Αφήνοντας την Avenue d' Evian 4

Αυτό είναι το τελευταίο ποστάκι από το μποεμ σπίτι μου! Το τελευταίο πρωινό καφεδάκι σ'αυτή τη βεράντα. Έχω ακόμα 2-3 πράγματα να κάνω και ανάμεσα σ'αυτά είναι να κάνω και το Μπομπ το μάστορα γιατί πρέπει να ξεσυνδέσω την κεραία της Nova, να ξεσυναρμολογήσω το γραφείο και να το πετάξω. Το μεσημέρι έχει caves ouvertes στο Chardonnes ένα μικρό χωριουδάκι στο Lavaux και αυτό σημαίνει οινοποσίες. Οινοποσίες με ελβετικό κρασί... μπλιαχ. Αλλά θα είναι το μεγάλο αφεντικό μας που είναι αγγλάρας θα γίνει ντιρλί κοκό και ποιος χάνει το θέαμα!!!
Από βδομάδα στο καινούριο σπίτι η επόμενη φάση των ασκήσεων πανικού και πυκνής ομίχλης, ξεπακετάρισμα, τακτοποίηση και καφεδάκια στην καινούρια βεράντα. Δεν λυπάμαι καθόλου που φεύγω από εδώ γιατί οι γειτονισές μου είναι πολύ βλαμμένες και θα γλιτώσω και από τα ζωύφια του κήπου που τώρα που καλοκαιριάζει όλο και κάτι ερχόταν επίσκεψη. Στις αρχές έπαιρνα τη μαμά μου τηλέφωνο έντρομη, μετά το αεροζολ ήταν σε θέση μάχης άνισος ο πόλεμος αλλά τι να κάνω έτσι είμαι..και μεγάλωσα και σε χωριό με τεράστιο κήπο και αρκετά τέτοια μικρά αλλά πάντα είχα τη μαμά και το μπαμπά να με σώζουν!!
Στη Λωζάννη θα έρχομαι τα Σάββατα να κάνω βόλτες στα μαγαζιά.
Αφήνω την Evian 4 με την Ακτή, πρέπει να ήμουν 10 χρονών όταν πρωτοκυκλοφόρησε και μου άρεσε πολύ από τότε, τώρα απλά θέλω πολύ να μου συνέβαινε αυτό, να είμαι σε μια ακτή και να βαριέμαι!
Φιλιά πολλά καλό ΣΚ και τα λέμε εν ευθέτο χρόνο

Η ώρα του παιδιού

Με κάλεσε η Δενδρογαλή να παίξω στο σωστό ή λάθος.
Οι κανόνες:
Γράφεις τέσσερις προτάσεις που αφορούν εσένα.
Ζητάς από τους αναγνώστες να ψηφίσουν ποια απ’ όλες είναι αληθινή.
Μόνο μία από αυτές ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Για να δούμε τι ψάρια θα πιάσετε...αναγνώστες μου :)

1. έχω παρακολουθήσει ποδοσφαιρικό αγώνα στο γήπεδο ζωντανά και όταν τελείωσε δεν ήξερα ποιος νίκησε.
2. δεν έχω πάει ποτέ σε blind date
3. το ωραιότερο μου ταξίδι ήταν στην Αλάσκα
4. δεν έχω προφιλ στο φεϊσμπουκ.

Αυτά. Ε, δεν είναι και δύσκολα... εξάλλου με τόσα που σας έχω πει θα πρέπει να με ξέρετε αρκετά καλά πια.
Λοιπόν, καλώ το δεσποινάριον, τον πειρατή και... ποιον άλλο ποιον άλλο τον σιτιζεν οφ Μυκονο να παίξουν αν θέλουν βεβαίως βεβαίως.

Ήρθε ήρθε

Ήρθε!!! Επιτέλους!!! Και πάω να το δω μαζί με την Έλενα.

Πωπωω τι χαρά θα δω Sex and the City the Movie, είμαι κανονικά εθισμένη με αυτές τις τέσσερις Νεουορκέζες με τα τέλεια παπούτσια, τα τέλεια ρούχα, την τρελλή ζωή που ζουν στην πόλη των ονείρων μου! Αχχχ New York.... αχχ κι αυτός ο Big... διάβαζα την αμερικάνικη Vogue που είχε αφιέρωμα στην ταινία και ιδιαίτερα στο γάμο που θα γίνει, δε θα γίνει... να δούμε. Απόψε θα τα δω όλα, θα πάθω ντελίριο. Η Vogue λέει τα νυφικά, τα ρούχα και τα παπούτσια είναι ονειρεμένα. Όλοι οι αληθινοί άνθρωποι του περιοδικού δούλεψαν γι' αυτή την ταινία, δεν μπορεί παρά να είναι σούπερ λοιπόν.

Έχω δει τη σειρά σε dvd άπειρες φορές, ακόμα και όταν το Alter παίζει επεισόδια κάθομαι και τα βλέπω πάντα σα να είναι η πρώτη φορά. Και τώρα αυτό, το τελευταίο και όπως λένε το καλύτερο... για να δούμε


α ρε Big τι μας κάνεις.... δεν το λέω ειδικά για τον συγκεκριμένο, ειδικά για άλλον το λέω μη με πει κανείς Σίρλει ξανά και έχουμε δράματα :))


το βράδυ θα έρθω να σας πω εντυπώσεις!
Πάντως τώρα σκέφτομαι ότι από εκεί που ήμουν μες στη γκρίνια και την απελπισία με τη μετακόμιση τώρα τα έχω ξεχάσει όλα, τελικά πολύ εύκολα ικανοποιούμαι, μήπως να αλλάξω τακτική?? ε?
Update: τι να πω και τι να μην πω τώρα? 2.5 ώρες απολαυστικές! Το καταχάρηκα...όσο για τον Μπιγκ μας έβγαλε το λάδι ο άχρηστος. Και πάνω που τον σιχτίριζα, τον μισούσα, τον έβριζα, έριξα και το κλάμα μου έκανε την κίνηση ματ. Chapeau στον Μπιγκ.

'My angel, my all, my very self - only a few words today and at that with your pencil - not till tomorrow will my lodgings be definitely determined upon what a useless waste of time. Why this deep sorrow where necessity speaks can our love endure except through sacrifices except through not demanding everything can you change it that you are not wholly mine, I not wholly thine?....

(Ludwig von Beethoven, Love letter to his immortal beloved)

α ρε Μπιγκ τι μας κάνεις. Αλλά κι εμείς τι να σου κάνουμε, έχεις κάτι διαστημικές απαιτήσεις ώρες ώρες αφού αυτά ούτε στις ταινίες δε γίνονται, τι ζητάς?

Καλά δε λέω άλλα, μόνο να πω ότι για ακόμη μια φορά τα ρούχα θεικά, τα παπούτσια.. α ρε Μανόλο είσαι απλά θεός. Καλά εννοείται ότι αν δεν έχεις παρακολουθήσει τη σειρά δεν μπορείς με τίποτα να καταλάβεις τι γίνεται. Οι κουλτουριάρηδες θα τη θάψουν είναι αναμενόμενο αλλά λίγο μας νοιάζει, εμείς οι ρηχές, καταναλωτικές και ονειροπαρμένες τη λατρεύουμε!

Σας φιλώ και πάω για ύπνο γιατί έχω ξυπνήσει από τις 6 :(

Μόνο ένα πράγμα θέλω να πω οπωσδήποτε, της έφτιαξε την τέλεια ντουλάπα, ο Μπιγκ της Κάρι, σ' αυτή τη ντουλάπα θα παιχτεί η ωραιότερη πράξη του παραμυθιού της με τα υπέροχα μπλε Μανόλο να κάνουν τη διαφορά από ότι άλλο παρόμοιο έχουμε δει!!!!

Παραμύθια που κάποτε τελειώνουν

Είμαι σωστό ερείπιο. Πονάει η πλάτη μου και είμαι πολύ κουρασμένη. Σήμερα, από τις 7 το απόγευμα μέχρι τώρα δεν έχω καθίσει σχεδόν καθόλου. Μαζεύω, μαζεύω και τελειωμό δεν έχουν τα συμμαζέματα. Απορώ κι εγώ που ήταν όλα αυτά τα πράγματα και ποιος τα χρησιμοποιούσε. Δεν μου φτάνει η μετακόμιση έχω και τη δίαιτα, που αύριο το μενού έχει πίττα και επειδή εδώ δεν έχουν πίττες να πάω στο Γρηγόρη να πάρω μια σπανακόπιττα να φάω έπρεπε να τη φτιάξω εγώ και βρέθηκα στις 12 τα μεσάνυχτα να πλένω σπανάκια, να σωτάρω, να τρίβω τυριά και να ψήνω. Και μέσα σε όλον αυτό τον οικιακό πανικό έκανα διάφορες σκέψεις που προκλήθηκαν από διάφορες συζητήσεις και γενικότερους δικούς μου προβληματισμούς. Αυτό μου συμβαίνει σπάνια γιατί γενικά δεν κυνηγάω τίποτα, αλλά τελευταία υπάρχουν άνθρωποι γύρω μου που όταν με συναντούν αρχίζουν τις γνωστές συζητήσεις, άντε τι θα γίνει δεν θα παντρευτείς εσύ? δεν θα κάνεις οικογένεια? και τι περιμένεις? δε μπορεί να μη βρίσκεις ένα καλό παιδί.. με άλλα λόγια μη ψάχνεις τον τέλειο βρες έναν κι ότι να 'ναι. Το δικό μου το πρόβλημα όμως είναι άλλο και το σκεφτόμουν ενώ πακέταρα τα ωραία ποτήρια του κρασιού μου.

Σκεφτόμουν, αν τελικά εμείς ως άνθρωποι μπορούμε να αντέξουμε τα 'αιώνια δεσμά'. Είναι δυνατόν από την απόλυτη επιθυμία και ανάγκη για το significant other μας, την ίδια ακριβώς στιγμή, και μόνη η θέα αυτού του ανθρώπου και μόνο στο άκουσμα της φωνής του να φτάνουμε στην απόλυτη δυστυχία και να νιώθουμε απέχθεια? Αγάπη, σχέσεις, απάτη, εκδίκηση καταστάσεις που τις ζούμε καθημερινά, που τις βλέπουμε να διαδραματίζονται δίπλα μας, να πρωταγωνιστούν άνθρωποι που ξέρουμε καλά ή όχι.
Αλήθεια τι είναι αυτό που μας οδηγεί στην απιστία και τελικά παίρνουμε το ρίσκο να τα χάσουμε όλα ? Μπορούμε να αγαπάμε παραπάνω από έναν άνθρωπο ταυτόχρονα?
Αυτό που παρατηρώ είναι η σχεδόν ολοκληρωτική έλλειψη ουσιαστικού περιεχομένου που μπορεί και όντως υφίσταται σε δυο μαγικές λέξεις: 'Σ’ αγαπώ'.
Οι άνθρωποι μαλώνουν, έχουν πόθους και πάθη, απιστούν. Κάθε μέρα. Οι άνθρωποι γύρω μας, άνθρωποι που ξέρουμε συμπεριφέρονται αηδιαστικά και συναισθηματικά βιαία. Η ωμή πραγματικότητα είναι όταν βρισκόμαστε μπροστά στην απιστία και έχουμε την ευκαιρία να έρθουμε σε αντιπαράθεση με το σύντροφο μας και μπορούμε να τον κάνουμε να απαντήσει ειλικρινά στις ερωτήσεις που μας βασανίζουν, ρωτάμε αυτά που απλά ξεριζώνουν την καρδιά απ’ το στήθος μας. Αυτές οι ερωτήσεις όμως πρέπει να μένουν μέσα σε έναν αδιαπέραστο θάλαμο, να μην απαντώνται ποτέ, καθώς καμία απάντηση δεν είναι ικανοποιητική και αρκετή. Λένε ότι χωρίς την αλήθεια και την ειλικρίνεια θα ήμασταν ζώα. Τις περισσότερες φορές όμως η ειλικρίνεια είναι αυτή που προκαλεί τη μεγαλύτερη αναστάτωση. Η διάφορα βρίσκεται ακριβώς στους λόγους για τους οποίους θέλει κανείς να είναι ειλικρινής: γιατί νιώθει ότι αυτό που έκανε είναι λάθος και ζητά συγχώρεση η απλά για να προκαλέσει πόνο. Η διαφορά βρίσκεται σε όλα αυτά που κατ’ επιφασιν λέμε για να κάνουμε το σύντροφο μας να νιώσει καλά (η άσχημα) αλλά στην ουσία τα λέμε για τον κάνουμε να μείνει (η να φύγει), τα νήματα που κινούμε είτε παθητικό-επιθετικά είτε συνειδητά και την κατά μέτωπο επίθεση που εξαπολύουμε όταν η ασφάλεια μας απειλείται. Τότε είναι που με δυο λέξεις κάνουμε τα πάντα στάχτη. Δύσκολο πράγμα οι σχέσεις. Απαιτητικό. Απαιτούν πάνω απ' όλα αμοιβαίο σεβασμό, υποχωρήσεις ίσως και παραχωρήσεις, κατανόηση. Απαιτούν πολύ δουλειά, καθημερινή δουλειά και χρόνο οι σχέσεις. Απαιτούν αγάπη. Και ξανάρχομαι στο αρχικό μου ερώτημα ‘Μπορούμε να αντέξουμε τα ‘αιώνια δεσμά’’?

Ο δολοφόνος επιστρέφει πάντα στον τόπο του εγκλήματος

έτσι λοιπόν επέστρεψα κι εγώ. Εδώ στο σπίτι μου, στην καθημερινότητα μου. Πέρασα ένα υπέροχο τετραήμερο στην Αθήνα. Έκανα πάρα πολλά πράγματα, όλη μέρα κι όλη νύχτα τριγυρνούσα. Το ευχαριστήθηκα πάρα πολύ. Αλλά όσο πιο πολύ το χαίρομαι τόσο πιο πολύ στεναχωριέμαι που φεύγω. Κάθε φορά. Αυτή τη φορά πιο πολύ. Συναντήθηκα με τον αδερφό μου μετά από πολύ καιρό στην Αθήνα (τις άλλες φορές βρισκόμασταν στο χωριό, δεν έχω να τον δω χρόνια δηλαδή, κάθε φορά τον βλέπω, απλά τώρα βρεθήκαμε όπως τότε). Αυτή η συνάντηση και αυτός ο αποχωρισμός με έκανε για κάποιο λόγο να νοιώσω όπως τη μέρα που έφυγα για πρώτη φορά για την Ελβετία, τεράστια λύπη, τεράστια στεναχώρια δεν ήθελα καθόλου. Ένοιωθα ότι έκανα κάτι που θα μου κόστιζε πολλά, και έτσι ήταν. Τότε. Τώρα όλα είναι διαφορετικά, καλύτερα διαφορετικά. Έχω δυο αδερφούς, δίδυμους και τους αγαπάω και τους δυο πολύ, αλλά αυτός επειδή είναι ο ζωηρός μας του έχω τόσο λίγο περισσότερο αδυναμία, μάλλον γιατί πάντα έχω στο νου μου τι σκανταλιά θα κάνει, όπως όταν ήταν μικρούλης. Τέλος πάντων, το αφήνω γιατί συγκινούμαι.

Στην Αθήνα λοιπόν, έφτασα Παρασκευή μεσημέρι. Είχε ζέστη, ήλιο χαρά Θεού. Πήρα το αυτοκίνητο πήγα σπίτι άλλαξα, και το πρώτο ραντεβού ήταν με το γιατρό μου. Όλα τέλεια, στ' αλήθεια τέλεια, ανέλπιστα καλά τα κατορθώματα μου. Μετά στο Μάνο μου, που τα πηγαίνει μια χαρά το μωράκι μας, πανέξυπνος και πανέμορφος όπως πάντα. Μετά ήρθαν η μαμά και μπαμπάς μου, για να έχω όλο το ΣΚ δικό μου να αλητέψω στην Αθήνα (το αρχικό πλάνο ήταν να κατέβω εγώ) και τους πήρα και πήγαμε για φαγητό στη Γιορτή του σκουφάτου Γιάννη Μπαξεβάνη. Ήθελα να πάμε στο Απλά του Καραμολέγκου αλλά δεν είχε τραπέζι ούτε για δείγμα. Φάγαμε πολύ ωραία και με τις ευλογίες του γιατρού μου, γιατί είπαμε τα έχω κάνει όλα τέλεια με τη διαιτά μου.

Σάββατο πρωί, Χανιωτάκης. Παπούτσια!!! Καλοκαιρινά φυσικά, και τώρα που ήρθα εδώ αναρωτιέμαι που σκατά θα τα βάλω??? ε?? Θα περιμένω δυο μήνες μέχρι να πάω στη Μύκονο...

Μετά στο Βαγγέλη!! Μου έκαναν πάλι τέλειο το μαλλάκι μου. Τρία αγόρια ασχολήθηκαν με τα μαλλιά μου και το αποτέλεσμα το χαίρομαι αφάνταστα. Ο Βαγγέλης ενθουσιάστηκε γιατί αυτή τη φορά τους πήγα να τους κεράσω μακαρόν από το La Duree, τα οποία λατρεύει. Φυσικά δεν το ήξερα γιατί ποτέ δεν το είχαμε συζητήσει αλλά τώρα που το ξέρω θα του πηγαίνω κάθε φορά, ειδικά!! Το μαλλί θα το δείτε παρακάτω.

Ο καφές με την Εύη δεν πραγματοποιήθηκε γιατί της προέκυψε δουλίτσα, οπότε δεσμευτήκαμε να τον πιούμε στο νησί. Έτσι, πήγα στο Χαλάνδρι και ψώνισα ρούχα, φόρμες και παντόφλες camper, όπως της Εύης (της το 'χα πει άλλωστε ότι θα πάρω κι εγώ ίδιες γιατί μου άρεσαν πολύ!!!)

Επόμενη στάση στο Διονύση μου! Γνώρισα και τον Siebel (το παιδάκι μου πάει σε ελληνογερμανικό σχολείο και ήθελε να ονομάσει το σκυλάκι τους sieben αλλά μετά αποφάσισαν ότι το Siebel ακούγεται καλύτερα). Ανοίξαμε τα δώρα του, κάναμε χαρούλες και οι δυο και μετά πήγαμε με τη μαμά και το μπαμπά του για για bowling. Πρέπει να πω ότι ο μικρός μας είναι πολύ καλός, έχει ωραίο στυλ όταν παίζει :)

Μετά σπίτι για ανεφοδιασμό και στις 10:30 ραντεβού με την Πουπέτα μου στο Θησείο και κρασάκι στην Ανδριανού. Ήπιαμε οι δυο μας ένα μπουκάλι Νυχτέρι, να σημειώσω ότι οδηγούσα. Φεύγοντας, πήρα το αυτοκίνητο από το παρκινγκ στου Ψυρρή και στην πλατεία Κουμουνδούρου μπάτσοι. Ένας από αυτούς, κρατούσε αυτό το ρημαδομηχανάκι του αλκοτεστ και πήγαινε στο παράθυρο του οδηγού και.... φυσήξτε δυνατά!!

Ήμουν σταματημένη στο φανάρι και έτρεμα μη και με επισκεφθεί, ήταν το μακρύτερο φανάρι της ζωής μου. Ευτυχώς, δεν πείθω για μπεκροκανάτα και με προσπέρασε προς μεγάλη μου χαρά!

εγώ πάντως τη θέα της τελευταίας φωτογραφίας δεν την αλλάζω με τίποτα. Μα με τι μπορεί να συγκριθεί αυτό? Με ποια Γενεύη και ποια Λωζάννη και ποια Ζυρίχη και ποιο Παρίσι και ποιο Λονδίνο... πφφφ

Βολτούλα στην Αρεοπαγίτου, μέχρι του Μακρυγιάννη και πάλι πίσω. Κάθισα στα σκαλάκια του Ηρωδείου, εκεί που κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ οι παραμυθάδες αφηγούνται παραμύθια για παιδιά αλλά και για μεγάλους...

ο τζουτζούκος μου έβλεπε γιουροβίζιον και αρρώστησε, χάλια έγινε και δε με κυκλοφόρησε στα καταγώγια που συχνάζει οπότε το Σάββατο κοιμήθηκα νωρίς, κατά τις 3 αφού έκανα τις βόλτες μου.

Κυριακή πρωί καφεδάκι στην πάνω πλατεία της Αγίας Παρασκευής με περιοδικά και εφημερίδες και μετά ήμουν καλεσμένη της Ευδοκίας και του Παναγιώτη για ψαράκι στη βεράντα τους. Πολύ ωραίο γεύμα, απολύτως διαιτητικό μια και συνοδεύσαμε την τσιπούρα με κολοκυθάκια βραστά. Ήπιαμε βέβαια δυο μπουκάλια κρασί, εγώ και ο Παναγιώτης γιατί η Ευδοκία είναι έγκυος και περιορίστηκε σε ένα μόνο ποτηράκι. Αυτοί οι δυο είχαν πάει στην Κούβα το Φλεβάρη και μου έφεραν Romeo y Julieta και καπνίσαμε και ένα πούρο έτσι για το καλό!

Έκανα και κάτι άλλα διάφορα και το βράδυ πήγα για ένα ποτάκι με τη Λιανούλα στο Skipper's πολύ ωραίο μαγαζάκι, χαλαρό, δίπλα στη θάλασσα τα τραπεζάκια πάνω στο νερό σχεδόν, ωραία μουσικούλα αλλά το σέρβις.....δεν έχω συναντήσει πιο αργούς σερβιτόρους, 20 λεπτά για να σου φέρουν μια μπύρα κι ένα μαρτίνι.. έλεος.

Σήμερα, με μια λύπη και κόμπους στο στομάχι και στο λαιμό, δεν ήθελα να κάνω τίποτα. Πήγα μόνο μια βόλτα στο City Link και χάζεψα βιτρίνες, ήπια καφέ στου Ζώναρς μετά λίγο από της θείας μου και μετά αεροδρόμιο... κλαψ και λυγμ.

Τώρα μάλλον τον Ιούνη ξανά...ε ένας μήνας είναι θα περάσει, θα μεσολαβήσει η μετακόμιση, τα γενεθλιά μου και μετά θα πάω πάλι.

Στο αεροδρόμιο πήρα την Αμερικάνικη Vogue, που είναι το τεύχος αφιερωμένο στο Sex & the City The Movie!! Έχω ενθουσιαστεί μ' αυτά που διάβασα και ανυπομονώ να βγει η ταινία στις αίθουσες. Την έψαξα στο παράνομο νταουνλοουντινγκ αλλά μόνο το OST υπάρχει και κάτι trailer :( θα περιμένω τι να κάνω... δεν έχω άλλη επιλογή! Το τραγούδι που ακούτε - the look of love, Nina Simone - διασκευασμένο από το OST της ταινίας!

Αααα και το μαλλί... το ξέχασα τελείως, είμαι στην Ανδριανού που έχω ήδη πιει τα κρασιά μου.. δεν γινόταν να ποζάρω κιόλας με χάρη!!

Ετοιμάζω ταξίδι και το λέω δυνατά!!!

Ε ναι λοιπόν!!! Ήρθε η μέρα, ήρθε η ώρα να ετοιμάσω βαλίτσα για το ταξίδι!! Δυο μήνες μετά, δυο ατέλειωτοι μήνες. Και επιτέλους πάω στην Αθήνα. Είναι απίστευτο πόσο μου έχει λείψει. Σκέφτομαι τι θέλω να κάνω και πελαγώνω.. δεν προλαβαίνω να τα κάνω όλα. Αλλά σίγουρα θα πάω Βαγγέλη, σίγουρα θα πάω διαιτολόγο, σίγουρα θα πάω Χανιωτάκη, σίγουρα θα πάω σε ένα τέλειο μαγαζί στη Χαριλάου Τρικούπη στο Nice Things και θα πάρω ρουχαλάκια καλοκαιρινά, και αφού θα έιμαι στη γειτονιά θα πάω και στο City Link, σίγουρα θα πάω στο Απλά για φαγητό στην αυλή, σίγουρα θα πάω βόλτα στην Αρεοπαγίτου, σίγουρα θα πάω Γκάζι, σίγουρα θα πάω στο Ζεν στο Λαιμό, σίγουρα θα δω το Διονύση μου που μου έχει λείψει τοοοοοσοοοοοοο πολύυυυυυ και θα κάνουμε αγκαλίτσες τρελλές. Θα οδηγώ με το παράθυρο ανοιχτό και θα ακούω ραδιόφωνο δυνατά! Πωπωωω χαίρομαι πολύ. Μπλόγκινγκ δε με βλέπω να κάνω όλη μέρα θα τριγυρίζω, θα σουρτουκεύω, θα πίνω φρεντο, ουζάκια, κρασάκια. Χαρά χαρά τρελλή χαρά. Κατακόκκινη χαρά!
Φιλιά πολλά πολλά και τη Δευτέρα που θα γυρίσω θα σας τα πω και θα σας τα δείξω όλα!
Update: πήγα στο καινούριο σπίτι, αυτό που μετακομίζω τέλος του μήνα. κατάφερα να μαζέψω μερικά πράγματα και πήγα να τα αφήσω στην αποθήκη. Εντυπωσιάστικα με το γκαραζ!!! Είναι υπόγειο. Δεν είναι αυτό το εντυπωσιακό αλλά ο τρόπος που παρκάρουν τα αυτοκίνητα. Για τα τετραγωνικά του η χωρητικότητα είναι πολύ μεγάλη. Και ακούστε τι έχουν κάνει (εγώ πρώτη φορά το είδα αυτό) τα αυτοκίνητα είναι παρκαρισμένα πάνω σε ράμπες και σχηματίζουν σειρές. Έτσι όπως μπαίνεις όμως μέσα τρως μια κομπλα γιατί σκέφτεσαι μα καλά πως θα το βάλω εγώ το αμαξάκι μου εκεί πίσω??? ε?
Αλλά έχει κόλπο. Σε ένα μικρό πινακάκι πληκτρολογείς τον αριθμό της θέσης σου, αυτό καταλαβαίνει και αρχίζει να μετακινεί προς τα δεξιά τη μπροστινή ράμπα. Έτσι κάνει χώρο για να μπορέσεις να μπεις εσύ στη θέση σου που φαινομενικά είναι μπλοκαρισμένη. Ε?? χλιδή ο γιαπωνέζος που να τα ξέρε αυτά που θα του 'χω εγώ εδώ :)
Επίσης στην αποθήκη μου υπάρχει ένα μηχάνημα που αχρείαστο να είναι φιλτράρει τον αέρα σε περίπτωση πυρηνικού ατυχήματος, και αφού είναι στην αποθήκη μου εγώ κρατάω στα χέρια μου τις ζωές όλων στο κτίριο. χα. Έχω προβληματιστεί βέβαια για να λέω και την αλήθεια, γιατί τι το θέλουν αυτό αν δεν υπάρχει κίνδυνος? Είδα κι αυτά που είδα στο CERN, δε με βλέπω να τη γλυτώνω ή από μαύρη τρύπα θα πάω ή από ραδιενέργεια :)))
Πάω πάω να τελειώσω τη βαλίτσα και αν δε βαρεθώ να λούσω και το μαλλί μου!

Πάμε βαρκάδα στο Yvoire?

απόψε έχει ωραία βραδυά. Μια ελαφριά ψυχρούλα είναι αισθητή και την κάνει και λίγο πιο έντονη το αεράκι, αλλά είναι όμορφα. Καθόμουν στη βεράντα με ένα ποτηράκι κόκκινο Barbaresco και χάζευα τα φωτάκια της Γαλλίας απέναντι. Έχει και πανσέληνο και ο φεγγαρόδρομος της λίμνης είναι μαγευτικός. Σκεφτόμουν πόσο θα ήθελα να μπω σε μια βάρκα και να πάω απέναντι. Βαρκάδα, στη λίμνη και να βρεθώ στο Yvoire. Το Yvoire, είναι ένα μικρό μεσαιωνικό χωριό στη Γαλλία, μέλος του οργανισμού των ομορφότερων γαλλικών χωριών τα τελευταία 20 χρόνια. Πέρυσι λοιπόν, πήραμε το bateau και κάναμε τη βόλτα. Αφήσαμε πίσω μας τη Λωζάννη, φτάσαμε στο Evian που έχει χάσει πια την αίγλη του και συνεχίσαμε για το Yvoire. Το χωριό σε εντυπωσιάζει από την πρώτη στιγμή, αυτοκίνητα δεν κυκλοφορούν καθόλου και προσφέρεται για βόλτες και ατέλειωτο χάζεμα στα κτίρια και τα λουλούδια και ενίοτε στους Αμερικάνους που το κατακλύζουν και η παρουσία τους γίνεται αισθητή πάντα ότι κι αν κάνουν. Λοιπόν, πάμε?

Το τραγούδι του χελιδονιού για το Μάνο μου!

Ο Μάνος, είναι ο γιος ενός πολύ καλού μου φίλου. Μας τρόμαξε πολύ τις τελευταίες δυο μέρες. Ακόμα δεν έχει τελειώσει τίποτα, αλλά τουλάχιστον ξέρουμε και ευτυχώς δεν είναι το χειρότερο. Μικρό μου τζουτζούκι σ’αγαπάει πολύ η θεία Τζώρτζια και σου στέλνει πολλά πολλά γλυκά φιλάκια και χαδάκια στα ξανθά σου μπουκλάκια.
Θαλίτσα θα του τα πας το απόγευμα, ναι?

Στίχοι: Χαρούλα Αλεξίου
Μουσική: Χαρούλα Αλεξίου
Πρώτη εκτέλεση: Χαρούλα Αλεξίου

Έλα εδώ κοντά
να σου δώσω ένα φιλάκι
έλα μη μου κλαις
άσπρο μου χελιδονάκι

Ο Θεός να μας φυλάει
από μάτι που κοιτάει πονηρά
Ο Θεός να μας σκεπάζει
όταν η ψυχή τρομάζει την χαρά
Πες μου, τι σε πολεμάει;

Γέλασε ξανά
κρυσταλλένιο μου αγγελούδι
η άνοιξη να 'ρθει
να φωτίσει το τραγούδι

Μέλισσες και πεταλούδες
να στολίζουν τις φτερούγες που φοράς
και τα σύννεφα ν' ανοίξουν
τον Θεούλη να σου δείξουν, να μιλάς
Να σταθώ κι εγώ στο πλάι

Με τραγούδια και ζαφείρια
θα σου κάνω τα χατίρια
Μην πονάς
θα σου στείλω εγώ δελφίνια
απ' την Πάφο ως την Κερύνεια να γυρνάς
όλες του νησιού τις χάρες να φοράς
χελιδόνι, τη ζωή να τραγουδάς

Ανόητα συμπεράσματα

Δεν ξέρω γιατί, αλλά πολύς κόσμος παραξενεύεται με τον τρόπο που έχω επιλέξει να ζω.
Άλλοι ανυσηχούν, άλλοι κουνούν το κεφάλι, άλλοι χαμογελάνε αλλά με εκείνο το χαμόγελο που μου τη δίνει στα νεύρα. Οι πιο αδιάκριτοι όταν με συναντούν ρωτούν τι γίνεται ρε συ? Κανένα πικάντικο νέο έχεις να μας πεις? Αυτό σημαίνει κανά γκομενάκι παίζει? Κι αν παίζει σιγά μη το πω σ’αυτούς.. Βρίσκουν τις επιλογές μου περίεργες και προσπαθούν να κάνουν σενάρια και υποθέσεις, ειδικά αυτοί που όσο κι αν με γνωρίσουν πάντα μένουν στην επιφάνεια.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά στο σπίτι μου μ’αρέσει να είμαι μόνη. Μ’αρέσει η ησυχία. Όλη μέρα είμαι μαζί με άλλους ανθρώπους, πολλούς. Κουβέντες, ήχοι, τηλεφωνήματα, καφέδες, φαγητό ποτέ ήρεμα, πάντα φασαρία, πάντα κόσμος.
Οι λίγες ώρες που έχω με εμένα λοιπόν, θέλω να είναι όπως εγώ τις φαντάζομαι όση ώρα οδηγώ από το γραφείο στο σπίτι. Μέχρι να φτάσω, έχω σκεφτεί τι θα μαγειρέψω, που θα στρώσω τραπέζι να φάω, τι μουσική θα ακούσω, τι κρασί θα πιω. Αν λοιπόν έπρεπε κάθε μέρα να τη μοιράζομαι το πρωί με συναδέλφους (αναγκαστικά) και κάθε βράδυ με κάποιον, που εγώ έχω επιλέξει τότε δεν θα μπορώ να είμαι μόνη ποτέ. Δεν θα μπορώ ποτέ να κάνω ότι θέλω, γιατί και ο άλλος θέλει κάτι. Και δεν είναι πάντα εύκολο να συμπέσουν τα γούστα. Και δεν μπορώ να παραπονιέμαι γιατί η επιλογή στη δεύτερη περίπτωση είναι δική μου. Και επειδή όλα δεν μπορούμε να τα έχουμε δικά μας , δηλαδή σήμερα θέλω την παρέα σου αλλά αύριο όχι, γιατί αυτό θα καταπατούσε την ελευθερία του άλλου ανθρώπου, προτιμώ να περνώ τα βράδυα μου μόνη. Μόνη με τις σκέψεις μου, μόνη με τα βιβλία μου, μόνη με τη μουσική μου, μόνη με το κρασί ή τη σαμπάνια μου, μόνη με τον ουρανό μου που είναι γεμάτος αστέρια, να σκέφτομαι στα Ελληνικά, με κουράζει πολύ αυτό το όλη μέρα αγγλικά στο γραφείο δεν μπορώ μπουκώνω αφού πολλές φορές τους μιλάω ελληνικά :)
Να ακούω τον ηχο της σιωπής, εκκωφαντικός. Αλλά μου αρέσει. Δεν νοιώθω έτοιμη να μοιραστώ αυτές μου τις στιγμές με κάποιον άλλο, ίσως γιατί δεν τον έχω βρει ακόμα, μπορεί και να μη τον βρω ποτέ. Τι σημασία έχει? Το σημαντικότερο είναι να είμαι εγώ καλά, να περνάω εγώ καλά και όταν θέλω παρέα και πάρτυ και χαρές και ντιριντάχτα τα βρίσκω αρκεί που έχω καλούς φίλους που με αγαπούν και με καταλαβαίνουν και δε θυμώνουν όταν θέλω να κρύβομαι στο σπίτι μου μόνη μου. Σε όλη μου τη ζωή θα θυμάμαι αυτό που μου είπε η Ιουστίνη, αν δεν είναι ο τέλειος πρίγκηπας μη θυσιάσεις την ελευθερία σου!

Το τραγούδι είναι απλά υπέροχο!

Ο στίχος 'καπάκι'

τίποτα δεν γίνεται τυχαία...

όλα συμβαίνουν στη ζωή μας για κάποιο λόγο. τα κακά γιατί σίγουρα θα ακολουθήσει κάτι καλό και τα καλά γιατί προηγήθηκε το κακό (δεν θέλω να το δω διαφορετικά!).

Εξάλλου, όταν φτάνεις πια στο απόλυτο μηδέν, εκεί που μετά μόνο χάος βλέπεις και καταστροφή υπάρχει κάτι που μπορεί να είναι μεν μικρό αλλά αντέχει να στηριχτείς πάνω του και να αρχίσεις αργά αλλά σταθερά να βρίσκεις το νόημα που είχες χάσει. Να βλέπεις ξανά τα χρώμματα, να ακούς ξανά τη μουσική, να οσφρίζεσαι τις μυρωδιές, να νοιώθεις ξανά τη μεταξένια απαλότητα σε ότι αγγίζεις, να γεύεσαι τη γλύκα της κάθε στιγμής που περνά.

''φτάσε στον πάτο εκεί που δεν υπάρχει πιο κάτω και βρες την ευτυχία κρυμμένη, κομμένη και ραμμένη για σένα...''.

Και δεν είναι μόνο αυτό, αλλά και όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή μας και δεν δίνουμε σημασία. Δεν ξέρω αν είναι απλά συμπτώσεις που τελικά οδηγούν κάπου ή αν εμείς οι ίδιοι οδηγούμε τη ζωή μας υποσυνείδητα μέσα από διάφορα μονοπάτια σε κάποιο προορισμό. Αυτό που προσπαθώ να κάνω είναι να μη πιέζω, να μη κυνηγάω πράγματα και καταστάσεις προτιμώ έτσι χαλαρά να τα αφήνω να συμβαίνουν. Δεν έχω πάντα την ωριμότητα να τα αξιολογήσω σωστά αλλά σημασία έχει ότι όλα κάποια στιγμή θα με πάνε κάπου. Η τελική επιλογή είναι πάντα δική μου, αν θα το εξερευνήσω αυτό το κάπου, αλλά μέχρι να φτάσω εκεί έχουν προηγηθεί όλα τα άλλα που αν τα μετρούσα με τη λογική πάντα, τώρα θα ήταν όλα αλλιώς.

Το πιο πρόσφατο παράδειγμα, είναι αυτό το blog. Το ξεκίνησα έτσι χωρίς κανένα σκοπό. Και μέσα από αυτό έχω έρθει σε επαφή είτε ηλεκτρονικά είτε δια ζώσης με ανθρώπους πολύ αξιόλογους κι αυτό είναι το σημαντικότερο. Και σκέφτομαι ότι κάτι που θεωρούσα πως ξεκίνησε τυχαία, οδήγησε σε πολύ σημαντικές στιγμές στη ζωή μου. Δεν έχει σημασία πως θα καταλήξουν σημασία έχει ότι τις έζησα. Άρα δεν έγινε τυχαία....ούτε αυτό!

Δεσποινάκι μου σ'ευχαριστώ για την πρόσκληση στον στίχο 'καπάκι'. Εγώ θα καλέσω τον Mr K να παίξει, κι ας ξέρω ότι δεν του αρέσουν τα μπλογκοπαίχνιδα. Ας το δει σαν εξιλέωση για τα σχολιανά :)

My utterly luxurious Zurich

Ήρθε η ώρα. Να σας τα πω όλα. Να σας τα δείξω όλα. Δεν ξέρω από που να αρχίσω, ήμουν πολύ ενθουσιασμένη πριν ξεκινήσω για τη Ζυρίχη και συνεχίζω να είμαι τώρα που έφυγα και είμαι πάλι εδώ στη βροχερή Λωζάννη.

Η Παρασκευή ξεκίνησε δραματικά, προβλήματα στη δουλειά, λίγο άγχος για το αν θα κατάφερνα να φύγω την ώρα που είχα προγραμματίσει, τρέξιμο να τα προλάβω όλα. Τελικά, όμως όλα καλά (πρέπει να βρω άλλη ατάκα, δεν θα τον ξαναδώ ποτέ το Σάκη αφού τελικά αποφάσισε να γίνει ο πατέρας του παιδιού αυτής...).

Γύρω στις 3 και κάτι έφυγα από το γραφείο, η διαδρομή υπέροχη, κλασσική Ελβετία εντάξει.

Στις 6 και δέκα ήμουν ήδη στο ξενοδοχείο, στο φανταστικό ξενοδοχείο. Με τα κρεββάτια τα Hastens και υφάσματα Laura Ashley, παντού στους τοίχους, τα σεντόνια, τα παπλώματα, τα πορτατίφ, όλα. Το κρεβάτι είχε τηλεκοντρολ που ανεβοκατέβαζες προσκέφαλο και πόδια. Είναι απίστευτα ξεκουραστικό να κοιμάσαι με τα πόδια ελαφρώς ανεβασμένα. Έκανα ένα ντους, χαλάρωσα ξεκουράστικα και στις 7.30 είχα το πολυπόθητο ραντεβού. Θα συναντούσα το Ιουστινάκι και τον Τεντ (τον πρίγκηπα της, ο τίτλος του ανήκει δικαιωματικά). Στη Ζυρίχη πραγματικό καλοκαίρι, 25 βαθμοί, ήλιος, με τα κοντομάνικα κυκλοφορούσα και την Παρασκευή και το Σάββατο. Φτάνω λοιπόν στο σημείο του ραντεβού και μετά από λίγο έφτασε και η παρέα μου. Τώρα είναι που το χάνω, δεν ξέρω τι να πρωτοπώ... είναι όλα μέσα στο κεφάλι μου και θέλουν να βγουν όλα μαζί. Η Ιουστίνη είναι εντυπωσιακή, κομψή, σικάτη, όμορφη, χαμογελαστή, λαμπερή και μου έκανε μια αγκαλιά....τόσο ζεστή και τόσο τρυφερή σαν να γνωριζόμασταν χρόνια και απλά είχαμε καιρό να βρεθούμε. Πήγαμε για φαγητό σε ένα Ιταλικό που το πρότεινα εγώ, μια και είχα ξαναπάει άλλες δυο φορές, το ευχαριστήθηκαν και χάρηκα πολύ. Δυστυχώς, επειδή είχε πολύ κόσμο δεν βρήκαμε τραπέζι να καθήσουμε στην υπέροχη αυλή που έχει έναν τεράστιο πλάτανο στο κέντρο. Κουβεντιάσαμε τα πάντα, σχολιάσαμε τα πάντα. Δεσποινάκι δεν ξέρω αν το κατάλαβες αλλά την Παρασκευή το βράδυ ήσουν στη Ζυρίχη!! Αφού τελειώσαμε με το φαγητό, πήγαμε στη barchetta, ένα πολύ ωραίο μπαρ στις όχθες της λίμνης. Εκεί καθήσαμε έξω, ο καιρός ήταν πολύ ευχάριστος αν και έβρεξε λίγακι. Η barchetta βρίσκεται κάτω από μπαλκόνια και προστατεύονται τα έξω τραπεζάκια από τη βροχή, μπορείς να την απολαμβάνεις χωρίς να την αισθάνεσαι να ακουμπαέι τα μαλλιά και τα ρούχα σου. Μετά από πεντέμιση ώρες, η πρώτη εντύπωση που είχα για την αγαπημένη μου Ιουστίνη όχι απλά επιβεβαιώθηκε αλλά έγινε απόλυτη βεβαιότητα ότι η γυναίκα που γνώρισα από τα βιβλία της αρχικά, από το μπλογκ της στη συνέχεια και τελικά συνάντησα αυτοπροσώπως είναι ένας υπέροχος άνθρωπος. Γενναιόδωρη στα πάντα, δυναμική, τρυφερή, καλή μανούλα μιλάει για το παιδάκι της και το πρόσωπό της φωτίζεται, κοιτάζει τον πριγκηπά της και λάμπει. Είναι το τέλειο ζευγάρι οι δυο τους. Δε μου συμβαίνει συχνά να νοιώθω τόσο ωραία με ανθρώπους που δεν έχω ξανασυναντήσει, αλλά σας είπα είναι σαν να τους ήξερα από πάντα. Είμαι σπίτι πια, και ακόμα ανταλλάσουμε sms και μου λείπει η παρέα τους.

Οι φωτογραφίες που έφερα είναι πάρα πολλές και δε μπορώ να τις ανεβάσω στο μπλογκάκι. Το φωτογραφικό ρεπορτάζ είναι εδώ. Σας πάω βόλτες στη δική μου πολυτελή Ζυρίχη. Στη Ζυρίχη που πάντα περνάω τέλεια, στη Ζυρίχη που κάθε φορά που την επισκέπτομαι με υποδέχεται με φανταστικό καιρό, στη Ζυρίχη που επισκέποτομαι με αγαπημένους φίλους, στη Ζυρίχη που γνώρισα την Ιουστίνη και τον Τεντ, στη λίμνη της που τόσο με χαλαρώνει να τη χαζεύω. Στη Ζυρίχη που λατρεύω γιατί είναι απλά υπέροχη και παρόλο που κατοικείται από γερμανόφωνους (εγώ τους συμπαθώ, να το ξεκαθαρίσω)είναι cool και χαλαρή. Τα σχόλια στις φωτογραφίες είναι ακόμα ένα ποστ αν τα μαζέψω όλα μαζί!!

Η πρώτη εκ των διμερών επαφών της μπλογκογειτονιάς

Ε ναι λοιπόν, συνέβη. Και συνέβη στη Γενεύη.
Συναντηθήκαμε με μεγάλη επιτυχία!! Ποιοι? Ε τόσο καιρό έχει γίνει μεγαλύτερο ζήτημα και από το Μεσανατολικό... με τη Δενδρογαλή φυσικά.
Ας τα πάρουμε με τη σειρά αλλά σύντομα γιατί έχω να ετοιμάσω και το αυριανό μου ταξιδάκι στη Ζυρίχη,όπου έχω ακόμα μια συνάντηση την οποία περιμένω με μεγάλη χαρά.
Ξεκινάω από τη Λωζάννη με λίγη ελάχιστη ψιχάλα. Περίπου 20 χλμ μετά συναντάω αυτό

η ποσότητα της βροχής ήταν απίστευτη, η ένταση του αέρα επίσης. Φυσικά όλοι καταλαβαίνουμε ποιανού ο καρσιλαμάς φταίει... οι υαλοκαθαριστήρες στην τελευταία σκάλα αλλά διαφορά καμιά, μετά βίας κατάφερνα να κρατήσω το γιαπωνέζο σε μια σταθερή πορεία, τον έπαιρνε ο αέρας και τον σήκωνε.

και ενώ η Celia Cruz, κουβανή ντίβα, αποθέωνε όπως μόνο οι Κουβανοί μπορούν το I will survive στα ισπανικά εγώ σκεφτόμουν τον Πασχάλη που έλεγε, είχε παλιόκαιρο τη μέρα που σε γνώρισα Δενδρογαλή μου. Τα ακραία καιρικά φαινόμενα με συνόδευσαν για περίπου 5 χλμ ώσπου τα πράγματα άρχισαν να καλυτερεύουν, γιατί διαφορετικά τώρα θα τα είχα μαζέψει για το Αμέρικα :))) Φτάνω στο σούπερ χλιδάτο ξενοδοχείο όπου διαμένει η Ηρωίς.

Μου συμβαίνει το εξής γελοίο, κόλλησε το τακούνι της γόβας μου στον αρμό των μαρμάρων και προσπαθούσα μάταια να το ξεκολλήσω με χάρη και τσαχπινιά αλλά....τελικά έβγαλα το πόδι από το γοβάκι και το τράβηξα με το χέρι. Είχε κόσμο στο λόμπυ, ναι έγινα ρεζίλι.Και κατεβαίνει η Κατερίνα από τα ιδιαίτερα της δωμάτια. Να πω ότι μου χάρισε μια μελισσούλα και το παιδάκι της, δεν είναι πολύ συμπαθητικά?

Η πρώτη εντύπωση που είναι και η πιο βασική για εμένα, πάρα πολύ θετική. Σκεφτείτε δεν τη ρώτησα καν τι ζώδιο είναι που πάντα το κάνω, αλλά δεν χρειαζόταν γιατί ακόμα και ιχθύς να είναι δεν με ενοχλεί καθόλου (δεν πιστεύω να είσαι ιχθύς, θα πεθάνω από ντροπή εννοείται που είπα αυτά τα αγενή).

Ήθελα να πάμε στο cite du temps που τόσο μου αρέσει, και πήγαμε. Άλλα κατά κάποιο τρόπο φάγαμε πόρτα, αν είναι ποτέ δυνατόν... είχε μια εταιρία εκδήλωση πριβέ και δεν μπορούσαμε μείνουμε. Η γνωστή ελβετική δυσκοιλιότητα, δηλαδή τι θα πάθαιναν αν μας σέρβιραν ένα ποτήρι κρασί να πιούμε? Α στο καλό πια.. Η αλήθεια είναι πως παραξενεύτηκα που όλοι όταν μπήκαμε μας χαιρετούσαν, bonsoir και τα σχετικά αλλά δεν έδωσα σημασία. Τελικά καθήσαμε σε ένα καφέ-μπαρ στην παλιά πόλη, τραπεζάκια έξω και εμείς έξω, ωραία ατμόσφαιρα αλλά το μαγαζί τσίτα ελβετιά.

Mais c'est la vie. Επιφυλάσσομαι για την Κυριακή, αν έρθει εδώ θα την πάω στην ωραιότερη βεράντα της ριβιέρας. Ήπιαμε κρασάκι κόκκινο, κουτσομπολέψαμε τρελλά, γελάσαμε πολύ, είπαμε και τα δικά μας και κατά τη 1 σηκωθήκαμε να φύγουμε. Όχι γιατί θέλαμε, αλλά γιατί τα garçon μάζευαν μανιωδώς τραπέζια και καρέκλες. Το resume είναι ότι περάσαμε πολύ πολύ καλά. Η Ηρωίς είναι ένας καταπληκτικός και ευαίσθητος άνθρωπος χαίρομαι πολύ που τη γνώρισα.

Σας φιλώ και πάω να ετοιμάσω βαλιτσάκι για αύριο!!!

Update: έχω νέυρα φρικτά. πήγα κομμωτήριο γιατί δεν προλάβαινα να λουστώ και να φτιάξω τα μαλλιά μου στο σπίτι. χειρότερα δεν μπορούσαν να μου τα χτενίσουν. είναι σαν να μην έχω πάει κομμωτήριο, πλήρωσα και 50 ευρώ (γιατί τόσο κοστίζει το χτένισμα εδώ) και το αποτέλεσμα χάλι μαύρο. εγώ καλύτερα τα κάνω και δεν με χρεώνω 50άρικα. τζάμπα λεφτά, τελείως όμως. και αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν???? στο τέλος της ζήτησα να μου τα κάνει λίγο με τις πλάκες ισιώματος, και φέρνει τις πιο φτηνές πλάκες της αγοράς, ξεχαρβαλωμένες και άθλιες. οι δικές μου που έχω στο σπίτι είναι κλάσεις καλύτερες εννοείται. δεν έχω κοιμηθεί καλά, έσκασαν και οι γιαπωνέζοι πρωί πρωί , έχω και μπαντ χεαρ ντεη κυριολεκτικά τι άλλο να ζητήσω από τη μάταιη ζωή μου? ε?

όμως σε μισή ώρα φεύγω, τυπώνω χάρτες γιατί το ρημάδι το gps ακόμα έρχεται, και πάω Ζυρίχη να συναντήσω το Ιουστινάκι και τον γενναιόδωρο πριγκηπά της! Πρίν λίγο που πήγα στο καπνιστήρι με τα αγόρια μου τους έλεγα ότι πάω Ζυρίχη γι' αυτό το λόγο και παρατήρησαν ότι μιλάω γι' αυτό με τόσο ενθουσιασμό που φαίνεται ότι τη θαυμάζω και την αγαπώ πολύ.

Αν μπορέσω από το τέλειο ξενοδοχείο μου να συνδεθώ θα σας δω το βράδυ, διαφορετικά θα τα πούμε αύριο βράδυ από το σπιτάκι μου.

Φιλιά πολλά και καλό Σαββατοκύριακο!

Update 2: to xw kanei sourgelo me tosa xrwmmata alla eimai sto fantastiko xenodoxeio meta to YPEROXO brady pou eixa me tin agapimeni mou Ioustini kai ton prigkipa tis (pou einai st' ali8eia) kai de mporw na kanw olokliro post alla den kratiemai 8elw na sas pw...

Einai enas yperoxos an8rwpos, ti latreuw akoma pio poly twra pou ti synantisa. 8a sas deixw aurio fwtografies kai 8a pw leptomereies!!!

Aurio prwi edw Zurich, gia anelehto shopping kai makari na exei kalo kairo pali na piw ena kafe sta plwta sti limni. Latreuw Zurich, i epomeni douleia mou prepei na einai edw!

Filia kai pali

Μια βροχή

που έρχεται ας την υποδεχτώ με Πασχάλη.. αλλά να μη κρατήσει!

Update πρωινό: η βροχή δεν φαίνεται να έρχεται σήμερα. Τα χοντρά σπουργίτια τραγουδούν από νωρίς και απειλητικά σύννεφα δεν φαίνονται στον ουρανό. Αχ καθόλου δεν τη θέλω να έρθει τώρα που κακόμαθα με τις λιακάδες...

Τα γλαστράκια μου

για το Δεσποινάριον

φυσικά δεν υπάρχει σύγκριση μεταξύ του μικρού μου κήπου με το δικό της δάσος αλλά επειδή της αρέσουν της το αφιερώνω.

Μετά το γραφείο πήγα στο Jumbo και αγόρασα ντάλιες, τα κίτρινα που δεν ξέρω πως τα λένε και έναν κατακόκκινο ιβίσκο γιατί τον περσινό τον άφησα έξω όλο το χειμώνα και τον έκανε το κρύο και η παγωνιά κάρβουνο.

Ήρθα σπίτι φόρεσα τις γνωστές σαγιονάρες

έβαλα τα τρέντυ γαντάκια μου, γιατί έχω και το νύχι και δε βγαίνει το χώμα μετά με τίποτα

και ξεκίνησα

έγινε ψιλοχαμός, γιατί καθάριζα τα παλιά μου, περιποιήθηκα τα καινούρια μου, αλλά τι πειράζει? έχει ζέστη και μου αρέσει τρελλά να πλατσουρίζω στα νερά. Τώρα που είχα και δικαιολογία...το καλοκαίρι στο σπίτι μας στο χωριό μου όλη μέρα καταβρέχω το γκαζόν και πατάω ξυπόλητη πάνω και φωνάζει ο μπαμπάς ότι θα το σαπίσω αλλά σιγά τι πειράζει για λίγες μέρες που είμαι εκεί?

τα γαντάκια μου δεν είναι τρέντυ πια, αλλά ευτυχώς είναι τα νύχια μου!!

και τελικά μου άρεσαν πολύ τα καινούρια μου γλαστράκια

το μυγκεδάκι μου είναι περσινό, και η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα να ανθίσει, αλλά με εξέπληξε ευχάριστα

και έβαλα και ολοκαίνουρια μίνι τριανταφυλλάκια κόκκινα στο βάζο, γιατί με τα κανονικά έχω ένα θέμα δεν τα πολυσυμπαθώ, μάλλον επειδή αρέσουν σε όλο τον κόσμο...

και ένα μπουμπουκάκι κίτρινο από τον κήπο

ααα και παραλίγο να ξεχάσω τον ιβίσκο που είναι πανέμορφος

Πολλά χρωματιστά φιλιά! Καλημέρα.

υγ.: Τα τραγουδάκια είναι από τα Μακρινά Ξαδέρφια, μια αριστοφανική τσογλανοπαρέα που κάνει κριτική μέσα από τη μουσική της. Εγώ τους γνώρισα από το Δημήτρη Ζερβουδάκη, που είναι θείος του φίλου μου του Θόδωρου και έχουν συνεργαστεί στο ξεκίνημα της μουσικής τους διαδρομής. Εξαιρετικό βιολί παίζει ο Επίκουρος Τριανταφυλλίδης.

Εάν είναι αλήθεια...

θέλω να τους φτύσω κατάμουτρα όλους. Μόλις έλαβα αυτό το mail και σας το παραθέτω αυτούσιο. Θέλω μόνο να πω ότι ο Στέλιος Κούλογλου είναι ίσως ο μοναδικός δημοσιογράφος που εκτιμώ και εμπιστεύομαι απόλυτα για την ενημέρωση μου. Αν είναι ποτέ δυνατόν να κόβονται έτσι εν ψυχρώ εκπομπές που αν μη τι άλλο μας αφυπνίζουν. Πόσο ζώα πρέπει να γίνουμε δηλαδή? Πόσο θα μας μπουκώνουν με χλιαρές παρουσιάστριες που χαχανίζουν όλη μέρα και ξερογλύφονται στις μεταμεσονύκτιες προβολές? Και δηλαδή ο δύσμοιρος Έλληνας τον Κούλογλου περίμενε να του πει πως είναι να ζεις στην Αθήνα με 700 ευρώ? Ή μήπως πάλι δεν ξέρει ότι παίρνει 700 ευρώ? Γελίοι. Πόσο ακόμα θα τρώμε στη μάπα τους παρατρεχάμενους σε κάθε κυβέρνηση και κάθε διοίκηση? Νευριάζω γιατί την ΕΡΤ ακόμα εμείς την πληρώνουμε και παρόλο που δεν ζω στην Ελλάδα συνεχίζω να την πληρώνω γιατί με υποχρεώνουν, ξεφτίλες.

ΝΑ ΧΑΙΡΟΜΑΣΤΕ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΑΣ!!! ΚΡΥΒΟΥΜΕ ΤΗΝ ΦΤΩΧΕΙΑ ΜΑΣ ΜΕ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ!!!!!

Έδιωξαν τον Κούλογλου από την ΕΡΤ

Έπειτα από συνάντηση του Προέδρου και Διευθύνοντος Συμβούλου της ΕΡΤ Χρήστου Παναγόπουλου και του Γενικού Διευθυντή Τηλεόρασης, Δημητρίου Γόντικα με τον δημοσιογράφο Στέλιο Κούλογλου, του ανακοινώθηκε ότι δεν θα συνεχιστούν στην επόμενη τηλεοπτική σεζόν οι εκπομπές «Θεματική Βραδιά» και «Ρεπορτάζ χωρίς Σύνορα».
Σύμφωνα με τις "επίσημες δικαιολογίες" οι αιτίες είναι το υψηλό κόστος και τα χαμηλά νούμερα τηλεθέασης, αλλά αυτό που ψιθυρίζεται είναι ότι το βασικό πρόβλημα ήταν η θεματολογία των εκπομπών, που επέλεγε να προβάλλει τη γενιά των 700 ευρώ, την περιβαλλοντική καταστροφή της χώρας, την αστυνομική βία και τις εκπομπές για την Κίνα.
Να σημειώσουμε ότι το Ρεπορτάζ χωρίς Σύνορα που προβαλλόταν αδιάκοπα στην ΕΡΤ από το 1996,κόπηκε στο λεπτό, αφού η ανακοίνωση βγήκε λίγα λεπτά μετά την αναχώρηση του Στέλιου Κούλογλου από το Ραδιομέγαρο ενώ όπως ισχυρίζεται ο δημοσιογράφος η αιτία που επικαλέστηκε ο πρόεδρος της ΕΡΤ απέναντι του ήταν ότι «δεν του αρέσει» η εκπομπή.

Πριν λίγο ο Κούλογλου δημοσιοποίησε επιστολή που είχε στείλει από τις 9/5/2008 στον Γενικό Διευθυντή Τηλεόρασης Δημήτρη Γόντικα, που εξηγεί πολλά:

Kύριε Γόντικα,

Εδώ και ένα μήνα περίπου μάταια προσπαθώ να εξασφαλίσω μια επιστολή από την ΕΡΤ, ώστε να βγάλω δημοσιογραφική βίζα για την Κίνα. Μόλις χθες με ειδοποιήσατε μέσω του κ. Αναστασόπουλου ότι η διοίκηση δεν θέλει να προβάλω εκπομπή για την Κίνα. Για το ντοκιμαντέρ «Από τον Μάο στους Ολυμπιακούς Αγώνες» έχουν γίνει ήδη όλες οι προετοιμασίες (εισιτήρια, διαμονή και εταιρεία παραγωγής στο Πεκίνο), έχει συλλεχθεί αρχειακό υλικό καθώς έχουν γίνει ήδη συνεντεύξεις, όπως με την βιογράφο του Μάο. Αδυνατώ να πιστέψω ότι υπάρχουν «πολιτικοί λόγοι» για την άρνηση σας, θέλω να ελπίζω ότι πρόκειται για παρεξήγηση και σας ζητάω να με διευκολύνετε, γιατί χωρίς δημοσιογραφική βίζα η έρευνα στην Κίνα γίνεται δυσκολότερη.

Εν τω μεταξύ από διάφορες πηγές μέσα στην ΕΡΤ μαθαίνω ότι η εταιρεία δεν θα ανανεώσει την συνεργασία μαζί μου για την ερχόμενη τηλεοπτική χρονιά. Αυτό μου προκαλεί έκπληξη καθώς είναι γενικώς αποδεκτό ότι και οι δύο εκπομπές που παρουσιάζω δεν υστερούν σε ποιότητα των υπόλοιπων του σταθμού. Από οικονομικής πλευράς είναι αποδοτικές λόγω των πολλών διαφημίσεων (έφτασα να έχω φέτος 16 λεπτά διαφημιστικά σποτ μέσα σε μια ώρα), ενώ και από πλευράς θεαματικότητας (5% Μέσος όρος το Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα και 4.1% η Θεματική Βραδιά, φέτος) ξεπερνούν κατά πολύ το μέσο όρο της ΕΤ-1.

Ως αιτία για τη διακοπή της συνεργασίας αναφέρεται το περιεχόμενο των εκπομπών μου και ειδικότερα το γεγονός ότι προγραμμάτισα την προβολή της έρευνας για την γενιά των 700 ευρώ και την ακρίβεια, παρότι η διοίκηση μου ζήτησε να την ματαιώσω. Επειδή σε εκπομπές όπως αυτές που παρουσιάζω ο προγραμματισμός (ταξίδια, ντοκιμαντέρ κλπ) ξεκινάει από τον Ιούνιο θα ήθελα να με ενημερώσετε το συντομότερο δυνατόν αν θα συνεχισθεί ή όχι η συνεργασία μας.

Μετά τιμής,

Στέλιος Κούλογλου

Τα μάζεψα και πήρα τα βουνά

Αργία σήμερα εδώ, λόγω Αγίου Πνέυματος. Ακόμα μια μέρα ξύπνησα αργά, βέβαια κοιμήθηκα και αργά γιατί εδώ και δυο μέρες περίεργα πράματα γίνονται και καθυστερεί ο πολύτιμός μου ύπνος που κάνει καλό στο δέρμα μου! Όλα στο παιχνίδι είναι, τι να κάνουμε. Για να μη πολυλογώ, σήμερα ανέβηκα στις Alpes Vaudoises. Εκεί που τα βουνά συναντούν τα σύννεφα, εκεί που η θερμοκρασία είναι 8 βαθμούς χαμηλότερη από ότι εδώ κάτω. Εκεί που οι βροντές από τον ουρανό ακούγονται διαφορετικά, είναι πιο επιβλητικές, τις νοιώθεις κοντά σου. Τα χωριά είναι η Glion και το Caux και βρίσκονται στα 700 και 1000 μέτρα πάνω από τη λίμνη. Και ενώ δεν είναι και τόσο μακριά από τις μικρές πόλεις της ριβιέρας, καταλαβαίνεις από την πρώτη στιγμή ότι ο χρόνος εκεί έχει σταματήσει, το μόνο που προδίδει εξέλιξη είναι ότι έχουν ηλεκτρικό. Ατέλειωτο πράσινο, ατέλειωτη φύση. Είχε βέβαια κι αυτά τα φυτά, που μου είπαν ότι τα λένε κλέφτες, και όταν έχει λίγο αεράκι παίρνει ο αέρας το χνούδι τους και παθαίνω αλλεργία και τώρα έχω μια φαγούρα στα χέρια απίστευτη. Το μάτι βλέπει όσο μπορεί μακριά, ξεκουράζεται. Πλαγιές γεμάτες αγριολούλουδα και έλατα, που και που κανένα σπιτάκι τελείως Ελβετικό όμως. Ξύλινο, με γερτή σκεπή και νομίζεις ότι από κάπου θα ξεπεταχτεί η Heidi να μαζέψει τις κατσίκες της! Πρέπει να ήμουν 6 χρονών όταν έβλεπα τη Heidi, έχουν περάσει 25 χρόνια, ε τίποτα δεν έχει αλλάξει στις ελβετικές εξοχές. Καλύτερα. Και τι θα κέρδιζαν αν τα είχαν εκμεταλλευτεί όλα αυτά, είτε για να χτίσουν σπίτια είτε τουριστικά? Τίποτα, τα νεύρα τους θα είχαν απλά.Κάποια στιγμή θα ανέβω λίγο πιο ψηλά, γιατί θέλω να σας δείξω τις μαρμότες των Άλπεων που ξυπνούν τώρα από τη χειμερία νάρκη και είναι πολύ συμπαθητικές!!

Ιστορίες από το κουτί με τις φωτογραφίες

Εκείνη στα 18, κι εκείνος λίγους μήνες πιο μικρός. Γνωρίστηκαν στις αίθουσες της σχολής τη μέρα που πήγαν για την εγγραφή στο πρώτο εξάμηνο. Εκείνη συμπλήρωνε την αίτησή της. Ήθελε να ρωτήσει κάτι, κι από όλους έτυχε να ρωτήσει εκείνον. Τους επόμενους μήνες έκαναν περιστασιακά παρέα στη λέσχη, κανένα τάβλι, κανένα καφέ τίποτε παραπάνω. Αυτό γινόταν για δυο χρόνια. Άρχισαν να συναντιούνται σε σπίτια συμφοιτητών και έτσι γνωρίστηκαν καλύτερα. Ένα Σάββατο απόγευμα, καλοκαίρι προς το τέλος της εξεταστικής του τέταρου εξαμήνου, εκείνος ήρθε στο σπίτι μιας φίλης με ένα μπρελόκ. ΄Ηταν για 'κείνη γιατί είχε το χρώμα των ματιών της. Το επόμενο βράδυ πήγε σπίτι της. Από τότε και για τα επόμενα τέσσερα χρόνια ήταν μαζί, αχώριστοι. Αγαπημένοι, ερωτευμένοι, χαρούμενοι όπως ταίριαζε σε δυο παιδιά 20 χρονών. Τα πρώτα Χριστούγεννα που πέρασαν χώρια αφού τη συνόδευσε στο σταθμό, αγόρασε αμέσως μια κάρτα και της την έστειλε σπίτι της για να της πει πόσο του λείπει. Έκαναν σχέδια για το μέλλον ήταν ένα ωραίο παιχνίδι. Εκεί, στα τέσσερα χρόνια χώρισαν. Δύσκολα. Και για τους δυο. Πολλά δάκρυα. Πέρασε ο καιρός. Δεν υπάρχουν δάκρυα πια, δεν υπάρχει ο πόνος του αποχωρισμού. Εκείνη κάνει καριέρα, ζει τη ζωή της. Έκανε άλλους δεσμούς με αγόρια επιτυχημένα, όμορφα. Εκείνος ζει σε μια επαρχιακή πόλη και έχει μια αξιοπρεπή δουλειά πιστεύει πως μπορεί, πως του αξίζει κάτι καλύτερο. Έχει αρραβωνιαστεί. Εκείνη κάθε Κυριακή οδηγεί ως την πόλη του για να πιει ένα καφέ, εκεί, στο ίδιο καφέ που πήγαιναν μαζί. Άλλοτε μόνη κι άλλοτε με παρέα. Δεν έχουν συναντηθεί ποτέ.

Les Hommes qui passent
Τραγούδι: Patricia Kaas
Μουσική : F. Bernheim
Στίχοι : D. Barbelivian
Les hommes qui passent, maman
m'envoient toujours des cartes postales des Bahamas, maman.
Les hommes qui passent tout le temps
sont musiciens, artistes, peintres, trop comédiens souvent.
Les hommes qui passent, maman
m'offrent toujours une jolie chambre avec terrasse, maman
Les hommes qui passent, je sens
qu'ils ont le coeur à marrée basse, des envies d'océan
Les hommes qui passent pourtant
qu'est-ce que j'aimerais en voler un pour un mois, pour un an
Les hommes qui passent, maman
ne me donnent jamais rien que de l'argent

Les hommes qui passent, maman
leurs vies d'amour sont des étoiles qui laissent des traces,maman
Les hommes qui partent, violents
sont toujours ceux qui ont gardé un coeur d'enfant perdant
Les hommes qui passent, pourtant
qu'est-ce que j'aimerais en voler un pour un mois pour un an
Les hommes qui passent, maman
ne me donnent jamais rien que de l'argent

Les hommes qui passent, maman
ont des sourires qui sont un peu comme des grimasses, maman
Les hommes qui passent, troublants
me laissent toujours avec mes rêves et mes angoisses d'avant
Les hommes qui passent, pourtant
qu'est-ce que j'aimerais en voler un pour un mois pour un an
Les hommes qui passent, maman
ne me donnent jamais rien que de l'argent

Les hommes qui passent, maman....

Όνειρα ανοιξιάτικης νύχτας για το καλοκαιράκι

Χθες φύγαμε όλοι από το γραφείο νωρίς, κατά τις 5:30 δηλαδή. Κατεβήκαμε σε ένα μπαράκι δίπλα στη λίμνη όπου μαζεύεται όλη η Νεστλέ τις Παρασκευές. Ήπιαμε κρασάκια χαζολογόντας και όταν άρχισε να σουρουπώνει και τα γυαλιά ηλίου μπήκαν στις γκλαμ θήκες τους περπατήσαμε ως το Hotel des Trois Couronnes και ο καθένας είχε το σκοπό του, άλλοι να φάνε και άλλοι να πιουν. Εγώ ήμουν στους δεύτερους. Το Trois Couronnes έχει μια υπέροχη τεράστια βεράντα που βλέπει λίμνη και γαλλικές Άλπεις. Τραπεζάκι έξω. Φτάνουν τα πρώτα mojitos. Η πρώτη γουλιά, καλοκαίρι. Το μυαλό αρχίζει ταξίδια στο νησί, παραλίες, αμμουδιές, χορούς καλοκαιρινούς, ξενύχτια. Μετά οι σκέψεις αποκτούν φωνή, γίνονται θέμα συζήτησης. Θα έρθεις εσύ στη Μύκονο φέτος? Ναιι γιατί όχι!!! Τι ωραία, μαζευόμαστε και πάλι ωραία παρέα για το τελευταίο ΣΚ του Ιούλη. Εννοείται πως εγώ θα είμαι ήδη εκεί από πριν.
Πολύ ωραία βραδιά...πολύ ωραία ατμόσφαιρα, χαλαρή και ονειροπόλα γεμάτη σχέδια χαρούμενα και ανυπόμονα!
Σας φιλώ καλοκαιρινά, με άρωμα ανανά και καρύδα από την κρέμα των χεριών μου!

υγ Ακούστε το τραγούδι στο mytunes, κάτω κάτω. Αγαπημένο συγκρότημα οι Χαϊνηδες από την Κρήτη μας. Αυτό το βίντεο έψαχνα αλλά δεν υπάρχει!

Χειρόγραφο μπλογκοπαίχνιδο

στο παιχνιδάκι με κάλεσε η Έυη. Et voila, το χειρογραφό μου. Το έκανα στο γραφείο περιμένοντας με πολύ άγχος μια γιαπωνέζα να μου πει αν τελικά έπαιξε μια αλλαγή που έκανα σε μια εφαρμογή ώστε να μπορέσουν να στείλουν τις αναφορές τους στα κεντρικά, εδώ στη μακρινή για εκείνους Ελβετία. Αυτό που με εντυπωσίασε είναι ότι ενώ έχουμε 8 ώρες διαφορά εκείνη έμεινε, μάλλον από το σπίτι της, συνδεδεμένη για να μπορέσει να κάνει τις δοκιμές. Τελικά όλα καλά και έτσι γλύτωσα και το εγκεφαλικό και τα άσπρα μαλλιά! Γιατί αν δεν έπαιζε κι αυτό δεν είχα ιδέα πια τι να κάνω... Γενικά οι δυο τελευταίες μέρες στη δουλειά ήταν κάπως περίεργες, όλοι ζητούσαν κάτι, είχαν προβλήματα που δεν ήταν προβλήματα αλλά επέμεναν να με πρήζουν.

Λοιπόν, για να τελειώνω γιατί πολυλογώ, οι κανόνες του παιχνιδιού είναι οι εξής απλοί:
1. Γράψε

2. Σκάναρε (ή φωτογράφισε… )

3. Πόσταρε.

4. Ενημέρωσε!

Φίλοι

πολλές φορές έχω κάνει παρέα με ανθρώπους, αρκετά στενή. ΄Εχω αφιερώσει πολλές ώρες στη συντροφιά τους. Με έχω συλλάβει να αναρωτιέμαι όμως αν νοιώθω πολύ κοντά τους, αν θα μπορούσα να μοιραστώ μαζί τους τα μεγαλύτερα μυστικά μου. Όταν λοιπόν υπάρχουν τέτοιοι προβληματισμοί, δεν μιλάμε για φιλία αλλά για μια απλή παρέα με την οποία συναντιόμαστε για να απολαύσουμε κάποια πρόσκαιρα πράγματα που πολύ απλά τυγχάνει να αρέσουν και στους δυο τη συγκεκριμένη περίοδο. Από τη στιγμή που συνειδητοποιούμε πως υπάρχουν όρια στο τι μπορούμε να μοιραστούμε τότε είναι θέμα χρόνου να εξανεμιστεί η 'φιλία΄. Πιστεύω πως είμαι πολύ τυχερή όμως, γιατί υπάρχουν άνθρωποι γύρω μου σταθερά για πολλά χρόνια. Άνθρωποι που ξέρω πως ακόμα κι έχουμε να μιλήσουμε καιρό, όταν θα σηκώσω το τηλέφωνο και θα ζητήσω από το πιο απλό μέχρι το πιο δύσκολο θα είναι εκεί δίπλα μου να κάνουμε τα πάντα μαζί. Άνθρωποι που καταλαβαίνουν από τον τόνο της φωνής μου, από τη σιωπή μου, από το βλέμα μου αν είμαι καλά ή όχι. Είναι εκείνοι που θα επισημάνουν τα λάθη μου, θα σεβαστούν τις επιλογές μου ακόμα κι αν διαφωνούν αλλά είναι πάντα εκεί. Έτοιμοι να γελάσουμε μαζί, να διασκεδάσουμε μαζί, να κλάψουμε μαζί αλλά ακόμα κι αν δεν κλάψουν θα μου χαρίσουν τον ώμο τους να ακουμπήσω και να κλάψω όσο θέλω. Όμως, ειδικά θέλω να σας πω για το φίλο μου το Μάνθο. Γνωριζόμαστε από το 2001. Ξεκινήσαμε την ίδια μέρα στην πρώτη μου δουλειά, για εκείνον είναι και η τωρινή του. Πιο λογικός, πιο προσγειωμένος από εμένα που τρεις την ώρα θέλω να φεύγω. Από τότε μέχρι σήμερα είμαστε αχώριστοι. Όσες δουλειές κι αν άλλαξα, όπου κι αν πήγα, ότι κι αν έκανα δεν χαθήκαμε ποτέ. Μαζί του ίσως μιλάω περισσότερο απ' ότι με οποιονδήποτε άλλο. Συνήθως, δε μου χαλάει τα χατήρια, εκτός και ζητήσω μπουζούκια, οπότε εκεί μπορεί να φάω καμιά πόρτα μια που δεν είναι στο στυλ του. Είναι πάντα εκεί όταν η αγαπημένη του φίλη έχει ξεσαλώσει στα μαγαζιά και έχει ξεμείνει από λεφτά, είναι πάντα εκεί όταν της κατεβαίνει ότι θέλει να φάει σε γκουρμέ εστιατόριο να τη συνοδεύσει, όταν θέλει να πάει για καφέ τώρα αμέσως, όταν θέλει το ΣΚ να πάει στην Επίδαυρο γιατί έχει παράσταση που της αρέσει πολύ, όταν νοιώθει μόνη στην ξενιτιά να την επισκεφθεί. Σε εξάρσεις αγάπης, τρυφερότητας και καλοσύνης μου έχει εξομολογηθεί ότι με αγαπάει πολύ και χαίρεται που είμαστε φίλοι, αλήθεια δεν είναι βρε??? Μου το έχει πει και μεθυσμένος στο Nokia trends πριν τρια χρόνια στο Αθηνών Αρένα, δεν ξέρω μετράει? Όλα μετράνε. Και ξέρω γιατί. Γιατί όταν είναι έξω με άλλες παρέες και ακούει ξαφνικά το Όλα γύρω σου γυρίζουν μου στέλνει πάντα sms να μου πει ότι όλα γύρω μου γυρίζουν. Και δεν θυμώνω που με ξυπνάει μέσα στα άγρια μεσάνυχτα, αλλά χαμογελάω μισοκοιμισμένη!

Επίσης, τον θαυμάζω. Για πολλούς λόγους. Γιατί μιλάει τέλεια γερμανικά και εγώ δεν μπορώ ούτε τους αριθμούς να θυμηθώ, γιατί είναι έξυπνος, γιατί είναι πολύ καλός στη δουλειά του και τον εκτιμούν και τον σέβονται και οι συνάδελφοι και οι αφεντικοί, γιατί έχει χιούμορ, γιατί αρνείται πεισματικά να ασχοληθεί με οτιδήποτε τον στεναχωρεί και του χαλάει τη διάθεση. Τον θαυμάζω γιατί είναι το Μανθουλίνι μου! Αλλά εγώ δεν είμαι ο Χατζηνικολάου να κάνω αγιογραφίες θα πω και τι με νευριάζει. Με νευριάζει που όταν θέλω κάτι επειγόντως είναι σε συναντήσεις και δεν απαντάει στο τηλέφωνο, με νευριάζει που, το σκέφτομαι κανα πεντάλεπτο να βρω τι άλλο με νευριάζει, τίποτα? Ε, τίποτα. Είναι ο τέλειος φίλος μου και δεν είναι φανταστικός. Ααα θυμήθηκα τι έκανε και με νευρίασε πολύ. Είχε έρθει να με επισκεφθεί εδώ. Τα βράδυα που ξαπλώναμε να κοιμηθούμε (κοιμόμασταν στο ίδιο δωμάτιο αλλά σε χωριστά κρεβάτια) το αγοράκι μου ροχάλιζε. Ναι, αλλά εγώ δεν μπορώ να κοιμηθώ όταν ακούω ροχαλητά. Το πρώτο βράδυ πέρασε δύσκολα. Το δεύτερο, του λέω 'Μανθουλίνι μου σε παρακαλώ μη κοιμηθείς, σε πέντε λεπτά θα ξαπλώσω και θα κοιμηθώ αμέσως γιατί είμαι πολύ κουρασμένη μετά μπορείς να ροχαλίσεις όσο θέλεις'. Λες και του είπα κοιμήσου αγγελούδι μου και βάλε και Πλούταρχο να τραγουδάει. Εκείνο το βράδυ όλη η συλλογή με τις βεντάλιες μου έκανε πτήσεις στο κεφάλι του. Ήταν το μόνο που μπορούσα να του πετάξω και να μη του αφήσω κουσούρι. Δεν κατάφερα και πολλά είναι η αλήθεια, σταματούσε για 30'' και άντε πάλι. Από το επόμενο και μετά του έβαζα να δει ταινίες για να προλάβω να κοιμηθώ. Το πρωί που του το έλεγα γελούσε ο άθλιος τύπος. Στα θετικά του επίσης να μη ξεχάσω να συμπληρώσω ότι είναι ο μόνος που με πάει στο Furin Kazan και τρώμε ανελέητα σούσι, με πάει βόλτες στο Θησείο και στο Γκάζι και με έχει προσλάβει ως την προσωπική του και αποκλειστική σύμβουλο στα ενδυματολογικά. Δυο φορές το χρόνο κατεβαίνουμε παρεούλα στο κέντρο, Κολωνάκι και Άττικα και ψωνίζει. Τον κάνω φιγουρίνι κάθε φορά, και ξοδεύει λεφτά!!! Και μετά με κερνάει και ότι κάνω κέφι. Όπως είναι μάλλον προφανές περνάω σούπερ με το φιλαράκο μου και αυτό γιατί είναι πολύ πολύ καλός άνθρωπος και ανέχεται όλες μου τις παραξενιές. Τώρα δε, που αγόρασε ένα φανταστικό σπίτι στο Χαλάνδρι έχουμε συμφωνήσει ότι όταν θα πηγαίνω στην Αθήνα θα μένω μαζί του γιατί μου αρέσει πολύ το διαμέρισμα. Και θα του μάθω να σιδερώνει τα πουκάμισά του τέλεια.

Η Madonna αρέσει και στους δυο μας πάραααα πολύ. Τζουτζούκο μου σου το αφιερώνω το Candy shop! Και σκέψου που θα με πας στις 23 το βράδυ. Σε φιλώ πολύ και ξέρεις εσύ.... πόσο σ'αγαπάω!

Αφιερωμένο εξαιρετικά

δεν είναι απλά ένα τραγούδι, είναι ΤΟ τραγούδι και είναι Ο Μητροπάνος.

Στίχοι: Σάκης Καπίρης
Μουσική: Μίμης Χριστόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Κωστής Χρήστου
Κορυφαία ερμηνεία: Δημήτρης Μητροπάνος

Δυο νύχτες ανταμώσανε
πάνω στα δάκρυα μου
η νύχτα που σε γνώρισα
κι η νύχτα που χωρίζουμε
και κλαιν τα ονειρά μου
θα πνίξουν την καρδιά μου

Χωρίς την αγάπη σου θα ήμουνα μόνος
Η πίκρα θα μ' έπνιγε, το δάκρυ, ο πόνος
Εσύ με οδήγησες στης γής την ελπίδα
Του κόσμου το νόημα στα μάτια σου είδα

Αλίμονο σ'αυτούς που δεν αγάπησαν
Αλίμονο, αλίμονο, αλίμονο
Αλίμονο σ'αυτούς που δεν δακρύσανε, ζωή
Την ομορφιά σου δεν γνωρίσανε ζωή
Την ομορφιά σου δεν γνωρίσανε

Μπορεί να γελάστηκα, μπορεί να πληγώθηκα
Μα τ' άστρα στον ώμο μου ξενύχτης φορτώθηκα
Κι αν είχε το ψέμα της ναυάγιο κάνει
Τον κόσμο τον ένιωσα αγάπης λιμάνι

Αλίμονο σ'αυτούς που δεν αγάπησαν
Αλίμονο, αλίμονο, αλίμονο
Αλίμονο σ'αυτούς που δεν δακρύσανε, ζωή
Την ομορφιά σου δεν γνωρίσανε ζωή
Την ομορφιά σου δεν γνωρίσανε

Το Μονόγραμμα

Νομίζω πως δεν θα χορτάσω ποτέ να διαβάζω Το Μονόγραμμα και να ακούω την Ιουλίτα και το Θεοδωράκη να το απαγγέλουν. Κάθε φορά είναι σαν την πρώτη φορά, κάθε φορά ανακαλύπτω κάτι καινούριο, μια νέα διάσταση του έρωτα.
Ο Ελύτης μέσα από το αιώνια θυληκό (ewig weibliche του Goethe) έζησε και δημιούργησε. Έχουμε δίκιο λοιπόν οι γυναίκες και όχι μόνο, να τον λατρεύουμε. Η ποίηση του Ελύτη έτσι κι αλλιώς είναι εμπνευσμένη από τις γυναίκες του, Η Μαρίνα των Βράχων είναι η Μαρίνα Καραγάτση ενώ το Μονόγραμμα (Μ.Κ.) το έγραψε για την πανέμορφη και πολυτάλαντη Μαριαννίνα Κριεζή.

Ο Νίκος Δήμου που έχει μελετήσει και αναλύσει τον Ελύτη έγραψε ανάμεσα στα άλλα και αυτή την εκπληκτική ιστορία που θα βρείτε στο λινκ. Επίσης, ο Δήμου έχει πει και συμφωνώ απολύτως, ότι η πραγματική αξία του ποιήματος κρίνεται περισσότερο στη σιωπή της ανάγνωσης. Αν η μελοποίηση είναι επιτυχής, για όσους την ακούσουν, το ποίημα πεθαίνει ή μάλλον μεταλλάσσεται. Παραμένει ποίημα μόνον για όσους δεν θα την ακούσουν ποτέ. Το Μονόγραμμα γράφτηκε κατά την παραμονή του Ελύτη στο Παρίσι (1969-1971) και εκδόθηκε για πρώτη φορά την Άνοιξη του '71 σε χειρόγραφη μορφή στις Βρυξέλλες. Το adagio του Θεοδωράκη συνετέθη το 1993 και η ηχογράφηση που ακούτε έγινε την Άνοιξη του '96 στην Αγία Πετρούπολη. Ο Θεοδωράκης για πρώτη φορά δεν μελλοποιεί αλλά απαγγέλει τους στίχους του Ελύτη, αναγνωρίζοντας ίσως έτσι τη δυναμική του κειμένου, του ύμνου στον Έρωτα.

Το Μονόγραμμα

Θα πενθώ πάντα - μ’ακούς ; - για σένα,
μόνος, στον Παράδεισο

Ι.
Θα γυρίσει αλλού τις χαρακιές
Της παλάμης, η Μοίρα, σαν κλειδούχος
Μια στιγμή θα συγκατατεθεί ο Καιρός

Πώς αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι
Θα παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας
Και θα χτυπήσει τον κόσμο η αθωότητα
Με το δριμύ του μαύρου του θανάτου.

ΙΙ.
Πενθώ τον ήλιο και πενθώ τα χρόνια που έρχονται
Χωρίς εμάς και τραγουδώ τ’ άλλα που πέρασαν
Εάν είναι αλήθεια
Μιλημένα τα σώματα και οι βάρκες που έκρουζαν γλυκά
Οι κιθάρες που αναβόσβησαν κάτω από τα νερά
Τα "πίστεψέ με" και τα "μή"
Μια στον αέρα μια στη μουσική
Τα δυό μικρά ζώα, τα χέρια μας
Που γύρευαν ν’ ανέβουνε κρυφά το ένα στο άλλο
Η γλάστρα με το δροσαχί στις ανοιχτές αυλόπορτες
Και τα κομμάτια οι θάλασσες που ερχόντουσαν μαζί
Πάνω απ’ τις ξερολιθιές, πίσω άπ’ τους φράχτες
Την ανεμώνα που κάθισε στο χέρι σου
Κι έτρεμε τρεις φορές το μώβ τρεις μέρες πάνω από
τους καταρράχτες
Εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδώ
Το ξύλινο δοκάρι καί το τετράγωνο φαντό
Στον τοίχο με τη Γοργόνα με τα ξέπλεκα μαλλιά
Τη γάτα που μας κοίταξε μέσα στα σκοτεινά
Παιδί με το λιβάνι και με τον κόκκινο σταυρό
Την ώρα που βραδιάζει στων βράχων το απλησίαστο
Πενθώ το ρούχο που άγγιξα και μου ήρθε ο κόσμος.

ΙΙΙ.
Έτσι μιλώ για σένα και για μένα
Επειδή σ’αγαπώ και στην αγάπη ξέρω
Να μπαίνω σαν Πανσέληνος
Από παντού, για το μικρό το πόδι σου μες στ’ αχανή σεντόνια
Να μαδάω γιασεμιά κι έχω τη δύναμη
Αποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω
Μες από φεγγαρά περάσματα και κρυφές της θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα με αράχνες που ασημίζουνε
Ακουστά σ’ έχουν τα κύματα
Πώς χαιδεύεις, πώς φιλάς
Πώς λές ψιθυριστά το "τί" και το "έ"
Τριγύρω στο λαιμό στον όρμο
Πάντα εμείς το φώς κι η σκιά
Πάντα εσύ τ’ αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά
Το βρεγμένο μουράγιο και η λάμψη επάνω στα κουπιά
Ψηλά στο σπίτι με τις κληματίδες
Τα δετά τριαντάφυλλα, και το νερό που κρυώνει
Πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά που μεγαλώνει
Το γερτό παντζούρι εσύ, ο αέρας που το ανοίγει εγώ
Επειδή σ’ αγαπώ και σ’αγαπώ
Πάντα Εσύ το νόμισμα και εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει

Τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο
Τόσο η στάλα στον αέρα, τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ’ουρανού με τ’ άστρα
Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή
Που πιά δεν έχω τίποτε άλλο
Μες στους τέσσερις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα
Να φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου
Να μυρίζω απο σένα καί ν’αγριεύουν οι άνθρωποι
Επειδή το αδοκίμαστο και το απ’ αλλού φερμένο
Δεν τ’αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ’ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου
Να μιλώ για σένα και για μένα.

ΙV.
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ’ακούς
Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα μ’ακούς
Το χαμένο μου το αίμα και το μυτερό, μ’ακούς
Μαχαίρι
Σαν κριάρι που τρέχει μες στους ουρανούς
Και των άστρων τους κλώνους τσακίζει, μ’ακούς
Είμ’ εγώ, μ’ακούς
Σ’αγαπώ, μ’ακούς
Σε κρατώ και σε πάω και σου φορώ
Το λευκό νυφικό της Οφηλίας, μ’ακούς
Που μ’αφήνεις, που πάς και ποιός, μ’ακούς
σου κρατεί το χέρι πάνω απ’ τούς κατακλυσμούς

Οι πελώριες λιάνες και των ηφαιστείων οι λάβες
Θα ’ρθει μέρα, μ’ακούς
Να μας θάψουν κι οι χιλιάδες ύστερα χρόνοι
Λαμπερά θα μας κάνουν περώματα, μ’ακούς
Να γυαλίσει επάνω τους η απονιά, μ’ακούς
Των ανθρώπων
Και χιλιάδες κομμάτια να μας ρίξει

Στα νερά ένα ένα, μ’ακούς
Τα πικρά μου βότσαλα μετρώ, μ’ακούς
Κι είναι ο χρόνος μια μεγάλη εκκλησία, μ’ακούς
Όπου κάποτε οι φιγούρες Των Αγίων
βγάζουν δάκρυ αληθινό, μ’ακούς
Οι καμπάνες ανοίγουν αψηλά, μ’ακούς
Ένα πέρασμα βαθύ να περάσω
Περιμένουν οι άγγελοι με κεριά και νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δεν πάω, μ’ακους
Ή κανείς ή κι οι δύο μαζί, μ’ακούς

Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και μ’ακούς
Της αγάπης
Μια για πάντα το κόψαμε
Και δεν γίνεται ν’ανθίσει αλλιώς, μ’ακούς
Σ’ άλλη γη, σ’άλλο αστέρι, μ’ακούς
Δεν υπάρχει το χώμα δεν υπάρχει ο αέρας
Που αγγίξαμε, ο ίδιος, μ’ακούς
Και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ’ άλλους καιρούς
Απο τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ’ακούς
Να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ’ακούς
Μες στη μέση της θάλασσας
Απο το μόνο θέλημα της αγάπης, μ’ακούς

Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ’ακούς
Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου, άκου
Ποιός μιλεί στα νερά και ποιός κλαίει -ακούς;
Είμ’εγώ που φωνάζω κι είμ’ εγώ που κλαίω, μ’ακούς
Σ’αγαπώ, σ’αγαπώ, μ’ακούς.

V.
Για σένα έχω μιλήσει σε καιρούς παλιούς
Με σοφές παραμάνες και μ’ αντάρτες απόμαχους
Από τι να ’ναι που έχεις τη θλίψη του αγριμιού
Την ανταύγεια στο μέτωπο του νερού του τρεμάμενου
Και γιατί, λέει, να μέλει κοντά σου να ’ρθω
Που δεν θέλω αγάπη αλλά θέλω τον άνεμο
Αλλά θέλω της ξέσκεπης όρθιας θάλασσας τον καλπασμό

Καί για σένα κανείς δεν είχε ακούσει
Για σένα ούτε το δίκταμο ούτε το μανιτάρι
Στα μέρη τ’ αψηλά της Κρήτης τίποτα
Για σένα μόνο δέχτηκε ο Θεός να μου οδηγεί το χέρι

Πιο δω, πιο κει, προσεχτικά σ’ όλο το γύρο
Του γιαλού του προσώπου, τους κόλπους, τα μαλλιά
Στο λόφο κυματίζοντας αριστερά
Το σώμα σου στη στάση του πεύκου του μοναχικού
Μάτια της περηφάνειας και του διάφανου
Βυθού, μέσα στο σπίτι με το σκρίνιο το παλιό
Τις κίτρινες νταντέλες και το κυπαρισσόξυλο
Μόνος να περιμένω που θα πρωτοφανείς
Ψηλά στο δώμα ή πίσω στις πλάκες της αυλής
Με τ’ άλογο του Αγίου και το αυγό της Ανάστασης
Σαν από μια τοιχογραφία καταστραμμένη
Μεγάλη όσο σε θέλησε η μικρή ζωή
Να χωράς στο κεράκι τη στεντόρεια λάμψη την ηφαιστειακή
Που κανείς να μην έχει δει και ακούσει
Τίποτα μες στις ερημιές τα ερειπωμένα σπίτια
Ούτε ο θαμμένος πρόγονος άκρη άκρη στον αυλόγυρο
Για σένα, ούτε η γερόντισσα μ’ όλα της τα βοτάνια

Για σένα μόνο εγώ, μπορεί, και η μουσική
Πού διώχνω μέσα μου αλλ’ αυτή γυρίζει δυνατότερη
Για σένα το ασχημάτιστο στήθος των δώδεκα χρονώ
Το στραμμένο στο μέλλον με τον κρατήρα κόκκινο
Για σένα σαν καρφίτσα η μυρωδιά η πικρή
Που βρίσκει μες στο σώμα και που τρυπάει τη θύμηση
Καί να το χώμα, να τα περιστέρια, να η αρχαία μας γη.

VI.
Έχω δει πολλά και η γη μές’ απ’ το νού μου φαίνεται ωραιότερη
Ωραιότερη μες στους χρυσούς ατμούς
Η πέτρα η κοφτερή, ωραιότερα
Τα μπλάβα των ισθμών και οι στέγες μες στα κύματα
Ωραιότερες οι αχτίδες όπου δίχως να πατείς περνάς
Αήττητη όπως η Θεά της Σαμοθράκης πάνω από τα βουνά
της θάλασσας
Έτσι σ’ έχω κοιτάξει που μου αρκεί
Να ’χει ο χρόνος όλος αθωωθεί
Μες στό αυλάκι που το πέρασμα σου αφήνει
Σαν δελφίνι πρωτόπειρο ν’ακολουθεί
Και να παίζει με τ’ άσπρο και το κυανό η ψυχή μου !
Νίκη, νίκη όπου έχω νικηθεί
Πρίν από την αγάπη και μαζί
Για τη ρολογιά και τόο γκιούλ-μπιρσίμι
Πήγαινε, πήγαινε και ας έχω εγώ χαθεί
Μόνος και ας είναι ο ήλιος που κρατείς ένα παιδί
νεογέννητο
Μόνος, και ας είμ’ εγώ η πατρίδα που πενθεί
Ας είναι ο λόγος που έστειλα να σου κρατεί δαφνόφυλλο
Μόνος, ο αέρας δυνατός και μόνος τ’ ολοστρόγγυλο
Βότσαλο στο βλεφάρισμα του σκοτεινού βυθού
Ο ψαράς που ανέβασε κι έριξε πάλι πίσω στους καιρούς τον Παράδεισο!

VII.
Στον Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα
Με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μες στ’ άπατα μιαν ηχώ
Να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ
Να σε βλέπω μισή να περνάς στο νερό
και μισή να σε κλαίω μες στον Παράδεισο.

Το "Μονόγραμμα" αποτελεί περίπλοκη σύνθεση με βάση το 7. 7 ποιήματα αριθμημένα με λατινικούς αριθμούς και καθένα με 7 ή, πολλαπλάσιους του 7 στίχους(κυρίως περιττά πολλαπλάσια). I-II-III-IV-V-VI-VII 7-21-35-49-35-21-7 .
Παρατηρούμε ότι η σύνθεση αρχικά είναι αύξουσα με μεσαίο το 7.7=49 στίχους και φθίνει μετά με το ίδιο τρόπο. Εκτός από την εξωτερική δομή έχει το ποίημα και εσωτερική.
I II III IV V VI VII
3 3 1 11 7 6 2
1 4 7 1 4 4 3
3 7 5 7 3 1 2
4 9 11 7 4
3 5 7 3 6
7 1 4
1 11 7
στροφές 3 5 7 7 7 5 3
στίχοι 7 21 35 49 35 21 7

Στο Ι κέντρο είναι το 1 και υπάρχουν 2 στροφές από 3 στίχους η κάθε μία. Στο ΙΙ το κέντρο είναι το 7 και τα λοιπά. Αλλά υπάρχει συμμετρία και ως προς τις στροφές. Το μεσαίο ποίημα έχει 7 στροφές ενώ εκατέρωθεν υπάρχουν ποιήματα των 7,5,3 στροφών.Έτσι έχουμε συμμετρία ως προς τις στροφές και τους στίχους. Βλέπουμε ότι οι ίδιοι αριθμοί 3,5,7 που εμφανίζονται στις στροφές εμφανίζονται σαν πολλαπλάσια του 7 στους στίχους.
Την ανάλυση αυτή την ανακάλυψα πρόσφατα και βρίσκω τη σύνθεση του ποιήματος απόλυτα μαγική όπως ακριβώς οι λέξεις που το σχηματίζουν.

Πρωινό και σύντομο

Σε σχόλια προηγούμενου ποστ εκδηλώθηκε επιθυμία αγαπημένων μπλογκερίνων να αλλάξω το όνομα του μπλογκ μου. Δεν τους άρεσε το 'γιατί όχι'. Αυτή η επιλογή έγινε διότι το γιατί όχι είναι κάτι σαν στάση ζωής. Δηλαδή, μου αρέσει να κάνω καινούρια πράγματα, να δοκιμάζω διάφορα και τελικά να κρατώ αυτά που με κάνουν να περνώ καλά. Δεν είναι πάντα ευχάριστη η διαδικασία αλλά αυτό που έχει σημασία είναι αυτά που μαθαίνω κάθε φορά. Το ταξίδι είναι το σημαντικότερο όλων, όπως λέει και ο Καβάφης πολύ σοφά.

Στα πλαίσια λοιπόν, της γενικότερης ανανεωτικής διάθεσης του τελευταίου καιρού αποφάσισα χωρίς πολύ σκέψη να το αλλάξω το όνομα. Όχι όμως και το moto μου, παραμένω περιπετειώδης και περίεργη. Το καινούριο όνομα είναι εμπνευσμένο από ένα τραγούδι της Άλκηστις που το έχω χορέψει τρελά στο Kuzina στο Θησείο, εκεί στην Ανδριανού ένα ανοιξιάτικο μεσημεράκι αλλά και στο Vox, στην εκτέλεση από το Live στο Vox με την Γαλάνη συνοδεία (εντάξει είχε μια ατυχή στιγμή με τη Χαβάη, τα λάθη για εμάς είναι άλλωστε ;) ). Ο Άδωνις είναι το τραγούδι και ...έλα κερνάω καφέ στην πλατεία ο στίχος. Εγώ εδώ δεν έχω ολόκληρη πλατεία, έχω βεράντα όμως οπότε

'έλα κερνάω καφέ στη βεράντα'!

Update: σαν να φτιάχτηκε το μπλογκάκι, μου φαίνεται. δεν κάνει παλαβομάρες πια. Κόντεψα να μάθω την τέλεια html, δε μαθαίνω καμιά ABAP που μου χρειάζεται και στη δουλειά...

Αλλά οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους, μπλόγκερ και μη, συνέβαλλαν στο να συμμαζευτεί αυτός ο χαμός που άθελα μου προκάλεσα!

Update encore: ήμουν στο καπνιστήρι με τα αγόρια μου, το γραφείο μου είναι σε ένα χώρο όπου είμαι η μοναδική γυναίκα ανάμεσα σε 10 άντρες!!!

Στο καπνιστήρι συνάντησα τη Bunty, η οποία με κοίταζε για κανα 5λέπτο και μετά με ρωτάει: έχεις κάνει κάτι? άλλαξες τα μαλλιά σου? είσαι πολύ ωραία....πσσσσ σκίζω λέμε. Μάλλον είναι η δίαιτα σε συνδιασμό με τη La Prairie και τις Swiss Perfection κρέμες της. Αύριο θα σας πω πόσα μετράω στα χαμένα του πρώτου μήνα. Μέχρι το αφεντικό μου το πρόσεξε και σχολίασε θετικά!! Μια ο Asteroid, τώρα η Bunty θα το ξεπαρκάρω το μπαμπού καλάμι μου το βλέπω :)