Τα μάζεψα και πήρα τα βουνά

Αργία σήμερα εδώ, λόγω Αγίου Πνέυματος. Ακόμα μια μέρα ξύπνησα αργά, βέβαια κοιμήθηκα και αργά γιατί εδώ και δυο μέρες περίεργα πράματα γίνονται και καθυστερεί ο πολύτιμός μου ύπνος που κάνει καλό στο δέρμα μου! Όλα στο παιχνίδι είναι, τι να κάνουμε. Για να μη πολυλογώ, σήμερα ανέβηκα στις Alpes Vaudoises. Εκεί που τα βουνά συναντούν τα σύννεφα, εκεί που η θερμοκρασία είναι 8 βαθμούς χαμηλότερη από ότι εδώ κάτω. Εκεί που οι βροντές από τον ουρανό ακούγονται διαφορετικά, είναι πιο επιβλητικές, τις νοιώθεις κοντά σου. Τα χωριά είναι η Glion και το Caux και βρίσκονται στα 700 και 1000 μέτρα πάνω από τη λίμνη. Και ενώ δεν είναι και τόσο μακριά από τις μικρές πόλεις της ριβιέρας, καταλαβαίνεις από την πρώτη στιγμή ότι ο χρόνος εκεί έχει σταματήσει, το μόνο που προδίδει εξέλιξη είναι ότι έχουν ηλεκτρικό. Ατέλειωτο πράσινο, ατέλειωτη φύση. Είχε βέβαια κι αυτά τα φυτά, που μου είπαν ότι τα λένε κλέφτες, και όταν έχει λίγο αεράκι παίρνει ο αέρας το χνούδι τους και παθαίνω αλλεργία και τώρα έχω μια φαγούρα στα χέρια απίστευτη. Το μάτι βλέπει όσο μπορεί μακριά, ξεκουράζεται. Πλαγιές γεμάτες αγριολούλουδα και έλατα, που και που κανένα σπιτάκι τελείως Ελβετικό όμως. Ξύλινο, με γερτή σκεπή και νομίζεις ότι από κάπου θα ξεπεταχτεί η Heidi να μαζέψει τις κατσίκες της! Πρέπει να ήμουν 6 χρονών όταν έβλεπα τη Heidi, έχουν περάσει 25 χρόνια, ε τίποτα δεν έχει αλλάξει στις ελβετικές εξοχές. Καλύτερα. Και τι θα κέρδιζαν αν τα είχαν εκμεταλλευτεί όλα αυτά, είτε για να χτίσουν σπίτια είτε τουριστικά? Τίποτα, τα νεύρα τους θα είχαν απλά.Κάποια στιγμή θα ανέβω λίγο πιο ψηλά, γιατί θέλω να σας δείξω τις μαρμότες των Άλπεων που ξυπνούν τώρα από τη χειμερία νάρκη και είναι πολύ συμπαθητικές!!