Σήμερα έκανα μια βόλτα στη λίμνη όπως συνηθίζω όταν ο καιρός είναι καλός. Αυτή η βόλτα είναι η ιδανική για να σκεφτείς και να μιλήσεις ακόμα, όταν έχεις καλή παρέα. Εγώ προτιμώ να την κάνω μόνη. Σ'αυτή τη βόλτα οι σκέψεις δεν ήταν και τόσο ευχάριστες, επειδή το μυαλό μου στριφογυρνούσε σε καταστάσεις πολύ δύσκολες. Σε καταστάσεις που αν δεν βρεθεί τρόπος και έρεισμα να τις ξεπεράσεις σε καταπίνουν κι εσένα και τους ανθρώπους που βρίσκονται γύρω σου και υποφέρουν μαζί σου. Ο τρόπος πάντα υπάρχει αλλά το τέλμα μπορεί να είναι τόσο βαθύ και εσύ τόσο αδύναμος ώστε δεν μπορείς να βγεις ποτέ από εκεί μέσα. Όταν η Δενδρογαλή με κάλεσε να παίξω στο music story το πρώτο μου κείμενο ήταν αυτό, αλλά επειδή με στεναχωρεί πολύ δεν το ανέβασα και διάλεξα αυτό που τελικά διαβάσατε.Η Καινούρια Ζάλη είναι ένα καταπληκτικό τραγούδι με στίχους αξεπέραστα δυνατούς που έχει γράψει ο Γιάννης Αγγελάκας και έχει ερμηνεύσει μοναδικά με την τότε μπάντα του, τις Τρύπες.Αυτό το κείμενο το αφιερώνω σε έναν άνθρωπο που αγαπάω πολύ, με όλη τη δύναμη της ψυχής και της καρδιάς μου. Ξέρει ότι είμαι δίπλα του ακόμα κι αν είμαι μακριά. Και σε μια Φίλη μου, που ήρθε στη ζωή μου σχετικά πρόσφατα αλλά καθόλου τυχαία. Μικρούλα μου ξέρω ότι είσαι εκεί, πάνω απ' όλα σ'αγαπάω και σ'ευχαριστώ που ήσουν κοντά μου στην πιο δύσκολη στιγμή. Εσύ μόνο μπορούσες να καταλάβεις....
Σε παρατηρώ... έχεις αφεθεί, δεν σε νοιάζει τίποτα πια. Η ζωή σου είναι ένας φαύλος κύκλος, κάθε μέρα φεύγεις έτσι απλά. Πού πας? σου ζητώ στο δρόμο να με βγάλεις που ανεβαίνει για τη δικιά σου κοντινή Αμερική. Κι όταν γυρίζεις να φύγεις θέλεις πάλι γιατί έτσι είναι το παιχνίδι. Πας, έρχεσαι αλλά πάντα αλλού είσαι. Προσπαθώ να βρω αυτά που ήξερα σε σένα, και ψάχνω πάντου τα κάνω όλα άνω κάτω... νευριάζω δε μπορεί κάπου εκεί είναι, δε μπορεί να μη τα βλέπω τι έχω πάθει? τι έχεις πάθει. Χάρτινο τσίρκο μόλις σε βρίσκω κλαίω σαν άντρας σαν παιδάκι γελώ...και να 'μαι ξανά σ'ενα πλήθος που θυμίζει κάποιον άγνωστο φίλο. Το βλέπεις και μόνος σου είναι όλα ένα παραμύθι, χάρτινο τσίρκο. Υψώνεις τοίχους αδιαπέραστους δεν θέλεις τίποτα, είσαι καλά έτσι, σαν τη σκια στο πανυγύρι των σκιών. Έχεις εγκλωβιστεί σε μια δίνη, δε θες να ξεφύγεις? να δραπετεύσεις? είσαι καιρό εκεί? δεν έχει σημασία. Θέλω να έρθεις, δεν μπορώ απλά να παρατηρώ να ξοδεύεις τη ζωή σου έτσι. Φύγε από εκεί κι ελά εδώ τώρα, όχι μετά. Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός σε καίει σε σκορπάει και σε παγώνει. Μη μένεις εκεί. Έλα, δε βλέπεις? Θέλεις ξανά να αποτελειώσεις μοναχός ένα ταξίδι που ποτέ δεν τελειώνει.΄Εχω απλώσει τα χέρια μου, πιάσου, γύρνα πίσω. Ποια νήματα σ'ενώνουν με μιαν άλλη θηλιά ποια κύμματα σε διώχνουν απ' αυτό το λιμάνι ποια μοίρα σε φωνάζει από την άλλη μεριά πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι... μαζί θα τα καταφέρουμε όλα ακουσέ με, νοιώθεις άραγε το χάδι μου στο μικρό σου κεφαλάκι, το δάκρυ μου που ξέφυγε και ήρθε να βρει το δικό σου μάγουλο? Θυμάσαι? Θυμάσαι που όταν ήσουν μικρός έλεγες θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω σιγά μη κλάψω σιγά μη φοβηθώ...τώρα τι φοβάσαι? Εσύ μπορείς να τα αλλάξεις όλα, μπορείς μ'ενα άγριο περήφανο χορό σαν αετός πάνω απ' τις λύπες να πετάξεις.
Σε παρατηρώ... έχεις αφεθεί, δεν σε νοιάζει τίποτα πια. Η ζωή σου είναι ένας φαύλος κύκλος, κάθε μέρα φεύγεις έτσι απλά. Πού πας? σου ζητώ στο δρόμο να με βγάλεις που ανεβαίνει για τη δικιά σου κοντινή Αμερική. Κι όταν γυρίζεις να φύγεις θέλεις πάλι γιατί έτσι είναι το παιχνίδι. Πας, έρχεσαι αλλά πάντα αλλού είσαι. Προσπαθώ να βρω αυτά που ήξερα σε σένα, και ψάχνω πάντου τα κάνω όλα άνω κάτω... νευριάζω δε μπορεί κάπου εκεί είναι, δε μπορεί να μη τα βλέπω τι έχω πάθει? τι έχεις πάθει. Χάρτινο τσίρκο μόλις σε βρίσκω κλαίω σαν άντρας σαν παιδάκι γελώ...και να 'μαι ξανά σ'ενα πλήθος που θυμίζει κάποιον άγνωστο φίλο. Το βλέπεις και μόνος σου είναι όλα ένα παραμύθι, χάρτινο τσίρκο. Υψώνεις τοίχους αδιαπέραστους δεν θέλεις τίποτα, είσαι καλά έτσι, σαν τη σκια στο πανυγύρι των σκιών. Έχεις εγκλωβιστεί σε μια δίνη, δε θες να ξεφύγεις? να δραπετεύσεις? είσαι καιρό εκεί? δεν έχει σημασία. Θέλω να έρθεις, δεν μπορώ απλά να παρατηρώ να ξοδεύεις τη ζωή σου έτσι. Φύγε από εκεί κι ελά εδώ τώρα, όχι μετά. Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός σε καίει σε σκορπάει και σε παγώνει. Μη μένεις εκεί. Έλα, δε βλέπεις? Θέλεις ξανά να αποτελειώσεις μοναχός ένα ταξίδι που ποτέ δεν τελειώνει.΄Εχω απλώσει τα χέρια μου, πιάσου, γύρνα πίσω. Ποια νήματα σ'ενώνουν με μιαν άλλη θηλιά ποια κύμματα σε διώχνουν απ' αυτό το λιμάνι ποια μοίρα σε φωνάζει από την άλλη μεριά πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι... μαζί θα τα καταφέρουμε όλα ακουσέ με, νοιώθεις άραγε το χάδι μου στο μικρό σου κεφαλάκι, το δάκρυ μου που ξέφυγε και ήρθε να βρει το δικό σου μάγουλο? Θυμάσαι? Θυμάσαι που όταν ήσουν μικρός έλεγες θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω σιγά μη κλάψω σιγά μη φοβηθώ...τώρα τι φοβάσαι? Εσύ μπορείς να τα αλλάξεις όλα, μπορείς μ'ενα άγριο περήφανο χορό σαν αετός πάνω απ' τις λύπες να πετάξεις.
