ο Μέρφυ, η γαλλική ζαχαροπλαστική και οι μέρες που περνούν

είμαι τόσο κουρασμένη όσο δεν μπορείς να φανταστείς. δεν κοιμάμαι καλά, δουλεύω πολύ και αγχώνομαι πολύ. όλα αυτά έχουν μια και μόνη αιτία, τη δουλειά. βρέθηκα ξαφνικά μαζί με όλα τα άλλα, να έχω και ένα τεράααστιο βουνό με ένα σωρό άλλα τζιτζιλιμίτζιλι. αυτό έχει ένα καλό, ότι οι μέρες περνούν και ούτε που το καταλαβαίνω. όμως, αν το καλοσκεφτείς έτσι γρήγορα που έρχονται, φεύγουν και φτάνουν οι επόμενες τίποτα δεν καταλαβαίνω. στόλισα το σπιτάκι μου και δεν το ευχαριστιέμαι, ακύρωσα το μάθημα των γερμανικών χθες, σήμερα όμως πήγα στο nordic walking club γιατί το χρειαζόμουν πάρα πολύ να βγω να περπατήσω, να αλλάξω λίγο ιδέες που λένε και οι γάλλοι. σήμερα ήθελα δυο φορές να βάλω τα κλάμματα από το στρες και μια να κοπανήσω το κεφάλι ενός πανηλίθιου ινδού εξαιτίας του οποίου έφερα τον κόσμο πάνω κάτω και τελικά χωρίς να με ενημερώσει έκανε αυτό που του είχα ζητήσει το πρωί και του ήταν αδύνατον να το κάνει in the first place. γιατί? γιατί το deadline ήταν στις 9:30 και εγώ του τηλεφώνησα στις 9:34!!!!!!!!!! τον σφάζεις το μαλάκα ή δεν τον σφάζεις???? τον παλιοασβό.

ο Μέρφυ... αν κάτι μπορεί να πάει στραβά, ε τότε θα πάει. και το κακό είναι ότι το ξέρω και το λέω αλλά όλοι είναι θαραλέοι και είναι οκ να πάρουν το ρίσκο αλλά στο τέλος όταν σκάσει η χιονοστιβάδα με τα κακάκια εγώ θα τη μαζέψω!!! το κερατό μου... και έχεις και τον Siegbert το peacock από τη Φρανκφούρτη να σου ζαλίζει τον έρωτα με ένα θέμα που του έχεις πει πάνω από 10 φορές ότι έχει πάρει το δρόμο του. αλλά τι να πεις... ο Μέρφυ πάλι!!! ο Siegbert μπήκε σε ένα αεροπλάνο γεμάτο Μεξικάνους και δεν κόλλησε τη γρίπη, γιατί? ε, μα είναι προφανές... για να έχει νόημα και αξία η δική μας ανιαρή και ανούσια ζωή.
Αλλά όοοοχι... δεν θα τους κάνω τη χάρη, δεν θα σκάσω άλλο (ψέματα λέω, το ξέρω. θα σκάσω και πολύ μάλιστα). Εγώ έχω στα χέρια μου την απόλυτη κομψότητα, την επιτομή της κομψότητας και του καλού γούστου.είναι ότι πολυτελέστερο έχω δει σε βιβλίο ζαχαροπλαστικής. δεν είναι μόνο το περιεχόμενο που είναι τρομερά ντελικάτο είναι και το ίδιο το βιβλίο. το βελουτέ εξώφυλλο, το πολυτελές χαρτί των σελίδων, το απίστευτο styling των φωτογραφιών, η μοναδική παρουσίαση των συνταγών.γιατί όταν είσαι η La Durée δεν λες το κλασσικό και πολυφορεμένο île flottante αλλά λες, oeufs à la neige!! Και τα δυο τα λένε οι γάλλοι αλλά πολύ συχνότερα ακούγεται το île flottante.

μια μαγική Crème anglaise

Pâte brisée
μια ζεστή σοκολάτα, που θα την φτιάξω
για να δω αν είναι καλύτερη από εκείνη του four seasons στη Γενεύη
μικρά και τριανταφυλλένια
guimauve fraise, εξ ου και το απόλυτο ροζ!!

όμως, αυτό που με εντυπωσίασε ακόμα περισσότερο είναι μια μικρή λεπτομέρεια στην συνταγή των μακαρόν. για τα μακαρόν τους τι να πει κανείς μακράν τα καλύτερα στον πλανήτη. δεν τα φτάνει απολύτως κανείς, καλά μακαρόν βρίσκεις, τα καλύτερα όμως... μόνο εκεί. στη συνταγή λοιπόν εξηγεί ότι πρέπει να χτυπήσεις τα ασπράδια όχι σε μαρέγκα αλλά en neige!!!! Μαγικό!!! Με ξετρελαίνει :)
είμαι έτοιμη να πάω στο Παρίσι για το Σαββατοκύριακο, αν δεν σκάσει τίποτα κουλό αύριο στη δουλειά... το TGV μου και δρόμο :)

το δεύτερο μέρος αυτής της ανάρτησης
και όχι το πρώτο που γκρινιάζω
το αφιερώνω στον λατρεμένο Τεντ :)