Around the GLOBE*

Δεν είμαι στ᾽ αλήθεια around the globe, είμαι just across the ocean! Και ενώ η πρώτη δεκαετία της νέας χιλιετίας ετοιμάζεται να φύγει εγώ κάνω βόλτες μακρινές. Ίσως επειδή θέλω να της ξεφύγω, γιατί θέλω να είμαι αλλού όταν θα φεύγει. Τέλος πάντων, δεν θα κάνω απολογισμό τώρα, ούτε σύντομα (ήθελα να πω ποτέ αλλά καλύτερα ποτέ μη λες ποτέ). Overall, δεν ήταν μια καλή δεκαετία και το μεγαλύτερο λάθος της ζωής μου πραγματοποιήθηκε μέσα σε αυτήν, γι᾽αυτό αλλά και για πολλούς άλλους λόγους χαίρομαι που φεύγει.

Το δεντράκι της Λίλυ είναι το ωραιότερο φυσικό δέντρο που έχω δει ποτέ. Έχει το τέλειο σχήμα, το τέλειο ύψος, την τέλεια πυκνότητα στα κλαδιά. Είναι πανέμορφα στολισμένο, σε ένα περιβάλλοντα χώρο απολύτως Χριστουγεννιάτικο. Όμως, το ωραιότερα στολισμένο δέντρο που έχω δει ως τώρα είναι της φίλης μου της Εύης στην Αθήνα!

*GLOBE άμεσα συνδεδεμένο με τη δουλειά μου ή μάλλον ένα μέρος του GLOBE είναι η δουλειά μου :)

Please do something wonderful today

έλεγε η διαφήμιση της ActionAid. Ήθελα πολύ καιρό να το κάνω αλλά δεν έβρισκα άκρη στην Ελβετία ώσπου αποφάσισα να επικοινωνήσω με την ActionAid Hellas για να μάθω πως μπορώ από εδώ να γίνω ανάδοχος ενός παιδιού. Μου εξήγησαν ότι μπορώ να το κάνω μέσω της ActionAid Hellas χωρίς να υπάρχει κανένα πρόβλημα που είμαι κάτοικος εξωτερικού. Αποφάσισα να γίνω ανάδοχος δύο παιδιών. Έτσι, σήμερα βρήκα στο γραμματοκιβώτιο τις φωτογραφίες ενός κοριτσιού 9 ετών από την Αιθιοπία, της Yirgedu και ενός αγοριού 6 ετών από το Νεπάλ, του Rakesh. Διαβάζω τις πληροφορίες και τα φυλλάδια που μου έστειλαν. Στις φωτογραφίες τα παιδάκια φορούν τα καλά τους ρούχα, το αγοράκι δεν φορά παπουτσάκια αλλά ποζάρουν όλο σοβαρότητα μπροστά στο φακό και το βλέμμα τους φανερώνει ότι μόνο ανέμελα δεν είναι τα παιδικά τους χρόνια. Πηγαίνουν και τα δυο στο σχολείο ευτυχώς! Σκέφτομαι πολλά δεν θα τα αναλύσω τώρα, δε θέλω. Στην όλη συγκίνηση έρχεται να προστεθεί και αυτό που διαβάζω: 'Η συνάντηση με το παιδί και η επίσκεψή σας στην κοινότητα στην οποία ζει θα ήταν μια ιδιαίτερα σημαντική και συγκινητική εμπειρία τόσο για εσάς όσο και για το παιδί και την κοινότητα και σας το συνιστούμε ανεπιφύλακτα'.

η ριβιέρα από το παράθυρο του τρένου και λίγο από το μπαλκόνι

τα κρασιά και οι σαμπάνιες δροσίζονται στη βεράντα
γιατί αύριο έχουμε πάρτυ :)

η επιστροφή

αφού πήγαμε στις άλλες πολιτείες, περάσαμε πολύ καλά, φτιάξαμε τα μαλλάκια μας, τα νυχάκια μας, είδαμε φίλους αγαπημένους, είδαμε το Διονυσέλι που έχει μεγαλώσει και έχει γίνει ολόκληρο αντράκι, είδαμε και τον ολοκαίνουριο μπέμπη μας το Γιώργο μας! Αυτός ο μικρούλης είναι μικρούλης μόνο στην όψη γιατί από φωνή άλλο πράγμα! Φωνάζει πολύ δυνατά όταν τον πονάει η κοιλίτσα του και έχει ένα στόμα τεράστιο και το ανοίγει διάπλατα για να βγει η φωνούλα του και να ακουστεί παντού. Είναι ένας πανέμορφος, γλύκας νεαρούλης που ήρθε και θα μας ξετρελάνει όλους είναι σίγουρο, ο τζιτζικάκης :)Εκεί στις άλλες πολιτείες έβρεχε ακατάπαυστα. Εντάξει είχα την ομπρέλλα μου αλλά οι άλλες πολιτείες δεν είναι φτιαγμένες για βροχή. Οι δρόμοι πλημυρίζουν, τα αυτοκίνητα περνούν πάνω από τις λακούβες και καταβρέχουν τους πεζούς πατόκορφα με τα βρωμόνερα που λιμνάζουν στους δρόμους, τα πεζοδρόμια... είναι ένα από τα πιο επικίνδυνα μέρη να περπατά κανείς. Είναι στενά, τη στενότητα έρχονται να κάνουν χειρότερη τα κάγκελα του Μητσάρα, είναι στρωμένα με αυτές τις ηλίθιες πλάκες που υποτίθεται βοηθούν τους τυφλούς, άσχετα που σε αυτά τα πεζοδρόμια δεν μπορεί να περπατήσει ένας άνθρωπος που βλέπει και με τα δυο του τα μάτια πόσο μάλλον ένας τυφλός. Σε ένα τέτοιο πεζοδρόμιο και ενώ περπατούσα σαν την κότα και ήμουν πολύ προσεκτική γλύστρισα και προσγειώθηκα πάνω στο κακό μου γόνατο. Είδα το Χριστό φαντάρο κι ακόμα δεν γεννήθηκε. Μέχρι να σηκωθώ και να αρχίσω να περπατάω ο Χριστός είχε κάνει και όλα τα θαύματά του. Αφού περπατάω όλα καλά, ότι κι αν έχει συμβεί θα το δει ο δόκτορ στην εγχείριση πια έχω αποφασίσει να μη το ψάξω καθόλου το θέμα.Το μπαζάρ των δρόμων ζωής ήταν καταπληκτικό, καλύτερο από όλες τις άλλες φορές. Βρήκα φοβερά πράγματα και τα αγαπημένα μου λικέρ που μπήκαν στη βαλίτσα και ήρθαν μαζί μου. Όμως εκεί κάποιος μου πήρε την ωραία μου ροζ ομπρελλίτσα και μου έμεινε μόνο η θήκη της πια, ευτυχώς που όταν έφυγα δεν έβρεχε!

Το pre-Christmas της φίλης Εύης ήταν πάρα πολύ ωραίο και μας είχε ετοιμάσει τρομερά πράγματα. Εγώ θεωρώ πολύ μεγάλη τιμή την πρόσκληση στο σπίτι της, γιατί είναι μεγάλο πράγμα να σου ανοίγει κάποιος την πόρτα του πιο προσωπικού του χώρου. Σε εκείνη λοιπόν και σε όλους εκείνους που φέτος θα με βάλουν στο σπίτι τους λέω ένα μεγάλο ευχαριστώ χρησιμοποιώντας μια παράγραφο από το editorial του Gourmet που με εκφράζει απολύτως

...''For me the whole point of asking people to dinner is that you're inviting them into your life. They show up for a true reality show, for a moment when they discover who you really are. Your friends may not get a faultless meal in a fabulous house, but they do get the pleasure of knowing that you trust them. If you want a cleaned up version of the truth, you can always hire a caterer add a phalanx of servers and be assured of a perfect evening. But perfect evenings rarely lead to great friendships''....Και ενώ στις άλλες πολιτείες έγιναν όλα αυτά τα ωραία η επιστροφή στην κεντρική ευρώπη ήταν δύσκολη. Γυρνώντας βρήκα τρομερό κρύο και θερμοκρασίες υπομηδενικές. Στο γραφείο με περίμενε ένα βουνό σκ@τ@. Χθες έφυγα στις 10 το βράδυ και σήμερα ξύπνησα ακόμα πιο κουρασμένη από ότι όταν έπεσα για ύπνο. Ήμουν όλη μέρα grumpy και σκεφτόμουν ότι δεν αξίζει τον κόπο να είμαι έτσι εξαιτίας της δουλειάς. Αλλά να μη την ανοίξω αυτή την κουβέντα τώρα γιατί είναι μεγάλη. Πρέπει να αδειάσω τη βαλίτσα μου να τακτοποιήσω τα πραγματά μου και να ανεβάσω τις άλλες γιατί σε λίγες μέρες.... πάμε γι' άλλες πολιτείες νααανανανα νανα νανανααα :)

Άλλες πολιτείες και φύγαμε

πάμε γι' άλλες πολιτείες ερωτικές
να βρεθούμε σ'εμπειρίες λυτρωτικές
αν το θες
πάμε γι' άλλες πολιτείες αναρχικές
να βρεθούμε σ' απεργίες προσωπικές
αν το θες
ναααα νανα νανανανα
ναναναναα

ο τροχονόμος, η Ζυρίχη, ο Felix, η Prada, και ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο που τραγουδά!

είχα να δω τέτοιου είδους τροχονόμο, που κάθεται μέσα σ' αυτό το στρογγυλό που δεν ξέρω πως το λένε πάρα πολλά χρόνια και σίγουρα δεν το έχω δει ποτέ στην Ελλάδα εκτός από τις ταινίες του Φίνου.τον συνάντησα στη γερμανόφωνη - λέμε τώρα - Ελβετία. Ωραίο ως θέαμα δε λέω αλλά μας έβγαλε το λάδι, άφηνε να περνούν όλοι οι άλλοι και όχι η λωρίδα που ήμουν εγώ με το ζαπονέ.

Είχε τρομερή πλάκα πως έκανε σήμα στους πεζούς να διασχίσουν το δρόμο. Κατέβαζε το δεξί ή το αριστερό χέρι αντίστοιχα και κουνούσε τον δείκτη και τον μέσο σαν δυο ποδαράκια που περπατούν! Αφού μας άφησε να περάσουμε τον άφησα κι εγώ πίσω μου και συνέχισα το ταξιδάκι μου.

Στο δίλημμα Παρίσι - Ζυρίχη, κέρδισε η Ζυρίχη για ένα και μόνο λόγο, μην προσπαθήσετε να μαντέψετε το λόγο ή να καταλήξετε σε αυθαίρετα συμπεράσματα (Μαρκόνι για εσένα το λέω).
Η Ζυρίχη ζει σε τρελλούς χριστουγεννιάτικους ρυθμούς. Κόσμος πολύς, κόσμος παντού. Μουσικές, στολίδια, χριστούγεννα. Οι ας πούμε γερμανόφωνοι είναι πολύ πιο μπροστά από τους γαλλόφωνους δεν χωρά συζήτηση. Κοντά στο πάρκινγκ που άφησα το ζαπονέ ακουγόταν μουσική γιορτινή. Ήμουν μαζί με ένα πολύ γλυκό κοριτσάκι και προχωρήσαμε προς τη μουσική....το χριστουγεννιάτικο δέντρο που τραγουδά! Και τραγουδά πάρα πολύ ωραία και έχει κόσμο μαζεμένο πολύ τριγύρω και χαίρονται τα στολιδάκια που τραγουδούν και χαίρονται και οι γύρω. Φεύγουμε. Βόλτα στην πόλη που τόσο λατρεύω και δεν μπορώ να το κρύψω με τίποτα. Χαίρομαι τόσο πολύ μα τόσο πολύ όταν πηγαίνω!! Δεν ξέρω τι έχει διαφορετικό, τι είναι αυτό που με ξετρελαίνει τόσο πολύ στη Ζυρίχη. τα φωτάκια που κρέμονται και τα βρίσκω πανέμορφα, αυτή η πλευρά της πόλης έχει λευκά φωτάκια, η άλλη έχει χρωμματιστά ίσως γιατί εκεί είναι όλο το fun της πόλης! Αυτό το γλυκό κοριτσάκι που ήταν μαζί μου νομίζω πως με κατάλαβε πάρα πολύ καλά και με πήγε στον Felix. O Felix είναι το πιο κιτς καφέ που έχω δει. Αλλά μου άρεσε τόσο πολύ!!! Γεμάτο κόσμο, άρα πολύ δημοφιλές. Τρομερό στρουντελ κεράσι αλλά και το κλασικό με μήλο σύμφωνα με την ομολογία της παρέας μου ήταν εξαιρετικό. Με τον καφέ έχω ένα θέμα στην Ελβετία, σε όλες τις πόλεις. Πρέπει να θυμάμαι, όταν σε αυτή τη χώρα ζητάμε καφέ μακιάτο μας φέρνουν γάλα με λίγο καφέ και όχι καφέ με λίγο αφρόγαλα!!!!!
Ο διάκοσμος δεν είναι εποχικός, περιστασιακός και χριστουγεννιάτικος. Αυτός ο ίδιος διάκοσμος είναι εκεί όλο το χρόνο και το αγγελάκι βεβαίως!Πριν καθίσουμε στο Felix όμως κάναμε μια μεγάλη βόλτα στην Bahnhofstrasse. Ξετρελλάθηκα με τις καινούριες ανοιξιάτικες τσάντες της Prada

ο Μέρφυ, η γαλλική ζαχαροπλαστική και οι μέρες που περνούν

είμαι τόσο κουρασμένη όσο δεν μπορείς να φανταστείς. δεν κοιμάμαι καλά, δουλεύω πολύ και αγχώνομαι πολύ. όλα αυτά έχουν μια και μόνη αιτία, τη δουλειά. βρέθηκα ξαφνικά μαζί με όλα τα άλλα, να έχω και ένα τεράααστιο βουνό με ένα σωρό άλλα τζιτζιλιμίτζιλι. αυτό έχει ένα καλό, ότι οι μέρες περνούν και ούτε που το καταλαβαίνω. όμως, αν το καλοσκεφτείς έτσι γρήγορα που έρχονται, φεύγουν και φτάνουν οι επόμενες τίποτα δεν καταλαβαίνω. στόλισα το σπιτάκι μου και δεν το ευχαριστιέμαι, ακύρωσα το μάθημα των γερμανικών χθες, σήμερα όμως πήγα στο nordic walking club γιατί το χρειαζόμουν πάρα πολύ να βγω να περπατήσω, να αλλάξω λίγο ιδέες που λένε και οι γάλλοι. σήμερα ήθελα δυο φορές να βάλω τα κλάμματα από το στρες και μια να κοπανήσω το κεφάλι ενός πανηλίθιου ινδού εξαιτίας του οποίου έφερα τον κόσμο πάνω κάτω και τελικά χωρίς να με ενημερώσει έκανε αυτό που του είχα ζητήσει το πρωί και του ήταν αδύνατον να το κάνει in the first place. γιατί? γιατί το deadline ήταν στις 9:30 και εγώ του τηλεφώνησα στις 9:34!!!!!!!!!! τον σφάζεις το μαλάκα ή δεν τον σφάζεις???? τον παλιοασβό.

ο Μέρφυ... αν κάτι μπορεί να πάει στραβά, ε τότε θα πάει. και το κακό είναι ότι το ξέρω και το λέω αλλά όλοι είναι θαραλέοι και είναι οκ να πάρουν το ρίσκο αλλά στο τέλος όταν σκάσει η χιονοστιβάδα με τα κακάκια εγώ θα τη μαζέψω!!! το κερατό μου... και έχεις και τον Siegbert το peacock από τη Φρανκφούρτη να σου ζαλίζει τον έρωτα με ένα θέμα που του έχεις πει πάνω από 10 φορές ότι έχει πάρει το δρόμο του. αλλά τι να πεις... ο Μέρφυ πάλι!!! ο Siegbert μπήκε σε ένα αεροπλάνο γεμάτο Μεξικάνους και δεν κόλλησε τη γρίπη, γιατί? ε, μα είναι προφανές... για να έχει νόημα και αξία η δική μας ανιαρή και ανούσια ζωή.
Αλλά όοοοχι... δεν θα τους κάνω τη χάρη, δεν θα σκάσω άλλο (ψέματα λέω, το ξέρω. θα σκάσω και πολύ μάλιστα). Εγώ έχω στα χέρια μου την απόλυτη κομψότητα, την επιτομή της κομψότητας και του καλού γούστου.είναι ότι πολυτελέστερο έχω δει σε βιβλίο ζαχαροπλαστικής. δεν είναι μόνο το περιεχόμενο που είναι τρομερά ντελικάτο είναι και το ίδιο το βιβλίο. το βελουτέ εξώφυλλο, το πολυτελές χαρτί των σελίδων, το απίστευτο styling των φωτογραφιών, η μοναδική παρουσίαση των συνταγών.γιατί όταν είσαι η La Durée δεν λες το κλασσικό και πολυφορεμένο île flottante αλλά λες, oeufs à la neige!! Και τα δυο τα λένε οι γάλλοι αλλά πολύ συχνότερα ακούγεται το île flottante.

μια μαγική Crème anglaise

Pâte brisée
μια ζεστή σοκολάτα, που θα την φτιάξω
για να δω αν είναι καλύτερη από εκείνη του four seasons στη Γενεύη
μικρά και τριανταφυλλένια
guimauve fraise, εξ ου και το απόλυτο ροζ!!

όμως, αυτό που με εντυπωσίασε ακόμα περισσότερο είναι μια μικρή λεπτομέρεια στην συνταγή των μακαρόν. για τα μακαρόν τους τι να πει κανείς μακράν τα καλύτερα στον πλανήτη. δεν τα φτάνει απολύτως κανείς, καλά μακαρόν βρίσκεις, τα καλύτερα όμως... μόνο εκεί. στη συνταγή λοιπόν εξηγεί ότι πρέπει να χτυπήσεις τα ασπράδια όχι σε μαρέγκα αλλά en neige!!!! Μαγικό!!! Με ξετρελαίνει :)
είμαι έτοιμη να πάω στο Παρίσι για το Σαββατοκύριακο, αν δεν σκάσει τίποτα κουλό αύριο στη δουλειά... το TGV μου και δρόμο :)

το δεύτερο μέρος αυτής της ανάρτησης
και όχι το πρώτο που γκρινιάζω
το αφιερώνω στον λατρεμένο Τεντ :)

είναι χειμώνας, έρχονται τα Χριστούγεννα

Η Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα στο σπίτι σιγά σιγά ολοκληρώνεται. Τα κλαράκια μου θα συνεχίσουν να εμπλουτίζονται με στολιδάκια που θα βρίσκω από δω κι από 'κει μέχρι να μην υπάρχουν άλλα ωραία! Τα βράδια, όταν κάθομαι στον καναπέ βλέπω τα λαμπιόνια του Montreux που καθρεφτίζονται στα νερά της λίμνης. Βλέπω τα λαμπιόνια που φωτίζουν τη μεγάλη ρόδα που ήρθε φέτος στην Marché de Noël. Βλέπω τις λάμπες που φωτίζουν τις γραμμές του τρένου που ανεβαίνει στο βουνό και κατευθύνεται προς τη Gruyeres.

Τα πρωινά η εικόνα αλλάζει, δεν έχει φώτα και λαμπιόνια. Μέχρι και χθες έβλεπα τα δέντρα που κοιμούνται και ξεκουράζονται, τα αμπέλια που έμειναν μόνο τα γυμνά τους κλαδιά πια. Σήμερα το πρωί όμως το σύννεφο που εδώ κάτω έφερε βροχή ασταμάτητη στο Caux και στη Glion έφερε χιόνι. Το Caux μετά βίας φαίνεται γιατί το σύννεφο είναι ακόμα εκεί και απλώνει λευκά παπλώματα. οι Γαλλικές Άλπεις από το παράθυρο του γραφείου μου φαίνονται τμηματικά, όσο μας επιτρέπει το χιονοσύννεφο.Όμορφα είναι! Και όσο το χιονάκι μένει σε αυτά τα υψόμετρα είναι ακόμα πιο ωραία. Απολαμβάνουμε την ομορφιά του από τη σωστή απόσταση και δεν δυσκολεύει καθόλου την καθημερινότητά μας. Να πω την αλήθεια όμως, φέτος ακόμα κι αν μας έρθει το χιόνι δεν θα με ενοχλήσει καθόλου. Ο καιρός ήταν ιδιαίτερα γενναιόδωρος μαζί μας, είχαμε ένα τρομερό καλοκαίρι, ένα μαγικό φθινόπωρο και ήλιους ανεπανάληπτους. Ο χειμώνας ήρθε στην ώρα του χωρίς βιασύνες, ήρθε ακριβώς όταν ξεκίνησαν οι Marchés de Noël και μοσχομύρισε Glühwein στον αέρα.

και σήμερα το πρωί, όταν τα σύννεφα είχαν φύγει και ο ήλιος είχε έρθει όλα ήταν αλλιώς και περισσότερο όμορφα

από το μπαλκόνι

από το παράθυρο του γραφείου των αγοριών
στη λίμνη μετά την πιλάτα μου

Ξέρεις...

ότι έρχονται τα Χριστούγεννα όταν το Lausanne Palace έχει φορέσει όλα τα φωτάκια του πλανήτη, σε όλα τα σχήματα φιόγκους, ελαφάκια, ταρανδάκια, κρεμαστά φωτάκια, κόκκινα φωτάκια, λευκά φωτάκια, φωτάκια στα δέντρα, φωτάκια παντού.

ξέρεις ότι έρχονται τα Χριστούγεννα όταν δεις το λεωφορείο από το μπαλκόνι και είναι στολισμένο με λαμπιόνιαξέρεις ότι έρχονται τα Χριστούγεννα όταν το μίνι δεντράκι που ήρθε από το Σαλτσμπουργκ βγαίνει και στολίζεται και παίρνει τη θέση του
ξέρεις ότι έρχονται Χριστούγεννα όταν ψάχνεις στα πιο ψαγμένα μαγαζιά να βρεις τα σωστά κλαδιά για να κρεμάσεις τα τρομερά χριστουγεννιάτικα αυγά επίσης από το Σάλτσμπουργκ και τελικά τα βρίσκεις στο μικρό ανθοπωλείο της παλιάς σου γειτονιάς

ξέρεις ότι έρχονται τα Χριστούγεννα όταν σπάσεις το πρώτο πανέμορφο μπαλάκι που έχει έρθει επίσης από το Σαλτσμπουργκ. Εδώ θέλω να πω ότι όλα αυτά τα βρήκα στην Αυστρία πρόπερσι το καλοκαίρι όταν είχα πάει να δω την Εθνική Ελλάδος στο Euro. Στο μικρή αλλά πανέμορφη γενέτειρα του Μότσαρτ έχει μαγαζιά με χριστουγεννιάτικα όλο το χρόνο και είναι το πιο μαγικό πράγμα που έχω δει. Κατακαλόκαιρο με κοντομάνικα να περπατάς και να βλέπεις βιτρίνες με χιονάκι και τρομερά στολίδια!! Τα χριστουγεννιάτικα αυγά είναι η σπεσιαλιτέ τους.

μικρό και τριανταφυλλένιο! ευτυχώς γλύτωσε και δεν το έσπασα κι αυτό.και μια πράσινη καρδιά από το magasin du mondeκαι μια κατακόκκινη μπιγκόνια του πάγου όπως λένε οι φίλοι μας οι γερμανοί
γιατί τα πεταλάκια της είναι τόσο λεπτά και εύθραυστα που
μοιάζουν με ένα λεπτό στρώμα πάγου

τέλος ξέρω ότι έρχονται Χριστούγεννα γιατί το σπίτι μοσχοβολάει candied rose της occitane, το ωραιότερο μοσχοβολιστό κερί ever. και όταν μου έρθει και το κέφι να ακούσω το χριστουγεννιάτικο cd του Παύλου και να τραγουδάω all I want for Chrithmath ith my two front teeth, my two front teeth, see my two front teeth! Gee, if I could only have my two front teeth then...

I could wish you Merry Chrithmath
τότε θα είμαι σίγουρη ότι τα Χριστούγεννα είναι εδώ!!!