με περίμενε στον Παπασωτηρίου του Ελ. Βεν. Ανάμεσα στα εβδομαδιαία περιοδικά, τη Vogue Men που πήρα για να διαλέξουμε τα χειμωνιάτικα κοστούμια του τζουτζούκου βρήκα και ένα βιβλίο που το έχει γράψει ένας πολύ αγαπημένος μου καθηγητής. Πάτρα 1993-1995. Φροντιστήριο Δέσμες. Πρωτοδεσμήτισα και έκθεση μου έκανε ο καλύτερος φιλόλογος της περιφέρειας, ο κύριος Κώστας Λογαράς. Έσκισα στην Έκθεση στις πανελλήνιες πρέπει να πω!
Το δεύτερό του μυθιστόρημα 'Ερημιά στο βλέμμα τους' ήταν και έκπληξη και μεγάλη χαρά για μένα. Δεν το σκέφτηκα καθόλου, το πήρα από το ράφι και πήγα αμέσως στο ταμείο. Ξεκίνησα να το διαβάζω πριν ακόμα μπω στο αεροπλάνο.
Η ζωή μιας γυναίκας που ξενιτεύτηκε το 1964 στο Σικάγο. 40 χρόνια μετά, παραμονές των Ολυμπιακών Αγώνων επιστρέφει για λίγο στην Ελλάδα. Είναι τόσο άλλη η Ελλάδα που βρίσκει, η ίδια έχει 'εκκρεμότητες' που πρέπει να τακτοποιήσει. Συναντά Αλβανούς μετανάστες στην Ελλάδα, βίοι παράλληλοι - από τη μια μετανάστευση στην Αμερική του '60 και από την άλλη μετανάστευση στην Ελλάδα του 1990. Συναισθήματα, δυσκολίες, ελπίδες, προσδοκίες ίδια για όλους πάντα.
''Και οι φιλενάδες σου; Δεν υπάρχουνε γειτόνισσες να 'ρχονται να σου κάνουνε παρέα; Κάποια γυναίκα;''....
''Ουουυυ, έχω!'' απάντησε με αυθόρμητη ικανοποίηση η γριά γυναίκα. ''Έρχεται μια μεξικάνα φιλενάδα μου. Και πίνουμε καφέ μαζί. Μ'αυτήν κουβεντιάζω. Μιλάμε, μιλάμε, με τις ώρες''.
Κι αλλάζοντας τον τόνο της φωνής της: ''Η καθεμιά στη γλώσσα της'' ξεκαθάρισε τα πράγματα ''εκείνη στη δικιά της κι εγώ στα ελληνικά. Βλέπεις, δεν ξέρουμε τ' αμερικάνικα, κι η καθεμιά τα λέει όπως τα 'μαθε απ΄την πατρίδα της'' διευκρίνησε.
Ο Κώστας Λογαράς γεννήθηκε στην Πάτρα το 1950. Έχει γράψει ποίηση και πεζό. Από το 1997 συνεργάζεται ως επιφυλλιδογράφος με την εφημερίδα Τα Νέα. Έργα του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, τα γαλλικά και τα γερμανικά.
Ο Ιανός και οι εκδόσεις Μεταίχμιο παρουσιάζουν το βιβλίο την Τρίτη 21 Οκτωβρίου στις 18:00 στο καφέ του βιβλιοπωλείου. Θα ήθελα πάρα πολύ να μπορούσα να είμαι εκεί... μια άλλη φορά ίσως, στο επόμενο μυθιστόρημα.
Μια πολύ καλή παρουσιάση αυτού του βιβλίου θα βρείτε εδώ.
Το συνιστώ ανεπιφύλακτα και πρέπει να πω ότι με γοήτευσε ανάμεσα σε όλα τα άλλα η χρήση της ντοπιολαλιάς της ορεινής Πελοποννήσου!
12 σχόλια:
Α! Μελισσούλα είσαι ευλογημένη πούχες τέτοιους φιλολόγους στο φροντιστήριο. Γι αυτό έγινες ειλικρινής φίλη της λογοτεχνίας, γιατί ποτίστηκες με αληθινή αγάπη για τις λέξεις και τα γράμματα.
Κι εγώ ευλογήθηκα να μάθω λογοτεχνία απο ποιητές και μυθιστοριογράφους στο Γυμνάσιο Θηλέων Λευκάδας. Είναι η πνευματική μου προίκα και γι αυτό τους θυμάμαι με μια αγάπη μεγαλύτερη κι απο τη νοσταλγία.
Μπράβο που έδιωξες τους βαϊρους και άρχισες να ποστάρεις πάλι.
Φιλάκια καλημέρας
Ιουαστινάκι στ' αλήθεια ευλογία να να διδάσκεσαι από ανθρώπους που πρώτα εκείνοι αγαπούν τη γλώσσα και ξέρουν να τη χειρίζονται σωστά. Και δεν είναι μόνο ο κύριος Λογαράς αλλά και η κυρία Γκέλη Λαγού η φιλόλογός μου στο Λύκειο, μια κούκλα που ήταν πολύ κοντά μας και δεν έμενε στα στενά όρια του μαθήματος. Αυτή με μύησε στον Ελύτη, με έκανε να τον λατρέψω, αυτή με πήγε στο Πόρτο Ρίο που περνούσε τα καλοκαίρια του με την Ιουλίτα και τον συνάντησα και αυτό είναι η μεγαλύτερη ευλογία. Είμαι πολύ τυχερή που βρέθηκαν αυτοί οι άνθρωποι στο δρόμο μου γιατί είχαν κάτι να δώσουν. Ναι, γι' αυτό έγινα ειλικρινής φίλη της λογοτεχνίας, γι' αυτό εκτιμώ αυτούς που χρησιμοποιούν τη γλώσσα σωστά και σιχαίνομαι αυτούς που την κατακρεουργούν. Γι'αυτό εκτιμώ την καλή λογοτεχνία και σιχαίνομαι τα βιβλία της αρπαχτής, αυτά που προσπαθούν να απενοχοποιήσουν δίνοντάς τους τον τίτλο βιβλίο για την παραλία... γιατί στην παραλία τι παθαίνει ο κόσμος δηλαδή μαλάκινση? Άσε που αν θέλω κάτι εύκολο για την παραλία υπάρχει πάντα η Vogue που έχει και ένα κύρος στο είδος της.
Πολλά είπα μου φαίνεται..πήρα φόρα.
φιλάκια πολλά και είμαι πολύ τυχερή και περήφανη που ξέρω και εσένα :)
Μου άρεσε πολύ το κομμάτι που παρέθεσες. Είναι πολύ όμορφες αυτές οι εκπλήξεις, σε γυρίζουν άλλωστε πίσω στα μαθητικά ανέμελα χρόνια!
Στη Πάτρα ...αλήτευες?
Καλημέρα!!!!
Θα το πάρω σήμερα κι όλας, μετά τον Βαγγέλη... (Και την Vogue)...:-) Φιλάκια!!!!
Στην Πάτρα Μαρκονάκι αλήτευα από τα 12 και μετά. Μέχρι τότε μεγαλουργούσα στην ένδοξη Βάρδα, ένδοξη γιατί πέρασες και εσύ από εκεί, χα!
Καλημέρα
Να το πάρεις Ευάκι θα σου αρέσει πιστεύω!
φιλάκια
Πραγματικα το κομματι αυτο που παρεθεσες ειναι πολυ χαρακτηριστικο. Ας αναφερω κι εγω με υπερηφανια τα ονοματα Παυλος Ξιφαρας και Αιμιλια Κονιδαρη που υπηρξαν και οι δυο φιλολογοι μου και πολυγραφωτατοι. Ξερεις οι ανθρωποι οι καλλιεργημενοι, οχι οι κουλτουριαρηδες, εχουν μια ηρεμια οταν διδασκουν και παρασυρουν τα μικρα ακομα παιδια σε κοσμους πλουσιους που δεν χανονται ποτε! Σου στελνω φιλια και εθχες για καλο Σαββατοκυριακο.
το κομμάτι που παρέθεσα Δεσποινάριον είναι αυτό που υπάρχει στο οπισθόφυλλο, και αποφάσισα να βάλω αυτό γιατί είναι όντως πολύ χαρακτηριστικό. Δυο γυναίκες με μόνο σημείο επαφής τον τόπο της ξενιτιάς τους, είναι φιλενάδες, τα λένε..
για την κυρία Αιμιλία είχες πει στο ποστ παρλε βου φρανσέ στο διαμερισματάκι και ήταν τότε που σου έστειλα μεηλ για πρώτη φορά :))
φιλάκιαα
Θα το βαλω κι αυτο στην λιστα με τα υπ οψιν που πρεπει να αγορασω.
Ωραια που ειναι να θυμαται κανεις τους δασκαλους του!!!
σε φιλω μελισσουλι
Θα το ξεπετάξω(μέσα σε μια βραδυά γιατί μετά χάνω το ενδιαφέρον μου).
Πάτρα,Πελοπόννησος,Αγγλία,Αθήνα,Ελβετία...Κοσμογυριστρούλα μου εσύ...Εμ!Δίδυμος δεν είσαι;
Φαραωνάκι μου το καλύτερο σε αυτή την περίπτωση είναι ότι ο δικός μου δάσκαλος μου δίνει ακόμα γνώση και θα τον θυμάμαι και αυτόν και μερικούς άλλους πάντα με αγάπη!
Σε φιλώ
Βαλισιάκι ξέρεις που έχω καταλήξει μετά από τόσο στριφογύρισμα? ότι η ωραιότερη χώρα να ζεις είναι η Ελλάδα :)
φιλάκια πολλά
Δημοσίευση σχολίου