αυτα για το 2010

Δεν είχα σκοπό να γράψω, αλλά μου το ζήτησε η Θαλιτσα. Είναι η πρώτη φορά που κάνω ανάρτηση από το iPad και διαλεξα την τελευταία μέρα του χρόνου!
το '10 όπως και το '09 δεν ήταν καλές χρονιές για εμένα, για όλους τους γνωστούς λόγους που έχω μιλήσει εδώ και για άλλους που δεν έχω μιλήσει εδώ. Αλλά η ιδέα δεν είναι να κάνω απολογισμό σήμερα, δεν μου αρέσουν οι απολογισμοι έτσι κι αλλιώς. Είναι σαν να προσπαθώ να κλείσω τους λογαριασμούς μου με τον εαυτό μου λες και δεν θα ξαναβρεθουμε του χρόνου :-)
ούτε να ζητήσω τίποτα θέλω, ότι είναι να έρθει θα έρθει, θα το δεχτώ και θα το αντιμετωπίσω όπως πάντα.
Οπότε, τι να πούμε σήμερα? Σκέφτηκα να πω την ιστορία με το ΙΚΑ αλλά θα συγχιστω και δε θέλω.
Έτσι σκέφτηκα να δώσω τις παραλλαγές του αυγολεμονου της μαμάς μου που είναι συγκλονιστικό κατα τη γνώμη μου πάντα βεβαίως!

Αυγολεμονο για φρικασε, λαχανοντολμαδες
2-3 αυγά, αλλα καλά αυγά και όχι αυτά τα σαφρακι που βρίσκουμε στα πρωτευουσιανικα σούπερ μάρκετ
χυμό απο 1 μισό λεμονακι
1 κ.γ. αλεύρι
χτυπάμε τα αυγά, κροκο και ασπραδι μαζί μέχρι να ομογενοποιηθουν, περίπου 3 λεπτά.
διαλύουμε το αλεύρι στο λεμόνι και το προσθετουμε στα αυγά και συνεχιζουμε το χτύπημα.
με μια κουτάλα ρίχνουμε σιγά σιγα το ζωμο απο το φαγακι μας στο μείγμα των αυγών και ανακατευουμε διαρκώς. όταν τελειώσει ο ζωμος γυρίζουμε το συγολεμονο στην κατσαρόλα με το
φαγητό και το αφήνουμε να παρει μια βράση και να χυλωσει λιγάκι.
στο φρικασε, μπορούμε να μην βάλουμε καθόλου αλεύρι αν βάλουμε μπόλικα αυγουλακια. εμείς το φρικασε το κάνουμε με ανιθο, μαιντανο, καυκαλιδα, μυρωνια, κρεμμυδακια, λίγα αντιδια και ένα κρεμμύδι ξερό, και όχι με μαρουλια και αλλα τέτοια που δεν μου αρέσουν καθόλου. μπαρδον ρε παιδιά, αλλα όπως μάθει κανείς!

Αυγολεμονο για σούπα
3 αυγά
λεμόνι όσο θελουμε, εξαρτάται απο το πόσο ξυνο μας αρέσει. 1 μισό λεμονακι είναι καλό πάντως.

χτυπάμε τα ασπραδια μαρεγκα και προσθετουμε έναν έναν τους κροκους. όταν αναμειχθουν καλά τα αυγά προσθετουμε το λεμόνι σιγά σιγά και χτυπάμε συνέχεια. με μια κουτάλα προσθετουμε σιγά σιγά το ζωμο απο τη σούπα μας, όσο περισσότερο μπορούμε και ιδανικά όλο για να ψηθει το αυγό. έτσι ψήνεται το αυγό καλύτερα και δεν κόβει το αυγολεμονο. αφού τελειώσει ο ζωμος ριχνουμε το αυγολεμονο στην κατσαρόλα με το ρύζι της κανουμε και ένα κουνηματακι τύπου σάμπα και σερβιρουμε!
μια τέτοια σούπα έχω παραγγείλει για απόψε το βράδυ, όσοι είστε φίλοι μου στο fb και σας επιτρεπω να βλέπετε τις φωτογραφίες μου θα τη δείτε :-)

'...το όνειρο γίνεται πραγματικότητα και ο διονυσιακός χορός κατακλύζει το χόρο' Maurice Béjart

Οι χορευτές είναι αγγελικά πλάσματα, αέρινα.  Ζωγραφίζουν με το σώμα τους εικόνες, γίνονται οι ίδιοι εικόνα και ζωή.  Ο χορός για εμένα είναι κάτι απόλυτα θεικό, η απόλυτη αρμονία του σώματος, είναι το σώμα που γίνεται τέχνη.

Παρίσι, Βρυξέλλες, Λωζάνη. Οι τρεις σταθμοί του απίθανου Μαρσεγιέζου, ενός ιδιοφυούς ανθρώπου που ήρθε για να μας μαγέψει με την τέχνη του. Όταν στην δεκαετία του '60 δημιούργησε τα μπαλέτα του 20ου αιώνα και ανακάτεψε τον Μπαχ με αργεντίνικα τάνγκο, τη Μαρία Κάλλας με αφρικάνικες μουσικές, τον ηλεκτρονικό Πιερ Ανρί με ιαπωνικούς αυτοκρατορικούς ήχους, τότε έβαλε τον πήχη πάρα πολύ ψηλά. Ήταν πάρα πολύ μπροστά από την εποχή του και όσοι προσπάθησαν να τον μιμηθούν μπορώ να πω με ασφάλεια πως απέτυχαν.

Μπαλέτα Μπεζάρ της Λωζάνης. Αυτό είναι πια ένας διπλωματικός τίτλος μια που οι περισσότερες παραστάσεις δίνονται στο εξωτερικό. Δεν είναι υπερβολή να πούμε πως τα Μπαλέτα Μπεζάρ έχουν ένα χαρακτήρα διεθνή και αποτελούν τον καλύτερο πρέσβη που η Λωζάνη θα μπορούσε ποτέ να ονειρευτεί.

Χθες το βράδυ είχα την απόλυτη χαρά να βρεθώ στην πρώτη από τις 5 παραστάσεις των μπαλέτων Μπεζάρ της Λωζάνης στη Λωζάνη. Παγκόσμια πρώτη για το Aliziam O-Est του πραγματικά ταλαντούχου Sthan Kabar- Louet και για το Syncope του Gil Roman που είναι και ο καλλιτεχνικός διευθυντής των Μπαλέτων Μπεζάρ. Στη μουσική είναι μια παύση, μιλάμε για μουσική syncopée. Στην ιατρική, syncope (συγκοπή) είναι το σταμάτημα της καρδιάς για 5 ή 10 δευτερόλεπτα, η απώλεια συνείδησης κατά τη διάρκεια της οποίας ο εγκεφαλός μας μπορεί να φανταστεί τα πάντα, να τα ανακαλύψει ή να τα ξαναδεί. Αναμνήσεις ή φαντασία; Μνήμη ή δημιουργία; Που είμαστε όταν δεν είμαστε εκεί; ρωτά ο Gil  Roman.

Το όνομα των μπαλέτων Μπεζάρ αποτελεί από μόνο του εγγύηση για την αρτιότητα της παραγωγής, για την άψογη αισθητική, για την υψηλή τεχνική.  Μας μάγεψε ο Julien Favreau σε όλες του τις εμφανίσεις, μας μάγεψε με το συγκλονιστικό pas des deux με την Kathleen Thielhem στο Aliziam O-Est, μας μάγεψε με το τέλειο σώμα του που με κάθε του κίνηση ζωγράφιζε εικόνες.  

Και μετά... ο Διόνυσος! Η χορογραφία του αξεπέραστου Maurice Bejart και η μουσική του δικού μας αξεπέραστου Μάνου Χατζιδάκι. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψει κανείς αυτό που συνέβει χθες στη σκηνή του palais de Beaulieu και μεταφερόταν στην πλατεία, στον εξώστη, στους διαδρόμους, στο φουαγιέ, στα σκαλιά και έφτανε ως τον ουρανό. Η χορογραφία παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1985 και εξαιτίας του μοναδικού ταλέντου και της ευφυίας του Μπεζάρ παραμένει συγκλονιστική 25 χρόνια μετά. Αυτό είναι τέχνη, αυτό είναι φως που δεν σβήνει ποτέ. Ακόμα κι όταν ο χορός τελειώνει και τα φώτα σβήνουν οι κινήσεις των χορευτών, οι αύρες τους, οι ανάσες τους, τα βήματά τους τα αέρινα που δεν ακούγονται αλλά νοιώθεις το πάθος τους κάθε δευτέρολεπτο γίνονται χρωμματιστά μπαλόνια που ταξιδεύουν ψηλά στον ουρανό.  Και έτσι η τέχνη που αξίζει δεν χάνεται ποτέ και έχουμε κι εμείς τη χαρά και την τιμή να την απολαμβάνουμε.

Θα προσπαθήσω να είμαι στην Αθήνα το Φεβρουάριο για μια από τις παραστάσεις των Μπαλέτων Μπεζάρ (25, 26, 27 και 28 Φεβρουαρίου) και θα είμαι σίγουρα εδώ τον Απρίλιο, το Μάιο και τον Ιούνιο για τις βραδιές που θα ακολουθήσουν τη χθεσινή.

Είμαι ακόμα με το μυαλό μου εκεί, είμαι τόσο χαρούμενη και τόσο γεμάτη, είναι το καλύτερο δώρο που μου έκανα εδώ και χρόνια!

εγώ και οι χιονονιφάδες

 Ήμουν στο σπίτι μαζί με κάποιους άλλους ανθρώπους.  Δεν τους θυμάμαι.  Δεν γινόταν τίποτε ιδιαίτερο.  Ώσπου μια στιγμή, άνοιξα την κουρτίνα του παραθύρου στο δωμάτιό μου.  Έξω χιόνιζε.

 Χάζευα το χιονάκι να πέφτει απαλά και να στέκεται στα κλαδιά των δέντρων.  Χαιρόμουν.  Δίπλα μου ήταν κάποιος, νομίζω ένα μικρό παιδάκι. Κοιτούσε το χιόνι κι αυτό μαζί με εμένα.  Ξαφνικά, οι χοντρές νιφάδες χιονιού όταν έφταναν στο ύψος του παραθύρου μεταμορφώνονταν σε λαμπερούς κρυστάλλους.  Στραφτάλιζαν και γίνονταν εκτυφλωτικές.  Έπαιρναν πανέμορφα περίτεχνα σχήματα, στέκονταν δυο-τρεις μαζί στη σειρά και εγώ τις χάζευα μαγεμένη.

Μα πώς γίνεται αναρωτιόμουν και ευχόμουν να μη σταματήσουν να πέφτουν και να σταματούν για λίγο να στροβιλίζονται για να τις βλέπω.

 Το πρωί ξύπνησα και ήμουν τόσο χαρούμενη.  Αυτή η διάθεση κράτησε όλη την ημέρα. Ήταν το μόνο πράγμα που μπορούσα να θυμηθώ από τον ύπνο της προηγούμενης βραδιάς.
Είναι το ωραιότερο όνειρο που έχω δει ποτέ. Θέλω να ξανάρθει...

Καλό Σαββατοκύριακο και à bientôt!

To blah, blah, blah του Σαββατοκύριακου

Παρασκευή απόγευμα στη Γενεύη λίγο μετά το χιονάκι που ήρθε να διαψεύσει τους μετεορολόγους, οι οποίοι προέβλεπαν μια συννεφιασμένη αλλά στεγνή Παρασκευή. Στη ριβιέρα χιόνιζε και αποφάσισα να πάω με το τρένο. Στη διαδρομή χάζευα από το παράθυρο τα χιονισμένα λειβάδια και αναρωτιόμουν αν όντως ήμουν στην Ελβετία ή στη Σιβηρία. Παραπάνω από μισό μέτρο απάτητο χιόνι σκέπαζε τα πάντα. Καθώς έφυγα κατευθείαν μετά τη δουλειά ήμουν ντυμένη αναλόγως. Λάθος. Οι Ζενεβουά νομίζουν ότι ζουν στον Καναδά όπου δεν σταματάει να χιονίζει άπαξ και αρχίσει οπότε δεν έχει και νόημα να προσπαθείς να καθαρίσεις πεζοδρόμια και δρόμους. Έτσι η λύση είναι να ρίχνεις άμμο στο χιόνι για να γίνεται η κατάσταση λιγότερο επικίνδυνη. Ναι αγαπητοί δεν είστε Καναδάς όμως, είστε μια ρημάδα Γενεύη και θα έπρεπε να καθαρίζετε τα πεζοδρόμια και τις πεζογέφυρες. Σκατά. Στο σταθμό δεν είχε ταξί οπότε πήρα τη γενναία απόφαση να περπατήσω ως τo κέντρο. Μια απόσταση των μάξιμουμ δέκα λεπτών την έκανα 20 γιατί μπορούσα να περπτήσω μόνο ως σαφρακιασμένη. 

Φτάνω στον προορισμό μου, που ήταν η μπουτίκ του Λουμπουτέν. Αυτοί μου είχαν τηλεφωνήσει ότι οι γόβες που είχα παραγγείλει με το όνομα Ελίζ ήρθαν και θα μου κρατούσαν ένα 39 να πάω να το πάρω. Με την ευκαιρία αυτή πήρα και τις γόβες που ήδη έχω να μου αλλάξουν τακούνια. Ω, της έκλπηξης. Δεν παρέλαβαν ποτέ τις Ελίζ! Αποκλείεται να μου τηλεφώνησαν να μου πουν ότι τις έχουν... ο μουστάρδας που είναι νέο entry στο κατάστημα μου έδωσε την κάρτα του τσαγκάρη με τον οποίο συνεργάζονται για να τις πάω. Έχω ψιλοφορτώσει αλλά πάντα με χαμόγελο του λέω, ααα κρίμα αλλά δεν θα μπορέσω να πάω ως εκεί θα σας τις αφήσω να τις φροντίσετε εσείς! Άλλαξε λίγο το υφάκι έκανε τουμπεκί ψιλοκομμένο ετοίμασε τα χαρτιά και θα με ενημερώσουν όταν θα είναι έτοιμες. Έτσι είναι μάγκα μου μπορεί να μη φοράω  μπούρκα και να μην έχει ο μπαμπάς μου πετρέλαια αλλά θα σε τρέξω.  Εξάλλου εσύ δεν μπορείς να ξέρεις ποια είμαι, τι έχω και τι μπορώ να κάνω. 

Φεύγω με βηματισμό σαφρακί. Μπαίνω σε άλλο πολυκατάστημα. Χτυπάω μια gucci tote σε χρώμα μεταλιζέ που μωβίζει, μπεζίζει, ασημίζει. Ωραία. Στοκάρω σαπούνια, κρέμες χεριών και κεριά από την diptyque και εντοπίζω χιονομπότες moncler που μου αρέσουν και είναι και σε πολύ καλή τιμή. Ευκαιρία σκέφτομαι μια που θα με βολέψουν για να καταφέρω να διαφύγω από αυτή την πόλη σήμερα. Ταίριαζαν με τους μπλε-μαύρο συνδυασμούς που φορούσα. Τις δοκίμασα, τις πλήρωσα, τις φόρεσα κι έφυγα. 

Σάββατο πρωί πρωί έφυγα για Λονδίνο. Ντυμένη για βαρύ χειμώνα και χιόνι τρελό. Λοιπόν παιδιά, σας έχω νέα. Η πάχνη ΔΕΝ είναι χιόνι. Ναι, στα προάστια του Λονδίνου είχε λίγο χιονάκι αλλά μιλάμε για μια ώρα μακριά από το κέντρο. Το ότι οι αρχές της πόλης είναι ανεπαρκείς και άχρηστες δεν σημαίνει πως κάθε φορά που έχετε 2 εκατοστά χιόνι ότι σας πέφτει και ο ουρανός στο κεφάλι. Έφτασα σε ένα Λονδίνο που είχε στις 9 το πρωί 5 βαθμούς θερμοκρασία, δεν έβρεχε και το μόνο χιόνι που έβλεπες ήταν αυτό στις στολισμένες βιτρίνες. Urban myth το χιόνι στο Λονδίνο. Τέλος.

 Κατά τα άλλα, γινόταν της μουρλής. Είχε απίστευτα πολύ κόσμο παντού, πολλούς Έλληνες (που τους έχει πέσει η κρίση στο κεφάλι, άλλα άλλο αυτό) και πολλούς Γάλλους. Έκανα τις δουλειές μου, στόκαρα mince pies για τις γιορτές, πήρα και το ωραιότερο brandy butter που έχω δοκιμάσει στη ζωή μου για να συνοδεύσει την christmas pudding μου και συνάντησα τον τρομερό γιατρό. Εκείνος είναι πολύ ευχαριστημένος, εγώ λίγο πιο συγκρατημένη. Θα το ισορροπήσουμε είναι θέμα προσαρμογής, δικής μου.  Πηγαίνοντας για καφέ στα Shelfridge's πήρα την τρομερή κρέμα ημέρας και μαζί μου έδωσαν ένα σωρό άλλα προϊόντα δώρο, σε αρκετά κανονικές συσκευασίες. Το recession κάνει θαύματα είπε ο τρομερός γιατρός!

Η αεροσυνοδός δεν με άφησε να χρησιμοποιήσω την μπροστινή τουαλέττα του αεροπλάνου γιατί είναι αποκλειστικά για τους επιβάτες της business class, χαμός στη business 3 ολόκληρα άτομα!

Θα μπορούσα να κάνω ακόμα και δημοσκόπηση για το αν τους πειράζει να χρησιμοποιήσω την τουαλέττα τους για να πλύνω τα χέρια μου. 

Μετά από ένα διάλογο παράλογο της είπα ότι κάνει μια δουλειά στην οποία δεν είναι καλή και αυτό θα πρέπει να το κοιτάξει. Δεν πήγα σε καμιά τουαλέττα τελικά, καθάρισα τα χέρια μου με στερίλιουμ που πάντα έχω στην τσάντα μου. 

Σήμερα Κυριακή είδα στο Μέγκα το αγγλικό μάστερ σεφ που μου αρέσει πολύ αλλά δεν είναι καλύτερο από το Γαλλικό. Βλέπω τα κουτσομπολιά στο Άλτερ και έχω να πω ότι της Μενεγάκη της ταιριάζει περισσότερο ως εικόνα ο Παντζό από ότι ο Λάτσιος και ότι αυτή η φακλάνα πανελίστρια Ελεάνα να προσέχει γιατί θα δηλητηριαστεί η ίδια από τις κακίες της. Δεν μου αρέσουν και αλλάζω κανάλι για να δω την αγαπημένη Άση!

Αργότερα, θα πάω για ένα τσαγάκι στο αγαπημένο trois couronnes που έχει στολιστεί και είναι πανέμορφο!

J' ai une petite histoire à vous raconter

Τα τελευταία πέντε χρόνια ένας καλός μου φίλος που ζει μεταξύ Νέας Υόρκης και Kuala Lumpur μου στέλνει όπου κι αν είμαι τα αρκουδάκια του πολυκαταστήματος Bloomingdales. Τα λατρεύω αυτά τα απαλά, στρουμπουλά, χνουδωτά αρκουδάκια για πολλούς λόγους. Καθένα από αυτά έχει μια μικρή ιστοριούλα που την κουβαλάει μαζί του και έναν καλό σκοπό. Κάθε χρονιά άλλο αρκουδάκι και άλλος ένας σκοπός. 

Πέρυσι, επειδή εκείνος δεν βρέθηκε στην Αμερική για τις γιορτές και επειδή εγώ θα πήγαινα έτσι κι αλλιώς δεν μου τον έστειλε.  Ούτε εγώ τον αγόρασα όμως. Είχε φροντίσει το Δεσποινάριο να μου τον έχει άνετα καθισμένο σε μια πολυθρόνα του σπιτιού της να με περιμένει. Ο γλυκούλης κάθισε εκεί που τον έβαλε φρόνιμος και υπομονετικός και περίμενε. Εντάξει, δε βαρέθηκε κιόλας γιατί όπως ξέρουμε καλά στο σπίτι του Δεσποιναρίου όλο και κάτι γίνεται. Του είχε δώσει και μια μπαλίτσα να την κρατάει και νομίζω πως έπαιζε λίγο μαζί της να του περνάει η ώρα.  

Όταν τον συνάντησα και διάβασα το καρτελάκι του αμέσως ήξερα πως θα τον ονόμαζα. Ζαχαρία. Γιατί μέρος των εσόδων θα δινόταν στο Juvenile Diabetes Foundation. Ήταν λίγο συγκινητικό γιατί η πιο αγαπημένη μου γιαγιά έπασχε από διαβήτη ταλαιπωρήθηκε και τελικά τη χάσαμε πολύ νέα. Έτσι, του έχω λίγο παραπάνω αδυναμία αυτού του αρκουδάκου με το λαχανί πουλοβεράκι και το φούξια κασκόλ. 

Τη μπαλίτσα που κρατούσε την είχα φυλάξει σε αφαλές σημείο με σκοπό να τη στολίσω στο δέντρο μου. Αλλά δεν τη θυμήθηκα όταν έφτιαχνα το δέντρο. Φέτος, τους έφερα όλους κάτω από το δέντρο μου γιατί η Δέσποινα που έχει πολλούς μου είπε ότι τους αρέσει! Σήμερα, καθώς τους κοιτούσα και έφερνα στο μυαλό μου όλα αυτά θυμήθηκα ότι ο Ζαχαρίας δεν ήρθε μόνος. Έβγαλα τη μπαλίτσα και του την έφερα κοντά του στο δέντρο μαζί κι ένα christmas candy cane που το κράτησα ενθύμιο της γλυκιάς βραδιάς που μας επεφύλαξαν το Δεσποινάκι κι ο Ερρίκος.

Φέτος, ο αρκουδάκος έρχεται μαζί με ένα παραμυθάκι και σκοπός του είναι να βοηθήσει τα παιδάκια με ψυχικές και μαθησιακές δυσκολίες να φτάσουν στο μέγιστο των δυνατοτήτων τους. Πρέπει να του βρούμε ένα όνομα!

Το Σεπτέμβρη που είχα εδώ την Ελπίδα μου ο Ζαχαρίας είχε την τιμητική του. Δεν τον άφησε σε χλωρό κλαρί. Όπου πήγαινε τον κουβαλούσε μαζί της, του μιλούσε, τον έβαζε να κάθεται δίπλα της όταν ήμασταν στη βεράντα τα βράδια, τον σκαρφάλωνε στον καναπέ και έβλεπαν μαζί παιδικά. Το θέαμα ήταν αστείο σε όλες τις φάσεις γιατί εκείνη είναι πολύ μικροκαμωμένη κι ο Ζαχαρίας είναι ένα στρουμπουλό αρκουδάκι :)

Τώρα περιμένω τον Γιώργο να δούμε με ποιον από όλους θα γίνει φίλος αυτός!

Οι εορταστικές προεργασίες συνεχίζονται

Σάββατο πρωί και όπως κάθε Σάββατο ξύπνησα αργά. Από το παράθυρο της κρεβατοκάμαρας  είδα ότι το βράδυ δεν χιόνισε, παρόλους τους -10 βαθμούς μας. Άναψα τα φωτάκια του δέντρου, πέταξα στο πάτωμα τις χρησιμοποιημένες κάψουλες από τα νεσπρεσάκια μου (που πανε για ανακύκλωση, δεν μαζεύω τις κάψουλες από βίτσιο) και γέμισαν τα πλακάκια καφέ οπότε αναγκάστηκα να περάσω λίγο την ηλεκτρική σκούπα. Ετοίμασα pancakes και καφέ και σκεφτόμουν να πάω μια βόλτα στα μαγαζιά μήπως βρω μερικά στολίδια ακόμα που μου χρειάζονται. Ξαφνικά, είδα από το παράθυρο του καθιστικού μικρές νιφάδες να πέφτουν. Χμ.., μικρές και αραιές σκέφτηκα. Γρήγορα όμως πύκωσαν αλλά παρέμειναν μικρές.  Και έτσι τώρα χιονίζει πολύ, είναι όλα λευκά και τα πεζοδρόμια και τα αυτοκίνητα, και οι σκεπές και ο ουρανός μας. 

 Ο Μαρίνο μου τηλεφωνεί όλη την ώρα και μου λέει 'Je suis tonton'! Τα 'χει κάνει πάνω του ο χαζοθείος με τον ολοκαίνουριο ανιψιό του. Την Πέμπτη το βράδυ που τρώγαμε μαζί του το 'πα, ο μπέμπης θα έρθει τώρα μαζί με το χιόνι, θα δεις :)
Η μπουμπού είπε ότι είναι τύχη να έρθει το μωρό με το χιόνι κι εμείς του ευχόμαστε να είναι πάντα γερός και τυχερός ο μικρός Jurasien (Jurasien επειδή είναι η καταγωγή του από το Jura και όχι επειδή είναι το όνομά του, δεν ξέρω πως έχουν αποφασίσει να τον ονοματίσουν).
Από τώρα και ως τις 5.30 θα βλέπω Desperate housewives, Dexter, Mad Men και περιμένω εναγωνίως το καινούριο επειδόδιο του Fringe να το κατεβάσω γιατί έχουμε μείνει σε κρίσιμο σημείο.

Μετά θα πάρω τρένο και θα πάω στη Λωζάνη γιατί ο tonton θα φέρει φωτογραφίες του μωρού και θέλει να πάω να τον δω. Οι δρόμοι είναι πεντακάθαροι και ο γιαπωνεζούλης μια χαρά μπορεί να τα βγάλει πέρα, είμαι κι εγώ οδηγάρα τι να λέμε, αλλά καλύτερα τρένο να μην έχω να τον ξεχιονίζω το βράδυ που θα πρέπει να γυρίσω πίσω.  Βέβαια, αυτή είναι μια ιδανική ευκαιρία να φορέσω ζεστό κασκόλ και ωραίο καπέλο και να περπατήσω στο χιόνι και θα την εκμεταλλευτώ.

Αυτά! Δεν έχω άλλο θέμα αυτόν το καιρό. Όλη μου η σκέψη κινείται γύρω από το χιόνι, τα Χριστούγεννα, 2 ταξιδάκια που έχω να πάω, τον πως του 'παν τα μπλε βεβαίως και άλλα τέτοια ελαφρά ελλείψη σοβαρών προβλημάτων!


Update for D! because you asked for it :)

heavyduty snow boots

lightduty snow boots

Au coeur de l'hiver montreusien la magie de Noël est arrivée!

Ναι έτσι το βλέπω φέτος. Μαγικό. Χιονίζει. Σήμερα ή μάλλον χθες στις 25 Νοεμβρίου του σωτηρίου έτους 2010 ήρθε το πρώτο χιονάκι στη ριβιέρα. Είχαμε ραντεβού στη Λωζάνη για φαγητό. Ήρθε ο Haig από το σπίτι με πήρε και είχαμε σχεδόν φτάσει στη Λωζάνη όταν άρχισε να πέφτει πυκνό χιονάκι και όσο περνούσε η ώρα δυνάμωνε. Ανέβαζα στο facebook φωτογραφίες και οι φίλοι μου από το Vevey έλεγαν ότι εκεί δεν χιόνιζε ακόμα. 

Επιστρέφοντας, πήραμε τη διαδρομή της λίμνης και όχι του αυτοκινητοδρόμου. Από το St Saphorin και μετά το χιόνι όλο και δυνάμωνε και τώρα πέφτει απαλό και σκεπάζει τα αυτοκίνητα και το δρόμο.

Σήμερα το πρωί φωτογράφιζα το Caux που φαίνεται από τη βεράντα μου. Το πρωί θα είναι όλα λευκά.

Κάθε χρόνο από τότε που ήρθα εδώ είχα μια γκρίνια με το χιόνι. Δεν το ήθελα και πολύ. Μου αρέσε να πηγαίνω στο βουνό (και ακόμα μου αρέσει), να κάνω στο cross country μου, να κάθομαι κάτω από τον ήλιο στις χιονισμένες πλαγιές και να απολαμβάνω το απέραντο λευκό αλλά δεν το ήθελα καθόλου στην πόλη. 

Θυμάμαι, τον περασμένο Γενάρη ξύπνησα από τη νάρκωση μετά το τελευταίο χειρουργείο στο γόνατό μου και από ένα μικρό παράθυρο είδα το χιόνι να πέφτει. Aaa il neige, ψιθύρισα μισικοιμισμένη και ξανάκλεισα τα μάτια μου. Μετά στο δωμάτιο ζητούσα από τη μαμά μου να ανοίγει την κουρτίνα για να βλέπω τις απαλές νιφάδες να στροβιλίζονται στον αέρα.  Τι όμορφα! Σκεφτόμουν το Δεσποινάριον που μου έλεγε πιο παλιά ότι το χιόνι είναι ευτυχία, έτσι της έλεγε η μαμά της, και χαμογελούσα. 

Νομίζω, πως τότε έγινε το κλικ και το λάτρεψα το χιονάκι ακόμα κι όταν έπεφτε εδώ, δίπλα στη λίμνη!

Φέτος, η στροφή στο μυαλό μου είναι θεαματική. Θέλω χιόνι, θέλω αν γίνεται να χιονίζει συνέχεια, κάθε μέρα, θέλω να γίνουν όλα λευκά, θέλω να περπατάω στο δρόμο και να ακούω το χρατς χρουτς των βημάτων μου, θέλω να χιονίζει και να χιονίζει και να μη προλαβαίνει να γίνεται λάσπη, να μη προλαβαίνει να παγώνει. Χμμ... μήπως να μετακομίσω στα 2000μ;

Όχι δεν θα μετακομίσω στα 2000μ. Θα μείνω εδώ γιατί χθες ξεκίνησε και η Marché de Noël του Montreux και ως τις 24 Δεκέμβρη θα κάνουμε βόλτες, θα μυρίζουμε στον αέρα το vin chaud, τη fondue, το άρωμα των ξύλων που καίγονται στα τζάκια, που και που θα χιονιζόμαστε και θα περνάμε τέλεια!

Περιστατικά και η ηλεκτρονική επικοινωνία με το ΙΚΑ

Χθες στην έκθεση φωτογραφίας του photo club της Νεστλέ μου άρεσαν κάποιες τρισδιάστατες φωτογραφίες και ιδιαίτερα εκείνη που απεικόνιζε μια παπαρούνα. Ο φίλος μου και συνάδελφος Νίκο τηλεφώνησε στον καλλιτέχνη να τον ρωτήσει αν τις πουλάει, πόσο τις πουλάει και τα σχετικά.

Ο καλλιτέχνης Ολλανδός, γέρο θα τον πεις κανονικά, γιατί είναι και συνταξιούχος μας έβγαλε την πίστη. Δεν είχε σκεφτεί να την πουλήσει, δεν ξέρει πόσο κι αν το αποφασίσει θα την ξανακάνει από την αρχή γιατί δεν θέλει να δίνει τα δικά του πράγματα και αν εγώ έβλεπα σε μια άλλη έκθεση την ίδια φωτογραφία πόσα θα έδινα για να την πάρω. Μας έπρηξε.

Τι να πω κι εγώ... αν ο ίδιος δεν μπορεί να εκτιμήσει τη δουλειά του και να κοστολογήσει το χρόνο που διέθεσε για να φτιάξει αυτό που εγώ έβλεπα δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να είμαι εγώ εκείνη που θα το κάνει. Χαλάστηκα λίγο και δεν ξέρω αν την θέλω πια. Πες καλέ μου μια τιμή κι αν μου κάνει οκ, αν δεν μου κάνει πάλι οκ, τι είχαμε τι χάσαμε. Παρ’ όλα αυτά παραμένει μια ωραία και διαφορετική φωτογραφία.

Το βράδυ χιόνισε σε όλα τα βουνά γύρω από τη ριβιέρα. Αρκετά χαμηλά και συνεχίζει. Εδώ κάτω ψιλοβρέχει και έχει φρύυυυυυυοοοοο. Μου αρέσει τόσο πολύ. Φέτος ειδικά. Δεν ξέρω γιατί αλλά την έχω δει πολύ χαρούμενη και δε μου χαλάει αυτό με τίποτα. Εντάξει, υπάρχουν καταστάσεις που θα μου άλλαζαν τη διάθεση τραγικά αλλά όχι, δεν θα θέλω ούτε να το σκέφτομαι.

Χθες μου τηλεφώνησαν οι δικηγόροι μου και ζήτησαν μια βεβαίωση από το ΙΚΑ. Το σκέφτηκα λίγο και λέω ας δοκιμάσω τις ηλεκτρονικές υπηρεσίες του ιδρύματος να δούμε τι ψάρια πιάνουν. Εντυπωσιάστηκα πρέπει να ομολογήσω. Η ανταπόκριση ήταν άμεση. Μια ευγενέστατη και εξυπηρετικότατη κυρία τηλεφώνησε στη μαμά μου για λεπτομέρειες και προώθησε την υπόθεσή μου στο αρμόδιο τμήμα. Εδώ να σημειώσω ότι εγώ δεν είχα προλάβει να πω στη μαμά ότι είχα δώσει το τηλεφωνό της γιατί δεν φαντάστηκα ότι θα αντιδρούσαν τόσο γρήγορα. Από εκεί και μετά βέβαια είναι που μας ξυνίζει το γάλα. Τηλεφωνώ στο αρμόδιο τμήμα και απαντάει αρκετά πρόσχαρα μια κοπέλα. Με το που λέω καλημέρα, σοβαρεύει ο τόνος της φωνής της ίσως επειδή δεν ακούει μια φίλη της ή τη μαμά της. Μου ζητάει να τηλεφωνήσω στην κυρία Πέτσα και το κάνω αλλά απάντηση καμιά. Ένας κύριος που μάλλον δεν άντεχε να ακούει το τηλέφωνο να χτυπάει μου ζήτησε να ξαναπάρω σε 5 λεπτούλια μάλλον εννοούσε χοντρούλια γιατί έχει περάσει ένα τέταρτο και η κυρία Πέτσα δεν υπάρχει πουθενά. Εδώ είναι που έχω αρχίσει να απογοητεύομαι. Σκέφτομαι ότι αν ήμουν στην Αθήνα και το έκανα αυτό αυτοπροσώπως τότε θα είχε χρειαστεί πιθανόν να ανεβοκατέβω σε διάφορους ορόφους, να βλέπω κατάμουτρα τις ξυνισμένες τους φάτσες και σίγουρα θα είχα φορτώσει και θα είχε γίνει της τρελής το μαλλί.

Είναι ωραία να ζεις στην Ελλάδα, αλλά πρέπει να έχεις βρει μια φόρμουλα για να μην έρχεσαι σε επαφή με αυτή την πλευρά της. Να ζεις εκεί αλλά να μη δουλεύεις. Τώρα ξέρω ότι όταν 4 χρόνια πριν αποφάσισα να αφήσω πίσω τα πάντα, φίλους, οικογένεια, ζωή, συνήθειες, μια πολύ καλή δουλειά και να έρθω εδώ απλά για μια πολύ καλύτερη δουλειά και τίποτε άλλο ήταν σωστό. Δεν είμαι πολύ μακριά από την οικογένειά μου, τους βλέπω αρκετά συχνά ίσως συχνότερα από όταν ζούσα στην Αθήνα το ίδιο και τους φίλους μου και έχω μια ποιότητα ζωής που δεν μπορεί σε τίποτα να συγκριθεί με εκείνη της Αθήνας. Μέχρι πριν 1-2 χρόνια έλεγα ότι οκ αν σταματήσει η Νεστλέ το συμβολαιό μου θα γυρίσω στην Ελλάδα, τώρα λέω πως δεν υπάρχει περίπτωση να επιστρέψω στην Ελλάδα για δουλειά. Θα βρω μια άλλη δουλειά εδώ και όχι αλλού.

Η ουσία όμως είναι ότι η καρδιά μου θα είναι πάντα εκεί. Εδώ ζω, δουλεύω, περνάω καλά αλλά ως εκεί. Κάνω ταξίδια, βλέπω πολλά μέρη, γνωρίζω κόσμο, ανοίγει το μυαλό μου αλλά ως εκεί. Η απόλυτη χαρά μου είναι όταν βρίσκομαι στην Ελλάδα, είτε είναι Αθήνα, είτε είναι Μύκονος, είτε είναι Πάτρα, είτε είναι Θεσσαλονίκη. Εντάξει στη Μύκονο χαίρομαι λίγο παραπάνω αλλά παίζει λίγο ρόλο που εκεί κάνω διακοπές. 

Χιονίζει τρελά. Από το γραφείο μου βλέπω το χιονοσύννεφο πάνω από το Μπλονέ και το Σαν Λεζιέ. Έχει καλύψει τα πάντα και από κάτω στρώνει χιονάκι. Μακάρι να κατέβει και εδώ προς το βραδάκι!!

Λάστιχα το γιαπωνεζίνι μου δεν έχει αλλάξει ακόμα, αλλά έχω κανονίσει τα πάντα σε περίπτωση που χιονίσει. Θέλω, θέλω, θέλω.

Και πριν κλείσω, να σας ενημερώσω ότι εν τω μεταξύ η κυρία Πέτσα βρέθηκε, θα μιλήσει με την προϊσταμένη της και θα μου απαντήσει στο email αύριο! I like that ακόμα κι αν τελικά θα πρέπει να εξουσιοδοτήσω τους γονείς μου να πάνε στο ΙΚΑ και να πάρουν τη βεβαίωση αντί να μου ταχυδρομήσουν το χαρτάκι χωρίς διαδικασίες. Είναι ένα βήμα το ότι οι δημόσιες υπηρεσίες μπορούν να αντιδράσουν στην ηλεκτρονική επικοινωνία.

Στολίσαμε!

Είναι ήδη πολύ περασμένη η ώρα και ενώ νυστάζω και είμαι λίγο κουρασμένη δεν θέλω να πάω για ύπνο. Το απόγευμα ήρθαν τα κορίτσια όπως είχαμε κανονίσει εδώ και καιρό να στολίσουμε το δέντρο μου.  Περάσαμε τέλεια!  Στολίσαμε το δέντρο που έχει γίνει πάρα πολύ όμορφο και είναι work in progress γιατί έρχονται γιρλάντες και στολίδια από την Αμερική κι άλλα πολλά στολίδια από τη Γερμανία.  Φέτος τα κάνω πολύ κέφι τα Χριστούγεννα.

Οι κάρτες μου είναι ήδη έτοιμες στα φακελάκια τους και περιμένουν να ταχυδρομηθούν. Το θέμα είναι απολύτως εγώ, όποιοι είναι στους παραλήπτες θα καταλάβουν όταν τις δουν :)

Τα κεριά μου κάθε βράδυ ανάβουν σε πολύ ψαγμένους συνδυασμούς. Βανίλια, φράουλα και creme brulee ή πορτοκάλι, κανέλλα και κολοκύθα με τζίντζερ ή αστρόσκονη, poudre de riz και σαμπάνια.  Μου αρέσει που όποιος μπαίνει στο σπίτι παίρνει μια βαθιά ανάσα και λέει, μμμ μυρίζει τέλεια εδώ μέσα!

Πρέπει να βρω μια κορυφή για το δέντρο μου, ένα ωραίο αστέρι, μια νεράιδα, κάτι όμορφο τέλος πάντων. Η Aye προς το παρόν έβαλε μια μικρή ροζ κορώνα που βρήκε μέσα στα κουτιά με τα περσινά στολίδια που γράφει little princess αλλά είναι μικρή δεν πολυφαίνεται και δεν στέκεται και καλά. 

Απίθανα μποτίνια κοτλέ με γουνάκι και μια από τις πανέμορφες μπάλες που μου έφεραν δώρο η Aude με την Agathe-Sofia.  Πρέπει απαραιτήτως να βρω μια ωραία skirt για τα πόδια του δέντρου. Αν δεν είχα εγκαταλείψει το quilting θα μπορούσα να φτιάξω μια μόνη μου!

Τα ποτηράκια starbucks είναι δώρο της Unhie και η μπάλα από το  fauchon είναι γεμάτη σοκολάτες και μου την έφερε η Έλενα! Μου άρεσε πολύ που διάλεξαν όλες πραγματάκια για το δέντρο. 

Μια βεντάλια δεν θα μπορούσε να λείπει αφού τις λατρεύω και έχω και συλλογή από κανονικές βεντάλιες. Όλα τα στολιδάκια που είχα από πιο παλιά μαζί με τα καινούρια βρήκαν μια θέση στα κλαράκια.  Τα αυγά από το Saltzburg παραμένουν πολύ αγαπημένα!  Θα ήθελα να ξαναπάω κάποια στιγμή να φέρω κι άλλα. Εκεί έχουν μαγαζιά με χριστουγεννιάτικα όλο το χρόνο. Αυτά που έχω τα είχα πάρει πριν 2 χρόνια όταν είχα πάει τον Ιούνιο για το Euro. 

Ένα δέντρο γεμάτο λιχουδιές και χρώμματα. Φωτάκια φέτος διάλεξα χρωμματιστά και λευκά. Προτίμησα όμως το κρύο λευκό αντί για το ζεστό που είναι λίγο πιο κίτρινο, μου πήρε λίγη ώρα να το συνηθίσω αλλά τελικά μου αρέσει!

Ένα ταξί νεουορκέζικο για να το βλέπω και να θυμάμαι πόσο όμορφα πέρασα πέρυσι τις γιορτές εκεί και ότι πρέπει απαραιτήτως να ξαναπάω σύντομα!

Και όταν ήμασταν πανέτοιμες ανοίξαμε μια ροζέ Moet γιατί στις γιορτές έτσι πρέπει να είναι όλα ροζ και bubbly :)

Όλες μαζί μπροστά στο δέντρο! Η φωτογραφία έχει μεγάλη ιστορία. Την πρώτη φορά που καταφέραμε να στηθούμε σωστά τέλειωσε η μπαταρία της μηχανής, τη δεύτερη κλώτσησε η Unhie το τραπέζι με το πόδι της και έπεσε η μηχανή και την τρίτη πια τα καταφέραμε!

Οι δυο μας με τα hillbill πουκαμισάκια μας και αγκαλιά με το μικρό μας κοριτσάκι.

Δώρο από εμένα σε εκείνη το trendy καλτσάκι σε διάφορα χρώμματα για να το συνδυάζει με τα ρουχαλάκια της.

παπούτσια, τσάντες, γυαλιά και άλλα ψωνιστικά

αγαπητέ ανώνυμε αναγνώστη μου από την Καρδίτσα ή τα περίχωρα τέλος πάντων, σου αφιερώνω αυτό το ελαφρύ ποστ γιατί από την ώρα που έκανες το σχολιάκι σου στο προηγούμενο, έχεις έρθει 3 ακόμα φορές εδώ. τι να κάνω κι εγώ η έρμη η ελαφριά; σου φέρνω παπουτσάκια, τσαντούλες και άλλα να έχεις να χαζεύεις μη μου πλήττεις, δεν το θέλω καθόλου αλήθεια στο λέω. καλή διασκέδαση! 

αγαπημένες, άνετες, κομψές
κάθε μέρα στο γραφείο
ήρθαν από το Παρίσι, avenue Montaigne

καλοκαιρινή πολυτελής άνεση
ήρθαν από το St Moritz
ειδικά για εμένα

λατρεμένα, πανέμορφα, υπέρκομψα
πεθαίνω για τις βελουδένιες σόλες τους!
ήρθαν από την Αθήνα, οδός Σκουφά

τους έχω αλλάξει τα φώτα
και δεν έχουν χάσει καθόλου τη φόρμα τους
ήρθαν από την Αθήνα, οδός Βουκουρεστίου

Ανετότατες, αγαπημένες
ο αέρας είναι άλλος πάνω σε 10 πόντους τακούνι
ήρθαν από τη Γενεύη, Rue du Rhône

δεν έχουν φορεθεί ποτέ.
αγοράστηκαν όσο είχα το πόδι μου στο γύψο.
ήρθαν από το Λονδίνο, ταχυδρομικώς.

μου άρεσαν στην όψη και πήρα και μοβ!
επίσης δεν έχουν φορεθεί ποτέ.

λατρεία. απόλυτη.
ήρθε από τη Νέα Υόρκη

κλασσική.
ήρθε από τη Λωζάνη, Rue de Bourg

αγαπημένα και τρελά
έχουν φορεθεί μια φορά, στη Μύκονο.
ήρθαν από τη Ζυρίχη

στυλ και κομψότης.
ήρθε από τη Λωζάνη, Rue de Bourg

κάτι να χωράει πολλά
ήρθε από τη Λωζάνη, Rue de Bourg 

έχουν βγάλει τις κορώνες γιατί είναι στο μπάνιο
ήρθαν από την Αθήνα, notos home.

δεν το αλλάζω ποτέ.
ήρθε από τη Γενεύη, Rue du Rhône

γιατί τα μαλλάκια μου αξίζουν τα καλύτερα
ήρθαν από την Αθήνα, Κηφισίας 196
Vangelis Hatzis

η κρέμα μου, η καλύτερη
ήρθε από την Πάτρα

γυαλιά! πολλά!! έχω κι άλλα
αλλά είναι στην Αθήνα
έχουν έρθει από παντού

Parlez-moi de Noël ici et ailleurs, parlez-moi d' Amour partout

Το πρωί στη Γενεύη. Πρώτη στάση στο bar des bergues του Four Seasons για ένα ωραίο καφεδάκι στη βεράντα του κάτω από τον ελβετικό μας ήλιο.  Αυτό το μέρος είναι το απόλυτο must της Γενεύης, δεν γίνεται να πάω ως εκεί και να μην περάσω έστω για ένα γρήγορο καφέ. 

Λίγο μετά διασχίσαμε το Ροδανό από το γεφυράκι του cite du temps και μπήκαμε κατευθείαν στη μπουτίκ του Christian Louboutin. Οι γόβες που εχω παραγγείλει δεν έχουν έρθει ακόμα, θα μου είχαν τηλεφωνήσει αν τις είχαν.  Χαζεύω όμως όλα τα άλλα παπούτσια και ψάχνω ένα μποτάκι αλλά δεν το βρίσκω. Η υπεύθυνη μου είπε πως η Γενεύη δεν θα το φέρει. Με κάλεσε στην πριβέ επίδειξη της νέας κολεξιόν την επόμενη εβδομάδα. Τελικά δεν είναι και τόσο κακή όσο μου είχε φανεί το καλοκαίρι. Μπορεί τότε να έφταιγε ότι το μαγαζί ήταν γεμάτο από αυτές τις παλαβές αραβίδες που μαζεύονται εδώ το καλοκαίρι.  Η Άννα πήρε τις πρώτες της γόβες Louboutin σήμερα, ξετρελάθηκε!

Λίγα στολίδια ακόμα για το δέντρο μου από το Globus και μετά BCBG, H&M, Nice Things, Chanel, Ralph Lauren. 

Στο Globus ανάμεσα σε διάφορα άλλα πήραμε και καλσόν και χαζεύοντας στους διαδρόμους είδα τα fogal.  Τρομερά καλσόν, όταν είδα την τιμή όμως σκέφτηκα ότι προτιμώ να έχω ένα ακόμα ζευγάρι louboutin και να τις φοράω με καλσόν dim!

Πήρα ένα hillbill πουκαμισάκι αλλά έχει μια τσαχπινιά και μαζεύεται λίγο η βλαχοαμερικανιά.

τέσσερις γαμπροί κι ένα μωρό που έρχεται!

Parlez-moi d' amour λέει ο Galliano με το νέο του άρωμα. Το ίδιο κουτί με αυτό της la duree. Το πήρα. Περγαμόντο, blueberries, τριαντάφυλλο, κυπαρίσσι, τζίντζερ, γιασεμί, ωραίο, ζεστό, νεανικό αν και όπως λέει ο ίδιος δεν υπάρχει ηλικία για την πραγματική αγάπη!

Parlez-moi d' amour λέει και ένα πολύ παλιό γαλλικό τραγούδι που είναι από τα πιο αγαπημένα μου. Parlez-moi d' amour, redites-moi des choses tendres,votre beau discours, mon coeur n'est pas de l'entendre. Pourvu que toujours, vous repetiez  ces mots suprimes, je vous aime...

Το δέντρο μου ήρθε.  Μετά τη Γενεύη πέρασα από το κατάστημα στη Λωζάνη και το πήρα. Το έβγαλα ήδη από το κουτί και το έστησα για να έχω όλο το χρόνο μέσα στην εβδομάδα να το κάνω όσο πιο φουντωτό γίνεται και το Σάββατο θα το στολίσουμε μαζί με τα κορίτσια. Είναι αρκετά μεγάλο τελικά και πρέπει να αποφασίσω που θα το βάλω τελικά γιατί εκεί που είχα σκεφτεί με εμποδίζει λίγο και η επόμενη υποψήφια θέση δεν είναι κοντά σε πρίζα που είναι απαραίτητη για τα φωτάκια μου.

Φέτος μετά από τέσσερα χρόνια στην εξωτική Ελβετία, αποφάσισα να στολίσω δέντρο. Την πρώτη χρονιά στόλισα καϊκάκι, τη δεύτερη ξανά, την τρίτη με ενέπνευσε η donna bella και στόλισα κι εγώ twisted willows, φέτος ήθελα δέντρο κανονικό με δόξα και τιμή. Φταίει μάλλον ότι βρήκα απίθανα στολίδια στα μαγαζιά και δεν μπορούσα με τίποτα να αντισταθώ. 

Ένας συνάδελφος μου χάρισε την ωραιότερη φωτογραφία του Παρισιού που έχω δει ποτέ. Τραβηγμένη από το Montparnasse με την πόλη στο πιάτο, χρωμματισμένη με τα ωραιότερα χρώμματα που μπορεί να δώσει ένα ηλιοβασίλεμα.  Τώρα στολίζει έναν τοίχο στο καθιστικό μου.  

Βλέπω το δεντράκι μου και μου φαίνεται τόσο ωραίο ακόμα και έτσι όπως είναι σκέτο χωρίς στολίδια. Δεν είμαι ακριβώς σίγουρη αν θα αντέξω να περιμένω ως το Σάββατο... 

Είμαι ψυχαναγκαστικός τύπος τελικά

Πήγα στο ΙΚΕΑ και πήρα δυο έπιπλα. Ένα για την κουζίνα και ένα για την τηλεόραση. Εννοείται πως τα φόρτωσα στο μικρό μου γιαπωνεζίνι και τα έφερα στο σπίτι. Είχαμε συνεννοηθεί με τον Γκουστάβο να του τηλεφωνήσω όταν φτάνω για ένα έρθει να τα ανεβάσουμε και να τα συναρμολογήσει.   Δεν τον βρήκα όταν πήρα τηλέφωνο οπότε αποφάσισα να τα ανεβάσω μόνη μου. Η άλλη μου επιλογή ήταν να τα αφήσω στο αυτοκίνητο ως σήμερα το πρωί που θα ερχόταν ο Γκου. Όχι όμως στο μυαλό μου το είχα διαφορετικά και δεν γινόταν να αλλάξει. Μου έφυγε το κλαπέτο αλλά τα ανέβασα. 

Στη Λωζάνη έπαθα παράκρουση με τα χριστουγεννιάτικα στολίδια που υπάρχουν φέτος στην αγορά. Τόσα πολλά και τόσο ωραία δεν είχα ξαναδεί στα τέσσερα χρόνια που είμαι εδώ. Ντελίριο! Τα πήρα σχεδόν όλα. Παρήγγειλα και το δέντρο και όταν φτάσει θα καλέσω τα κορίτσια για το decoration party :)

Ο Γκου ήρθε χθες, έστησε τα επιπλάκια και εγώ έπρεπε να αναδιοργανωθώ. Το συμπέρασμα είναι ότι η μόνη κουζίνα που μπορεί να χωρέσει όλα μου τα πράγματα, είναι αυτή του λευκού οίκου ή εγώ δεν μπορώ να τακτοποιήσω σωστά τα κουζινικά μου.  Έχει λίγο δουλίτσα ακόμα αλλά θα το καταφέρω που θα πάει.  Σημασία έχει ότι αυτή τη στιγμή το σπίτι είναι σε πολύ αξιοπρεπή κατάσταση. Μέχρι τη μία το πρωί πετούσα χαρτόκουτα και κατέβαζα πράγματα στην αποθήκη γιατί μου ήταν αδύνατον ακόμα και να σκέφτομαι ότι θα ξυπνούσα το πρωί και θα αναγκαζόμουν να κυκλοφορήσω μέσα σε αυτό το χαμό.

Στη Νεσπρέσο μου είπαν ότι την Τρίτη θα κυκλοφορήσει μια καινούρια μηχανή citiz special edition ειδικά για την Ελβετία με θέμα Ελβετία, για να δούμε... 

Εκτός αν αυτό που θα δούμε την Τρίτη είναι κάτι εξαιρετικά όμορφο, νομίζω πως θα περιμένω την ολοκαίνουρια που ετοιμάζουν αλλά δεν μπορώ να πω τι είναι :)

Βλέποντας την ώρα που έχει πάει 2.30, είναι βέβαιο πως δεν θα ξυπνήσω το πρωί αλλά το μεσημέρι!
Και όντως ξύπνησα μεσημέρι και είμαι διαλυμένη ολοσχερώς! Πονάει η πλάτη μου, τα χέρια μου, τα πόδια μου όλα! Θέλω μασάζ ταϋλανδέζικο από τον Ταν επειγόντως, αύριο πρωί πρωί θα του τηλεφωνήσω.  Παρ' όλα αυτά όμως, έχω ακόμα μερικά πράγματα να κάνω στο σπίτι και θα τα κάνω γιατί η Παρθένος κυριαρχεί μέσα μου και έξω μου αυτές τις μέρες και θέλει τάξη και εγώ πρέπει να της την δώσω για να ηρεμήσει και να με αφήσει στην ησυχία μου.
Την επόμενη εβδομάδα έχει σειρά η αποθήκη βέβαια οπότε η ησυχία θα καθυστερήσει να με βρει λίγο αλλά θα με βρει είναι σίγουρο.
Μόλις ανακάλυψα ότι με έχει βρει ένας πόνος στο γόνατο στο σημείο που βρίσκεται ο χόνδρος, ο οποίος με το ατύχημα είχε διαλυθεί επίσης αλλά θα περάσει είμαι σίγουρη.
Έχει συννεφιά, βρέχει και είναι ωραία! Πολύ ωραία, είναι ωραία και για σινεμά αλλά και για καφέ στο τζάκι του trois couronnes. Αν αποφασίσω να βγω και να κάνω κάτι εκτός σπιτιού θα πάρω το δεύτερο γιατί λόγω εκλογών έχει τον "πως του παν' τα μπλε" νωρίς και δε μπορώ να το χάσω!
Κατά τα άλλα ο σκοπός του επερχόμενου ταξιδιού στο Λονδίνο είναι να βρω χιονόμπαλες με θέμα Χριστούγεννα, θέλω πολλές χιονόμπαλες και θα τις βρω :)

Τρίτη

προς Τετάρτη και αυτό είναι παρήγορο. Όμως, δεν είναι καθόλου παρήγορο ότι απόψε δεν έχει master chef! Δηλαδή, θα πρέπει να περάσω ένα βράδυ χωρίς να δω τον 'πως του παν' τα μπλε' αγαπημένο μου σεφ. Ευτυχώς, υπάρχει και το web tv του mega και βλέπω εκεί μερικά αποσπάσματα ίσα ίσα να μου περνάει ο καημός. Ααααχ! C' est la vie d'artiste, που λέω κι εγώ.

Χθες, έβλεπα το αγγλικό master chef. Εντάξει, πέρα μερικών ελαχίστων και φωτεινών εξαιρέσεων όλοι ξέρουμε ότι οι Άγγλοι δεν γίνεται να γίνουν master chef. Βέβαια, σε αυτούς τους επίδοξους master chefs δόθηκε η ευκαιρία να μαγειρέψουν στο πασίγνωστο και πολυβραβευμένο noma της Κοπενγχάγης! Δεν είναι και λίγο εδώ που τα λέμε. Πάντως, εμένα αν μου έλεγαν να διαλέξω τον 'πως του παν' τα μπλε' θα επέλεγα να μου μάθει να... μαγειρεύω!

Στο γαλλικό master chef, εντυπωσιάστικα τρελά από μια κοπέλα η οποία έχει δυσανεξία στη λακτόζη και δεν έχει βάλει στο στόμα της γαλακτοκομικά προϊόντα ποτέ στην ενήλικη ζωή της. Μια από τις δοκιμασίες που είχαν ήταν να αναγνωρίσουν 54 διαφορετικά γαλλικά τυριά. Έχουν και πολλά οι άτιμοι και φυσικά τα 54 δεν είναι όλα όσα έχουν!  Αυτή η κοπέλα λοιπόν, κατάφερε χωρίς να έχει φάει τυρί στη ζωή της και χωρίς να δοκιμάσει κανένα από τα τυριά να αναγνωρίσει 20 από αυτά. Περισσότερα από όλους τους συμπαίκτες της. Αν αυτό δεν είναι ταλέντο και πάθος τότε τι είναι;  Το γαλλικό παιχνίδι είναι beyond, αστεράτοι κριτές, πιάτα super, ultra, extra περίτεχνα, στησίματα τρελά. Αλλά και πάλι θα επέλεγα τον πως του παν' τα μπλε γιατί σε αυτό το θέμα παραμένω όχι απλά σταθερή στην άποψή μου αλλά αμετακίνητη. Για αυτή την εβδομάδα :-D

Μ' αυτά και μ' αυτά χθες το βράδυ κοίταζα τι σεμινάρια θα μπορούσα να παρακολουθήσω στην Gordon Bleu ένα Σαββατοκύριακο στο Παρίσι.

Πέρα από αυτά, έχω λίγο κουραστεί. Με διάφορα. Αλλά δεν θα τους δώσω ούτε σημασία, ούτε και παραπάνω αξία γιατί δεν την αξίζουν.  Πίνω ένα ωραίο ζεστό πράσινο τσάι με γαλλική βανίλια απολύτως αρωματικό και εξαιρετικά ταιριαστό με τον κρύο καιρό μας. Παράλληλα, ψάχνομαι. Μαγειρικώς και ζαχαροπλαστικώς. Ξέρω ακριβώς το γλυκό που θέλω να φτιάξω όταν θα έρθει ξανά η εποχή της φράουλας.

Αν αυτό δεν είναι λόγος να περιμένεις την άνοιξη τότε τι άλλο μπορεί να είναι; Tarte aux fraises à la guimauve!!! Δεν μπορεί παρά να είναι θεϊκό! Μένει μόνο να περάσει ο καιρός όμορφα και εγώ να έχω πάντα όρεξη να φτιάχνω γλυκά.

Τετάρτη και άλλο ένα μάθημα salsa έρχεται, το διασκεδάζω τρελά ακόμα κι αν τυχαίνει να χορεύω καμιά φορά με παρτενέρ που δεν μπορεί να πάρει τα πόδια του. Το καλύτερο που μου έχει τύχει είναι να χορεύω με έναν τυπάκο, γέρο θα τον πεις, πιωμένο. Δεν υπάρχει αυτό, απορώ πως τον αντέχε η γυναίκα του που έχουν έρθει μαζί στα μαθήματα. Δεν μπορούσα να κάνω και πολλά, ήταν η στιγμή που η Damaris είχε πει 'changez partenaires'!

Γερμανικά δεν έχουμε αύριο, η δασκάλα μας πάει στη Ζυρίχη να παρακολουθήσει τη συναυλία του Jerry Lee Lewis. ''Ζωντανός είναι αυτός?'' ήθελα να τη ρωτήσω αλλά το κράτησα για μένα τελικά.

Αυτά και τα λέμε :)

Περιμένοντας

να αρχίσει το master chef να πάρω την καθημερινή μου δόση από τον λατρεμένο κύριο Λουκάκο, που του παν' τα μπλε, τα θαλασσιά, τα μοβ και γενικώς όλα τα χρώμματα του πάνε!

Το Σαββατοκύριακο έχει ήδη ξεκινήσει. Η Vogue του Νοέμβρη είναι ήδη εδώ, έχω και ένα σωρό άλλο περιοδικά που έφερα από το Λονδίνο και αύριο με τον καφέ που επίσης έφερα από το Λονδίνο θα ξεκινήσω τη μέρα μου χαλαρά.

Σήμερα το απόγευμα μετά τη δουλειά, καφές με την Έλενα και το μπέμπη στο du lac. Είπαμε, είπαμε και κουτσομπολέψαμε και αυτός ο μικρούλης χαλάρωνε στην κοιλίτσα της μαμάς του και με τα χίλια ζόρια έριξε δυο κλωτσιές να τον ακούσω κι εγώ. Είμαι σίγουρη ότι τώρα θα έχει λυσάξει στο χορομπούλημα.  Χαίρομαι πολύ που θα έχουμε έναν καινούριο μπέμπη σε λίγο καιρό!!!

Αύριο αλλάζει η ώρα και θα νυχτώνει νωρίς. Ο χειμώνας είναι εδώ για τα καλά έτσι κι αλλιώς, τώρα έρχεται και η αλλαγή της ώρας να ολοκληρώσει το σκηνικό. Από το γραφείο μου εδώ και λίγο καιρό βλέπω χιονισμένες κορυφές και λίγο πιο χαμηλά όμορφα κόκκινα δέντρα. 

Άρχισε και το x-factor. O Σάκης είναι όπως πάντα ένας θεός, λίγο πιο κοντό το μαλλάκι του, λίγο φανταρίστικο αλλά ότι κι αν κάνει θα είναι μπροστά με διαφορά!  

Φέτος, έχω αποφασίσει να στολίσω κανονικό δέντρο. Είμαι σε πολύ χριστουγεννιάτικη διάθεση και ανυπομονώ να βγω στα μαγαζιά και να αρχίσω να μαζεύω τα ωραιότερα στολίδια. Έχω σκεφτεί να μαζέψω τα κορίτσια να τους φτιάξω μπισκότα, cupcakes και scones και να στολίσουμε όλες μαζί. 

Πρέπει να βάλω και μια Ζυρίχη στο πρόγραμμά μου και ένα Παρίσι και ένα Μιλάνο. Τα δυο τελευταία όμως θα πρέπει να περιμένουν λίγο μια που πρέπει να τους αφιερώσω ολόκληρο Σαββατοκύριακο και σε αυτή τη φάση (1) δεν γίνεται.

O Σάκης τραγουδάει το παράφορα και εγώ μόλις ερωτεύτηκα παράφορα και θέλω τρελά να φορέσω αυτά τα παπούτσια. Την άνοιξη εννοείται!