Εγώ και η Μαίρη

Διάβαζα το μπλογκ της φίλης μου της Εύης το πρωί που σήμερα είναι αποφασισμένη να περάσει μια domestic μέρα. Λέει λοιπόν, πως της ξύπνησε από τον ύπνο το βαθύ η Μαίρη Παναγιωταρά. Στό άκουσμα και μόνο αυτού του ονόματος μου έρχεται μια σκοτοδίνη, ένα χάσιμο, μια ζάλη. Εγώ έχω θέμα με δύο τραγούδια. Ένα είναι οι μέρες μιας Μαίρης και το άλλο η Χαβάη. Δεν αντέχω ούτε καν να σκέφτομαι αυτούς τους στίχους πόσο μάλλον να τους ακούω και να γίνονται εικόνες όλα αυτά που περιγράφουν. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τις δουλειές του σπιτιού αλλά βέβαια ποτέ δεν ήταν και το καλύτερό μου. Κι αν ακούσω κανέναν να λέει ότι το γουστάρει τρελά θα το πιστέψω δεν έχω λόγο να μην, αλλά από μέσα μου θα σκεφτώ... αν δεν κοιτάς εκεί που θες να πας, θα πας εκεί που κοιτάς! Γιατί όταν ήμουν μικρή και κοιμόμουν τα καλοκαίρια στο ωραίο μου κρεβατάκι μέχρι αργά, ερχόταν η μαμά και μου έλεγε, μα καλά παιδί μου ακόμα κοιμάσαι? η Νεκταρία απέναντι έχει βγάλει όλο το σπίτι έξω. δε σου λέω να κάνεις δουλειές αλλά σήκω να διαβάσεις κανένα βιβλίο τουλάχιστον.

Και δες, εγώ είμαι εδώ και η Νεκταρία παντρεύτηκε έναν μεγαλοτσοπάνη έχει δυο μωρά και το βράδυ κοιμάται δίπλα σε έναν που μυρίζει προβατίλα!! Εκείνη είναι πιθανόν ευτυχισμένη, εγώ πάλι ευχαριστώ, αλλά θα κοιτάξω αλλού.

Όμως, όλα στη ζωή μας είναι θέμα επιλογών και ως τέτοια πρέπει να τα υποστηρίζουμε μέχρι τελικής πτώσεως. Είναι θέμα εγωισμού και γοήτρου ρε γαμώτο. Εγώ επέλεξα μέχρι τώρα να ζω τη ζωή μου με έναν τρόπο. Ε, δεν θα αρχίσω να κλαίγομαι που δεν παντρεύτηκα, που δεν έχω παιδιά, που έχω πολύ ελεύθερο χρόνο να κάνω ότι μου κατέβει στο κεφάλι και φυσικά δεν θα νοιώσω άσχημα που κάποια άλλη δεν έχει χρόνο ή δεν μπορεί να πάει όπου θα ήθελε γιατί επέλεξε μια άλλου τύπου ζωή και ούτε θα λυσάξω που κάποιοι άλλοι ζουν καλύτερα από εμένα.

...μουλάρι σήκω ντύσου γιατί εδώ σε περιμένουνε πολλά... Μουλάρι;;; Πραγματικά δεν ξέρω τι είχε στο μυαλό του ο Κηλαηδόνης όταν έγραφε αυτό το αριστούργημα και πολύ περισσότερο δεν καταλαβαίνω τι σκατά έχουν μέσα στο κεφάλι τους οι γυναίκες που ταυτίζονται με αυτή την αηδία. Δεν είμαι τίποτα το σπέσιαλ, το καταπληκτικό είμαι ένα ζώον δηλαδή κανονικό, τι αυτοεκτίμηση! Όχι αρνούμαι να συμπαθήσω αυτό το τραγουδάκι, τέλος.

Και όχι δεν θα με πείσει ποτέ κανείς ότι είναι αριστουργηματικό, απλά το ακούμε ακόμα γιατί δυστυχώς υπάρχει κόσμος που γουστάρει να κάνει το θύμα, που γουστάρει να τον λυπούνται. περαστικά!