω αφού τα πήρα και βλέπουμε. Η μαμά το πήρε προσωπικά το θέμα και εγώ ανήμπορη παντελώς να κάνω το παραμικρό έτρωγα ότι μου έφερνε στο κρεβάτι του πόνου. Όταν λέμε αηδίες, εννοούμε αηδίες. Τα μόνα φακελάκια που μπορούσα να φάω ήταν οι flan βανίλιας, σοκολάτας και οι σοκολατίτσες που είχα για σνακ. Ένοιωθα όπως ακριβώς μετά το χειρουργείο στο γόνατο που ζούσα για παίρνω lonarid, έτσι και τότε ζούσα για έρθει το απόγευμα να φάω τις 'λιχουδιές'. Ώσπου ξαφνικά, με πιάνουν αφόρητοι πόνοι στο στομάχι και εκεί που περνούσα τη μισή μου νύχτα ξύπνια γιατί με πονούσε η μέση μου από την ύπτια κατάκλιση τώρα έμενα ξύπνια και την υπόλοιπη μισή. Αυτό ήταν και το τέλος αυτού του βασανιστηρίου. Έτρωγα με μεγάλη χαρά ρύζι λαπά με λεμονάκι και ήμουν πανευτυχής! Οι πόνοι στο στομάχι δεν πέρασαν βέβαια γιατί προέρχονταν από μικρά έλκη τα οποία θεραπεύτηκαν (ελπίζω) πρόσφατα.

Άλλες χαζοδίαιτες που τότε τις λέγαμε χημικές έχω κάνει άπειρες. 2 μέρες κοτόπουλο, 2 μέρες μοσχάρι, 2 μέρες μήλα, 2 μέρες γιαούρτι με ρύζι κτλ κτλ κτλ.

Φυσικά έχω κάνει και δίαιτες παρακολουθούμενη από ειδικούς, με την Εύη στην Πάτρα με το Γιάννη στην Αθήνα και ομολογουμένως ήταν αποτελεσματικές και χωρίς μεγάλη πίεση. Ο Γιάννης είχε απηυδήσει ο άνθρωπος μαζί μου είμαι σίγουρη. Αλλά τελικά τώρα που το σκέφτομαι και το βλέπω από απόσταση μάλλον δεν ήθελα να κάνω δίαιτα και συνέχιζα από συνήθεια και μόνο. Τώρα τι συνήθεια είναι αυτή που έχεις ένα πρόγραμμα το οποίο πρέπει να ακολουθήσεις αλλά εσύ κάνεις ότι σου κατέβει στο κεφάλι... δε μπορώ να σας το εξηγήσω!

Τώρα, φυσικά και κάνω δίαιτα τώρα άκου λέει!! Τώρα λοιπόν, κάνω μια πολύ αυστηρή δίαιτα υπερπρωτεϊνική. Είναι πολύ χάι τεκ και τα αποτελέσματα spectacular γράφει στο φυλλάδιο που μου έδωσε ο γιατρός. Εδώ και τέσσερις μέρες την ακολουθώ πιστά, δεν έχω φάει καμιά από τις λιχουδιές που έτσι κι αλλιώς επιτρέπονται και γενικά έχω εντυπωσιαστεί τρελά με τον εαυτό μου, τόσο πολύ που όταν κατάλαβε ο γιατρός ότι μέχρι χθες έτρωγα ένα γεύμα λιγότερο μου έστειλε 45 θαυμαστικά και φώναξε ΠΡΟΣΟΧΗ πρέπει να τρως όπως είπαμε! Και το κάνω και είμαι πάρα πολύ καλά και θα συνεχίσω έτσι γιατί πρώτον έχουμε το μαγιώ που έρχεται και δεύτερον το αποτέλεσμα είναι spectacular, γίνεται να μη το δω; δε γίνεται!!

το μαγιώ και άλλα καλοκαιρινά

το πρωί ήρθε ο ταχυδρόμος με ένα κουτί γεμάτο ρούχα. είναι δύσκολο να βρω ωραία ρούχα εδώ. αγόρασα και δυο παντελόνια, ίδιο νούμερο άλλο σχέδιο. το ένα μου κάνει μια χαρά το άλλο ούτε καν ανεβαίνει. τι σκατά;
ζακετάκια, πολλά. πράσινα, μωβ, γαλάζια, λευκά, σοκολατί. θέλω να βρω ένα τοπ λευκό με μαύρα πουά για να το φοράω με το πράσινο ζακετάκι. λατρεύω το συνδυασμό ασπρόμαυρου με το φωτεινό πράσινο. μου αρέσουν τα χρώμματα, πάρα πολύ. είναι στα πλαίσια της είμαι πολύ χαρούμενη διάθεσης.
μόλις αγόρασα το τέλειο μαγιώ.

αφού το πλήρωσα διάβασα τα reviews. εντάξει δύο μόνο αλλά και τα δυο λένε το ίδιο πράγμα. there is absolutely nothing to hold you in up top!!!

αλλά είναι τόσο ωραίο το top αυτού του μαγιώ, μα τόσο ωραίο!!! και πριν να τα είχα διαβάσει τα review πάλι θα το έπαιρνα. ακριβό για μαγιώ, αλλά το έχω λατρέψει ήδη. παίζει βέβαια τρελά να την πάθω όπως με το δαχτυλίδι που με τη φωτογραφία έπαθα κολούμπρα αλλά μόλις το είδα από κοντά στράβωσα αλλά δεν πειράζει. πρέπει να χάσω κάτι κιλάκια βέβαια, αλλά το 'χω κι αυτό. να βρούμε κι ένα καφτανάκι τώρα και έτοιμο το σετάκι :)

το Σαββατοκύριακο που πέρασε ήταν πολύ ωραίο. το βράδυ της γιορτής μου το πέρασα σε μια pub, just off Marylebone, με πολύ ωραία αγόρια να μπεκρουλιάζουν κι εγώ να κάθομαι με τη Λιάνα σε ένα παγκάκι πίνοντας cider, τρώγοντας πατατάκια με αλάτι και πιπέρι γιατί δεν είχε αλάτι και ξύδι και λέγοντας βλακείες.

όταν ζεις στο χωριό είναι τόσο ωραία να βρίσκεσαι σε μια μεγάλη πόλη γεμάτη κόσμο και φασαρία για αλλαγή. μου λείπουν οι μεγάλες πόλεις αλλά είναι τόσο ήρεμα και χαλαρωτικά στο χωριό μας που δεν ξέρω αν θα μου ήταν εύκολο να προσαρμοστώ ξανά στον τρελό πανικό. ο καιρός μας στο χωριό, glorious. κάθε μέρα έρχεται ένας ήλιος τεράστιος που απλώνει ζέστη και χαρά. η promenade στη λίμνη είναι κάθε μέρα, όλη μέρα γεμάτη κόσμο και η θέα από τη βεράντα ειδικά το πρωί, μοναδική.

ακόμα ακούω το γνωστό τραγουδάκι, σαν έρθει η μέρα που θ' ανταλλάξουμε μαζί καλημέρα..., και χαίρομαι τρελά. το ακούω παντού. στο γραφείο, στο αεροπλάνο, στο αυτοκίνητο, στο σπίτι παντού παντού. αυτό ήταν η ανακάλυψη του καλοκαιριού, μετά το όλα γύρω σου γυρίζουν του λατρεμένου μου θεού αυτό είναι το πιο ανεβαστικό τραγούδι που άκουσα τον τελευταίο καιρό.

την Κορομηλά την είδατε; εγώ ναι. μεγάλωσε η Ρουλίτσα. και μας φάνηκε γιατί είχαμε καιρό να τη δούμε. τα ρούχα που φορούσε δεν μου άρεσαν, αυτές οι γοργονέ φούστες δεν είναι ωραίες ρε γαμώτο. τη συμπαθώ τη Ρούλα αλλά αυτό το greek idol είναι μια βλακεία και μισή, δεν έχουν καθόλου ενδιαφέρον ούτε οι κριτές ούτε οι διαγωνιζόμενοι.

αυτά και πρέπει να την κάνω γιατί έχω να γράψω στα γερμανικά γιατί θέλω να επισκεφθώ το Deutsche Guggenheim Berlin!!!

πες το δυνατά

είμαι πολύ χαρούμενη, πραγματικά. και χαίρομαι ακόμα πιο πολύ που το λέω. η τελευταία φορά που είπα φωναχτά ότι είμαι χαρούμενη ήταν το βράδυ πριν το ατύχημα και από τότε δεν το είπα ξανά. πριν λίγες μέρες αφού κανόνισα κάτι για τα γενέθλιά μου ήθελα τόσο πολύ να πω 'καλέ τα κάνω πάνω μου από τη χαρά μου' αλλά φοβόμουν. ήθελα να κρατάω ότι μου συνέβαινε σε ένα κύκλο ανθρώπων πολύ περιορισμένο όπου ανάμεσά τους ένοιωθα ασφαλής. ο φόβος όμως είναι ένα συναίσθημα και μια κατάσταση που εγώ δεν αντέχω. δε μπορώ να αισθάνομαι εγκλωβισμένη σε κάτι που δεν έχω επιλέξει. μου πήρε καιρό βέβαια αλλά, να 'μαι σχεδόν ένα χρόνο μετά το λέω δυνατά!

ΕΙΜΑΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ ΠΟΛΥ, ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ!!!

είναι το χειρότερό μου να θέλω να χοροπηδήξω από τη χαρά μου και να μη μπορώ, να μη με αφήνω. υπήρξαν άνθρωποι που τεχνιέντως με βοηθούσαν να μένω σε αυτή την κατάσταση κι εγώ επειδή είχα άλλα να αντιμετωπίσω και η σκέψη μου και η ενέργειά μου ήταν συγκεντρωμένες αλλού με άφηνα εκεί. τώρα όμως λέω όχι άλλο, φτάνει ως εδώ. και όχι δεν έχει συμβεί κάτι το εξαιρετικό, το ιδιαίτερο που με κάνει χαρούμενη. χαίρομαι που ανακάλυψε η φίλη μου αυτό το τραγουδάκι και με ανεβάζει τρελά, χαίρομαι που έχει ωραίο καιρό και ήλιο και ζέστη, χαίρομαι που πλύθηκαν τα μάλλινα και θα τακτοποιηθούν ωραία και μοσχομυριστά, χαίρομαι που έχω δουλειά και καλούς συνεργάτες και μου αρέσει πολύ, χαίρομαι που η μαμά μού έστειλε δωράκι για τη γιορτή μου και μου έγραψε μια υπέροχη καρτούλα, χαίρομαι που αύριο πάω στο Λονδίνο με τις φίλες μου και θα περάσουμε καταπληκτικά, χαίρομαι που όλη η γη και το σύμπαν με όλα τα αστέρια συνομώτησαν και το ηφαίστειο σταμάτησε να καπνίζει και ο καιρός θα είναι τέλειος για να γίνει πραγματικότητα αυτό το ταξιδάκι που όλες το θέλουμε πολύ, χαίρομαι που είμαι καλά και ζω τη ζωή μου όπως μου αρέσει, χαίρομαι που γράφω ωραίες και σωστές προτασούλες στα γερμανικά, χαίρομαι γιατί ξέρω ότι τα καλύτερα είναι αυτά που ακόμα δεν έχουν έρθει, χαίρομαι γιατί έμαθα να εκτιμώ αυτά τα αυτονόητα που τελικά κάνουν την καθημερινότητά μου τόσο όμορφη! Αυτά :)

πολλά χαρούμενα φιλιά

πήρα το mac book και βγήκα στη βεράντα. από χθες το απόγευμα έχουμε αυτό το milky σύννεφο που μας ήρθε από την Ισλανδία και μας καλύπτει τον ωραίο μας ήλιο. αλλά αυτός είναι τόσο ωραίος που δε μασάει μας φωτίζει και μας ζεσταίνει μια χαρά. Δεκαοκτώ βαθμούς στη ριβιέρα σήμερα και είναι πολύ πολύ ευχάριστα. Πήγα στο μάθημα των γερμανικών πρωί πρωί, γιατί δεν ξέρω αν σας έχω πει αλλά εγώ θα πάρω ένα πτύχιο φέτος ο κόσμος να χαλάσει. πρέπει να παραδεχτώ ότι τα πηγαίνω πολύ πολύ καλά. χθες μάλιστα που είχα καλεσμένους δυο αγαπημένους φίλους, ο ένας έβλεπε ποδόσφαιρο στη νόβα και ο άλλος διάβαζε μαζί μου ένα χιουμοριστικό άρθρο στο der Spiegel το οποίο εξηγούσε δέκα καλούς λόγους να μάθει κανείς γερμανικά. εισέπραξα πολλά κομπλιμάν, για την προφορά μου που δεν είναι πολύ ατσούμπαλη, για το λεξιλόγιό μου που καταλάβαινα πολλά από αυτά που διάβαζα στο περιοδικό και τέτοια και φούσκωσα ωσάν το παγώνι!!

Μετά το μάθημα, πήγα να κάνω ένα μανικιούρ. Σκατάκια με το μπαρδόν. Δεν ξέρουν να κάνουν τέτοια πράγματα εδώ τέλος. Αλλά δεν πλήρωσα πολλά όπως άλλες φορές οπότε άστο να πάει. Μετά πήγα στη la prairie για να πνίξω τον καημό μου, ξέρεις εσύ... φίλη!!! Έκανα ένα πολύ ωραίο βαθύ peeling όχι τόσο βαθύ όσο το χημικό που το φοβάμαι γιατί έχω την εντύπωση ότι αν το κάνω μετά θα είναι η μούρη μου σαν τον πισινό της μαϊμούς. και μετά το peeling μια θεραπεία με οξυγόνο και ειδικό ορό και τώρα έχω ένα πρόσωπο που φεγγοβολάει και καλά. εγώ δεν το βλέπω αλλά έτσι λένε...

τα λουλουδάκια μου στη βεράντα είναι πανέμορφα, πανσεδάκια που έφαγαν όλο το χιόνι και τον πάγο του χειμώνα και τώρα είναι ολάνθιστα, νάρκισσους μικρούς και ντελικάτους, νεραγκούλες λευκές και ροζ, ο λατρεμένος μου ιβίσκος που πρέπει να του αλλάξω γλάστρα πριν βγάλει μπουμπουκάκια και το λουλουδάκι που μου χάρισε η μανουλίτα μου πέρυσι στα γενέθλιά μου που ήμουν τέζα. όλα πανέμορφα. αυτό το βρωμοσύννεφο σκόνης να μην είχαμε...

καλά φέτος τα γενέθλιά μου, δε λέω τίποτα αλλά έχω την αίσθηση ότι θα είναι τα καλύτερα ever! ναι ναι ναι!!!

τώρα πρέπει να ετοιμαστώ γιατί είμαι καλεσμένη σε ελληνο-ταϋλανδέζικα γενέθλια όπου το φαγητό θα είναι ταϋλανδέζικο από τα χεράκια της εορτάζουσας που είναι μια γλυκιά ταϋλανδούλα και μαγειρεύει εξαιρετικά. θα φάω σαν να μην υπάρχει αύριο.

πριν όμως πρέπει να μοιραστώ την bitchy στιγμή της ημέρας. μετά τη la prairie λέμε με τη φίλη μου την Un-Hie να πάμε στο trois couronnes να πιούμε κάτι, να τσιμπήσουμε κάτι και τέτοια. ωραία λέω, αφού θα φάω αργότερα πάντα σαν να μην υπάρχει αύριο, ας πάρω κάτι μικρό γιατί είχε πέσει πείνα. παραγγέλνω ένα τσάι πράσινο με γιασεμί και ένα μικρό σάντουιτς με ροστ μπηφ και μουστάρδα αγγλική. έρχεται το τσάι και το γλυκό της Un-Hie, έρχεται και η μπρουσκέτα των διπλανών, και οι σαλάτες των παραδιπλανών, κι άλλη μπρουσκέτα που είχαν παραγγείλει κάποιοι άλλοι απέναντι και το σάντουιτς πουθενά. έχει περάσει μια ώρα όπου έχω κάνει υπομονή και δεν μιλάω αλλά περιμένω. και αποφασίζω να πω κάτι στην ντεμουαζέλ που μας σέρβιρε. με κοιτάζει και πριν μιλήσω αναφωνεί, ααα το σαντουιτς!! ωραία σκέφτομαι ούτε καν έχει δώσει την παργγελία στην κουζίνα. έρχεται μετά από λίγο και μου λέει, μόλις πήγαν στην κουζίνα να το φέρουν. αυτή η κουζίνα πρέπει να είναι στο Λονδίνο σκέφτομαι και πάλι από μέσα μου αλλά δεν μπορώ να κρατηθώ γιατί δεν είχε το στοιχειώδες τακτ να πει μας συγχωρείτε. λοιπον, της λεω ακούστε δεν το θέλω πια να το ακυρώσετε γιατί περιμένω μια ώρα και τώρα άλλαξα γνώμη και θα πάρω μάλλον γλυκό. ναι ναι απαντάει ξέρω άργησε πολύ. και φορτώνω κι άλλο. και συνεχίζω, το να μου λέτε ότι το ξέρετε δεν είναι αρκετό θα έπρεπε τουλάχιστον να πείτε ότι λυπάστε είστε ξενοδοχείο πέντε αστέρων και θα περίμενα περισσότερα από εσάς. πείτε μου σας παρακαλώ τι γλυκά έχετε (εδώ έχω αποφασίσει από πριν τι γλυκό θα πάρω αλλά έτσι γούσταρα να την βάλω να μου τα πει) και αρχίζει και λέει λέει λέει, την αφήνω τα λέει όλα και στο τέλος πήρα αυτό που μου είχε πει από τα πρώτα και έγω είχα λιγουρευτεί από την στιγμή που μπήκαμε μέσα. το γλυκό μου δεν μου άρεσε και τόσο όχι γιατί δεν ήταν καλό αλλά ήταν χειμωνιάτικο, το έφαγα παρ' όλα αυτά. ζητάμε λογαριασμό και έρχεται η ντεμουαζέλ και μας λέει είναι από έμας όλα! πα μαλ, αλλά ok ή είσαι πεντάστερος και στέκεσαι στο ύψος σου ή βάζεις ταμπέλα μακ ντοναλντς και ξέρουμε κι εμείς τι να περιμένουμε και πότε να το περιμένουμε. της αφήσαμε ένα γενναιόδωρο πουρ μπουάρ και φύγαμε. αλλά την επόμενη φορά θα έχουμε το σέρβις που μας αξίζει όταν πληρώνουμε ένα μοχίτο 20 ευρώ, που εντάξει είναι από τα καλύτερα που έχω πιει και δεν το λέω μόνο εγώ αλλά και άλλοι πολύ πιο ψαγμένοι και περπατημένοι από εμένα.

και τώρα ήρθε στ' αλήθεια η ώρα για την ταϋλανδέζικη εξτραβαγκάντσα, σας φιλώ και φυσικά το βράδυ στις 12 μέχρι τις 3 δουλεύω μην ξεχνιόμαστε και προπάντων μη νομίζετε ότι το έχω ρίξει στο σορολόπ :)

και αύριο στις 11 το πρωί δουλεύω μέχρι πότε δεν ξέρω. έχουμε αμερικάνικη ήπειρο αυτό το ΣΚ με τους βόρειους να είναι οι μεγαλύτεροι πρήχτες στον πλανήτη, χα.

πάμε για καφέ;

αλλά να σου πω, τον βαρέθηκα τον καφέ όλο στη βεράντα. σήμερα πάμε αλλού, πάμε μια βόλτα. θα πάρουμε μετρό

να μετρήσουμε όλες τις ποντικοφωλιές της πόλης,

θα καθίσουν δίπλα μας βρωμεροί τύποι γιατί στο Παρίσι πάμε μάνα μου, που είναι γεμάτο βρωμερούς τύπους. αλλά δε βαριέσαι, la vie est belle. θα βολτάρουμε δίπλα στο ποτάμι

θα χαζέψουμε δεξιά κι αριστερά, τα κομικς, τους δίσκους και τα βιβλία

και μετά θα περπατήσουμε ακόμα λίγο. θα χαζέψουμε μικρές όμορφες γαλλιδούλες με ροζ μπαλόνια και ξανθές κοτσιδούλες, να περπατούν με θάρρος και αυτοπεποίθηση χωρίς να κρατούν το χέρι του μπαμπά!

και θα σκεφτόμαστε ο καθένας τα δικά του ή θα τραγουδάμε tout les matins il achetait son petit pain au chocolat, ya ya ya, la boulangere lui souriait mais il ne la regardait pas...

και θα φτάσουμε στο καφέ της Φλώρας. έκει που κάποτε έπιναν καφέ οι διανοούμενοι και οι μoδάτοι και οι γκατέ γενικώς. Ο Σαρτρ και η Μποβουάρ σχεδόν ζούσαν εκεί μέσα κι εκείνος έλεγε, μη σας φαίνεται παράξενο αλλά στης Φλόρ είμαστε σαν στο σπίτι μας. Αν ήταν αυτό το παράξενο από όλα που έκανες εσύ καλέ μου θα μπορούσα να πω ότι ζούμε σε έναν κόσμο αγγελικά πλασμένο. Τέλος πάντων, τσάι θα πάρω

και μια οπερά, το αποφάσισα ευθύς εξαρχής.

γκαρσόν!! l' addition s'il vous plait

τα αστέρια δεν είναι τόσο μακριά για εσένα πια...

απόψε θα βάλω ένα ποτό και θα ανάψω ένα τσιγάρο. οι μουσικές και τα λόγια δικά σου. έτσι σε αποχαιρετώ απόψε. αποχαιρετώ όλα εκείνα που είχες ακόμα να μας δώσεις αλλά δεν πρόλαβες και σε κρατώ πάντα κοντά μου με όλα εκείνα που μας έδωσες, σε κρατώ με την ανάμνηση της ωραιότερης και πιο δυνατής συναυλίας που έχω πάει ποτέ.

καλό ταξίδι Μάνο

New York Cheesecake

εντάξει όχι να το παινευτώ επειδή το έφτιαξα εγώ αλλά έφτιαξα ένα εξαιρετικά καλό cheesecake. Πειραματίστηκα με διάφορες συνταγές και τρόπους ψησίματος και συνδυασμούς ποικίλους. Χθες βράδυ όμως βρήκα το ιδανικό και νομίζω πως αυτή η συνταγή μπορεί να αποτέλεσει τη βάση για cheesecake με διαφορετικές γεύσεις. Φωτογραφίες δεν υπάρχουν αλλά επειδή για μένα η εμφάνιση μετράει πολύ σας λέω ότι ήταν άψογο. Η εμφάνιση ενός πιάτου γενικότερα είναι εκείνη που δημιουργεί την πρώτη εντύπωση και αν η εικόνα είναι μέτρια ή κακή τότε το μυαλό με τα δικά του παιχνίδια θα προσαρμόσει και τη γεύση, τουλάχιστον αυτό θα κάνει το δικό μου ανόρμαλο μυαλό. Έχω δει πολλά cheesecake, τα περισσότερα με καφετιά επιφάνεια προφανώς γιατί δεν ψήθηκαν σωστά. Ε, αυτά κατά τη γνώμη μου δεν αξίζουν τις θερμίδες τους :)

Η συνταγή

για τη βάση

100 γρ βούτυρο

140 γρ μπισκότα, digestive είναι τα ευκολότερα να βρεθούν αλλά τα καλύτερα είναι τα graham crackers.

1 κ.σ. ζάχαρη

Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180 βαθμούς. Στρώνουμε στον πάτο μιας φόρμας 23 εκ με αποσπώμενη βάση αντικολλητικό χαρτί και βουτυρώνουμε τα πλαϊνά.

λυώνουμε το βούτυρο και τρίβουμε τα μπισκότα στο μπλέντερ. ανακατεύουμε τα μπισκότα με το βούτυρο και τη ζάχαρη. απλώνουμε ο μείγμα των μπισκότων στη φόρμα ομοιόμορφα και ψήνουμε για 10 λεπτά. προσοχή μη δω πουθενά τίποτα υπερβολές με το μπισκότο... να είναι δυο δάχτυλα η βάση!!! ήμαρτον δηλαδή, δεν σου φταίει τίποτα ο χριστιανός που θα του το σερβίρεις. πρέπει να μπορεί να το κόψει χωρίς πριόνι.

για τη γέμιση

900 γρ τυρί κρέμα, philadelphia will do the job

250 γρ ζάχαρη

3 κ.σ. αλεύρι

λίγο αλάτι

1,5 κ.γ. εκχύλισμα βανίλιας

1.5 κ.γ. χυμό λεμονιού

ξύσμα ενός λεμονιού

3 ολόκληρα αυγά και έναν κρόκο

200 ml soured cream - αν δεν βρείτε δεν είναι κακό βάλτε απλή κρέμα γάλακτος αλλά κάντε μια προσπάθεια παραπάνω για την soured.

το topping θα το συζητήσουμε στο τέλος.

στο μίξερ χτυπάμε το τυρί σε μέτρια ταχύτητα μέχρι να γίνει κρέμα, περίπου 2 λεπτά. σιγά σιγά προσθέτουμε τη ζάχαρη, το αλεύρι, το αλάτι. εν τω μεταξύ ξύνουμε με μια μαρίζ τα πλαϊνά του μπωλ μια ή δυο φορές.

τοποθετούμε το σύρμα στο μίξερ και συνεχίζουμε το χτύπημα του μείγματος προσθέτοντας τη βανίλια, το ξύσμα λεμονιού και το χυμό.

ένα ένα προσθέτουμε τα αυγά και τον κρόκο καθαρίζοντας τα πλαϊνά του μπωλ μετά από κάθε προσθήκη. ανακατεύουμε την soured cream μέχρι να γίνει απαλή και την προσθέτουμε στο μείγμα. ανακατεύουμε αλλά όχι πολύ. το μείγμα πρέπει να είναι απαλό και ελαφρύ.

αδειάζουμε το μείγμα στη φόρμα και αν επιπλέουν γρομπαλάκια τα βουλιάζουμε με ένα μαχαίρι. η επιφάνεια πρέπει να είναι όσο το δυνατόν πιο ομοιόμορφη.

το ψήσιμο του cheesecake είναι μεγάλη ιστορία γιατί προφανώς επηρρεάζει το αποτέλεσμα πάρα πολύ. οι τρόποι είναι δύο, σε bain marie για αποτέλεσμα πιο σφιχτό, πιο πυκνό.

για ψήσιμο σε bain marie είναι πολύ σημαντικό να καλύψουμε εξωτερικά τη φόρμα με αλουμινόχαρτο για να εμποδίσουμε το νερό να περάσει στο γλυκό μας. γεμίζουμε ένα σκεύος μεγαλύτερης διαμέτρου από τη φόρμα μας με ζεστό νερό έτσι ώστε να την καλύπτει ως τη μέση.

ψήνουμε στους 180 βαθμούς για 70 λεπτά περίπου. Το cheesecake όταν το κουνήσουμε λίγο θα πρέπει να είναι ελαφρώς τρεμουλιαστό στο κέντρο. Το αφήνουμε στο φούρνο 2 ώρες με την πόρτα μισάνοιχτη για ένα πιο κρεμώδες αποτέλεσμα ή με την πόρτα κλειστή για πιο ξηρό αποτέλεσμα.

για ψήσιμο χωρίς bain marie ψήνουμε στους 200 βαθμούς στον αέρα ή 240 σε συμβατικό φούρνο ή στο 9 στο γκάζι για 10 λεπτά και στη συνέχεια κατεβάζουμε τη θερμοκρασία στους 90/110 και 1/4 αντίστοιχα και συνεχίζουμε το ψήσιμο για 25 λεπτά ακόμα.

Το αφήνουμε στο φούρνο 2 ώρες με την πόρτα μισάνοιχτη για ένα πιο κρεμώδες αποτέλεσμα ή με την πόρτα κλειστή για πιο ξηρό αποτέλεσμα.

Αν κατά το κρύωμα σπάσει τότε κάτι δεν έχετε κάνει καλά στο χτύπημα αλλά δεν θα πεθάνουμε κιόλας αυτά καλύπτονται πολύ ωραία με το topping!!

Καλύπτουμε με ένα αλουμινόχαρτο και αφήνουμε το γλυκό στο ψυγείο για 8 ώρες τουλάχιστον αφού περάσουμε ένα λεπτό μαχαιράκι γύρω γύρω για να το ξεκολλήσουμε από τη φόρμα και να έχει άνεση να προσαρμοστεί κατά την ψύξη.

topping. κάνουμε ότι μας αρέσει. το αληθινό new york cheesecake έχει soured cream topping που γίνεται ως εξής:

140 ml soured cream

1 κ.σ. ζάχαρη

2 κ.γ. χυμό λεμόνι

τα ανακατεύουμε όλα μαζί και απλώνουμε στο cheesecake

εμένα μου αρέσει πολύ το βύσσινο. και η φίλη μου η Θάλεια μου είπε την τρομερή ιδέα. παίρνουμε μια κονσέρβα βύσσινο κύκνος. αδειάζουμε το χυμό σε ένα κατσαρολάκι και τον δένουμε με λίγο κορν φλάουρ. σε ένα μπωλάκι ανακατεύουμε με τα βυσσινάκια της κονσέρβας και έχουμε ένα πάρα πολύ ωραίο topping.

έχουμε και λέμε

βαριέμαι. πολύ. θέλω να γίνει αμέσως καλοκαίρι και να κρατήσει μέχρι να βαρεθώ ξανά.

ακολουθούν δυο άκυρα Σαββατοκύριακα και μετά ένα καλό, πολύ καλό. και μετά είναι Μάιος. χάνω την αργία στις 13 που με μια αδειούλα στις 14 θα γινόταν ένα πολύ ωραίο 4ημερο στην Ελλάδα, αλλά δε βαριέσαι... είναι το τελευταίο εργάσιμο Σαβββατοκύριακο εκείνο.

βαριέμαι. και νυστάζω. αλλά δεν θα πάω ακόμα για ύπνο. ο φίλος μου ο Νικόλα μου είπε ότι όσο πιο πολύ κοιμάσαι τόσο πιο πολύ νυστάζεις και 8 ώρες είναι αρκετές. αλλά δεν μπορώ να περιμένω ακόμα μια ώρα, θα κοιμηθώ 9... κι ας νυστάζω πάλι αύριο :)

Εγώ και η Μαίρη

Διάβαζα το μπλογκ της φίλης μου της Εύης το πρωί που σήμερα είναι αποφασισμένη να περάσει μια domestic μέρα. Λέει λοιπόν, πως της ξύπνησε από τον ύπνο το βαθύ η Μαίρη Παναγιωταρά. Στό άκουσμα και μόνο αυτού του ονόματος μου έρχεται μια σκοτοδίνη, ένα χάσιμο, μια ζάλη. Εγώ έχω θέμα με δύο τραγούδια. Ένα είναι οι μέρες μιας Μαίρης και το άλλο η Χαβάη. Δεν αντέχω ούτε καν να σκέφτομαι αυτούς τους στίχους πόσο μάλλον να τους ακούω και να γίνονται εικόνες όλα αυτά που περιγράφουν. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τις δουλειές του σπιτιού αλλά βέβαια ποτέ δεν ήταν και το καλύτερό μου. Κι αν ακούσω κανέναν να λέει ότι το γουστάρει τρελά θα το πιστέψω δεν έχω λόγο να μην, αλλά από μέσα μου θα σκεφτώ... αν δεν κοιτάς εκεί που θες να πας, θα πας εκεί που κοιτάς! Γιατί όταν ήμουν μικρή και κοιμόμουν τα καλοκαίρια στο ωραίο μου κρεβατάκι μέχρι αργά, ερχόταν η μαμά και μου έλεγε, μα καλά παιδί μου ακόμα κοιμάσαι? η Νεκταρία απέναντι έχει βγάλει όλο το σπίτι έξω. δε σου λέω να κάνεις δουλειές αλλά σήκω να διαβάσεις κανένα βιβλίο τουλάχιστον.

Και δες, εγώ είμαι εδώ και η Νεκταρία παντρεύτηκε έναν μεγαλοτσοπάνη έχει δυο μωρά και το βράδυ κοιμάται δίπλα σε έναν που μυρίζει προβατίλα!! Εκείνη είναι πιθανόν ευτυχισμένη, εγώ πάλι ευχαριστώ, αλλά θα κοιτάξω αλλού.

Όμως, όλα στη ζωή μας είναι θέμα επιλογών και ως τέτοια πρέπει να τα υποστηρίζουμε μέχρι τελικής πτώσεως. Είναι θέμα εγωισμού και γοήτρου ρε γαμώτο. Εγώ επέλεξα μέχρι τώρα να ζω τη ζωή μου με έναν τρόπο. Ε, δεν θα αρχίσω να κλαίγομαι που δεν παντρεύτηκα, που δεν έχω παιδιά, που έχω πολύ ελεύθερο χρόνο να κάνω ότι μου κατέβει στο κεφάλι και φυσικά δεν θα νοιώσω άσχημα που κάποια άλλη δεν έχει χρόνο ή δεν μπορεί να πάει όπου θα ήθελε γιατί επέλεξε μια άλλου τύπου ζωή και ούτε θα λυσάξω που κάποιοι άλλοι ζουν καλύτερα από εμένα.

...μουλάρι σήκω ντύσου γιατί εδώ σε περιμένουνε πολλά... Μουλάρι;;; Πραγματικά δεν ξέρω τι είχε στο μυαλό του ο Κηλαηδόνης όταν έγραφε αυτό το αριστούργημα και πολύ περισσότερο δεν καταλαβαίνω τι σκατά έχουν μέσα στο κεφάλι τους οι γυναίκες που ταυτίζονται με αυτή την αηδία. Δεν είμαι τίποτα το σπέσιαλ, το καταπληκτικό είμαι ένα ζώον δηλαδή κανονικό, τι αυτοεκτίμηση! Όχι αρνούμαι να συμπαθήσω αυτό το τραγουδάκι, τέλος.

Και όχι δεν θα με πείσει ποτέ κανείς ότι είναι αριστουργηματικό, απλά το ακούμε ακόμα γιατί δυστυχώς υπάρχει κόσμος που γουστάρει να κάνει το θύμα, που γουστάρει να τον λυπούνται. περαστικά!