Φίλοι

πολλές φορές έχω κάνει παρέα με ανθρώπους, αρκετά στενή. ΄Εχω αφιερώσει πολλές ώρες στη συντροφιά τους. Με έχω συλλάβει να αναρωτιέμαι όμως αν νοιώθω πολύ κοντά τους, αν θα μπορούσα να μοιραστώ μαζί τους τα μεγαλύτερα μυστικά μου. Όταν λοιπόν υπάρχουν τέτοιοι προβληματισμοί, δεν μιλάμε για φιλία αλλά για μια απλή παρέα με την οποία συναντιόμαστε για να απολαύσουμε κάποια πρόσκαιρα πράγματα που πολύ απλά τυγχάνει να αρέσουν και στους δυο τη συγκεκριμένη περίοδο. Από τη στιγμή που συνειδητοποιούμε πως υπάρχουν όρια στο τι μπορούμε να μοιραστούμε τότε είναι θέμα χρόνου να εξανεμιστεί η 'φιλία΄. Πιστεύω πως είμαι πολύ τυχερή όμως, γιατί υπάρχουν άνθρωποι γύρω μου σταθερά για πολλά χρόνια. Άνθρωποι που ξέρω πως ακόμα κι έχουμε να μιλήσουμε καιρό, όταν θα σηκώσω το τηλέφωνο και θα ζητήσω από το πιο απλό μέχρι το πιο δύσκολο θα είναι εκεί δίπλα μου να κάνουμε τα πάντα μαζί. Άνθρωποι που καταλαβαίνουν από τον τόνο της φωνής μου, από τη σιωπή μου, από το βλέμα μου αν είμαι καλά ή όχι. Είναι εκείνοι που θα επισημάνουν τα λάθη μου, θα σεβαστούν τις επιλογές μου ακόμα κι αν διαφωνούν αλλά είναι πάντα εκεί. Έτοιμοι να γελάσουμε μαζί, να διασκεδάσουμε μαζί, να κλάψουμε μαζί αλλά ακόμα κι αν δεν κλάψουν θα μου χαρίσουν τον ώμο τους να ακουμπήσω και να κλάψω όσο θέλω. Όμως, ειδικά θέλω να σας πω για το φίλο μου το Μάνθο. Γνωριζόμαστε από το 2001. Ξεκινήσαμε την ίδια μέρα στην πρώτη μου δουλειά, για εκείνον είναι και η τωρινή του. Πιο λογικός, πιο προσγειωμένος από εμένα που τρεις την ώρα θέλω να φεύγω. Από τότε μέχρι σήμερα είμαστε αχώριστοι. Όσες δουλειές κι αν άλλαξα, όπου κι αν πήγα, ότι κι αν έκανα δεν χαθήκαμε ποτέ. Μαζί του ίσως μιλάω περισσότερο απ' ότι με οποιονδήποτε άλλο. Συνήθως, δε μου χαλάει τα χατήρια, εκτός και ζητήσω μπουζούκια, οπότε εκεί μπορεί να φάω καμιά πόρτα μια που δεν είναι στο στυλ του. Είναι πάντα εκεί όταν η αγαπημένη του φίλη έχει ξεσαλώσει στα μαγαζιά και έχει ξεμείνει από λεφτά, είναι πάντα εκεί όταν της κατεβαίνει ότι θέλει να φάει σε γκουρμέ εστιατόριο να τη συνοδεύσει, όταν θέλει να πάει για καφέ τώρα αμέσως, όταν θέλει το ΣΚ να πάει στην Επίδαυρο γιατί έχει παράσταση που της αρέσει πολύ, όταν νοιώθει μόνη στην ξενιτιά να την επισκεφθεί. Σε εξάρσεις αγάπης, τρυφερότητας και καλοσύνης μου έχει εξομολογηθεί ότι με αγαπάει πολύ και χαίρεται που είμαστε φίλοι, αλήθεια δεν είναι βρε??? Μου το έχει πει και μεθυσμένος στο Nokia trends πριν τρια χρόνια στο Αθηνών Αρένα, δεν ξέρω μετράει? Όλα μετράνε. Και ξέρω γιατί. Γιατί όταν είναι έξω με άλλες παρέες και ακούει ξαφνικά το Όλα γύρω σου γυρίζουν μου στέλνει πάντα sms να μου πει ότι όλα γύρω μου γυρίζουν. Και δεν θυμώνω που με ξυπνάει μέσα στα άγρια μεσάνυχτα, αλλά χαμογελάω μισοκοιμισμένη!

Επίσης, τον θαυμάζω. Για πολλούς λόγους. Γιατί μιλάει τέλεια γερμανικά και εγώ δεν μπορώ ούτε τους αριθμούς να θυμηθώ, γιατί είναι έξυπνος, γιατί είναι πολύ καλός στη δουλειά του και τον εκτιμούν και τον σέβονται και οι συνάδελφοι και οι αφεντικοί, γιατί έχει χιούμορ, γιατί αρνείται πεισματικά να ασχοληθεί με οτιδήποτε τον στεναχωρεί και του χαλάει τη διάθεση. Τον θαυμάζω γιατί είναι το Μανθουλίνι μου! Αλλά εγώ δεν είμαι ο Χατζηνικολάου να κάνω αγιογραφίες θα πω και τι με νευριάζει. Με νευριάζει που όταν θέλω κάτι επειγόντως είναι σε συναντήσεις και δεν απαντάει στο τηλέφωνο, με νευριάζει που, το σκέφτομαι κανα πεντάλεπτο να βρω τι άλλο με νευριάζει, τίποτα? Ε, τίποτα. Είναι ο τέλειος φίλος μου και δεν είναι φανταστικός. Ααα θυμήθηκα τι έκανε και με νευρίασε πολύ. Είχε έρθει να με επισκεφθεί εδώ. Τα βράδυα που ξαπλώναμε να κοιμηθούμε (κοιμόμασταν στο ίδιο δωμάτιο αλλά σε χωριστά κρεβάτια) το αγοράκι μου ροχάλιζε. Ναι, αλλά εγώ δεν μπορώ να κοιμηθώ όταν ακούω ροχαλητά. Το πρώτο βράδυ πέρασε δύσκολα. Το δεύτερο, του λέω 'Μανθουλίνι μου σε παρακαλώ μη κοιμηθείς, σε πέντε λεπτά θα ξαπλώσω και θα κοιμηθώ αμέσως γιατί είμαι πολύ κουρασμένη μετά μπορείς να ροχαλίσεις όσο θέλεις'. Λες και του είπα κοιμήσου αγγελούδι μου και βάλε και Πλούταρχο να τραγουδάει. Εκείνο το βράδυ όλη η συλλογή με τις βεντάλιες μου έκανε πτήσεις στο κεφάλι του. Ήταν το μόνο που μπορούσα να του πετάξω και να μη του αφήσω κουσούρι. Δεν κατάφερα και πολλά είναι η αλήθεια, σταματούσε για 30'' και άντε πάλι. Από το επόμενο και μετά του έβαζα να δει ταινίες για να προλάβω να κοιμηθώ. Το πρωί που του το έλεγα γελούσε ο άθλιος τύπος. Στα θετικά του επίσης να μη ξεχάσω να συμπληρώσω ότι είναι ο μόνος που με πάει στο Furin Kazan και τρώμε ανελέητα σούσι, με πάει βόλτες στο Θησείο και στο Γκάζι και με έχει προσλάβει ως την προσωπική του και αποκλειστική σύμβουλο στα ενδυματολογικά. Δυο φορές το χρόνο κατεβαίνουμε παρεούλα στο κέντρο, Κολωνάκι και Άττικα και ψωνίζει. Τον κάνω φιγουρίνι κάθε φορά, και ξοδεύει λεφτά!!! Και μετά με κερνάει και ότι κάνω κέφι. Όπως είναι μάλλον προφανές περνάω σούπερ με το φιλαράκο μου και αυτό γιατί είναι πολύ πολύ καλός άνθρωπος και ανέχεται όλες μου τις παραξενιές. Τώρα δε, που αγόρασε ένα φανταστικό σπίτι στο Χαλάνδρι έχουμε συμφωνήσει ότι όταν θα πηγαίνω στην Αθήνα θα μένω μαζί του γιατί μου αρέσει πολύ το διαμέρισμα. Και θα του μάθω να σιδερώνει τα πουκάμισά του τέλεια.

Η Madonna αρέσει και στους δυο μας πάραααα πολύ. Τζουτζούκο μου σου το αφιερώνω το Candy shop! Και σκέψου που θα με πας στις 23 το βράδυ. Σε φιλώ πολύ και ξέρεις εσύ.... πόσο σ'αγαπάω!