Η μαμά μου και... η άλλη μαμά μου

τις είχα εδώ μια βδομάδα και τις δυο μαζί με το μπαμπά μου και τον κύριο Νίκο. Η μαμά μου το Σοφάκι μου είναι δεξιά με το κιτρινάκι και αριστερά είναι η κυρία Ελπίδα η άλλη μαμά. Οι δυό τους είναι φίλες εδώ και 27 χρόνια. Πάρα πολύ αγαπημένες, τόσο που πολύς κόσμος που δεν τις ξέρει καλά νομίζει ότι είναι αδερφές. Όταν τηλεφωνεί η μαμά στην Ελπίδα ο κύριος Νίκος λέει χαρακτηριστικά 'έλα η αδερφή σου στο τηλέφωνο'.

Σήμερα γύρισα από τη δουλειά και δεν τους βρήκα εδώ να με περιμένουν να μου διηγηθούν τις περιπέτειες της μέρας τους στη γαλλόφωνη Ελβετία και μου λείπουν πολύ. Αφήστε που με φρόντιζαν, μου έκαναν καφέ το πρωί να τον πιούμε μαζί, μου καθάριζαν φρουτάκι το απόγευμα που γύριζα από τη δουλειά και μου μαγείρεψαν αγγινάρες αλά πολίτα για αύριο τι άλλο να ζητήσω πια..

Όμως εδώ δεν ήρθαν για να κάνουν δουλειές, δεν το ήθελα καθόλου. Έκαναν ένα σωρό άλλα πράγματα και πραγματικά εντυπωσιάστικα αφού από γαλλικά δεν τα πάνε και πολύ καλά!! Το σημαντικό είναι ότι πέρασαν καλά και το χαίρομαι πάρα πολύ γιατί τα τελευταία τρία χρόνια ήταν πολύ πολύ δύσκολα. Η κυρία Ελπίδα και ο κύριος Νίκος έχασαν το γιο τους, το Θοδωρή μας, στα 25 του μία μέρα μετά τα γενεθλιά του. Αυτό ήταν το πρώτο τους ταξίδι μετά από τρία χρόνια και για μένα ήταν σημαντικό να το ευχαριστηθούν όσο περισσότερο γινόταν. Απόψε σουλατσάρουν στη Φλωρεντία και θα ήθελα πολύ να είμαι κάπου τριγύρω και να τους βλέπω να προσπαθούν να συνενοηθούν με τους Ιταλούς και τον κύριο Νίκο να ζητάει να του βράσουν λίγο παραπάνω τα μακαρόνια :)))

Υποσχέθηκαν ότι θα ξανάρθουν και το καλό που τους θέλω είναι να την κρατήσουν την υποσχεσή τους γιατί αλοίμονό τους... εξάλλου οι μαμάδες και οι μπαμπάδες έτσι δεν πρέπει να κάνουν?

7 αλήθειες

ζήτησε η Έυη και υποσχέθηκα να τις πω. Αφού τις βρω όμως πριν! 7 είναι πολλές, ψάχνω εδώ και μέρες να σκεφτώ και δε μου έρχονται αλλά με λίγη σκέψη κατέληξα εδώ.

1.το μόνο που θέλω πια να κάνω είναι ένα παιδί, γιατί πιστεύω πως θα είμαι πολύ καλή μανούλα και θα περνάμε τέλεια μαζί.

2.το μεγαλύτερο λάθος της ζωής μου το έχω ήδη κάνει, δεν υπάρχει περίπτωση να μετανοιώσω περισσότερο για κάτι.

3. φοβάμαι πολύ να μη πάθουν κάτι η μαμά μου και ο αδερφός μου.

4. η διπλωματία ενώ είναι κύριο χαρακτριστικό του ζωδίου μου, εμένα δεν με χαρακτηρίζει καθόλου. τη γνώμη μου θα την πω ευθέως και χωρίς υπονοούμενα και δεν εμπιστεύομαι τους ανθρώπους που άλλα λένε κι άλλα κάνουν γιατί έτσι θα φερθούν και σε μένα αργά ή γρήγορα.

5. είμαι φανατική αντιφεμινίστρια, όλη αυτή η μπαρούφα περί ισότητας.... από μας ήρθε?

για να ξέρω προς τα που να μουντζώσω..

6. δεν έχω ξεχάσει ποτέ να φάω. δεν θα καταλάβω ποτέ τους ανθρώπους που λένε ξέχασα να φάω... μα είναι δυνατόν? δεν τους πονάει το στομάχι τους?

7. μέχρι σήμερα προβληματιζόμουν που δεν μπορούσα να διαχειριστώ λίγο καλύτερα τα λεφτά μου έτσι ώστε να μπορώ να επενδύσω κάποιο ποσό στο χρηματιστήριο. Σήμερα είμαι πανευτυχής που τα σκόρπισα εγώ ασκόπως και δεν μου τα έφαγε κανένας κερατάς.

Αυτά είχα να πω. Αν βέβαια στο μέλλον με προβληματίσει κάτι μην ανησυχείτε, εδώ θα έρθω να το πω ;)

Στρουμφίζει Δευτέρα..

και δε μου αρέσει καθόλου. δε θέλω να ξυπνάω το πρωί, δε θέλω να δουλεύω, θέλω να κοιμάμαι αγκαλιά με το πουπουλένιο μαξιλάρι μου, κάτω από το ζεστό μου παπλωματάκι. Ναι, αν ήμουν στρουμφάκι θα ήμουν ο χουζούρης...
Καλή εβδομάδα παίδες!

Έχω δίλημμα

ποιο talent show να διαλέξω...
από τη μια ο Nico! Ο Αλιάγας ντε, στην TF1 με το Star Academy (Σταρ Ακαντεμί, μην ακούσω καμιά αγγλικούρα :p) la Star Ac που λένε και οι Γάλλοι.

και από την άλλη..... αχ από την άλλη! Ο θεός μου, το αγόρι, ο μοναδικός μου Sakiiiiiiiiiii, στο X-FACTOR στον ΑΝΤ1.

Εντάξει μέχρι τις 9 δεν υπάρχει θέμα, γιατί λόγω της διαφοράς ώρας ο Σάκης ξεκινάει στις 8 CET οπότε μια χαρά ούτε ζαπινγκ δε θα κάνω στις διαφημίσεις. Πάντως είναι κούκλος τι να λέμε τώρα... οι πιτσιρίκες στο κοινό έχουν πάθει ντελίριο και τις καταλαβαίνω απολύτως. Μαύρο κοστούμι, λευκό πουκάμισο και skinny μαύρη γραβάτα που με τρελλαίνει. Και όλες αυτές οι σκατούλες που τις φιλάει, τις ακουμπάει, τους γελάει.. α στο καλό δηλαδή.

Αλλά και ο Nico.. με τα γαλλικά του που τα μιλάει απίθανα. Νομίζω ότι είναι από τους πολύ λίγους άντρες που του πάνε τα γαλλικά. Φιλοξενεί τους πιο μεγάλους σταρ στην εκπομπή, μέχρι η Μαντόννα έχει περάσει από εκεί, οι Scorpions, o Keziah Jones, η Mylene Farmer και ένα σωρό άλλοι. Είναι ομολογουμένως πολύ επιτυχημένο show στη Γαλλία.

Αλλά και το δικό μας το αγόρι μια χαρά τα πάει όπως βλέπω και με το λόγο τα καταφέρνει, και τσαχπινιές κάνει και είπαμε είναι ΘΕΟΣ δεν χρειάζεται τίποτε άλλο.

Λοιπόν, θα σας πω το χειρότερο που έχω πάθει με το Σάκη. Πριν από πέντε χρόνια περίπου συνεργαζόμουν με μια κοπέλα της οποίας ο γιος ήταν συμμαθητής της κόρης μεγαλοαφεντικού μεγάλης εταιρίας στην Ελλάδα. Αρχές Ιουνίου η πιτσιρίκα είχε γενέθλια και θα έκαναν πάρτυ στο Grand Resort στο Λαγονήσι.

-Τζώρτζια θέλεις να έρθεις στο πάρτυ της τάδε που θα πάμε το Σάββατο με τα παιδιά?

-Μπααα όχι ρε συ, που να τρέχω τώρα άσε δεν...

-Έλα ρε, ωραία θα είναι, θα κολυμπήσουμε κιόλας στην παραλία

-Όχι μωρέ βαριέμαι θα πρέπει να φτιάχνω και το μαλλί μετά και που να βρεις κομμωτήριο Σάββατο βράδυ. Δε μπορώ βαριέμαι.

-Ναι... θα είναι και ο Σάκης καλεσμένος έμαθα μια που ο μπαμπάς έχει επαγγελματικές σχέσεις με το αγόρι..

-Ε καλά εννοείται, φυσικά πολύ ωραίο παρτάκι θα είναι. Τι ώρα θα συναντηθούμε?

Πάμε λοιπόν στο Λαγονήσι και έχω φάει τα λυσσακά μου γιατί ο σταρ αργεί, αλλά σίγουρα θα κάνει εμφάνιση. Κάποια στιγμή, αντιλαμβάνομαι τα μωρά από 4 μέχρι 9 (αυτές ήταν οι ηλικίες του πάρτυ) να τρέχουν προς μια κατεύθυνση. Όλα όμως. Ε, μου κόπηκαν τα πόδια, έχασα τη γη, μια σκοτοδίνη, μια ζάλη ένας χαμός. Πότε πέταξαν οι μικρές τα ρουχαλάκια τους και φόρεσαν μαγιό, γιατί είχαν μόλις αλλάξει, και βούτηξαν μαζί του στο νερό ούτε που το κατάλαβα. Όσες πρόλαβαν δηλαδή γιατί οι περισσότερες μπήκαν με τα ρούχα. Τα αγοράκια πιο πέρα λίγο κυνηγούσαν καβούρια και ήταν μάλλον αδιάφορα, όχι όλα όμως!

-Έτσι και δω το γιο μου να τρέχει πίσω από το Σάκη στο λέω θα μου στρίψει, η φίλη μου ήταν αυτή.

Δε μπορούσα να αντιδράσω, δεν μπορούσα καν να υστεριάσω, να κάνω αυτά που έκαναν οι μικρούλες που τόσο τις ζήλευα εκείνη την ώρα. Είχε τόσο κόσμο και έπρεπε να είμαι comme il faut.. από μέσα μου όμως ίσως και λίγο φωναχτά μερικές φορές μου ξέφευγε καμιά τσιρίδα :)

Αλλά κι αυτός ο αθεόφοβος, πέταξε το μπλουζάκι και βούτηξε με το τζην.... χαμηλοκάβαλο. Φουλ βιου οι κοιλιακοί, καταστροφή. Αλλά η μεγαλύτερη καταστροφή ήρθε όταν τον πήρε ο Ψιν Ψιν και τον έκρυψε.. :(((

Πωπωω δεν υπάρχουν αυτά τα γαλλικά, τέλειος Έλληνας και τέλειος Γάλλος. Βγάζει σε πολύ μεγάλο βαθμό αυτό που περιγράφει ο Ζαμπούνης στο βιβλίο του ''Έλληνας Τζεντλμαν''. Άψογος.

Λοιπόν, δύσκολη η βραδιά απόψε και έχω να κάνω και ένα σωρό δουλειές, να ανεβάσω τα παπλώματα από το υπόγειο, να ετοιμάσω τα κρεββάτια και να φτιάξω και το γλυκό μια που αύριο έχω αφίξεις!!

Φιλάκια και τέλειο Σαββατοκύριακο να έχουμε!

Το τέλειο μωρό

Ξεφυλλίζοντας τη Vogue παιδί του Οκτωβρίου βρήκα την τέλεια μπέμπα. Και λέω καθαρά πως τη θέλω πάρα πολύ :)) Έτσι ακριβώς όπως είναι αυτή, χοντρούλα με αφρατένιες γάμπες και μπουτάκια, με μαγουλάκια ροδαλά και φουσκωτά, με μπλε τσαχπίνικα ματάκια και πάνω από όλα καραφλή. Τα μωρά στο μυαλό μου είναι άσπρα, χοντρούλια και καραφλά και αν ποτέ αποκτήσω δικό μου το θέλω έτσι. Οι προδιαγραφές από την πλευρά μου υπάρχουν όλες το μόνο που μου μένει είναι να βρω ανάλογο μπαμπά για να μη διακινδυνεύσω μωρό που θα μοιάζει με αχινό, δηλαδή μαλλούρα μαύρη και ασσυμάζευτη.

Έτσι να ανεβαίνουμε σιγά σιγά γιατί έρχεται όπου να ΄ναι και το Σαββατοκύριακο!!!!

Αυτά, και της αφιερώνω τη Ρόζα Ροζαλία :)

χωρίς τίτλο...

Σήμερα το πρωί όταν πήγα στο γραφείο και άνοιξα το outlook, βρήκα ένα μήνυμα από τον Παύλο, που έγραφε enjoy the song, see you... when I see you. Mylene Farmer και Moby, Crier la vie - Φώναξε τη ζωή! Η Mylene Farmer είναι η Madonna της Γαλλίας, μεγάλη ντίβα. Δεν τον είχα για φαν του είδους τον Παύλο, μου φαινόταν πιο ροκάς... αλλά τελικά παίζει σε πολλά decks ;)

All that we needed, was right
Les ombres ce soir nous menacent
Open to everything happy and sad
Seeing the good, meme si tout va si mal
Femmes au soleil quand la nuit nous accable
Oh, pour un jour croire aux dieux croire aux fables
Focus on everything better today
Crier la vie quand tout autour se tais

Ευχάριστη η έκπληξη, ο Παύλος ήταν ο manager μου στο τελευταίο μου project πριν φύγω από την Ελλάδα. Καλά είχαμε περάσει, καλό εργάκι. Εντάξει, είχαμε και μια μουρλέγκω που έκανε διάφορα παρανοϊκά αλλά τώρα τα θυμόμαστε και γελάμε. Το τραγούδι μου αρέσει πολύ, και ως ήχος και ως στίχος (χαα έκανα και ρίμα, το barolo φταίει σίγουρα)

Hold on to people they're slipping away
Hold on to this while it's slipping away
All that we needed, tonight
Are people who love us and life
Je sais les douleurs et les doutes
Oh, partir et ce qu'on redoute

Δες την καλή πλευρά της ζωής, ακόμα και όταν όλα πάνε στραβά, για μια μέρα μόνο πίστεψε στο Θεό, πίστεψε στα παραμύθια... τι έμαθα δουλεύοντας μαζί με τον Παύλο, να μιλάω λιγότερο όταν έχω νεύρα, να μου έχω περισσότερη εμπιστοσύνη γιατί νομίζω πως κι εκείνος με εμπιστευόταν, τουλάχιστον έτσι έδειχνε. Τελικά, 2 χρόνια μετά μπορώ με σιγουριά να πω πως ήταν μια πολύ καλή συνεργασία. Όχι μόνο γιατί το έργο πήγε καλά δεδομένων των συνθηκών αλλά κυρίως γιατί γνώρισα καλύτερα έναν άνθρωπο πολύ αξιόλογο και μπορώ και θέλω καμιά φορά να τον παίρνω τηλέφωνο να λέμε καμιά μαλακία και πολύ περισσότερο χαίρομαι να κάνω καμιά βόλτα από την εταιρία να τον βλέπω. Αυτό δεν είναι και το πιο σημαντικό? Πέρα και πάνω από όλα οι άνθρωποι, οι σχέσεις μεταξύ μας. Εξάλλου σ' εκείνη τη δουλειά χρωστάω τη φιλία μου με το Μάνθο και τη Ράνια (ο τζουτζούκος και η στρουμφίτα). Εκείνος, ο πολύ αγαπημένος μου κοντά μου εφτά χρόνια σε ότι ήθελα κι εκείνη... αχ εκείνη. Σ' εκείνη χρωστάω πάρα πολλά που τα σκέφτομαι τώρα και κλαίω. Μικρούλα μου δε θα μπορέσω ποτέ να σου δείξω πόσο σ' ευχαριστώ!!

Oh siiiii
Open to everything happy and sad
Seeing the good, meme si tout va si mal
Femmes au soleil quand la nuit nous accable
Oh, pour un jour croire au dieu croire aux fables
Focus on everything better today

Ναιιι, αφήσου στα χαρούμενα και τα θλιβερά. Ναιιιι δες τα καλά ακόμα και όταν όλα πάνε στραβά.

Ίσως έφυγα σε λάθος στιγμή, ίσως αν έμενα να έκανα ενδιαφέροντα πράγματα. Δεν θα το μάθω ποτέ... Αλλά αν έμενα δεν θα είχα κάνει αυτό που κάνω τώρα. Σωστό ή λάθος? Ο καιρός θα δείξει. Γιατί όπως λέει ένα άλλο πολύ πολύ αγαπημένο τραγούδι μην ακούς από τους φίλους παρηγοριές του ποδαριού άκου μονάχα το τικ τακ του ρολογιού.... ο χρόνος όλα τα γιατρεύει θα το δεις. Ο χρόνος όλα τα γιατρεύει κι αν νοιώθεις σήμερα κι εσύ πως έχεις μέσα σου στεγνώσει και κάει, το καμμένο χώμα βγάζει, έτσι και πέσει μια βροχή, τα ωραιότερα λουλούδια που 'χω δει.

Crier la vie quand tout autour se tais
Hold on to people they're slipping away
Hold on to this while it's slipping away so long

Φώναξε τη ζωή όταν όλα γύρω κρύβονται, κρατήσου από τους ανθρώπους, ξεγλιστρούν

Mais l'ombre...

Αλλά η σκιά... άσε τη σκιά μη την κοιτάς, η σκιά είναι απλά ένα σύννεφο που θα το πάρει το πρώτο αεράκι και θα το πάει μακριά, θα το διαλύσει :)

Βαρέθηκα εδώ, μεγάλο μειονέκτημα αυτό. Πρέπει να το δουλέψω. Δεν είναι απαραίτητα άσχημα εδώ. Πουθενά δεν ήταν άσχημα, εκτός από τη Vodafone. Αλλά όταν με χαλάει κάτι δεν το συζητάω, δεν το σκέφτομαι, φεύγω. Απλά. Πρέπει να σκεφτώ τα θετικά και τα αρνητικά. Να μείνω ή να φύγω? Άλλη κουβέντα για άλλο ποστάκι.

Στον PolPol γιατί μου το ενέπνευσε με το τραγουδάκι του!

Shop till you drop

αυτό έπαθα χθες. Καλά δεν ήταν μόνο τα ψώνια αλλά και οι 40 βουνοκορφές που διέσχισα για να βρω το χωριό. Το GPS δεν το ήξερε όπως αποδείχθηκε, στην αρχή νόμιζε πως ήξερε και με πήγε αλλού ντ' αλλού. Έκανα τρελλούς κύκλους για περίπου μισή ώρα μέχρι που πήρα στροφές. Ήξερα ότι βρίσκεται κοντά σε ένα κεφαλοχώρι της γερμανόφωνης Ελβετίας, οπότε λέω θα πάω εκεί και βλέπουμε. Φτάνω στο Aarau αλλά πάλι κανένα σημάδι για το Bally Areal ή το Fashion Fish. Καλά δεν θα έσκαγα κιόλας η Ζυρίχη είναι 20 χλμ μακριά και ξεκινάω για εκεί. Ώσπου ξαφνικά αρχίζουν να εμφανίζονται οι πολυπόθητες ταμπέλες, γιουπιιιι. Το Fashion Fish είναι ένα τεράστιο κτίριο που φιλοξενεί διάφορα καταστήματα. Aigner, Bernies (ελβετικά φιν φον καταστήμα ρούχων, που τα βρίσκει κανείς στο γερμανικό κομμάτι της χώρας μόνο), Navyboot, Schlossberg αυτά είναι τα περίφημα ελβετικά λευκά είδη πάρα πολύ καλής ποιότητας, οι παπλωματοθήκες δεν τσαλακώνουν στο πλύσιμο άρα δεν θέλουν σιδέρωμα, Diesel, Replay, La Martina, Polo Ralph Lauren, Missoni, Moschnino, Tommy Hilfiger, πολλά αθλητικά με ιδιαίτερη έμφαση αυτή την εποχή στα είδη σκι που δεν με ενδιαφέρει καθόλου όπως όλοι ξέρουμε πια. Από τη βόλτα στο Fashion Fish αποκόμισα μια παπλωμάτοθηκη και πετσετούλες, ένα γκρι τουιντ σακάκι ένα πουλοβεράκι για τον αδερφούλη μουγια τον άλλο μου αδερφούλη δεν βρήκα κάτι ή μάλλον δεν μπορούσα να αποφασίσω γιατί είναι λίγο δύσκολος και με τα χρώμματα και δεν του αρέσουν και τα μπλουζάκια τύπου πόλο με γιακαδάκια και τέτοια και είναι και δίδυμοι και σιχαίνομαι να φοράνε τα δίδυμα τα ίδια ρούχα οπότε θα του βρω κάτι άλλο, ίσως κανένα Abercrombie & Fitch που τα βρήκα σε ένα μαγαζί στη Λωζάνη! Βρήκα επίσης ένα καταπληκτικό Moschino ζακετάκι ροζ με διάφορα μπιχλιμπίδια κολλημένα πάνω αλλά ήταν XS και δεν έμπαινε εκεί ούτε το μικρό μου δαχτυλάκι :-(
Το Bally Outlet βρίσκεται κοντά στο Fashion Fish αλλά είναι εντελώς ξεχωριστό κτίριο. Έχει τα πάντα, παπούτσια ανδρικά και γυναικεία, ρούχα και τσάντες. Πήρα μόνο ένα ζευγάρι γόβες καφέ και τελικά μετάνοιωσα που δεν πήρα και μαύρες αλλά πάντα μπορώ να ξαναπάω ;-) Οι τιμές ειδικά στα παπούτσια είναι πάρα πολύ καλές αν σκεφτείς ότι παίρνεις Bally στην τιμή που θα πλήρωνες για αμφιβόλλου ποιότητας παπούτσια. Πήρα κι ένα παντελονάκι μαύρο από εκεί, εντάξει τα bally είναι λίγο κλασσικά αλλά για το γράφειο είναι μια χαρά. Φυσικά, ήταν αδιανόητο να είμαι δίπλα στη Ζυρίχη και να μη περάσω μια βόλτα. 'Ενα τεταρτάκι διαδρομή και τσουπ... στην λατρεμένη μου πόλη. Μια λιακάδα απολαυστική, ο κόσμος έκανε βόλτες στα μαγαζιά και στη λίμνη, πίναν καφεδάκια και κρασάκια έξω, absolutely glorious!! Στο Globus της Ζυρίχης είδα και το πρώτο Χριστουγεννιάτικο δέντρο στολισμένο, οι γερμανόφωνοι προφανώς δεν είναι και τόσο into the Halloween crap οπότε ετοιμάζονται για τα Χριστούγεννα!!!

Τα ψώνια όμως που χάρηκα περισσότερο από όλα αυτή την εβδομάδα τα έκανα στη Λωζάνη και δεν ήταν για μένα. Τα διάλεξα με πολύ αγάπη και φυσικά γούστο για το τζουτζούκο μου!! Λίγο η γιορτή του που πλησιάζει, λίγο που μου λείπει πολύ και δεν προλαβαίνω να τον δω όταν πηγαίνω με κάτι τέτοια χαίρομαι λιγάκι γιατί τον νοιώθω κοντά μου. Όμως του υποσχέθηκα αποκλειστικό Σαββατοκύριακο στην Αθήνα, δεν θα το πω σε κανέναν ότι πάω και θα το περάσω όλο μαζί του :))

το πουκάμισο με τον τέλειο γιακά και η λεπτομέρεια στη μανσέτα

η γραβάτα skinny και απλά από τις ωραιότερες που έχω δει και τα μανικετόκουμπα γιατί αν κάνεις κάτι το κάνεις όλο και σωστά!

με το καινούριο του μπλε κοστούμι θα είναι ένας κούκλος ;-)

Μια πολύ ευχάριστη έκπληξη

με περίμενε στον Παπασωτηρίου του Ελ. Βεν. Ανάμεσα στα εβδομαδιαία περιοδικά, τη Vogue Men που πήρα για να διαλέξουμε τα χειμωνιάτικα κοστούμια του τζουτζούκου βρήκα και ένα βιβλίο που το έχει γράψει ένας πολύ αγαπημένος μου καθηγητής. Πάτρα 1993-1995. Φροντιστήριο Δέσμες. Πρωτοδεσμήτισα και έκθεση μου έκανε ο καλύτερος φιλόλογος της περιφέρειας, ο κύριος Κώστας Λογαράς. Έσκισα στην Έκθεση στις πανελλήνιες πρέπει να πω!

Το δεύτερό του μυθιστόρημα 'Ερημιά στο βλέμμα τους' ήταν και έκπληξη και μεγάλη χαρά για μένα. Δεν το σκέφτηκα καθόλου, το πήρα από το ράφι και πήγα αμέσως στο ταμείο. Ξεκίνησα να το διαβάζω πριν ακόμα μπω στο αεροπλάνο.

Η ζωή μιας γυναίκας που ξενιτεύτηκε το 1964 στο Σικάγο. 40 χρόνια μετά, παραμονές των Ολυμπιακών Αγώνων επιστρέφει για λίγο στην Ελλάδα. Είναι τόσο άλλη η Ελλάδα που βρίσκει, η ίδια έχει 'εκκρεμότητες' που πρέπει να τακτοποιήσει. Συναντά Αλβανούς μετανάστες στην Ελλάδα, βίοι παράλληλοι - από τη μια μετανάστευση στην Αμερική του '60 και από την άλλη μετανάστευση στην Ελλάδα του 1990. Συναισθήματα, δυσκολίες, ελπίδες, προσδοκίες ίδια για όλους πάντα.

''Και οι φιλενάδες σου; Δεν υπάρχουνε γειτόνισσες να 'ρχονται να σου κάνουνε παρέα; Κάποια γυναίκα;''....

''Ουουυυ, έχω!'' απάντησε με αυθόρμητη ικανοποίηση η γριά γυναίκα. ''Έρχεται μια μεξικάνα φιλενάδα μου. Και πίνουμε καφέ μαζί. Μ'αυτήν κουβεντιάζω. Μιλάμε, μιλάμε, με τις ώρες''.

Κι αλλάζοντας τον τόνο της φωνής της: ''Η καθεμιά στη γλώσσα της'' ξεκαθάρισε τα πράγματα ''εκείνη στη δικιά της κι εγώ στα ελληνικά. Βλέπεις, δεν ξέρουμε τ' αμερικάνικα, κι η καθεμιά τα λέει όπως τα 'μαθε απ΄την πατρίδα της'' διευκρίνησε.

Ο Κώστας Λογαράς γεννήθηκε στην Πάτρα το 1950. Έχει γράψει ποίηση και πεζό. Από το 1997 συνεργάζεται ως επιφυλλιδογράφος με την εφημερίδα Τα Νέα. Έργα του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, τα γαλλικά και τα γερμανικά.

Ο Ιανός και οι εκδόσεις Μεταίχμιο παρουσιάζουν το βιβλίο την Τρίτη 21 Οκτωβρίου στις 18:00 στο καφέ του βιβλιοπωλείου. Θα ήθελα πάρα πολύ να μπορούσα να είμαι εκεί... μια άλλη φορά ίσως, στο επόμενο μυθιστόρημα.

Μια πολύ καλή παρουσιάση αυτού του βιβλίου θα βρείτε εδώ.

Το συνιστώ ανεπιφύλακτα και πρέπει να πω ότι με γοήτευσε ανάμεσα σε όλα τα άλλα η χρήση της ντοπιολαλιάς της ορεινής Πελοποννήσου!

Ντιρλί κοκό

είμαι. Το λέω καθαρά. Το πρωί που ήμουν ακόμα σόμπερ ξεκίνησα να γράφω για μη παρεμβατικούς τοκετούς και τέτοια. Τώρα που είμαι έτσι όπως είμαι δε μπορώ. Καθόλου.

Σήμερα είχα καλεσμένους. Πάλι, ναι. Αλλά αυτή τη φορά ήταν αυστηρά single boys. Δεσμευμένοι παντώς είδους έφαγαν πόρτα. Ένας Περουβιανός ο καρίνιο, ένας Βραζιλιάνος που δεν έχει νικ και ένας Ιταλός ο pirlaki. Ετοίμασα pollo alla cacciatora που το βρήκα στο blog του Τεντ Λέλεκα, σαλατούλα σπανάκι, ρόκα, πομοντορίνι από Σισίλια, και μανούρι με βινεγκρέτ σύκο, πατατούλες φούρνου αυτές του Δεσποινάριου και ρυζάκι. Η μόνη παραλαγή που έκανα στη συνταγή του Τεντ ήταν στα μανιτάρια, δεν έβαλα μόνο porcini αλλά και μορχελίτσες που τις λατρεύω. Είχα αγωνία για το pirlaki μια που είναι δύσκολος στο φαγητό. Φανταστείτε ότι στο εστιατόριο της δουλειάς που έχει κάθε μέρα 4 διαφορετικά φαγητά δεν τρώει τίποτα παρά μόνο φιλέτο αλογίσιο ψητό. Ε, ακόμα και αυτός έφαγε και έφαγε πολύ και του άρεσε ακόμα πιο πολύ. Πάρα πολύ χάρηκα και το λέω επίσης καθαρά. Το γλυκό ήταν brownies του Πέτρου Κωστόπουλου με παγωτό βανίλια και σως ζεστής σοκολάτας. Φωτογραφίες δεν έβγαλα, γιατί ευχαριστιόμουν τόσο πολύ το μαγείρεμα σήμερα που δεν σκέφτηκα καν να το αποθανατίσω. Την επόμενη φορά όμως θα το κάνω. Ήπιαμε ένα μπουκάλι σαμπάνια, το περισσότερο το ήπια εγώ, ένα μπουκάλι Barolo και ένα Juan Gil. And the winner is.... the Barolo φυσικά, το οποίο ήταν και προιόν καλής χρονιάς.

Κορυφαία στιγμή του γεύματος:

Pirlaki: Georgia, do you mind if I do.... scarpeta?

Georgia: Scarpeta? Was ist das? but I don't mind just go ahead do it....

Πέθαινα από την περιέργεια να δω τι είναι αυτή η σκαρπέτα..... ε λοιπόν η σκαρπέτα είναι στα ιταλικά η δική μας παπάρα :))

Θαλίτσα, σκαρπέτα αλά Σκαρπέτης.... μπουχαχα παπάρας, τίποτα δεν είναι τυχαίο στη μάταιη ετούτη ζωή :)))))

Πήρε το πιρλάκι ψωμάκι και βουτούσε στη σαλτσούλα του κοτόπουλου. Πως να ευχαριστηθείς αλλιώς το φαγάκι σου? Τελικά πρέπει να έφαγε μια φρατζόλα ψωμί, αλλά χαλάλι του τον αγαπάω πολύ είναι σαν το μικρό μου αδερφάκι. Μου λέει για τα ερωτικά του και μερικές φορές ξεφεύγει και μπαίνει σε juicy details που ειλικρινά δεν χρειάζεται να τις ξέρω, στη δουλειά με ρωτάει για ένα σωρό πράγματα που πάλι δεν μπορώ να ξέρω και όταν θέλει να του εγκρίνω τις αλλαγές που στέλνει στην παραγωγή μου μιλάει... ιταλικά!!

Το pirlaki είναι ο διάδοχος του stronzo, έτσι τον έλεγα στην αρχή. Μετά βαρέθηκα και του λέω πες μου πως να σε λέω δεν το θέλω άλλο το stronzo και μου απαντάει μπορείς να με λες pirla που σημαίνει επίσης βλάκας ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων.

Πάω στη Μύκονο το καλοκαίρι και συναντάω στο Pierro κάτι φίλους μου. Έρχεται ένας Ιταλός και μου λέει κάτι στα ιταλικά. Κοίτα του λέω το μόνο που μπορώ να καταλάβω αυτή τη στιγμή στα ιταλικά είναι... pirla!! Σκάει στα γέλια ο νέος φίλος και μου λέει eeee pirla is not italian, it's milanese!!!!!!!! Εκεί επιβεβαίωσα ότι η Ιταλία δεν είναι μια χώρα αλλά δύο, η βόρεια και η νότια. Εκτιμώ βαθιά τη βόρεια Ιταλία για τα κρασιά, το φαγητό και τους ανεπανάληπτους μόδιστρους αλλά στη νότια Ιταλία αναγνωρίζω την παραγωγή του θεικού Greco di Tufo και του Taurasi από τον Mastroberardino. Έχει έπελθει μια ρήξη στις σχέσεις μου με τη νότια Ιταλία αυτό τον καιρό και δεν θέλω να παραδεχτώ ότι κάνουν οτιδήποτε άλλο καλά.

Αυτά. Πάω να τελειώσω το barolo μου στη βεράντα και το καθιστώ υπεύθυνο για την κατάσταση στην οποία βρίσκομαι αυτή τη στιγμή μαζί με την ύπουλη γαλλίδα σαμπάνια.

Φιλάκιααα και καλή εβδομάδα!

Στη βεράντα σήμερα πίνουμε, στην υγειά του Διόνυσου που έμαθε στους θνητούς το κρασί :)

Σημείωση, εγώ δεν έφαγα από το κοτοπουλάκι μόνο δοκίμασα ελάχιστο για να σιγουρευτώ ότι αυτό που θα έτρωγαν οι καλεσμένοι μου είναι νόστιμο. Το δικό μου μενού είχε ψαράκι χθες γιατί είμαι σε φάση πειθαρχίας. Ήπια όμως τα κρασάκια μου το είπαμε αυτό :))

Στις μικρές στιγμές απόλαυσης που έρχονται...

Sauternes. Ένα μικρό χωριό νοτιοανατολικά του Bordeaux. Η φήμη του πάει πολλούς αιώνες πίσω. Γιατί φημίζεται? Μα γιατί άλλο... για τα εξαιρετικά γλυκά κρασιά του που είναι αποτέλεσμα της έντονης δράσης του μύκητα Botrytis Cirinea ή noble rot. Ο μύκητας αυτός προσβάλει τις ποικιλίες Sauvignon Blanc & Semillon ρουφάει όλο τους το νεράκι με αποτέλεσμα τα γευστικά χαρακτηριστικά τους να συμπυκνώνονται. Η συγκομιδή γίνεται στην κυριολεξία ρώγα ρώγα για να παραχθούν τα sauternes. Ο τρύγος προγραμματίζεται πολύ προσεκτικά, και γίνονται τουλάχιστον έξι 'tris' όπως αποκαλούν οι Γάλλοι την ρώγα ρώγα συγκομιδή για να πετύχουν το μάζεμα μόνο των προσβεβλημένων από το μύκητα ρωγών. Το γνωστότερο Sauternes είναι το Chateau d' Yquem. Κατετάγει πρώτο στην περίφημη κατανομή των κρασιών του Bordeaux το 1855. Η στρεμματική απόδοση είναι εξαιρετικά μικρή, ένα κλήμα παράγει ένα μόλις ποτήρι d' Yquem. Είναι το ακριβότερο λευκό κρασί που έχει πουληθεί ποτέ, το 1985 σε δημοπρασία και η τιμή του έφτασε τα 56,588 δολλάρια για ένα μπουκάλι του 1787. Τα σταφύλια πατιούνται τρεις φορές και μπαίνουν σε δρύινα βαρέλια να ωριμάσουν για 3.5 χρόνια. Παράγονται περίπου 65000 μπουκάλια κάθε χρονιά. Αυτό που εγώ βρήκα εντυπωσιακό διαβάζοντας για το Yquem είναι ότι 9 φορές κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα ολόκληρη η σοδειά βρέθηκε ακατάλληλη να φέρει το όνομα του Chateau και έτσι δεν υπήρξε παραγωγή! Η διάρκεια του Yquem είναι ένα από τα χαρακτηριστικά του, ένα μπουκάλι καλής χρονιάς θα αρχίσει να δείχνει τον πραγματικό του χαρακτήρα μετά από μια ή δυο δεκαετίες φύλαξης και σωστής φροντίδας. Αντέχει για παραπάνω από 100 χρόνια βελτιώνοντας συνεχώς τα επίπεδα της γεύσης του.
Το 1999 ο πασίγνωστος οίκος Louis Vuitton αγόρασε το 51% του Chateau από τον κόμη Alexandre de Lur-Saluces ο οποίος έδινε πολύ μεγάλη σημασία στην ποιότητα της παραγωγής και δεν δίσταζε να καταστρέψει ολόκληρη τη σοδειά εάν δεν έμενε ικανοποιημένος από τις δοκιμές τυχαίων δειγμάτων. Ο ίδιος έχει πει ότι αυτό το κρασί είναι ένα αίνιγμα της φύσης, οι εκπληκτικές αλχημείες αυτού του εξαιρετικού μύκητα που ευδοκιμεί μόνο στο Sauternes μεταμορφώνει τον άνθρακα σε θυσαυρό. Πάνω από όλα όμως το Yquem πρέπει να το μυρίσεις, να το γευτείς και να το εκτιμήσεις για να καταλάβεις τη μαγεία του. Μόνο έτσι θα μπορέσεις να κατανοήσεις τελικά ότι αυτό το κρασί είναι και θα παραμείνει ένα μυστήριο. Ο Frederic Dard παρομοιάζει την αίσθηση της δοκιμής του Yquem σαν τη σιωπή που ακολουθεί ένα κομμάτι του Mozart όταν ο ακροατής παραμένει συνεπαρμένος από τη μουσική. Οι Γάλλοι το αποκαλούν η ουρά του παγωνιού, όπως το παγώνι ξεδιπλώνει την πολύχρωμη ουρά του έτσι και το Yquem αποκαλύπτει τη μοναδική ομορφιά του στον ουρανίσκο.
Ένα μικρό μπουκαλάκι αυτού του μικρού θυσαυρού μου ανήκει.

Συμβουλεύτικα την Έυη μας που έχει στενές σχέσεις με έγκριτο connoisseur και παρήγγειλα σε μια γαλλική κάβα ένα μπουκάλι του 2001 που θεωρείται εξαιρετική χρονιά. Ήταν εξαιρετικά δύσκολο να το βρω, το περίμενα δυο βδομάδες. Το έχω εδώ μαζί μου και χαζέυω το υπέροχο χρυσό του χρώμα. Δεν θα το ανοίξω ακόμα, αλλά ούτε θα το κρατήσω ως επένδυση. Θα του φέρω τα καλύτερα ποτήρια να χυθεί μέσα τους το πλούσιο κορμάκι του και να αναδυθούν τα υπέροχα αρώματά του. Διότι όπως πολύ σωστά αναφέρεται στο υστερόγραφο του editorial του ΕΥ ΖΗΝ Σεπτέμβρίου, 'ευζωία σε σοδομισμένο περιβάλλον είναι σαν να πίνεις Chateau d' Yquem σε πλαστικό ποτήρι'. Ε μα jamais!! Θα το μοιραστώ με λίγους και πολύ εκλεκτούς φίλους. Ταιριάζει θεικά με fois gras αλλά και με οστρακοειδή. Δεν λέει όχι όμως στα έντονα τυριά όπως το roquefort ή τα γλυκά όπως μια νόστιμη τάρτα μήλου.

Το παραμύθι

There is a castle on a cloud

I like to go there in my sleep

Aren't any floors for me to sweep

Not in my castle on a cloud

There is a room that's full of toys

There are my hundred boys and girls

Nobody shouts or talks too loud

Not in my castle on a cloud

There is a lady all in white

Holds me and sings a lullaby

She's nice to see and she's soft to touch

She says: " Cosette, I love you very much."

I know a place where no one's lost

I know a place where no one cries

Crying at all is not allowed

Not in my castle on a cloud

'Les Miserables'

Ένας σχεδόν λευκός Οκτώβρης

Μας έφερε τα πάνω κάτω ο καιρός. Ενώ είχα σκοπό να κάνω ένα ποστάκι με τα πορτοκαλιά, κίτρινα και καφετιά χρώμματα του φθινοπώρου που είναι υπέροχα εδώ, τσουπ από τη μια στιγμή στην άλλη τα βουνά άσπρισαν. Τα δέντρα δεν έχουν προλάβει να ρίξουν τα φυλλαράκια τους, ορισμένα από τα αμπέλια ακόμα περιμένουν τον τρύγο και τα κλαράκια τους μόλις έχουν αρχίσει να στολίζονται με κίτρινα χρώμματα. Βιάστηκε το χιονάκι όμως φέτος. Αρχές Οκτώβρη και... με την πρώτη νιφάδα του χιονιού σκοτώθηκε το φθινοπωράκι! Ήρθε ο χειμώνας φουριόζος και απειλητικός και εγώ τώρα νομίζω πως σε λίγες μέρες είναι Χριστούγεννα, θέλω να στολίσω το καραβάκι μου και να γεμίσω το σπίτι λαμπιόνια. Έχω πρόχειρα όμως τα στολίδια που έφερα από το Σαλτσμπουργκ το καλοκαίρι και μπορεί και να μην κρατηθώ τελικά ;)
Σήμερα το πρωί τα χιονοσύννεφα ήταν πολύ χαμηλά, άπλωναν την πάχνη τους στις κορυφές των βουνών, σκέπαζαν με ολόλευκα πέπλα τα δέντρα και έστελναν βροχούλα σε εμάς εδώ κάτω.

Ετοιμάστηκα και έφυγα στη Γαλλία. Η κατάσταση απέναντι διέφερε μόνο ως προς την ηλιοφάνεια, είχαν περισσότερη απο 'κει. Οι δικές τους Άλπεις πιο ψηλές, πιο επιβλητικές και φυσικά με περισσότερο χιόνι. Αυτό που παρατηρούσα σήμερα στη διαδρομή είναι ότι είναι καλύτερα να είσαι στην δική μας πλευρά της λίμνης και να κοιτάζεις τους Γάλλους από το να είσαι στη δική τους πλευρά και να κοιτάζεις τους Ελβετούς. Η θέα είναι σαφώς καλύτερη που σημαίνει ότι η Γαλλία είναι ωραιότερη... νομίζω. Γύρω στις 4 που επέστρεψα τα πράγματα είχαν εξελιχθεί ως εξής:

Τα χιονοσύννεφα έφευγαν σιγά σιγά, ο ήλιος προσπαθούσε να μας ζεστάνει λιγάκι και το χιόνι ήταν σαφώς περισσότερο τώρα πάνω στα δέντρα και στους βράχους. Ενώ δυο βήματα πιο κάτω τα χρώμματα επιμένουν φθινοπωρινά!

Αργότερα, όταν ο ήλιος μας άφηνε για να πάει να συναντήσει την άλλη πλευρά της γης έπινα ένα ζεστό cappucino, μιλούσα με τον τζουτζούκο στο τηλέφωνο και από το παράθυρό μου έβλεπα...

Να αρχίσω να στέλνω λευκά φιλάκια? Πάντως αν συνεχίσει έτσι σε λίγες μέρες θα ανοίξουν όλα τα χιονοδρομικά... τρίβουν τα χέρια τους οι Ελβετοί και στις κόρες των ματιών τους έχει σχηματιστεί το δολλάριο :))

εε ρε απρές που έχω να κάνω φέτος

Το γραφείο μου

Πριν εφτά χρόνια και κάτι ξεκίνησα να δουλεύω για μια εταιρία πληροφοριακών συστημάτων μεγάλου τραπεζικού ομίλου στην Αθήνα. Εκεί ξεκίνησε η σχέση μου με το καλύτερο σύστημα διαχείρησης επιχειρησιακών πόρων της αγοράς, όχι παίζουμε! Μέσω αυτής της εταιρίας λοιπόν, εργάστηκα σε πολλές μεγάλες ελληνικές εταιρίες για την εφαρμογή του συστήματος. Στις αρχές που ήμουν και ψαρούκλα και προσπαθούσα να καταλάβω τι γίνεται σ'αυτό το μικρό σύμπαν που τότε μου φαινόταν τεράστιο περνούσα πολλές ώρες στη δουλειά. Οι χώροι που με φιλοξένησαν όλα αυτά τα χρόνια ήταν άλλοτε κανονικοί, άλλοτε χάλια και άλλοτε χλιδάτοι. Διότι είναι πολύ μεγάλη χλιδή να δουλεύεις στο πιο καινούριο κτίριο της Αθήνας στον έκτο όροφο με θέα Ακρόπολη και Λυκαβητό. Χάλια είναι να δουλεύουν 10 άτομα σε ένα δωματιάκι 9 τετραγωνικών χωρίς παράθυρα με θέα την πόρτα του ασανσέρ στην καλύτερη και στη χειρότερη περίπτωση τον κώλο της οθόνης του απέναντι συναδέλφου. Εφτά χρόνια μετά βρέθηκα εδώ, στις ελβετικές εξοχές και στη μεγαλύτερη βιομηχανία τροφίμων του κόσμου. Το γραφείο μου βρίσκεται στην ας πούμε βιομηχανική περιοχή του χωριού και όχι στο καραχλιδάτο κτίριο με τη φανταστική θέα στη λίμνη, με σκάλες στο σχήμα του DNA και με τον υπέροχο κήπο. Το δικό μας κτίριο είναι ένα παλιό εργοστάσιο παρασκευής σοκολάτας, αυτό είναι ίσως το μόνο στοιχείο της ιστορίας του που το κάνει κάπως γοητευτικό. Ο τρόπος διαρρύθμισης στηρίζεται στην κατά τη γνώμη μου χαζή αρχή του open plan. Όλα χύμα δηλαδή, φόρα παρτίδα. Μιλάς στο τηλέφωνο σε ακούν, χαζεύεις στο ιντερνετ σε βλέπουν, παραμετροποιείς οθόνες πάλι σε βλέπουν μια βλακεία δεν μπορείς να κάνεις τέλος πάντων. Τα παράθυρα είναι πολύ ψηλά άρα επαφή με τον έξω κόσμο δεν υπάρχει. Εκεί έχω φτιάξει το δικό μου μικρόκοσμο και τον χαζεύω όποτε θέλω να ξεφύγω από όλους.
Η θέα μου, φωτογραφίες της Ανάφης που μαζί με τη Μύκονο είναι η αγαπημένη μου και επειδή δεν μπορώ να πηγαίνω πια την έφερα μαζί μου, το import all plan οι πιο σημαντικές ημερομηνίες στη δουλειά. Ο καφές, το τηλέφωνο και η οθόνη μου πάρα πολύ σημαντικά εργαλεία και χωρίς αυτά δεν γίνεται απολύτως τίποτα.

Αριστερά, η κεντρική μονάδα του υπολογιστή μαζί με τους φίλους μου. Αυτούς τους έχω κληρονομήσει από έναν Άγγλο συνάδελφο που έφυγε και από έναν άλλο πάλι Άγγλο που μου φέρνει κατά καιρούς αυτά που έχουν διπλά τα παιδάκια του. Το ίδιο γινόταν και όταν πήγαινα σχολείο, αντάλλασα τα παιχνιδάκια από τα αυγά kinder με τον καθηγητή των μαθηματικών στο φροντιστήριο μια που η κόρη του, τεσσάρων τότε, έκανε συλλογή.

Δεξιά μου, πάντα δώδεκα μπουκαλάκια νερό και ο στόχος είναι να τελειώνουν σε 2 μέρες τουλάχιστον. Δεν αφήνω να μου τα παίρνουν γιατί χάνω το μέτρημα, και ο Jeroen που κάθεται δίπλα μου προσπαθεί να με μπερδεύει αφήνοντας και τα δικά του άδεια μπουκάλια μαζί με τα δικά μου. Το βράδυ μαζεύει όλα τα άδεια μπουκάλια η κυρία της καθαριότητας και τα πηγαίνει στους κάδους της ανακύκλωσης. Μπορώ κι εγώ να το κάνω αλλά βαριέμαι να ξεχωρίζω τα καπάκια από τα μπουκάλια...

Μπροστά μου τι άλλο.... η οθόνη που άλλοτε δείχνει εικόνες αναφορών κερδοφορίας, πωλήσεων, ισολογισμών, και άλλοτε ακαταλαβίστικες γραμμές κώδικα ή περίεργες οθόνες παραμετροποίησης. Το καλύτερο από όλα σε αυτή τη δουλειά είναι ότι πρέπει να καταλαβαίνω εκτός του τεχνικού μέρους και το business, δηλαδή να είμαι και καλή σύμβουλος αλλά και καλή λογίστρια, κοστολόγος, να ξέρω τι είναι business plan, budget και όλα τα σχετικά με την οικονομική διεύθυνση.

Στα ποδαράκια της οθόνης μου, ένα μικρό αλλά πολύ σημαντικό κουτάκι. Ένα σπιρτόκουτο από το αγαπημένο μου νησάκι, από το αγαπημένο μου εστιατόριο...

Και έτσι περνούν οι μέρες, με πενθήμερα σε αυτό το γραφείο, τόσα που γέμισαν δυο χρόνια πια... και ποιος ξέρει πόσα ακόμα. Λίγα ή πολλά? Δεν έχει σημασία αρκεί να περνούν καλά :)