ωραία τα κατάφερα

όποιος μπερδεύεται με τα πίτουρα τον τρώνε οι κότες έλεγε η γιαγιά μου και είχε δίκιο. Πως το κατάφερα αυτό και το έκανα το μπλογκάκι μου κουλουβάχατο ούτε που το κατάλαβα. Ήρθαν τα πάνω κάτω και δεν μπορώ να το ξανακάνω όπως πριν

:(
Έχω ξοδέψει άπειρο χρόνο από χθες το βράδυ να το σουλουπώσω ξανά, χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Έχω μπλέξει με html, xml και όλα τα ml σβήνω, γράφω κώδικες η άσχετη αλλά τζίφος. Εκτός από εμένα όλη μέρα σήμερα απασχολούσα και δυο φίλους μου που κάτι παραπάνω ξέρουν από την κομπιουτερού αλλά ούτε αυτοί κατάφεραν να βρω τι έχω κάνει.. μέχρι να το συμμαζέψω και να δω τι θα κάνω το κλείνω το σπίτι. Όχι λουκέτο, αλλά δεν θα υπάρχει δραστηριότητα εδώ γιατί κάθε φορά που το βλέπω παθαίνω μικρά εγκεφαλικά. Λοιπόν, θα σας έρχομαι βόλτες στα δικά σας σπίτια, που μου αρέσει πολύ έτσι κι αλλιώς αφού κατά βάθος είμαι μεγάλο σουρτούκι.

Καλή μου τύχη έτσι όπως τα 'κανα! Φιλιά πολλά

Η Αβάνα της Ιουστίνης

την παρήγγειλα την προηγούμενη εβδομάδα από το ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο του Ελευθερουδάκη. Την περίμενα πως και πως και κάθε μέρα όταν επέστρεφα στο σπίτι ξεκλείδωνα με λαχτάρα το γραμματοκιβώτιο και ήλπιζα να βρω εκεί το φάκελο που θα την έκρυβε μέσα του. Σήμερα το πρωί, ξύπνησα 20 λεπτά αργότερα απ' ότι θα έπρεπε για να ετοιμαστώ και να φύγω για το γραφείο. It's just another manic Monday σκέφτηκα και χαμογέλασα γιατί ταιριάζει αυτό το τραγούδι στο χουζούρικο χαρακτήρα μου. Στα τυφλά σχεδόν ντύθηκα, χτένισα πρόχειρα τα μαλλιά μου δεν βαφτηκα καν πήρα την τσάντα μου και βγήκα από το σπίτι. Περπατώντας προς το αυτοκίνητο συνειδητοποίησα πως είχα ξεχάσει την κάρτα εισόδου για το γραφείο. Γύρισα πίσω τρέχοντας και έψαχνα τις τσάντες που είχα κρατήσει τελευταία και τις καπαρντίνες να τη βρω. Πάνω στην ώρα έρχεται και ο Rodolphe ο επιστάτης μας να με ρωτήσει αν με πειράζει να δείξει το σπίτι σε κάποιο υποψήφιο ενοικιαστή ενώ εγώ θα έλειπα. Μια που τον βρήκα του ζήτησα να μου αλλάξει τη λάμπα στην κουζίνα γιατί το σπίτι είναι ψηλοτάβανο και δεν φτάνω ούτε με σκάλα! Τη στιγμή που έφευγε ο Rodolphe χτυπάει το κουδούνι μου ο ταχυδρόμος. Έχω γράμμα σκέφτηκα και μάλιστα συστημένο. Μου δίνει ένα φάκελο κίτρινο με φυσαλίδες. Στη θέση του αποστολέα η σφραγίδα των βιβλιοπωλείων Ελευθερουδάκη. Βάζω γρήγορα γρήγορα μια υπογραφή και μπαίνω στο σπίτι ξανά. Ανοίγω γρήγορα το φάκελο και μέσα κρυβόταν ένα βιβλίο στα χρώματα της Κούβας. Η φωτογραφία του εξώφυλλου υπέροχη. Το ξεφυλλίζω στα γρήγορα και σκέφτομαι ότι αν δεν είχα αργήσει θα πήγαινα με το τρένο στη δουλειά για να μπορέσω να το διαβάσω. Αλλά πάλι αν δεν είχα αργήσει δεν θα ήμουν εκεί για να το παραλάβω και θα περνούσαμε ακόμα ένα βράδυ χώρια... Γύρισα σπίτι το βράδυ κι αφού είχαν ησυχάσει και τα τηλέφωνα κάθισα αναπαυτικά στον καναπέ μου και ξεκίνησα να διαβάζω. Σε κατακλύζουν άπειρα συναισθήματα με την ανάγνωση γιατί απλά η Ιουστίνη μας, καταφέρνει με το δικό της μοναδικό τρόπο να μεταφέρει στον αναγνώστη της, ολοζώντανα τα δικά της συναισθήματα. Απόγνωση, θλίψη, πόνο, λατρεία, θαυμασμό, γοητεία συναισθήματα που όλοι μας λίγο πολύ έχουμε νοιώσει σε διάφορες στιγμές της ζωής μας. Με συνεπαίρνει. Αδύνατον να σταματήσω. Η περιγραφή των δικών της εικόνων είναι όσο πρέπει λεπτομερής έτσι ώστε να μας δώσει την αίσθηση αλλά να αφήσει και τη φαντασία μας να ταξιδέψει ως τη δική της Αβάνα. Ακούω τις κουβανέζικες μουσικές, μυρίζω τα φοινικόδεντρα και τις μπανανιές, περπατώ νοερά δίπλα της χαζεύοντας μαγεμένη τους Κουβανούς. Μαθαίνω για τους Έλληνες της Αβάνας και μπροστά μου ξεδιπλώνονται τα ερειπωμένα αλλά και τα πολυτελή κτίρια της πόλης του Φιντέλ καθώς περπατάει και τα χαζεύει σαν να τα βλέπει για πρώτη φορά. Το διάβασα σχεδόν μονορούφι, έκανα μόνο ένα διάλειμμα για να βάλω ένα ποτηράκι αμαρέττο που ταιριάζει με τόσο με τα πούρα, δεν έχω καπνίσει ποτέ πούρο αλλά νοιώθω ότι τα αρώματά τους ταιριάζουν πολύ. Δεν έχω και πολλές πιθανότητες να βρω ένα δροσερό μοχίτο αυτή την ώρα που μου έχει σπάσει τη μύτη η μυρωδιά της μέντας από το μοχίτο που πίνει στο θρυλικό Νασιονάλ. Έχω διαβάσει όλα της τα βιβλία, και αυτό που μου αρέσει είναι ότι συχνά αναζητώ να ξαναδιαβάσω κομμάτια και να ξαναζωντανέψω τις εικόνες και τα συναισθήματα που τόσο ωραία περιγράφει. Τώρα θέλω ακόμα πιο πολύ να πάω στην Κούβα και να αλητέψω στην Αβάνα της.

Ιουστίνη σ'ευχαριστώ που μου άνοιξες διάπλατα τις πόρτες του μπλογκοσπιτιού σου και σιγά σιγά γνωρίζω τον άνθρωπο που θαυμάζω μέσα από τα βιβλία του.

Αυτό ήταν

πάει και το Πάσχα, πέρασε. Και τελικά πέρασα πολύ όμορφα κι ας ήμουν εδώ μακριά από τη μαμά μου, το μπαμπά μου και τ' αδέρφια μου. Μου έλειψαν βέβαια, λίγο παραπάνω αυτές τις μέρες αλλά τι να κάνουμε... Διαφορετική η Ανάσταση εδώ, πολυπολιτισμική, Έλληνες, Σέρβοι, Ρώσοι, Κόπτες, το Χριστός Ανέστη σε όλες τις γλώσσες. Αναστάσιμο δείπνο με φίλους, δοκίμασα και μαγειρίτσα τελικά, γιατί δεν ήταν σαν τη δική μας την Πελοποννησιακή αλλά πιο λαϊτ και ομολογουμένως πολύ νόστιμη. Σήμερα το μεσημέρι πάλι με φίλους, σε μια πολύ συμπαθητική ταβέρνα που τη λένε Καλημέρα στο Chateau de Chillon. Η έκπληξη του Σαββατοκύριακου ήταν ο καιρός, 23-25 βαθμούς και ένας ήλιος τεράστιος και λαμπερός. Ούτε ένα συννεφάκι δεν μας ενόχλησε. Ειδικά σήμερα, περάσαμε πάρα πολύ ωραία ήταν και τα μωρά μαζί, το Μονικάκι και ο Jason και όλα περιστρέφονταν γύρω από αυτά τα δυο. Ο Jason μου χάρισε το πρώτο μας φιλί σήμερα και καταλαβαίνετε τι έπαθα, μια που στον ένα χρόνο της γνωριμίας μας μου έχει κάνει πολύ το δύσκολο και οι σχέσεις μας ήταν πολύ τυπικές. Ενώ το Μονικάκι μου χάρισε μια ζωγραφιά να στολίσω τον τοίχο μου!! Και η Έλενα με τον Κρίτωνα μου έκαναν το τέλειο δώρο, μια που γιορτάζω αύριο, μια μέρα περιποιήσης στην Clinique La Prairie που βρίσκεται στο Montreux, εδώ σε εμάς στην ελβετική ριβιέρα. Ναι ναι είναι η γνωστή La Prairie κορίτσια με τα σούπερ προιόντα περιποίησης του δέρματος. Εδώ που ερχόταν και ο Καραμανλής και χαλάρωνε στα χέρια των καλύτερων ειδικών. Μια μέρα λοιπόν αυτή την εβδομάδα θα την περάσω εκεί, μάλλον την Πέμπτη που είναι και αργία. Θα μπω το πρωί και θα με πασπατεύουν μέχρι να βαρεθώ, που δεν θα βαρεθώ. Σίγουρο. Περιποίηση προσώπου, μασάζ, jacuzzi, πισίνες άψογα. Με κακομαθαίνουν αυτοί οι δυο ;)

Μεγάλο Σάββατο στη Λωζάννη...

και ξύπνησα πολύ νωρίς. 07:30 το πρωί είναι αδιανόητο για μένα! Έφτιαξα καφεδάκι, το έβαλα σε χρωματιστό φλυτζάνι πήρα και τα κοριτσίστικα τσιγάρα μου και χάζευα e-mail και μπλογκ. Χάζευα τη ζωγραφιά της Αθηνούλας που μου χάρισε όταν είχαν έρθει να με επισκεφθούν στο half term τους τον Οκτώβρη, τις κάρτες από αγαπημένα μέρη στην Αθήνα, ένα σωρό άλλα τζιτζιμπλίκια που βρίσκονται στο γραφείο μου και τα φωτογράφιζα κιόλας. Είπαμε είναι καινούρια η μηχανή και χαίρομαι ακόμα. Φτάνω στο μπλογκ της Δέσποινας, μαγικό όπως πάντα. Και πέρνω απόφαση!! Δυναμικά. Ντύνομαι ανοιξιάτικα τελείως, φοράω τα γυαλιά ηλίου, παίρνω το γιαπωνέζο, την καινούρια μου Hermes (φούξια παρακαλώ) και πήρα τους δρόμους. Όχι όποιους να 'ναι, τους εμπορικούς. Πρώτη στάση η Nespresso για καφέδες και υγρό αφαλάτωσης της εσπρεσιέρας μου, έβγαλαν και τραπέζια στη βεράντα τέλεια. Μετά στον ελβετό Χόντο βεβαίως βεβαίως. Δύο μάσκαρες γιατί δεν μπορούσα να αποφασίσω ποια μου αρέσει πιο πολύ, το καλοκαιρινό άρωμα του Tom Ford,Bronze Goddess, απλά θεεικό μου έδωσαν δωράκια της Estee και κάτι δείγματα από μια καινούρια σειρά του Dior, L' Or de Vie, με απόσταγμα από το κρασί Chateau d' Yquem. Μετά στο Globus πολυκατάστημα με ιδιαίτερη αδυναμία στο delicatessen του. Χάζεψα πολλή ώρα στα παιχνίδια είναι ωραία να κυκλοφορείς ανάμεσα στα πιτσιρίκια, χαλαρωτικό άλλος κόσμος. Μετά μια βόλτα στα παπούτσια. Το μάτι μου πέφτει αυτόματα σε ένα ζευγάρι γόβες. Έρωτας με την πρώτη ματιά. Δεν μπορούσα να αφήσω τον ερωτά μου στα κρύα ράφια μιας αποθήκης.... Ανηφορίζοντας, προς τον πλέον εμπορικό δρόμο της Λωζάννης, όπου είχε και λαική σήμερα εντόπισα το φίλο μου με τα λουλούδια. Μου έφτιαξε το ρομαντικότερο μπουκέτο με τριαντάφυλλα, χιονάκια, φρέζιες και κάλες. Άνοιξη λοιπόν. Μας ήρθε, τουλάχιστον έτσι δείχνει. Κρύφτηκαν τα πανάκριβα SUV στα γκαράζ και βγήκαν οι Ferrari, οι Maseratti, οι Bentley και οι γερμανίδες Porsche πέταξαν τις κουκούλες τους. Έτσι καταλαβαίνεις στην Ελβετία ότι τελειώνουν τα κρύα, όταν στα πάρκινγκ δίπλα στο γιαπωνέζο μου βρίσκεται μια πολύ εντυπωσιακή Mazeratti!! Αφού ξόδεψα αρκετά ελβετικά φράγκα και ενίσχυσα την τοπική οικονομία, γύρισα σπίτι. Επικρατούσε ο κακός χαμός. Που θα έβαζα τα λουλουδάκια μου εδώ μέσα?? Αδύνατον. Πιάνω τα μαλλιά μου, βάζω και στέκα μια ομορφιά δε σας λέω τίποτα, φοράω και τη στολή,φορεματάκι με μελισσούλα ζωγραφισμένη πάνω (από εκεί μου 'μείνε και το παρατσούκλι) και σαγιονάρες με κερασάκια και αρχίζω. Το τι έβρισκα κάτω από τους καναπέδες και τα τραπεζάκια, μα πως γίνεται? Δεν καταλαβαίνω. Ρούχα παντού, οι ντουλάπες άνω κάτω. Στο κρεββάτι μου όλα ένα κουβάρι και ο βάτραχος μου μέσα σ' όλα αυτά!! 3 ώρες μετά όλα άψογα. Μέχρι και ο βάτραχος μου φαίνεται πιο χαρούμενος. Έφτιαξα ένα διπλό εσπρέσσο και κάθησα να σας τα πω και ακούω και Δίεση, μεγάλο πράγμα το internet! Σε λίγο ξεκινάω beaute μαλλιά, peeling, μάσκες μπορεί να βάψω και τα νύχια κόκκινα, έτσι για να κάνω λίγο πασχαλινή την εμφάνιση μια που θα είμαι σε total black απόψε. Φιλιά με άρωμα από τις φρέζιες και τα τριαντάφυλλα μου.

Αποφασιστικότης....ΜΗΔΕΝ

Χθες βράδυ που καθόμουν σπίτι και μπλογκοπερπατούσα και έβλεπα λουλούδια και αυγά πασχαλινά και διάβαζα για τσουρέκια και κουλουράκια με έπιασε μια απελπισία ένα κακό και ήθελα αν ήταν δυνατόν εκείνη την ώρα να φύγω. Ήθελα τόσο πολύ να πάω στο χωριό μου, να καθίσω στην αυλή μας το πρωί και να πιω καφεδάκι ελληνικό με τη μαμά μου, να μυρίζω τις βιολέττες της, και να χαζέυω τις τουλίπες, τα πανσεδάκια και τις νεραγγούλες στα παρτέρια. Να πάω βόλτα στη θάλασσά μου να την ακούσω που τόσο μου έχει λείψει, και να τη χαζεύω μέχρι να τελειώσουν τα κύμματα, ως την ώρα που θα καταπιεί τον ήλιο και θα γίνει κατακόκκινη. Να πάρω λουλούδια από τον κήπο μας και να πάω να δω το Θοδωρή μου που τόσο μου λείπει αυτές τις μέρες και πάντα θα μου λείπει όσος καιρός κι αν περάσει.

Ήθελα την Κυριακή το πρωί που όπως πάντα τεμπελιάζω και δεν θέλω να σηκωθώ από το κρεβάτι, ενώ στην αυλή γίνεται της τρελλής, να έρθει ο μπέμπης να μου τραβάει τα μαλλιά για να παίξουμε επιτέλους. Έχοντας όλες αυτές τις εικόνες και τους ήχους και τις μυρωδιές να μου τριβελίζουν το μυαλό, άρχισα να ψάχνω εισητήρια. Υπήρχαν διαθέσιμα, τι χαρά!! Ακριβά βέβαια αλλά τι σημασία έχουν τα λεφτά μπροστά σ' όλα αυτά. Πήρα την απόφαση μου λοιπόν, Σάββατο πρωί φεύγω. Έλα όμως που λογάριαζα χωρίς τον ξενοδόχο...είναι και η δουλειά στη μέση, που μου χάλασε τα σχέδια αλλά δεν θα μπω σε λεπτομέρειες γιατί θα συγχιστώ. Από την άλλη όμως δεν είναι και όλα στραβά! Τελικά, και αφού έπαιξα τα πιο δυνατά μου χαρτιά, βρήκα τραπέζι στο Le Lyrique, ένα αξιοπρεπές ελληνικό εστιατόριο στη Λωζάννη, για το Σάββατο το βράδυ. Εκεί θα πάμε μετά την Ανάσταση για μαγειρίτσα που δεν τρώω αλλά κυρίως για το τζέρτζελο που έμαθα πως γίνεται. Το καλύτερο όμως είναι ότι ο καιρός είναι καταπληκτικός. Όταν λοιπόν έχουμε λιακάδες και ζέστη, ανεβαίνουμε σε ένα χωριουδάκι το Chexbres. Εκεί, υπάρχει το ωραιότερο καφέ του καντονιού. Le Deck. Θέα Άλπεις, λίμνη, αμπελώνες και λιλιπούτεια ελβετικά χωριά στις όχθες της λίμνης. Φυσικά, αυτή την ιδέα μόνο Έλληνας θα μπορούσε να την έχει και έτσι είναι, το καφέ ανήκει σε Έλληνα. Αυτή την εποχή που οι κορυφές των βουνών είναι ακόμα χιονισμένες το βρίσκω πολύ γοητευτικό να κάθεσαι άνετα έξω σε μια υπέροχη βεράντα με γυαλιά ηλίου να πίνεις κρασάκια ή ακόμα και mojito όταν ζεστάνει ακόμα λίγο ο καιρός. Μαζευτήκαμε οι γνωστοί άγνωστοι, μας ήρθε και η Ιταλίδα από το Μιλάνο (στις φωτογραφίες είναι η πασχαλιάτικη με τα κόκκινα), και αράξαμε στους καναπέδες του Deck. Ήρθε και ο Carlito μου, αγαπημένος φίλος Ναπολιτάνος τρελλάρας (είναι αυτός που με έχει αγκαλιά στη φωτογραφία) και τι ωραία!!! Ήπιαμε κρασιά, εγώ έτρωγα τα φρουτάκια μου, έχω λιμοκτονήσει σήμερα με κάτι αχλάδια, μήλα και μπανάνες είμαι όλη μέρα πφφφ. Οι μπανάνες ήταν το γκουρμέ γιατί με τη δίαιτα τις αποφεύγω. Οι υπόλοιποι της συμμορίας μετά από 2 μπουκάλια μετριότατου λευκού ελβετικού κρασιού πήγαν κάπου για φαγητό και δεν ακολούθησα αλλά προτίμησα να κάνω τη βολτούλα μου στη λίμνη. La Promenade!! Τι ομορφιά, λουλούδια, χρώμματα, joggers, rollers, ζευγαράκια που απολάμβαναν το δειλινό και εγώ με την καινούρια μου μηχανή σαν τη γιαπωνέζα φωτογράφιζα. Έπεφτε σιγά σιγά και ο ήλιος και ένα υπέροχο πορτοκαλί χρώμα κύκλωνε την ελβετική ριβιέρα. Έτσι με την αποφασιστικότητά μου στο μηδέν, αφού τελικά δεν θα πάω στη Βαρδούλα μου και στη μανούλα μου χαίρομαι που είμαι εδώ γιατί είναι όμορφα, ήρεμα και πάνω απ' όλα μπορούμε να περνάμε καλά όταν θέλουμε. Όμως, ήδη πήρα εισητήριο για Αθήνα για τις 23 Μάη, έτσι για να περνάει και ο καιρός γρήγορα!!!

Η μουσικούλα σήμερα, αγαπημένη, Θεοδοσία Τσάτσου...εντάξει είπαμε ωραία είναι εδώ αλλά δεν τα κάνω και πάνω μου απ' τη χαρά μου που έμεινα τελικά :$

Όταν ο Jeroen συνάντησε τη Raffaella

Ο χώρος στον οποίο περνάω πολλές ώρες της μέρας μου είναι ο εργασιακός. Είναι διαμορφωμένος κατά τα αμερικάνικα πρότυπα, δηλαδή open plan. Είμαστε όλοι μια ωραία παρέα χωρίς μυστικά! Δίπλα μου, κάθεται ένας Βέλγος, ο Jeroen. Καλό παιδί αλλά τρομερά ακατάστατο. Κάθε βδομάδα, τουλάχιστον μια φορά, του τη λέω γιατί τα χαρτιά και οι σημειώσεις του καταλαμβάνουν και το δικό μου γραφείο. Έχει τρομερό ταλέντο σ'αυτόν τον τομέα! Ο Jeroen λοιπόν, εδώ και λίγο καιρό έχει μια σχέση (αυτός δεν το βλέπει έτσι, αλλά δεν έχει σημασία). Η σχέση είναι η Raffaella. Ιταλίδα που ζει στο Μιλάνο. Το πως προέκυψε αυτή η σχέση είναι εντελώς Γιάννα και Θόδωρος Αγγελόπουλος αλλά το θέμα μας δεν είναι αυτό σήμερα. Προσοχή, το ποστάκι δεν είναι κουτσομπολιό, ξέρουν και οι δυο ότι θα το κάνω και συμφώνησαν. Δεν θα μπορούσα άλλωστε να έχω τα ντοκουμέντα που θα διαβάσετε παρακάτω χωρίς τη δική τους βοήθεια. Τα πιτσουνάκια λοιπόν, μια που η απόσταση δεν βοηθάει και πολύ επικοινωνούν και με e-mail. Κοινή γλώσσα επικοινωνίας είναι τα αγγλικά, μια που η Raffa όπως και η πλειοψηφία των ευρωπαίων δεν μιλάει φλαμανδικά και ο μικρός μας Φλαμανδός δεν μιλάει Ιταλικά. Το επίπεδο των αγγλικών του Jeroen είναι αρκετά ικανοποιητικό, μπορεί να συννενοηθεί μια χαρά και όλοι τον καταλαβαίνουν. Από την άλλη όμως η Raffa κάπως τα μπερδεύει. Φυσικά εγώ αυτό δεν μπορούσα να το γνωρίζω. Παρατηρούσα όμως το αγόρι μας να χαζογελάει σαν το βλαμμένο διαβάζοντας την ηλεκτρονική του αλληλογραφία. Ε, δεν άντεξα άλλο και τον ρώτησα. Έλα, μου απαντάει, να δεις. Πηγαίνω κι εγώ κοντά και αυτό που αντίκρυσα ήταν άνευ προηγουμένου. Ακόμα και τα ανορθόγραφα ενός συμμαθητή μου στο σχολείο, που έγραφε το 'είναι' με

-οι και ε πιο εύκολα τα καταλάβαινα!!

Το σημερινό μου έφτιαξε το κέφι όσο δεν πάει, τα σκεφτόμουν και γελούσα μόνη μου. Το αποκορύφωμα βέβαια είναι ότι όταν ο καημένος ο Jeroen καταφέρει να αποκρυπτογραφήσει τα ιερογλυφικά, όπως τα αποκαλεί, της επισημαίνει και τα λάθη της μπας και διορθωθεί. Αλλά η αθεόφοβη όχι μόνο δεν καταλαβαίνει αλλά του τη λέει κι από πάνω. Και εκεί αρχίζει το πάρτυ. Χθες η κοπελιά είχε ένα σεμινάριο που θα διαρκούσε όλη τη μέρα, έτσι σαν σοβαρή επαγγελματίας που είναι συνέταξε ένα κειμενάκι το οποίο θα λάμβανε αυτόματα όποιος θα της έστελνε e-mail. Απολαύστε:

Dear Sender,
today I'll be involved in a daily Workshop with no access to my inbox.
I'll answer you as soon as possible.
Thanks for your email.

Cheers,
Raffaella

Αυτό το κείμενο έλαβε και ο Jeroen όταν της έστειλε το δικό του μύνημα. Προσπάθησε λοιπόν να της εξηγήσει τη σημασία της λέξης daily, θεώρησε ότι ήταν το πιο βασικό παραβλέποντας τα υπόλοιπα λάθη. Πήρε την παρακάτω απάντηση όπως ακριβώς τη βλέπετε:

My dear.
ThE ouToffice was regarding Yestarday.
S0.

FirSt engLISH Lesson:

daIly means: of eveRy daY, of eaCh daY buT also for all sPeciFic daY.

But d0n't worry, you can leArn, y0u have The riGht sKills: Tomorrow we'll proceed wiTh the second EngliSh

KissEs

Y0ur AmaZing EnGlish TeacHer

Άκρως Ιταλικό ταμπεραμέντο. Μετά από αυτό και αφού τους είπα ότι θέλω να το κάνω ποστ στο μπλογκ μου, ο νεαρός προσπάθησε να συγκεντρώσει τα καλύτερα της και μου τα έστειλε για να έχω λίγο παραπάνω υλικό. Σας τα παραθέτω αυτούσια και προς Θεού μη μου ζητήσετε να εξηγήσω τι θέλει να πει το κορίτσι. Αυτό μάλλον είναι ολόκληρη επιστήμη και δεν την κατέχω.

• jer0eN'll be a very lUcky gUy/Man.
  He can kIss aGain Raffa and he can improve y0ur EnglisH
• iF he is available for you it's OK to meet hIm satuRDY afteRno0n?
• you're very lucky durinG tHis WeeK enD i'll leaRn y0u someThIng ABOuT WrinTing in a correcT enGlish.
• tHis NigHt i spleEt wIth My m0tHer
• hE's sUnny pers0n, tHat l0ves t0 lIve the LifE aNd the w0maN.
• Ps2: d0n't spend t00 tIme t0 look all w0man
• i d0n't haVe idea t0 kiSs othEr buYs in This l0ng time
• i ReaLLy need to Have Fun and more0ver Laura, the terriBle girl, will sLeep t0 mY h0uSe ...

Όλα αυτά έρχονται τις περισσότερες φορές χρωματιστά, δηλαδή κάθε γράμμα κι άλλο χρώμα και φυσικά τα μισά γράμματα μικρά και τα υπόλοιπα κεφαλαία. Οπότε για να τα διαβάσει και μόνο κάποιος χωρίς καν να μπει στον κόπο να τα καταλάβει κιόλας είναι ολόκληρο project. Τους αφιερώνω και το τραγουδάκι λοιπόν της Raffaella Carra, που ήταν το αγαπημένο μου όταν ήμουν 2 χρονών περίπου. Όταν δεν ήθελα να φάω φώναζε η μαμά μου ένα κοριτσάκι που έμενε κοντά μας μου το τραγουδούσε και ούτε που καταλάβαινα πως κατέβαιναν οι μπουκιές!!

Σας φιλώ αλά Ιταλικά!!

The Music Story - Πειραγμένο

Σήμερα έκανα μια βόλτα στη λίμνη όπως συνηθίζω όταν ο καιρός είναι καλός. Αυτή η βόλτα είναι η ιδανική για να σκεφτείς και να μιλήσεις ακόμα, όταν έχεις καλή παρέα. Εγώ προτιμώ να την κάνω μόνη. Σ'αυτή τη βόλτα οι σκέψεις δεν ήταν και τόσο ευχάριστες, επειδή το μυαλό μου στριφογυρνούσε σε καταστάσεις πολύ δύσκολες. Σε καταστάσεις που αν δεν βρεθεί τρόπος και έρεισμα να τις ξεπεράσεις σε καταπίνουν κι εσένα και τους ανθρώπους που βρίσκονται γύρω σου και υποφέρουν μαζί σου. Ο τρόπος πάντα υπάρχει αλλά το τέλμα μπορεί να είναι τόσο βαθύ και εσύ τόσο αδύναμος ώστε δεν μπορείς να βγεις ποτέ από εκεί μέσα. Όταν η Δενδρογαλή με κάλεσε να παίξω στο music story το πρώτο μου κείμενο ήταν αυτό, αλλά επειδή με στεναχωρεί πολύ δεν το ανέβασα και διάλεξα αυτό που τελικά διαβάσατε.Η Καινούρια Ζάλη είναι ένα καταπληκτικό τραγούδι με στίχους αξεπέραστα δυνατούς που έχει γράψει ο Γιάννης Αγγελάκας και έχει ερμηνεύσει μοναδικά με την τότε μπάντα του, τις Τρύπες.Αυτό το κείμενο το αφιερώνω σε έναν άνθρωπο που αγαπάω πολύ, με όλη τη δύναμη της ψυχής και της καρδιάς μου. Ξέρει ότι είμαι δίπλα του ακόμα κι αν είμαι μακριά. Και σε μια Φίλη μου, που ήρθε στη ζωή μου σχετικά πρόσφατα αλλά καθόλου τυχαία. Μικρούλα μου ξέρω ότι είσαι εκεί, πάνω απ' όλα σ'αγαπάω και σ'ευχαριστώ που ήσουν κοντά μου στην πιο δύσκολη στιγμή. Εσύ μόνο μπορούσες να καταλάβεις....
Σε παρατηρώ... έχεις αφεθεί, δεν σε νοιάζει τίποτα πια. Η ζωή σου είναι ένας φαύλος κύκλος, κάθε μέρα φεύγεις έτσι απλά. Πού πας? σου ζητώ στο δρόμο να με βγάλεις που ανεβαίνει για τη δικιά σου κοντινή Αμερική. Κι όταν γυρίζεις να φύγεις θέλεις πάλι γιατί έτσι είναι το παιχνίδι. Πας, έρχεσαι αλλά πάντα αλλού είσαι. Προσπαθώ να βρω αυτά που ήξερα σε σένα, και ψάχνω πάντου τα κάνω όλα άνω κάτω... νευριάζω δε μπορεί κάπου εκεί είναι, δε μπορεί να μη τα βλέπω τι έχω πάθει? τι έχεις πάθει. Χάρτινο τσίρκο μόλις σε βρίσκω κλαίω σαν άντρας σαν παιδάκι γελώ...και να 'μαι ξανά σ'ενα πλήθος που θυμίζει κάποιον άγνωστο φίλο. Το βλέπεις και μόνος σου είναι όλα ένα παραμύθι, χάρτινο τσίρκο. Υψώνεις τοίχους αδιαπέραστους δεν θέλεις τίποτα, είσαι καλά έτσι, σαν τη σκια στο πανυγύρι των σκιών. Έχεις εγκλωβιστεί σε μια δίνη, δε θες να ξεφύγεις? να δραπετεύσεις? είσαι καιρό εκεί? δεν έχει σημασία. Θέλω να έρθεις, δεν μπορώ απλά να παρατηρώ να ξοδεύεις τη ζωή σου έτσι. Φύγε από εκεί κι ελά εδώ τώρα, όχι μετά. Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός σε καίει σε σκορπάει και σε παγώνει. Μη μένεις εκεί. Έλα, δε βλέπεις? Θέλεις ξανά να αποτελειώσεις μοναχός ένα ταξίδι που ποτέ δεν τελειώνει.΄Εχω απλώσει τα χέρια μου, πιάσου, γύρνα πίσω. Ποια νήματα σ'ενώνουν με μιαν άλλη θηλιά ποια κύμματα σε διώχνουν απ' αυτό το λιμάνι ποια μοίρα σε φωνάζει από την άλλη μεριά πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι... μαζί θα τα καταφέρουμε όλα ακουσέ με, νοιώθεις άραγε το χάδι μου στο μικρό σου κεφαλάκι, το δάκρυ μου που ξέφυγε και ήρθε να βρει το δικό σου μάγουλο? Θυμάσαι? Θυμάσαι που όταν ήσουν μικρός έλεγες θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω σιγά μη κλάψω σιγά μη φοβηθώ...τώρα τι φοβάσαι? Εσύ μπορείς να τα αλλάξεις όλα, μπορείς μ'ενα άγριο περήφανο χορό σαν αετός πάνω απ' τις λύπες να πετάξεις.

Σαββατιάτικη βόλτα

Χθες το απόγευμα, εκεί που βαριόμουν αφόρητα στο γραφείο, μου ήρθε μια ιδέα. Πολύ ωραία, αν κρίνω εκ του αποτελέσματος. Θα περνούσα το βράδυ της Παρασκευής και το πρωινό του Σαββάτου στη γειτονική Γενεύη, έτσι γι' αλλαγή. Πήρα λοιπόν τηλέφωνο σε ένα ξενοδοχείο τους είπα ότι γύρω στις 8 θα ήμουν εκεί και έφυγα για το σπίτι να ετοιμαστώ. Γιατί για ένα βράδυ θα πήγαινα μεν, αλλά δυο ρουχαλάκια τα χρειαζόμουν όσο να πεις. Εντάξει το βράδυ της Παρασκευής δεν ήταν και πολύ επιτυχημένο, γιατί λίγο η βροχούλα, λίγο η ρούχλα της ημέρας, λίγο τα νεύρα που είχα γιατί είχα μάθει κάτι νέα από αυτά που τα ακούς και νομίζεις ότι βλέπεις έργο στην τηλεόραση άρα μάπα το καρπούζι. Αποφάσισα λοιπόν να τιμήσω το κρεβάτι του ξενοδοχείου όπως του έπρεπε. Δυο τεράστια πουπουλένια μαξιλάρια, αλλά και ένα κουνούπι που μάλλον βαριόταν πιο πολύ από εμένα γιατί κοιμήθηκα, ξύπνησα και δεν είχε κουνηθεί από τη θέση του. Καλά ακόμα και τα κουνούπια σ' αυτή τη χώρα τζούφια είναι! Έφαγα ένα ωραίο μοσχαρίσιο φιλετάκι με σως πιπεριού και ψητά λαχανικά (γιατί κάνω και δίαιτα και δεν το ξεχνώ ποτέ), βγήκα μια βόλτα στη βροχή ως άλλη Mary Poppins και ξαναγύρισα στο κρεβατάκι που με περίμενε να περάσουμε ένα ωραίο βράδυ.

Σήμερα το πρωί ξύπνησα, ξεκούραστη και με πολύ καλή διάθεση. Ανοίγω τις κουρτίνες και είχε έναν ήλιο τεράστιο!! Ετοιμάστηκα, είχα χάσει φυσικά το πρωινό γιατί δεν είμαι καθόλου πρωινός τύπος και πήγα για καφέ, κάθισα μα που αλλού, έξω στον ήλιο. Καμιά ώρα μετά ξεκίνησε η βόλτα στην αγορά της Γενεύης, που είναι καταπληκτική, όχι καλύτερη από της Ζυρίχης όμως. Δεν ήταν ακαδημαϊκή η βόλτα φυσικά, έκανα ψώνια. Πήγα στην Karen Millen και πήρα ένα παλτό (για το χειμώνα που θα έρθει, όχι για τώρα) και ένα ζακετάκι θεεικό. Το ζακετάκι φοριέται τώρα άνετα και το φαντάζομαι με κόκκινα αξεσουάρ και δεν κρατιέμαι να το βγάλω βόλτες. Υπάρχουν σχετικές φωτογραφίες στο κολάζ. Ο βασιλιάς των αγορών μου όμως είναι ένα balsamico di Modena με άρωμα σύκου. Είναι απλά η χαρά του ουρανίσκου, δημιουργία του Γάλλου σεφ Jean Andre Charial ιδιοκτήτη του Oustau de Beaumaniere που βρίσκεται στην Provence της Γαλλίας. Πρέπει να πω, ότι με το ξύδι χάρηκα πολύ περισσότερο από ότι με τα ρούχα γιατί όταν μου έδωσαν μια σταγόνα να το δοκιμάσω κατ' αρχήν μοσχοβόλησε όλο το μαγαζί και στη συνέχεια δεν ήθελα να δώσω πίσω το κουταλάκι...

Τώρα είμαι πάλι πίσω στη Λωζάννη θα κάνω τα beaute μου γιατί έχω πάρει μια φανταστική λάσπη από φύκια που είναι κορυφαία στη σύσφιξη του δέρματος, πάντα εκ του αποτελέσματος κρίνω, και μετά θα ετοιμαστώ να βγω. Σήμερα είμαστε στη guest list ενός dj που ούτε που τον ξέρω αλλά θα έχει χαβαλέ γιατί η παρέα είναι σουργελέ!! Φιλιά πολλά και ελπίζω ο ωραίος καιρός που μας ήρθε σήμερα να μείνει εδώ μη του 'ρθει καμιά φαεινή ιδέα και πάει πουθενά αλλού. Φτάνει πια με τα χιόνια, άντε να τελειώνει και αυτή η ski season γιατί όλα τα ωραία αγόρια με τα six pack που λέγαμε, παίρνουν τα βουνά κάθε Σαββατοκύριακο. Έλεος πια.

Update: το τραγούδι παίζει ειδικά για το Διονύση μου, που θα διαβάσει η μαμά του την αφιέρωση και θα του το πει! Το άκουσα σήμερα το πρωι στο Cite du Temps και μου τον θύμισε χωρίς να μπορώ να εξηγήσω γιατί, φιλάκια ειδικά για το παιδάκι μου.

The Music Story

Σενάριο: Μελισούλα

Πρωταγωνιστεί: το αγόρι

Και πάνω που έλεγα ότι οι κεραυνοβόλοι έρωτες με όλα τους τα συμπτώματα είναι για ηλικίες εφηβικές, που τα μυαλά είναι στα κάγκελα, που κυριαρχούν όλα τα άλλα εκτός της λογικής...τσουπ εμφανίστηκες εσύ. Βλέμα θανατηφόρο, φωνή κόλαση. Κορμί θεεικό, με το απόλυτο six pack. Όταν είσαι τριγύρω μπορώ να σε χαζεύω ώρες ατέλειωτες, παρατηρώ πως μιλάς, πως γελάς, πως κρατάς το τσιγάρο σου, πως κάνεις γκριμάτσες. Τότε είναι που σταματούν τα πάντα, όλα αρνούνται να υπακούσουν στις εντολές του εγκεφάλου να κάνουν τη δουλειά τους το ίδιο και το στομάχι μου, η πείνα δεν υφίσταται ως κατάσταση. Και όταν χαμογελάς...αχ όταν χαμογελάς, τότε παύω να υπάρχω εγώ, όποια επικοινωνία με τα επίγεια διακόπτεται λόγω τεχνικών προβλημάτων. Συννεφάκια ροζ, πεταλουδίτσες, πουλάκια τραγουδούν χαίρετ' η φύσις όλη. Χτες το βράδυ στο είπα σ' έχω ερωτευτεί σ' έχω ερωτευτεί είσαι ότι έχω σκεφτεί, ότι έχω ονειρευτεί. Μεσημέρι θλιμμένο το μυαλό αδειανό πες μου τι περιμένω και δεν τηλεφωνώ.

Δες όμως περιέργα παιχνίδια που παίζονται και τις πιο πολλές φορές δεν έχουμε ιδεά, που να φανταζόμουν όταν αποφάσισα να κάνω αυτό το ταξίδι πως 1000 μίλια μακριά δρόμοι ζωής δρόμοι φωτιάς παίρνουν εσένα φέρνουν σ'εσένα χίλιες γωνιές πάνω στη γη χίλια φιλιά όπου κι αν πας όπου κι αν είσαι έρχομαι μωρό μου έρχομαι.

Και ήρθα, είμαι εδώ νοιώθω ότι άλλαξα όλη μου τη ζωή μόνο για να βρω εσένα, νοιώθω ότι υπήρχες πάντα μέσα στην ψυχή μου συγκατοικούσαμε μες στο κορμί μου. Υπήρχες πάντα φτιάχτηκες για μένα ανήκαμε στου κόσμου τα γραμμένα.

Δεν χρειάζονται λέξεις, ένα βλέμα αρκεί να τα πει όλα και τότε... το χρόνο σταματάω. Χίλιες εικόνες μας κάνουν μια λέξη κι αυτή είναι αγάπη που σου έχω εγώ...αυτή η στιγμή κάνε ποτέ να μη τελειώσει και θα το δεις τρόπο θα βρω και το κερί δε θα λυώσει.

Παράνοια, τρέλλα, πες το όπως θέλεις, δεν έχει καμιά σημασία γιατί για σένα εγώ μπορώ να να' ναι Κυριακή για μια βδομάδα και παντού στη γη να 'χει λιακάδα να 'ρθει το Φλεβάρη καλοκαίρι, ναι, για σένα εγώ μπορώ να γιορτάζεις δυο φορές το χρόνο, να γυρίζει η γη για σένα μόνο, ότι δε μπορεί ποτέ να γίνει, ναι, για σένα εγώ μπορώ...

Επίσης μπορώ να μιλάω για σένα ώρες ατέλειωτες, για όλα αυτά τα αλλοπαρμένα που νοιώθω αλλά εγώ τα βρίσκω απολύτως συναρπαστικά. Δεν αφήνω τίποτα άσχημο να μου χαλάσει το παραμύθι, στο μυαλό μου όταν αυτό λειτουργεί στριφογυρνούν σκέψεις χαρούμενες και όνειρα ροζ που με πάνε σε αφράτα συννεφάκια μαζί σου. Μες του χρόνου το ταξίδι διακοπές με πας, την καρδιά μου δαχτυλίδι φοράς. Πάλι θα 'ρθω να σε ψάξω σε βαθιά φιλιά την πορεία σου ν'αλλάξω να με θες ξανά, στην ανάσα σου να καίω σαν κρυφή φωτιά, εγώ για σένα. ΟΛΑ ΓΥΡΩ ΣΟΥ ΓΥΡΙΖΟΥΝ σκέψεις, λέξεις, σχέσεις, όλα. ΟΛΑ ΓΥΡΩ ΣΟΥ ΓΥΡΙΖΟΥΝ μέρες, νύχτες, μήνες, χρόνια. ΟΛΑ στα ζητώ στα δίνω, λάθη, πάθη, τρέλλα όλα. ΟΛΑ στη ζωή μου είσαι γέλιο, δάκρυ, όλα είσαι εσύ....

Υπεύθυνη γι' αυτό που διαβάσατε και ακούτε είμαι εγώ. Εδώ όμως με οδήγησε η Δενδρογαλή και την ευχαριστώ. πολύ!

ρε τους Ελβετούς

οι Ελβετοί ως άντρες δεν μου άρεσαν ποτέ. Όλο αυτό το βουκολικό με τα βουνά, τη φύση, τις αγελάδες δεν είναι καθόλου του γούστου μου. Δεν βρίσκω κανένα ενδιαφέρον στο να ανεβαίνεις ανηφόρες να κατεβαίνεις κατηφόρες να γράφουν τα ποδαράκια σου χιλιόμετρα χιλιομέτρων για να είσαι κοντά στη φύση και τα ρέστα. Φύση λοιπόν και τσίτα υγιεινή ζωή για τους κατοίκους της χώρας που με φιλοξενεί εδώ και ενάμιση χρόνο. Κοιμούνται νωρίς, ξυπνούν νωρίς, φεύγουν από τη δουλειά νωρίς, ειδικά οι γαλλόφωνοι, κάνουν 2 ώρες διάλειμμα το μεσημέρι για να φάνε και να χαλαρώσουν και γενικά το στρες και ότι άλλο κακό φαίνεται να απουσιάζει παντελώς από την ωραία ζωή τους. Να μη ξεχάσω να πω ότι πληρόνονται και πάρα πολύ καλά, γιατί κατώτερος μισθός 2500 ευρώ, δεν είναι και λίγα κι ας είναι λίγο πιο ακριβή σαν χώρα. Τους βλέπεις με το που θα βγει λίγο ο ήλιος, με τα ποδήλατα, τα ρόλλερ, και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς βγαίνουν στο δρόμο και πάνε....που πάνε??? Το χειμώνα φυσικά έχουμε το σκι, αυτό το φανταστικό άθλημα που για να το κάνεις πρέπει να στριμώξεις τη γάμπα σου στη μπότα μέχρι να νιώσεις ότι θα πάθεις γάγραινα από τη διακοπή της κυκλοφορίας του αίματος. Δεν έχω καταλάβει γιατί αυτό το πράγμα θεωρείται χλιδάτο στην Ελλάδα, να φορτώνεσαι τα πέδιλα στην πλάτη, να ζεις όλη την ταλαιπωρία για να τρέχεις σαν τον παλαβό στα βουνά και τις ραχούλες. Εδώ είναι ο τρόπος ζωής τους OK να το δεχτώ. Μη ξεχάσω τον καθαρό αέρα, τις πόλεις που δεν είναι πυκνοκατοικημένες, τα φαγητά τους όλα παραγωγής καλύτερης κι από βιολογικής. Ε? ως εδώ παράδεισος η Ελβετία και τι τυχεροί είναι όλοι όσοι ζουν εδώ. Εννοείται ότι για να διαφυλάξουν το πρεστιζ τους τα κουτσά και τα στραβά δεν τα λένε ούτε του παππά.

Χθες ομως, πέφτει στα χέρια μου μια εφημερίδα. Πρωτοσέλιδο: Οι Ελβετοί έχουν αδύναμο σπέρμα!!!!!! Οϊμέ, ω Θεοί του Ολύμπου! Τζούφιοι οι Ελβετοί. Οι υγιεινοί, οι fit, οι άνθρωποι που ζουν σε μια από τις καθαρότερες χώρες, που τρώνε καλά που δεν καπνίζουν. Ένας στους δύο Ελβετούς έχει πρόβλημα, είναι αδύναμα τα δύσμοιρα. Και πως να μην είναι αφού τα ξελιγώνουν στις αθλοπαιδιές. Και τους βλέπεις με το κόκκινο το μαγουλάκι τους σαν τον Πίτερ από τη Χαϊντι και αυτό δεν σου περνάει από το μυαλό. Επίσης, αυτό τους το defaut είναι υπεύθυνο για τον καρκίνο του προστάτη. Εξεπλάγην, τι να πω ψέματα? Γιατί έχουν λυσάξει όλοι που καπνίζουν οι Έλληνες, που ζουν σε μολυσμένο περιβάλλον, που δεν τρώνε καλά, που είναι χοντροί, που όλα τους φταίνε, που έχουν άγχος αλλά το βραβείο του τζούφιου δεν το παίρνουν ότι κι αν γίνει. Και τελικά, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι όλη αυτή η μανία με την σουπερ υγιεινή ζωή είναι μια μούφα και μισή. Κάντε και καμιά κρεπάλη βρε παιδιά μπορεί και να βοηθάει στο γενικότερο well being!!

Update: Το ποστ αυτό προκάλεσε μεγάλη ταραχή σε συγκεκριμένη μερίδα επισκεπτών. Ανεξήγητη πρέπει να ομολογήσω και με αντιδράσεις κομπλεξισμού και εμπάθειας. Ανεξήγητο και πάλι. Λέτε να το μετονομάσω σε πύλες του ανεξήγητου? κλόπυ ράιτ τον Χαρδαβέλλα :) Έτσι λοιπόν, επειδή έχουμε και ένα επίπεδο, και επειδή το blog το έχω για την πλάκα μου εντελώς και για απολύτως κανέναν άλλο λόγο και θέλω όταν μπαίνω εδώ να διαβάζω τα σχόλια σας και να χαμογελώ και όχι να λυπάμαι για το ήθος κάποιων αναγκάζομαι να σβήσω κάποια σχόλια που έγιναν σε αυτό το post. Αυτάαα τα νεότερα.

Καλέ λέτε να είναι κανένας Ερμής ανάδρομος? Δεν εξηγείται τέτοια ξυνίλα!!!

Πως με τη δίαιτα έγινα νοικοκυρά

Αυτό και να μου το 'λέγαν όχι απλά δε θα το πίστευα αλλά θα γελούσα και πολύ. Την προηγούμενη Τετάρτη ξεκίνησα τη δίαιτα που μου πρότεινε η Εύη και για την οποία είναι απολύτως υπεύθυνος ο γαμπρός-γιατρός της. Όταν τον συνάντησα στην Αθήνα υποσχέθηκα ότι θα ασχολούμαι προσωπικά με το φαγητό μου, δηλαδή όταν είναι απαραίτητο θα μαγειρεύω. Δεν μπορώ να πω, μου αρέσει πολύ να μαγειρεύω αλλά καθόλου να μαγειρεύω μόνο για τον εαυτό μου. Ως τώρα όταν είχα κέφια, έβρισκα γκουρμέ συνταγές για φαγητά και γλυκά και καλούσα φίλους και περνούσαμε πολυ ωραία. Όχι ότι τώρα θα το κόψω, απλά τώρα έχω γίνει χαρωπή νοικοκυρά. Πηγαίνω σουπερ μάρκετ αφού έχω ετοιμάσει τη λίστα μου, φέρνω σπίτι τα ψώνια μου, τα τακτοποιώ και περιμένουν όταν έρθει η σειρά τους να γίνουν νόστιμα φαγητά. Φυσικά, πηγαίνω στη φάρμα κάθε Σάββατο και παίρνω φρέσκοτατα λαχανικά κατευθείαν από το περιβόλι του κύριου Ελβετού.
Το πρόγραμμα της διατροφής μου όμως είναι έτσι δομημένο ώστε το entrecôte, που είναι το μόνο φαγητό που μπορώ να φάω στο εστιατόριο της εταιρίας το έχω το Σαββατοκύριακο. Άρα λοιπόν όλες τις μέρες της εβδομάδας μαγειρεύω. Κουρασμένη, ξεκουρασμένη, βαριέμαι δε βαριέμαι το τσικάλι θα μπει στη φωτιά ο κόσμος να χαλάσει. Όμως το θέμα χρόνος είναι πολύ βασικό, και η αλήθεια είναι πως δεν έχω και πάρα πολύ διαθέσιμο για μαγείρεμα καθημερινά. Γι' αυτό αγόρασα χύτρα!!! Ποια εγώ, χύτρα... και σήμερα την εγκαινίασα και έφτιαξα αρακά με καρότα. Καλά σε ένα τεταρτάκι έτοιμος ο αρακάς και είναι και νόστιμος. Φυσικά σ' αυτό τον ενθουσιασμό έχει συμβάλλει σημαντικά το γεγονός ότι η δίαιτα πηγαίνει σούπερ, σε μια εβδομάδα -2.1!! Έχω κατά καιρούς κάνει διάφορες δίαιτες αλλά σε μια βδομαδα 2 κιλά, δεν ξανάγινε. Άρα λοιπόν, δεν έχω κανένα λόγο να μη μαγειρεύω. Εδώ έχει συμβεί το αδιανόητο, πηγαίνω στο εστιατόριο όπως ας πούμε σήμερα, περνάω μπροστά από τα Île Flottante και τα αγνοώ επιδεικτικά και θα κολλήσω στο μαγείρεμα?, ε όχι. Μετράω μια εβδομάδα πολύ πετυχημένης διαίτας, χωρίς ματσακουλιές και αύριο ξεκινάει η δεύτερη, έχω δρόμο ακόμα αλλά το σημαντικό είναι ότι δεν πεινάω, τρώω ωραία φαγητά και αδυνατίζω κιόλας. Μπορώ να πίνω και τα ποτάκια μου που είναι πολύ βασικό γιατί έχω και αρκετές ποτο-εξόδους και δεν είναι μόνο οι έξοδοι γιατί και στο σπίτι όταν είμαστε κανένα κρασάκι, κανένα kir royale καμιά μαστίχα θα πιούμε. Άρα λοιπόν, όλα καλά όπως λέει και ο Sakis!

Φιλιά πολλά με την ελπίδα ότι και ο βρωμόκαιρος θα φτιάξει επιτέλους αν και οι προβλέψεις άλλα λένε :(

Η φωτογραφική μηχανή που δεν υπάρχει πια...

Σήμερα είχα σκοπό να σας πω για τη βόλτα στο CERN που τόσο πολύ μου άρεσε και βρήκα άκρως ενδιαφέρουσα. Όμως συνέβει κάτι και άλλαξα γνώμη.

Συνήθως, τα απογεύματα όταν γυρίζω νωρίς από το γραφείο, κατεβαίνω μια βόλτα στη λίμνη. Ειδικά όταν σουρουπώνει μου αρέσει πολύ. Ήρθα λοιπόν σπίτι, έβγαλα τα τακούνια, φόρεσα μια φορμα και σταράκια πήρα τη μηχανή μου για να σας φέρω και φωτογραφίες και ξεκίνησα. Στη διαδρομή, ανοίγω τη μηχανή και...καταστροφή. Η οθόνη της χάλασε, είναι άσπρη και έχει μια εσωτερική μουτζούρα!! Τι απογοήτευση, πάει η μικρή μου μηχανούλα. Καλά αφήνω ότι κατάγεται από το εξωτικό Ντουμπάι, και ότι για να την αγοράσω έκανα τρελό παζάρι με τον αραβούλη, αφήνω επίσης ότι είναι κοσμογυρισμένη και μένω στο ότι είμαι χωρίς μηχανή και πρέπει να διαλέξω την αντικαταστάτρια της άμεσα γιατί έχω τόσα ταξίδια στο πρόγραμμα. Και φωτογραφίες στα τυφλά δεν γίνεται... Έτσι λοιπόν, έκανα τη βόλτα μου, χάζεψα τις πάπιες και τους κύκνους στην αγριεμένη λίμνη και γύρισα σπίτι.

Πίνω ένα ποτηράκι καμπανίτη ροζέ vintage Veuve Clicquot και έφτιαξα ένα κολάζ με μερικές παλιότερες φωτογραφίες. Μύκονος, Ελβετία, Ανάφη, Yvoire, μπουζούκια και διάφορα άλλα.

Πάω τώρα να βολτάρω στο διαδύκτιο μπας και βρω καινούρια μηχανή! Φιλιά xxx

Για χάρη της Δέσποινας αυτή τη φορά!

1. Όνομα: Γεωργία Γ.
2. Γενέθλια: 11/6
3. Ζώδιο: Δίδυμοι
4. Χρώμα μαλλιών: Καστανά
5. Χρώμα ματιών: Μπλε
6. Έχεις ερωτευτεί ποτέ? εννοείται και έχω κλάψει πολύ!!!!!
7. Είδος μουσικής που ακούς: τα πάντα
8. Χαρακτήρας Disney/Warner Bross: Sylvester
9. Ποιος φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά? Άντζελα
10. Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις: δε θέλω να ξυπνήσω
11. Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι: μια πεταλουδίτσα στο λαιμό μου
12. Τί έχεις στον τοίχο σου? Ένα αγγελάκι που το λένε Beth
13. Τί έχεις κάτω απ’ το κρεβάτι σου? σκόνη.... :(
14. Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τί θα έκανες? θα μάζευα τα συντρίμια
15. Αγαπημένος αριθμός: 9
16. Αγαπημένο όνομα: Martin αυτόν τον καιρό.
17. Τα χόμπι σου: Τενις
18. Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα? New York
19. Μια ευχή για το μέλλον: Υγεία και ψυχικη γαληνη.
20. Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες? Renaissance.
21. Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου: την τσάντα μου, έχει μέσα τα πάντα
22. Αγαπημένο λουλούδι: τουλίπες
23. Αγαπημένη σειρά: Αλ τσαντίρι νιουζ ή αλλιώς Λάκης
24. Αγαπημένη ταινία: Closer
25. Αγαπημένο τραγούδι: Blowers daughter Damier Rice
26. Aγαπημένο βιβλίο: Ο μικρός Πρίγκηπας
27. Αγαπημένο ζώο: όλα τα αιλουροειδή
28. Αγαπημένο ρούχο: ενα τέλειο τοπ Karen Millen σε χρώμα ροδί με μια πεταλούδα κεντημένη πάνω
29. Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα: Ορλάντο Μπλουμ και φυσικά η Monica Belucci
30. Αγαπημένο χρώμα: ροζ
31. Αγαπημένο φαγητό: αρνάκι φρικασέ όπως το κάνει η μανούλα και μόνο
32. Με ποιον χαρακτήρα από cartoon (Disney, WB, comics) ταυτίζεσαι? tinkerbell
33. Κακή συνήθεια: μασουλάω τα νύχια μου
34. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει: ειλικρίνια
35. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει: καθόλου διπλωματία
36. Συνηθισμένη ατάκα: λοιπόν
37. Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: ντεντεκτιβ
38. Μεγαλύτερος φόβος: Μη παθει κατι η μαμα μου.
39. Η καλύτερη pizza: μαρουτσέλα μόνο από τον τρελλο-Rafaelle
40. Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι…: τέλεια όταν έχεις τεράστια αυλή

Σαν πολύ δεν ασχολούμαι με το Σύμπαν...

Το CERN

Έτσι νομίζω. Και φοβάμαι μη με τιμωρήσει μετά τα χτεσινά που του έψαλλα. Μάλλον όλοι θα έχετε ακούσει γι' αυτό το σουπερ πείραμα που ετοιμάζονται να κάνουν στο CERN (Ευρωπαϊκό Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών). Θα προσομοιώσουν συνθήκες σαν εκείνες που επικρατούσαν αμέσως μετά τη δημιουργία του Σύμπαντος - Respect. Αυτό θα γίνει μέσω συγκρούσεων και ο επιταχυντής θα παράγει ''εξωτικά'' σωματίδια η ύπαρξη των οποίων έχει προβλεφθεί από τη σημαντικότερη θεωρία της φυσικής. Τη θεωρία των Πάντων. Σε πολλές επιστημονικές λεπτομέρειες δεν μπορώ να μπω διότι είμαι άσχετη, το μόνο που ξέρω είναι ότι έχω μάθει καινούριες λέξεις όπως γλοιόνια, κουάρκ που έχει και ταίρι το σκουάρκ, μποζόνια και διάφορα τέτοια -όνια. Τι με ενδιαφέρουν εμένα όλα αυτά θα μου πείτε τώρα. Την Κυριακή το CERN ανοίγει τις πύλες του επιταχυντή στο κοινό. Θα είναι η τελευταία ευκαιρία να τρυπώσουμε στα έγκατα της Ελβετο-γαλλικής γης, κάτω από τις Άλπεις και κάτω από τη λίμνη και να δούμε αυτό το μεγαλειώδες επίτευγμα. Δεν θα μπορούσα να λείψω εγώ από εκεί, κι ας είμαι άσχετη. Εξάλλου τόσοι άσχετοι θα πάνε εγώ γιατί όχι που στο κάτω κάτω τα πρωτόνια και τα κουάρκ τα έμαθα και στο σχολείο.

Λοιπόν, το ανακοινώνω και εδώ ότι την Κυριακή, αύριο δηλαδή θα είμαι εκεί. Αν συμβεί κάτι κάντε με διάσημη παρακαλώ, τι ματαιότις Θέε μου. Έχω μια αγωνία είναι η αλήθεια και φαίνεται κιόλας και δεν έχω και κανένα λόγο να το κρύψω. Δηλώνω άσχετη με το θέμα και είναι λογικό η ασχετοσύνη να φέρνει μαζί της και διάφορα δεισιδαιμονικά.

Όμως, έχω μια επιθυμία. Όταν γίνει το πείραμα στα αλήθεια, θα ήθελα να βρίσκομαι στη Μύκονο, είτε σε μια βεράντα να ακούω τζαζ, είτε στον Άγιο Σώστη να κοιτάζω τη θάλασσα, είτε στο Caprice να πίνω το daquiri μου αλλά όπως και να 'χει θέλω Μύκονο. Γιατί αν είναι να με ρουφήξει η μαύρη τρύπα τότε θέλω να βρίσκομαι στο ωραιότερο νησί του κόσμου!

Το μυστικό

Πριν λίγο καιρό έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο. 'Το μυστικό' της Rhonda Byrne.

Τι είναι λοιπόν αυτό το περίφημο μυστικό? Στην περίληψη του βιβλίου αναφέρεται ότι γνωρίζοντας το μυστικό θα ανακαλύψουμε με ποιον τρόπο θα μπορέσουμε να έχουμε, να είμαστε ή να κάνουμε ότι θέλουμε. Θα ανακαλύψουμε ποιοι πραγματικά είμαστε και το αληθινό μεγαλείο που μας περιμένει. wow

Βέβαια έχω μια απορία, πως είναι δυνατόν κάτι να είναι μυστικό όταν το έχει παρουσιάσει στην εκπομπή της η Oprah και έχει πουλήσει εκατομμύρια αντιτύπα σε όλο τον κόσμο.

Το μυστικό λοιπόν, δεν είναι τίποτε άλλο από το νόμο της έλξης με άλλα λόγια το νόμο της βαρύτητας. Α ρε καημένε Νεύτωνα που να 'ξερες τι σε περίμενε....

Ο Νεύτωνας, μάλλον χωρίς να το ξέρει, ανακάλυψε ότι όσο πιο μεγάλος ο νταλκάς και η καψούρα τόσο περισσότερες πιθανότητες έχεις να σου συμβεί αυτό που θέλεις. Οι προνομιούχοι κάτοχοι αυτού του μυστικού λένε:

«Αποφασίστε τι θέλετε. Πιστέψτε ότι µπορείτε να το έχετε. Πιστέψτε ότι το αξίζετε και πιστέψτε ότι είναι δυνατό να πραγµατοποιηθεί. Μετά αρχίστε να επαναλαµβάνετε καθηµερινά την εξής διαδικασία: Κλείστε για µερικά λεπτά τα µάτια σας και δείτε νοερά ότι έχετε ήδη αυτό που θέλετε, νιώθοντας όπως θα νιώθατε αν το είχατε αποκτήσει. Στη συνέχεια, βγείτε από αυτή την κατάσταση και εστιάστε σε αυτά για τα οποία είστε ήδη ευγνώµονες - απολαύστε το πραγµατικά. Αφού το κάνετε κι αυτό, ξεκινήστε τη µέρα σας έχοντας απελευθερώσει την επιθυµία σας στο Σύµπαν. Εµπιστευθείτε το Σύµπαν - να είστε σίγουροι ότι θα βρει τρόπο να την υλοποιήσει».

Μια ερώτηση επί της διαδικασίας κύριε πρόεδρε, τα ναρκωτικά σε ποια φάση τα παίρνω?

Αναρωτιέμαι λοιπόν και εγώ η αδαής και μη μυημένη στο μυστικό, γιατί αφού θέλω το Saki σαν τρελλή από τα 14 δεν τον έχω ακόμα? Και να πω δεν το έχω παίξει το σενάριο...πολλάκις. Στα ευαίσθητα εφηβικά μου χρόνια, τον είχα παντρευτεί, είχαμε παιδάκια και ζούσαμε ευτυχισμένοι στο Νεό Βουτζά σε σπίτι με κήπο και σκύλο. Επίσης, θέλω πάρα πολύ να μη δουλεύω, να κάθομαι στον καναπέ μου και να πέφτουν 200ευρα από το ταβάνι. Κάθομαι στον καναπέ μου πολύ, και κοιτάζω το ταβάνι... το μετρητό πουθενά. Ή ακόμα κάτι, να τρώω σαν το βόδι και να παχαίνει ο γείτονας. Μάλλον όμως και ο γείτονας το ίδιο σκέφτεται, και τρώει ο άθλιος και παχαίνω εγώ. Αδικία κατάφορη. Κάνε τώρα δίαιτα κοπελιά για να μάθεις.

Η διαδικασία εφαρμογής του μυστικού είναι απλή όπως είπαμε και αναλύεται σε 3 πολύ απλά βηματάκια που θα τα κάνω τώρα εδώ μπροστά σας.

Βήμα 1: Ζητήστε αυτό που θέλετε, διατάξτε το Σύμπαν. Σύμπαν σε διατάζω, φέρε μου το αγόρι.

Βήμα 2: Πιστέψτε ότι αυτό που ζητήσατε σας ανήκει ήδη. Το αγόρι είναι εδώ μαζί μου και με παρακαλάει να του δώσω λίγη σημασία...αμαν πια μ'αυτά τα blog.

Βήμα 3: Αποκτήστε, νοιώστε όπως όταν θα συμβεί. Ναιιιι είναι εδώ, δεν χτυπησε καν το κουδούνι. Ανοίγω σαμπάνιες, ακούω το όλα γύρω σου γυρίζουν, είμαι πανευτυχής.

%&*$#@{)+=@

Τώρα παίρνω τα χάπια, πολλά μαζί.

Και στις 200 σελίδες του βιβλίου επαναλαμβάνεται το ίδιο και το ίδιο και μου θύμισε τη διαφήμιση του Filmnet πριν λίγα χρόνια στο ραδιόφωνο:

-Ματθαίε Γιάνθακα αυτό το παιδί είναι δικό σου

-Τιι? Αυτό το παιδί είναι δικό μου?

-Ναιι αυτό το παιδί είναι δικό σου

-Ωωω Θέε μου αυτό το παιδί είναι δικό μου

έτσι ακριβώς, επανάληψη για να το εμπεδώσουμε οι αργόστροφοι.

Αυτή την τεράστια μπούρδα την παρουσίασε η μεγάλη κυρία της αμερικανικής τιβι μαζί με όλους τους σοβαρούς και πασίγνωστους επιστήμονες που αποφάσισαν να κάνουν ευτυχισμένες όλες τις desperate housewives του πλανήτη γη και έχουν χεστεί στο ευρώ ενώ εγώ ακόμα περιμένω να μου πέσουν στο κεφάλι. Αλλά πάλι αυτοί μπορεί να το ήθελαν πιο πολύ από εμένα. Αλλά είναι δυνατόν αυτή η παλιο-κρεμάστρα να ήθελε το αγόρι περισσότερο? Ε όχι. Ποτέ. Δεν το δέχομαι. Και θέλω να ρωτήσω αυτό το Σύμπαν, ποιο είναι το προβλημά του και δεν συνομοτεί μαζί μου μια φορά. Παράλογο?? Δεν απαντάς?? που έλεγε και ο Λάκης στους ένδοξους Μήτσους.

Σας φιλώ και πάω να ετοιμαστώ γιατί έχω να πάω σε πάρτυ απόψε, παίζει ο Carl Cox στο Montreux. Εγώ πάλι ήθελα περισσότερο να δω το Saki αλλά είπαμε το Σύμπαν έχει κόψει τις διπλωματικές σχέσεις μαζί μου :)