mad days, mad nights, mad men

γύρισαν τα αγόρια επιτέλους! είχαν λίγο πήξιμο βέβαια μέχρι να τακτοποιήσουν τα mail τους αλλά είναι ωραία to have them back. το πιο αγαπημένο μου αγόρι όμως έρχεται την Τετάρτη, παντρεμένο και ανανεωμένο! τον περιμένω πως και πως, μου έχει λείψει τρομερά γιατί στο τηλέφωνο μια φορά του μίλησα και αυτό μετά από διάφορες ασυνεννόητες κουβέντες με τη βραζιλιάνα γιαγιά του :)

είδα φωτογραφίες από το γάμο και ήταν ένας κούκλος και στο πάρτυ ήταν ένας μεθυσμένος κούκλος πολύ χάρηκα που το ευχαριστήθηκε και πέρασαν όλοι τέλεια και φυσικά στεναχωρέθηκα που εγώ δεν ήμουν εκεί αλλά τώρα δεν αλλάζει αυτό οπότε δεν το συζητάμε άλλο. όταν με δει θα μου πει σίγουρα, you're my bitch you should have been there!

χθες βράδυ σταμάτησε ξαφνικά να δουλεύει ο ρούτερ. φρίκη. προκειμένου να γλιτώσω τις μεγάλες συζητήσεις με τους τεχνικούς του παρόχου μου και να αρχίσουμε τις γαλλικούρες για συνδέσεις, καλώδια, ασύρματα και τα λοιπά αποφάσισα να αγοράσω ένα άλλο ρούτερ και να το εγκαταστήσω μόνη μου. φίλη, σε σκεφτόμουν όλη την ώρα :)

το εγκατέστησα και τώρα δουλεύουν όλα μια χαρά, κάποια στιγμή σταμάτησε να δουλεύει και το τηλέφωνο γιατί όλα αυτά είναι κάπως περίεργα συνδεδεμένα μεταξύ τους αλλά το διόρθωσα! έτσι, δεν τους έχω ανάγκη όλους αυτούς τους άχρηστους που θα με παίδευαν με συμβουλές του τύπου δεν φταίμε εμείς πάρε τη siemens (αυτή είναι η μάρκα του παλιού ρούτερ) και εγώ θα τους απαντούσα, μα δεν ξέρετε ότι δεν μιλάμε σε μια ελληνίδα για τη siemens?

επιτέλους ξεκίνησε η τέταρτη σεζόν της αμερικάνικης σειράς mad men. τη λατρεύω. θεωρώ, πως είναι η πιο stylish σειρά που έχει ποτέ γίνει. απόψε, I madmen myself...

ξανθιά by the pool με χρωμματιστό κοκτέηλ αλλά και καστανή σε μπαρ ραντεβού με τον θεό και σουπερ γκόμενο αλλά βαθιά μαλάκα Ντον.

και ακόμα έχουμε καιρό, θα με φτιάξω σε πολλές ακόμα βερσιόν. το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορώ να φτιάξω και τον συνοδό μου κάθε φορά και έτσι αν επιλέγω βραδιές με παρέα θα πρέπει να αρκεστώ στον Ντον. εννοείται, πως πέρα από τα παιχνίδια πρέπει να βρω από που θα την κατεβάζω γιατί δεν θα περιμένω φυσικά να βγει σε dvd, δεν είμαι τόσο υπομονετικός τύπος.

με αυτό το outfit θα μπορούσα να με στείλω και για πικ νικ, αλλά προτίμησα την πισίνα! τυχαίο; δε νομίζω!

το Σαββατοκύριακο που πέρασε ήταν πολύ ωραίο. το Σάββατο το πέρασα σχεδόν όλο στη Γενεύη, το μεσημέρι έκανα κάτι λίγα ψώνια στον μαξ άζρια και το βράδυ φάγαμε συγκλονιστικά και περάσαμε τέλεια με το Βαγγέλη και την Aurora του στο le floris. το απόγευμα που πίναμε καφέδες, σαμπάνιες και χυμούς συζητήσαμε την αλλαγή που θέλω να κάνω στο μαλλί και όχι απλά συμφώνησε αλλά ήξερε τι θέλω να κάνω πριν καν το πω! αν αυτό δεν είναι ο ορισμός του τέλειου κομμωτή τότε τι άλλο μπορεί να είναι!

την Κυριακή ξύπνησα αργά, λίγο πριν με πάρει τηλέφωνο η μπουμπού από τη Μυτιλήνη. ήπια τον καφέ μου στη δροσερή πια βεράντα μου και αργά το μεσημέρι πήγα μια βόλτα ως το τέννις κλαμπ.

έχω πάνω από ένα μήνα να πάω στην Ελλάδα και έχω αρχίσει να φρικάρω. αλλά έτσι όπως είναι τα πρόγραμματά μου δεν προβλέπεται να το σκάσω πριν την προγραμματισμένη από καιρό ημερομηνία. ουφ, ανασούλες! να χαλαρώνουμε!

επίσης, το ότι ο προγραμματισμός των επόμενων σχεδίων μου εξαρτάται από άλλους που δεν μπορούν να αποφασίσουν πως, τι και αν μου τη δίνει απίστευτα. αλλά δε μπορώ να μιλήσω... είναι λεπτή η θέση μου, καταλαβαίνεις!

11 το βράδυ στη βεράντα

πάτα το play και μετά διάβασε ;-) πρέπει να έχουμε την ίδια όσο γίνεται ατμόσφαιρα!

Στο πάρκινγκ απέναντι από το σπίτι είναι παρκαρισμένη μια bmw ολοκαίνουρια. Γυαλιστερή και όμορφη. Δίπλα ακριβώς ένα άλλο που δεν βλέπω καλά τι μάρκα είναι. Βλέπω όμως πολύ καλά έναν παππού που μάλλον έχει πεθάνει αλλά δεν του το έχουν πει ακόμα, μπαίνει στο απροσδιορίστου μάρκας αυτοκίνητο και κάνει όπισθεν. Παίρνει αμπάριζα τη δεξιά πλευρά της bmw και την κάνει ολοκαίνουρια. Δεν έχει πάρει είδηση τι έχει συμβεί και συνεχίζει ακάθεκτος προς την έξοδο. Αλλόφρων τρέχει πίσω του ο ιδιοκτήτης του όχι και τόσο τριζάτου πια αυτοκινήτου. Ουρλιάζει αλλά ο παππούς... σε άλλο γαλαξία. Τον κατεβάζει από το αυτοκίνητο και του δείχνει τι έκανε. Έτσι σήμερα καταλάβα γιατί οι ασφαλιστικές σε αυτή τη χώρα επιμένουν για την ασφάλεια πάρκινγκ.

Η Vogue λέει ότι τα μαλλιά φέτος είναι high and mighty... αν δεν το πει ο Βαγγέλης εγώ δεν κάνω τίποτα. Από την άλλη, τα κόκκινα παλτό που έρχονται θα τα τιμήσω γιατί μου αρέσουν πάρα πολύ!

10 το βράδυ στη βεράντα, Πέμπτη. Βρέχει σχεδόν όλη μέρα. Έχει και μια συννεφίλα που δεν ξέρω πως θα φύγει αυτό το πράγμα πάνω από το κεφάλι μας. Ούτε αστέρια ούτε φεγγάρι απόψε. Αύριο μάλλον θα συνεχίσει στο ίδιο τέμπο αλλά από το Σάββατο καλοκαίρι ξανά!

Ο Μαρκόνι παίζει μουσικές και ακούω μόνο εγώ προς το παρόν γιατί το βράδυ έχουμε ραντεβού :)

Παρασκευή επιτέλους! Η συναυλία του Prince ακυρώθηκε οριστικά οπότε έχω ένα βράδυ ελεύθερο και απρογραμμάτιστο, κάτι θα κάνω δεν είναι θέμα.

Ερχόμενη προς το σπίτι σταμάτησα στο super market της γειτονιάς μου να πάρω buttermilk γιατί αποφάσισα μια που δρόσισε να ψήσω red velvet cupcakes. Πάρκαρα το μικρό μου κόκκινο super car με μια και μόνη κίνηση και εντελώς αυθόρμητα μονολόγησα φωναχτά, μα πόσο οδηγάρα είσαι ξέρεις;

Στη βεράντα αυτή την ώρα μου αρέσει πολύ. Πίνω ζεστό καπουτσίνο και το απολαμβάνω τρελά. Φυσικά το ιδανικό θα ήταν... το γνωστό, ξέρεις! Mη ξαναβάλω τη φωτογραφία που έχει παίξει στο ποστ live your myth! Αλλά θα γίνει κι αυτό ξανά και ξανά και ξανά.

Έβρεχε σήμερα όλη μέρα και έβρεχε πολύ δρόσισε κιόλας λίγο και πήραμε ανάσα. Σκέφτηκα λοιπόν πως αν δεν είχα σχέδια ήδη κανονισμένα για αύριο θα ήταν πολύ ωραία ιδέα μια βόλτα στο Oberwald να περπατήσω κάτω από τον παγετώνα του Ροδανού, μιλάμε για μοναδική εμπειρία. Αυτό πρέπει να το κάνω πριν πιάσει χειμώνας βαρύς.

Ο ποδοσφαιριστής και personnal trainer μου πάει διακοπές για δυο εβδομάδες και αυτό σημαίνει πως δεν έχει πολύ πρωινά ξυπνήματα για το powerplate session!!!

Στη δουλειά είμαι ahead of schedule πάλι και χωρίς πολύ κόπο ομολογώ. Αυτό είναι μεν καλό γιατί αποδίδω εξαιρετικά αλλά είναι και κακό γιατί κάτι θα βρουν να με χώσουν.

Εν τω μεταξύ, το αποψινό βράδυ μπαίνει σε πρόγραμμα και θα είναι πολύ ωραίο, το ξέρω. Αλλά έχω λίγο χρόνο για ένα ποτηράκι κρασί λευκό που θα συνοδεύεται από το εξαιρετικό προσούτο ντι πάρμα που βρήκα στη σαλουμερία του εξωτικού Βεβέ!

Λίγη ώρα μετά, τα red velvet έγιναν ένα απραγματοποίητο σχέδιο, έσπασα το ποτήρι με το κρασί και χύθηκε στο μακ μπουκ αλλά δεν φαίνεται να έχει πάθει τίποτα, θα βάλω κάτι μαύρο και dramatic μαζί με το narcisco rodriguez άρωμά μου και θα βγω! How do I like that? A lot!

Η Παρασκευή, ο Λουμπουτέν και άλλα του Σαββατοκύριακου

Παρασκευή μεσημέρι στο γραφείο με όλα τα παράθυρα ανοιχτά. Είμαστε ψιλοχαλαροί και συζητάω με ένα συνάδελφο τα σχέδια για το Σαββατοκύριακο. Απόψε, μου λέει, έχουμε κάνει κράτηση στην βεράντα της Νεστλέ στο τζαζ αλλά δεν σου λέω να έρθεις γιατί όσες φορές σου έχω πει δεν έχεις έρθει τελικά. Αυτό μεταξύ σοβαρού και αστείου και παραδέχομαι πως είναι η καθαρή αλήθεια. Έχω τους λόγους μου που δεν βγαίνω με τη συγκεκριμένη παρέα και γι' αυτό με λένε ψώνιο και ακατάδεχτη. Ακριβώς γι' αυτό λοιπόν αποφάσισα σε μια οξεία κρίση καλοσύνης να του πω ότι εντάξει αυτή τη φορά θα πήγαινα να τους βρω. Μετά τη δουλειά πήγα ως τη Λωζάνη να πάρω τα σανδαλάκια μου που είχαν φτάσει από το St Moritz και με περίμεναν, γύρισα σπίτι ετοιμάστηκα και έφυγα να τους συναντήσω. Κραυγές ενθουσιασμού αναστάτωσαν τη ριβιέρα μόλις εμφανίστηκα, κάθισα και παρήγγειλα μια βότκα με λάιμ.

Ο τρομερός γιατρός να πάρει το υπογλώσσιό του παρακαλώ.

Τα υπόλοιπα κορίτσια της παρέας δεν είχαν φτάσει ακόμα και έτσι βρισκόμουν σε ένα τραπέζι με 6 άσχημα αγόρια που σχολίαζαν του κώλους και τα βυζιά των κοριτσιών που περνούσαν. Η πίεση μου ανέβαινε δραματικά. Αργότερα, όταν τσακώνονταν ποιανού ήταν η σειρά να πληρώσει τις 6 μπύρες τους είχε δράσει η βοτκίτσα και είχε εμφανιστεί και ένας ωραίος που τον χάζευα. Μετά από λίγο ήρθαν και τα κορίτσια. Αγκαλιές, φιλιά, ααα τι κάνεις Τζώρτζια και δεν σε έχουμε δει καθόλου... έλα μου ντε;;;; γιατί άραγεΣ; Από εκείνη τη στιγμή βρισκόμουν ανάμεσα σε 6 άσχημα αγόρια και 6 κακόγουστα κορίτσια με τα οποία δεν είχα τίποτε απολύτως να συζητήσω. Με πολύ κόπο προσπαθούσα να κάνω μια υποτυπώδη συζήτηση και να μην κάθομαι απλά να τους κοιτάζω με αηδία. Μια από αυτές, που κάνει απίθανα σχόλια όταν βλέπει ακριβές τσάντες, του τύπου ''ξέρεις... έχω ακούσει ότι ακόμα και στην ίδια τη μπουτικ της Λουι Βιττόν πουλάνε μαϊμούδες'', κρατούσε μια μαϊμού γκούτσι που όταν την ακούμπησε στην καρέκλα δίπλα μου φοβήθηκα ότι θα βγει το ζωντανό και θα με δαγκώσει. Ευτυχώς, μου είχε κόψει και κρατούσα μια τσάντα ακριβή μεν αλλά αν δεν ξέρεις δεν καταλαβαίνεις τι μάρκα είναι και έτσι γλύτωσα το σχόλιο και φυσικά γλύτωσε κι εκείνη την απάντηση που θα την έστελνε για κατάδυση one way στα κρύα νερά της λίμνης.

Το βράδυ της Παρασκευής με έπεισα ότι ούτε ψώνιο είμαι ούτε ακατάδεχτη, αυτοί είναι ζώα και απολίτιστοι και κακόγουστοι και δεν θέλω να έχω μαζί τους καμιά σχέση πέρα από τα τυπικά του γραφείου και πολύ καλά έκανα που δεν εμφανιζόμουν ποτέ στις δικές τους εξόδους. Αναρωτιόμουν όλο το βράδυ γιατί ήμουν εκεί αφού έχω αποφασίσει ότι θα κάνω μόνο όσα γουστάρω απολύτως. Δεν το σκέφτηκα παραπάνω, σηκώθηκα κι έφυγα. Γύρισα στο σπιτάκι μου, έκανα ένα ντους να ξεβρωμιστώ και κάθισα στη βεράντα μου με νεράκι voss με μπουρμπουλήθρες και άκουγα ωραίες μουσικούλες.

Σάββατο πρωί, φρέντο εσρπέσσο στη βεράντα, πρωινό. Μια βόλτα στο Vevey για να αγοράσω το καινούριο epilator της Braun. Μετά Λωζάνη, καφές κρύος σαφώς κατώτερος από τον δικό μου, μια αναπάντεχη συνάντηση και το μεσημέρι Γενεύη. Εκεί, πήγα με ένα και μόνο σκοπό. Να πάρω ένα ζευγάρι peep toes από τον Louboutin. Χειρότερο service σε μαγαζί αυτού του επιπέδου δεν μου έχει ξανασυμβεί. Συγχίστηκα και έφυγα. Θα τα πάρω στο Λονδίνο, α μα πια ή ακόμα και στο Παρίσι. Αλλά βέβαια, έγραψα ένα mail στην εξυπηρέτηση πελατών και τους εξήγησα ακριβώς τι συνέβει, είπα και τη γνώμη μου και εντάξει μπόρει να με γράψουν στα @@ρια τους αλλά δε μπορούσα και να μη πω τίποτα!

Πήγα με τη φίλη μου για καφεδάκι στο four seasons. Καθίσαμε έξω, μου έφεραν ένα καταπληκτικό μυρωδάτο μακιάτο το σωστό το ιταλικό σούπερ! Δίπλα μας καταβρόχθιζαν club sandwich, γλυκά και χυμούς κάτι Αραβίδες που της μιας της φαινόταν λίγο το μαλλί από το πλάι και αναρωτιόμουν αν αυτό επιτρέπεται. Αυτοί είναι όλοι αγενείς, βρωμιάρηδες, στα μαγαζιά δεν σέβονται το ότι μπορεί εσύ να περιμένεις πριν από αυτούς αλλά σου παίρνουν τη σειρά με ύφος. Φυσικά, αυτό το σενάριο δεν παίζει όταν απειλείται η δική μου σειρά αλλά το έχω δει να γίνεται. Μιλάνε πολύ απότομα στους σερβιτόρους και γενικά σε όσους δεν θεωρούν του επιπέδου τους και όταν φεύγουν από κάπου οι σερβιτόροι γελάνε και κουτσομπολεύουν. Όταν πηγαίνω στη Γενεύη που κυκλοφορούν σε αφθονιά αυτές οι φυλές λέω αμάν Παναγία μου να έρθει ο χειμώνας να ξεκουμπιστούν επιτέλους.

Σήμερα το πήγα πολύ χαλαρά, μέχρι που κοιμήθηκα για μεσημέρι και το απόγευμα στο beau rivage με ωραία παρέα χαζεύαμε έναν αραβο-μεσανατολικό-κάτι τέτοιο πάντως γάμο με τρομερά κακοντυμένες κυρίες αλλά ιδανικές για χάζι.

Ελπίζω, να με περιμένει μια βδομάδα cruising η τελευταία χωρίς τα αγόρια μου στο γραφείο επιτέλους :)

live your myth... wherever you like

σήμερα ξύπνησα το πρωί στις 6.30. από τη ζέστη όχι από προκομάρα! ετοιμάστηκα και έφυγα για το γραφείο. πριν όμως, πέρασα από το ταχυδρομείο να στείλω το δώρο της μανούλας μου που είχε γενέθλια χθες.

αύριο έχω καλεσμένους. την Αννούλα, το Μαρίνο και τον Haig. θα φάμε εδώ και μετά θα πάμε στο jazz. ετοίμασα πέστο με βασιλικό από τη γλάστρα μου! θα πιούμε whispering angel ταιριάζει δεν ταιριάζει, αν και νομίζω πως ταιριάζει! χάρηκα τόσο πολύ που επιτέλους το έφεραν στο globus. τέρμα τα μπουκάλια ταξιδιώτες στη βαλίτσα μου!

η ζέστη είναι μερικές φορές κουραστική, αλλά μου αρέσει τόσο πολύ! η ελβετική ριβιέρα είναι μαγευτική το καλοκαίρι με ωραίο καιρό. αυτή την ώρα τα φώτα του Montreux και του jazz κάνουν αντανακλάσεις στα νερά της λίμνης. προσπαθώ να τραβήξω μια φωτογραφία όσο πιο ρεαλιστική γίνεται να σας τα δείξω. δοκιμάζω διάφορες ρυθμίσεις. ας πούμε πως ψιλοπέτυχε. η Κατερίνα που ήταν εδώ πριν 2 Σαββατοκύριακα μου είπε ότι οι φωτογραφίες αδικούν την πραγματικότητα. δεν το φανταζόταν τόσο όμορφο!

live your myth wherever you like, εγώ επιλέγω να τον ζήσω στο ομορφότερο νησί του κόσμου. και δεν το αλλάζω για χίλιες ριβιέρες!

See you... when I see you ;-)

τραγούδια από τα 2 έως forever

Από τα μικρά μου χρόνια φάνηκε ότι οι προτιμήσεις μου στη μουσική κινούνταν στο ελαφρο-ποπ-ντίσκο ρεπερτόριο. Αργότερα, όταν μεγάλωσα και τώρα ακόμα αρνούμαι να ακούσω τραγούδια που μου ρίχνουν τη διάθεση, που με κάνουν να στεναχωριέμαι. Δεν μπορώ και δε βλέπω και το λόγο που πρέπει να το κάνω. 

Αλλά ας το πάρω από την αρχή. Η μαμά μού λέει πως όταν ήμουν 1 με 2 χρονών περίπου λάτρευα τη Ραφαέλα Καρά και ειδικά το A far l' amore comincia tu. Όταν έκανα νούμερα και δεν ήθελα να φάω το φαγητό μου φώναζε ένα κοριτσάκι από τη γειτονιά, τη Φωτεινή, και μου τραγουδούσε το συγκεκριμένο τραγούδι και έτσι όπως εκστασιαζόμουν έτρωγα και τις κρέμες μου. Ακόμα το λατρεύω, τώρα πια έχω μελετήσει όλες τις κινήσεις που κάνει στο βίντεο κλιπ και έχω αντιγράψει με μεγάλη επιτυχία το τίναγμα της φράντζας στο 0:46. Θεά!!

Άσχετο, αλλά μου άρεσε επίσης η ρούσα παπαδιά γιατί με έλεγε ρούσα ένας ξάδερφος του μπαμπά μου επειδή ήμουν κατάξανθο και γαλανομάτικο μωρό και εγώ του έλεγα α γι άλο ο πατέλας σου που μου το είχε μάθει εκείνος και φυσικά το έλεγα και σε όλους όσους με νευρίαζαν :)

Χριστούγεννα έξω από το Λαμπρόπουλο στην Αιόλου, τότε ήμουν 5 ή 6 χρονών

Αργότερα θυμάμαι, ήθελα στο αυτοκίνητο να ακούω όλη την ώρα τα άσπρα κόκκινα κίτρινα μπλε και δώστου τραγούδι. Η φίλη μου η Άντζελα προτιμούσε τη Μαρινέλλα και το εγώ θα πάρω καπετάνιο αλλά αδυνατούσα να καταλάβω γιατί μπορεί να θέλεις έναν άντρα που σε έχει στο περίμενε και επιπλέον η λέξη ταξιδιάρης μου την έδινε απίστευτα.

Άλλο μεγάλο πάθος, να παίζει το τρανζίστορ, αλλά πρόσεξε συνειρμό, ο μπαμπάς μου είχε μια φωτογραφία στην Ισπανία με κοντομάνικο πουκάμισο καρό, που εμένα μου έκανε αμερικάνικο (δεν ξέρω αν ήταν κιόλας) και γυαλί rayban aviator. Eίχα λοιπόν συνδέσει αυτό το τραγούδι με το μπαμπά μου και το πουκάμισό του το κοντομάνικο της φωτογραφίας κι ακόμα όταν το ακούω αυτή είναι η πρώτη εικόνα που μου έρχεται στο μυαλό.  Ένα άλλο πουκάμισοτραγουδο που με σημάδεψε ήταν το πουκαμισο το θαλασσι, επίσης τραγουδισμένο απο εμένα και αφιερωμένο στο μπαμπά μου. 

Στη μαμά μου άρεσε το γελεκάκι που τότε το τραγουδούσε η Μοσχολιού. Αυτό το τραγούδι στο αυτοκίνητο το ακούσαμε μόνο μια φορά γιατί εκείνη τη μόνη φορά που το άκουσα ξέσπασα σε κλάματα γοερά, με λυγμούς και όλα. Δεν ξέρω τι καταλάβαινα και τι σκεφτόμουν, ήμουν μικρό παιδάκι γύρω στα 3-4 τότε... Το ίδιο συνέβαινε και οταν ακουγα τα καβουρακια στην ίδια περίπου ηλικία. Άκουγα όμως με τεράστια χαρά τη Λίτσα Διαμάντη και ήξερα απ' έξω ολο της το ρεπερτόριο.

Υπήρχε και η Βίσση με τα αυτός που περιμένω, όσο έχω φωνή, κίτρινο,γαλάζιο και μενεξεδί, τον Πασχάλη με ιδιαίτερη αδυναμία στο αν μια μέρα σε χάσω. Πρέπει να είχα μεγάλη πλάκα γιατί το θέαμα που παρείχα ήταν οπτικοακουστικό με τα όλα του!
Δεν ξέρω αν το παρατηρεις, αλλα το χρώμα κυριαρχούσε στα ακούσματα των μπεμπέ μου προτιμήσεων. 

Το 1987, όταν κυκλοφόρησε η Αλέξια το τραγούδι τα κορίτσια ξενυχτάνε ήμουν 10 χρονών και νομίζω πως τότε ήταν που μου άρεσε ένα αγοράκι 3 χρόνια μεγαλύτερο και ήταν το μυστικό μου που με ξενυχτούσε και καλά! Λατρεμένη δεκαετία. Ποιο να πρωτοθυμηθώ... το st tropez της Γαρμπή που ήταν από τα πρώτα της τραγούδια, πάμε για τρέλες στις Σεϋχέλες, από τα πάρτυ των γενεθλίων μου δεν έλειπε το σκα σου σου αλλά ούτε και τα παπάκια, τα δρακουλίνια και τα πατατάκια, τα πιτσίνια και τα τυρογαριδάκια έξτρα. Αργότερα λίγο, είχα λυσάξει να μου πάρει η μαμά μια φούστα με βολάν γιατί ήθελα να χορεύω λαμπάντα. 

Ήμουν ακόμα στο δημοτικό όταν μερικές φορές τα Σαββατοκύριακα με έπαιρνε η θεία μου σπίτι της. Η ξαδέρφη μου είναι 6 χρόνια μεγαλύτερη και μπορούσε να πηγαίνει το Σάββατο στη ντίσκο. Έπαιρνε κι εμένα το σκατάκι μαζί και θυμάμαι χόρευα μαζί τους στην πίστα το take on me των A-HA και έβρισκα το Morgan ομορφούλη. Η Μίνα μου είχε δώσει κι ένα πόστερ να το βάλω στο δωμάτιό μου αλλά οι A-HA άρεσαν σε ένα κοριτσάκι που άρεσε στον αδερφό μου και μου το πήρε να της το δώσει...

Madonnaki λατρεμένο και Prince και Michael Jackson και Diana Ross και Bananarama και Cindy Lauper και εννοείται λατρεία Boy George και άλλα πολλά πολλά τα έμαθα πηγαίνοντας στη ντίσκο με την ξαδέρφη μου, κρυφά από το μπαμπά μου, και τους φίλους της χαζεύοντας τις λαμπερές ντισκομπάλες και αναρωτιόμουν γιατί δεν είχαμε μια τέτοια στο σπίτι μας!

Έτσι με χαρούμενες μουσικές μεγάλωνα και χόρευα και τραγουδούσα ώσπου στις αρχές τις δεκαετίας του 90 ήρθε ο έρωτας της ζωής μου, ο μεγαλύτερος, ο αξεπέραστος, αυτός που κατατρόπωσε τον Τομ Κρουζ και τον αποκαθήλωσε από τους τοίχους του δωματίου μου. Πάρτα τραγουδούσε κι έλυωνα λέμε!!! Τα επόμενα χρόνια κυριάρχησε στις μουσικές μου επιλογές, ήταν και είναι ακόμα, αυτός και μετά όλοι οι άλλοι. Ακόμα και ο Αιμίλιος Χειλάκης είπε σε μια συνέντευξή του το χειμώνα ότι ο μοναδικός σταρ είναι ο Ρουβάς και όταν τον βλέπει στη σκηνή λέει φτου σου παλικάρι μου (δεν του το 'χα να πω την αλήθεια). Τι να πω κι εγώ, κορίτσι πράμα... έχω ενα βίντεο από το σχολείο όπου ένας συμμαθητής μου με ρωτάει, Γεωργία ποιος σου αρέσει; Και απαντώ με νάζι απίστευτο τεντώνοντας τα χέρια μου μπροστά, ο Σαααακηηης Ρουβαααας :-D

Το παράδοξο όμως και αλλοπρόσαλο είναι ότι εκεί που πέθαινα για το Ρουβά, άκουγα με πάθος Πυξ Λαξ αλλά και Τρύπες. Θυμάμαι είχαν έρθει οι Τρύπες στην Πάτρα και με πήρε ο αδερφός μου μαζί του και ετσι τους έμαθα. Τα τραγούδια τους όμως... αυτά κι αν με ρίχνουν! Πολύ άσχημες αναμνήσεις έχουν δεθεί με τις δικές τους μουσικές και τα δικά τους λόγια.

Λίγο αργότερα ένας μεγάλος έρωτάς μού έμαθε τους Χαϊνηδες.  Τους λάτρεψα, για τα λόγια, τις μουσικές, τις λύρες. Μου έμαθε τα υπόγεια ρεύματα, και ένα βράδυ στο Heathrow ακούγαμε με τα ίδια ακουστικά το λυωμένο παγωτό. Αυτός με έκανε λίγο πιο ροκού, αλλά λίγο όμως γιατί πάντα προτιμούσα τα πιο ποπ-ντισκο ακούσματα. Δεν συζητώ για μέταλ καταστάσεις... με τίποτα, δεν μπορούσα ούτε μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει να σπάσεις το σβέρκο σου για να διασκεδάσεις και καλά. Ελάχιστα τραγούδια μου αρέσουν από αυτού του είδους τα συγκροτήματα.

Ο Μάνθος μού έδειξε τον κόσμο της ελέκτρο και ένα απόγευμα που πήγαινα στη Θεσσαλονίκη με το γιαρίνι μου άκουγα μικρο τρονικ πλάσμα, το σουπερ καρ έτρεχε με 155 χλμ και μας σταμάτησε η αστυνομία χο χο χο!!! Δεν μου πήραν τις πινακίδες, ενώ θα έπρεπε, και μου έδωσαν μια κλήση των 50 ευρώ γιατί... είμαι κορίτσι πράμα... όχι η αλήθεια είναι άλλη. Mε ρώτησαν αν έχω σχέση με κάποιον από την περιοχή που έχει το ίδιο επώνυμο με εμένα, είπα ότι είμαστε μεγάλο σόι (ψέμμααα, δεν είμαστε) και τη γλύτωσα πολύ φθηνά :)

Αυτή ακριβώς τη στιγμή που ετοιμάζομαι να ανεβάσω αυτό το ποστάκι θα ήθελα όσο τίποτε να ακούω ακριβώς αυτό!

Αλλαγή σχεδίων - ξαφνική και δυσάρεστη

α στα διαλα. το βράδυ ίσως σας δείξω πως σκοπεύω να με παρηγορήσω, θα το σκεφτώ. ένα παπουτσάκι, μια τσαντούλα... εντάξει είναι και ο Prince τη Δευτέρα πφφφ εγώ πάντως ότι και να μου κάνω τώρα... σκατά ρε γαμώτο! ούτε οδήγηση ως το Μιλάνο, ούτε τίποτα.

Στο St Tropez δεν πάω πάντως, ωραίο το τραγουδάκι αλλά τι να μας πει και το St Tropez... εγώ άλλα ήθελα ουααααααααα

λείπω, έλειψα, θα λείψω

Την έχω εγκαταλείψει τη μπλογκοκατάσταση, το ξέρω. Έχω όμως τόσα πολλά πράγματα να κάνω που πραγματικά δεν έχω χρόνο να αφιερώσω στο μπλογκ μου. Κατ' αρχήν έχουμε συγκλονιστικό καιρό, έχουμε το υπέροχο τζαζ που ξεκίνησε το προηγούμενο Σαββατοκύριακο και οι μουσικές μας κατακλύζουν, έχουμε βόλτες με αγαπημένους φίλους όλη την ώρα, έχουμε καφέδες, έχουμε επισκέψεις, τα όλα τα έχουμε :)

Έχουμε ταξιδάκι που έρχεται και το οποίο το έχω σκεφτεί και ξανασκεφτεί και ξαναματασκεφτεί. Όχι αν θα το κάνω γιατί αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΩ. Πώς θα το κάνω είναι το θέμα. Το ταξίδι μου περιλαμβάνει οδήγηση μέχρι το Μιλάνο που απέχει από την εξωτική και θερμή ριβιέρα μόλις 3 ώρες και 30 λέπτα σύμφωνα με τον έγκυρο οδηγό michelin. Δεν είναι δα και κανένα ταξίδι ατέλειωτο... ε;

Προφανώς όμως το περσινό ατύχημα έχει αφήσει τα κουσούρια του στο μικρό μου μυαλουδάκι που βασανίζεται μέρες τώρα για το πώς θα οδηγήσω μέχρι το Μιλάνο και κυρίως πώς θα περάσω το Σαν Μπερνάρ, πώς θα ανέβω το βουνό με τις στροφές, μήπως εκείνο μήπως το άλλο, μήπως το παράλλο... ουφ!!!!! Σκέφτηκα να πάρω τρένο που ψιλοβολεύουν οι ώρες, όμως από το Μιλάνο Τσεντράλε μέχρι τη Μαλπένσα είναι μια ώρα δρόμος κι αν έχει κίνηση 5 ώρες είπε ο Νίκο άρα δεν μας κάνει. Σκέφτηκα να πάρω αεροπλάνο, αλλά απευθείας από Γενεύη δεν έχει, πρέπει να πάω Ζυρίχη και μετά Μιλάνο, τρέχα γύρευε δεν βολεύει. Μετά μου είπαν, ααα μη πάρεις το Σαν Μπερνάρ να πας από το Simplonpass είναι πιο εύκολο και πιο γρήγορο, αλλά πάλι βουνό, στροφές, ανηφόρες, κατηφόρες, στρες.

Ξαφνικά συναντώ τον Enzo. Ααααα μου λέει άκου τι θα κάνεις. Οδηγείς μέχρι το Brig, όλο φλατ. Πηγαίνεις στο σταθμό του τρένου. Βάζεις το αυτοκίνητο και τον εαυτό του στο τρενάκι που το λένε ferroutage, περνάς το βουνό και τις στροφές με το τρένο άρα κανένα άγχος, καμιά κούραση, σε 15 λεπτά είσαι στην Iselle, κατεβαίνεις με το αυτοκίνητο από το τρενάκι και οδηγείς πάντα σε φλατ δρόμο άλλη 1 ώρα και 30 λεπτά μέχρι τη Μαλπένσα και λήγει το θέμα. Τρομερό; Καταπληκτικό. Αυτό θα κάνω. Το αποφάσισα.

Όμως, όσο βασανιζόμουν με τη διαδρομή και την οδήγηση σκεφτόμουν πως όταν πριν 2.5 χρόνια έφερα το γιαπωνεζάκι από την Ελλάδα όλα αυτά δεν υπήρχαν καν στο γαλαξία μου. Θυμάμαι τότε, όταν έφυγα από εδώ για να πάω στην Ελλάδα να το φέρω χιόνιζε όσο δεν είχε χιονίσει όλο το χειμώνα, ήταν 20 Μαρτίου. Οδήγησα από την Ανκόνα, πέρασα την Αόστα και το Mont Blanc χωρίς κανένα πρόβλημα, χωρίς κανένα άγχος, χωρίς σκέψεις, χωρίς αγωνία. Οι δρόμοι ήταν φυσικά πεντακάθαροι αλλά το ζαπονέ φορούσε καλοκαιρινά παπουτσάκια και δεν σκέφτηκα καθόλου ότι μπορεί και να είχα πρόβλημα.

Τώρα, με ιδανικές καιρικές συνθήκες, έχοντας να κάνω ένα ταξίδι σαφώς μικρότερο σε διάρκεια το έχω λιβανίσει και αναλύσει το θέμα 200 φορές και πάλι απολύτως κουλ δεν είμαι.

Από την άλλη, αν δεν το κάνω θα έχω μια ζωή την ιδέα ότι δεν μπορώ να το κάνω, θα έχω το φόβο ότι κάτι θα συμβεί και θα είμαι δέσμια ενός πράγματος που δεν ισχύει, γιατί και μπορώ και τίποτα δεν θα συμβεί.