Προσοχή! Το κείμενο περιέχει τοποθέτηση προϊόντων :-)

Κάθε φορά που χρειάζεται να ξυπνήσω για να πάρω αυτή την πτήση των 06:30 από Αθήνα για Ζυρίχη μου υπενθυμίζω να γράψω 100 φορές όταν φτάσω σπίτι 'δεν θα ξαναπάρω ποτέ αυτή την πτήση'. Φυσικά ποτέ δεν το κάνω και έχω πάρει αυτή την πτήση πολλές φορές. Στο Αθήνα-Ζυρίχη κοιμάμαι πάντα. Το ίδιο συμβαίνει και στο Ζυρίχη-Γενεύη. Αν έχω το αυτοκίνητο στο αεροδρόμιο κάνω τρομερές προσπάθειες να μην κοιμηθώ πάνω στο τιμόνι. Τώρα με το cruise control του νέου, ωραίου γερμανού μου είναι πανεύκολο να με πάρει ο ύπνος, έτσι βάζω απίθανες μουσικές και κάνω πάρτυ. 

Με τον Ερμή στα τελευταία της ανάδρομης πορείας του εγώ δεν θα μπορούσα να μείνω ανεπηρέαστη. Έχασα τα κλειδιά του σπιτιού μου, στο αεροπλάνο; στο τρένο; στο δρόμο; δεν ξέρω που αλλά κάπου. Μπορεί να είμαι μια χύμα Δίδυμος αλλά έχω και μια Παρθένο που καμιά φορά φροντίζει να μη μένει τίποτα στην τύχη και έτσι δεν έμεινα έξω από το σπίτι ούτε λεπτό.
Στη Ριβιέρα ο ήλιος δεν επηρέαστηκε από καμιά ανάδρομη πορεία. Οι καφέδες έξω συνεχίζονται χωρίς εκπλήξεις, τα καλοκαιρινά γίνονται κάθε μέρα και πιο απαραίτητα και εγώ παρατηρώ ότι αν βγω στον ήλιο χωρίς προστασία έχω θέμα. Με πιάνει φαγούρα ειδικά στα χέρια που είναι συνήθως ακάλυπτα. Πρέπει να φροντίσω άμεσα το θέμα του αντιηλιακού μου. Για το πρόσωπο ανακάλυψα πέρυσι αυτό της chanel και δεν το αλλάζω ειδικά για τη λεπτή υφή του και βέβαια για τη μέγιστη προστασία.
Κατά τα άλλα γίνονται ένα σωρό πράγματα και ο καιρός περνάει τόσο πολύ γρήγορα. Κάθε φορά λέω δεν θα ταξιδέψω αυτό το μήνα καθόλου και ξαφνικά όλο και κάτι προκύπτει και τα ταξιδάκια οργανώνονται στο πι και φι. Μέσα σε όλα αυτά έχω να οργανώσω και το πάρτυ της χρονιάς για τα γενέθλιά μου που θα φτάσουν πριν καν το καταλάβω. Αν όλα πάνε όπως θέλω και καταφέρω να πάρω το χώρο που θέλω τότε θα μιλάμε για επικό πάρτυ!
Άσχετο αλλά στην βεράντα της εταιρίας που πίνουμε καφέ μετά το φαγητό είδα έναν συνεργάτη μας Γερμανό με μια γραβάτα συγκλονιστική. Ρωτάω τον κύριο που με συνόδευε αν τον ενοχλούσε να πήγαινα να ρωτήσω τι μάρκα είναι.  Τον ενοχλούσε. Δεν πήγα. Έχω μείνει με τον καημό και κοντεύω να σκάσω.
Επίσης, κοντεύω να σκάσω που δεν πάω στη Νέα Υόρκη τώρα που στο Bergdorf-Goodman ετοιμάζουν  McQueen themed βιτρίνες για το Met Gala. Βλέπω τις προετοιμασίες εδώ και σκάω πιο πολύ.
Τέλος έχω να τακτοποιήσω κάτι κιλάκια που έχουν ξεμείνει εδώ αλλά φυσικά δεν ξεχάστηκαν παρ' όλους τους αντιπερισπασμούς των τελευταίων εβδομάδων. Άρχισα ξανά το powerplate, από Δευτέρα ανεβαίνω στο ελλειπτικό για μια ώρα κάθε μέρα μιλάμε για αξεπέραστη γυμναστική που βέβαια θέλει και αντοχή και επιμονή, αρχίζω τέννις αυτό είναι το νέο της σεζόν και όλα αυτά συνδυάζονται τέλεια με την τρομερή δίαιτα του τρομερού γιατρού. Α, και τα κιλά που έχασα ξέρω ακριβώς ποιος τα βρήκε και τα έχει βρει όλα, μη σου πω έχει βρει κι αυτά που πρόκειται να χάσω. Θα τον αποκαλύψω όταν θα έχω τη σωστή φωτογραφία!

Bolero de Ravel

μια υπέροχη σύνθεση. μια συγκλονιστική χορογραφία από τον λατρεμένο Maurice. δυο από τις καλύτερες μπαλαρίνες και ένας άγγελος! 

Maya Plisetskaya

Sylvie Guillem

Jorge Donn

έτσι απλά

Περνάω τη φάση του πρώιμου καλοκαιριού και είμαι βεβαία ότι αυτή η φάση θα είναι και παρατεταμένη. Αυτό σημαίνει ότι θα την περνάω μέχρι το Σεπτέμβρη και βάλε. Βοηθάει και ο καιρός σαφώς. Χτυπάει κάτι 25άρια ανεπανάληπτα για την εποχή και κάτι λιακάδες συγκλονιστικές. Οι καφέδες το μεσημέρι μετά το φαγητό είναι απαραιτήτως έξω κάτω από τον ήλιο. Ήδη αγόρασα αντηλιακή γιατί δεν μου αρέσει το μαύρισμα καθόλου μα καθόλου και ειδικά στο πρόσωπο.

Στο αυτοκίνητο με το σούπερ ηχητικό σύστημα που από τη μαμά του έχει ακούω,

δώσε μου ένα φιλί

ότι θυμάμαι να το ξεχάσω

και τ' όνομά μου μαζί

και την παλιά μου ζωή.

Τα απογεύματα τα περνάμε στο le deck, απλωμένοι σε καναπέδες πίνοντας κρύους καφέδες και χαζεύοντας τα βαρκάκια στη λίμνη και μετά μαντεύουμε τι χρώμα θα έχει το ηλιοβασίλεμα. Ροζ, πορτοκαλί, μωβ κάθε μέρα διαφορετικό.

Εν τω μεταξύ ετοιμάζω ταξίδια. Πολλά και παντού. Οι καλοκαιρινές διακοπές έχουν απολύτως οργανωθεί. 'Ετσι το μόνο που έχω να κάνω ως τότε είναι να απολαμβάνω αυτό το πρώιμο και παρατατεταμένο καλοκαίρι.  Η καθαρή αλήθεια είναι πως δεν θέλω να πάω πουθενά, θέλω να είμαι μόνο εδώ γιατί έχω όλα όσα θέλω.  Τι ωραία που είναι να μη νοιώθεις πως κάτι σου λείπει, πως κάτι ακόμα θέλεις για να είσαι χαρούμενος. Τεράστια ελευθερία το να μην καταπιέζεις τον εαυτό σου. Η μεγαλύτερη.

Στο γραφείο έχω την ωραιότερη θέα από όλους. Αν σκεφτεί κανείς ότι οι 3 από τους πέντε κοιτάζουν τους λευκούς τοίχους, ο τέταρτος μπορεί να δει λίγο μόνο ουρανό και εγώ βλέπω τον λόφο απέναντι, τον καταγάλανο ουρανό, τα δέντρα που έχουν αρχίσει να πρασινίζουν, τους παραπεντίστες που πετούν. Όχι δεν το διάλεξα, ούτε με ρώτησαν που θα ήθελα να εγκατασταθώ απλά με έβαλαν σε αυτή τη θέση. C'est la vie d' artiste ma belle :)

ναι πες μου σε όλα ναι

όμορφα μάτια μπλε

....

μη, μη το σκεφτείς στιγμή

τέλος οι δισταγμοί

πάμε στην κορυφή!

...

κι άμα το αύριο είναι στο χέρι μου

θα 'σαι για πάντοτε

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΜΟΥ!

έτοιμη!

στη μικρή βαλίτσα έβαλα ένα νυχτικό, havaianas μωβ με μαύρο για να ταιριάζουν με το νυχτικό.  μερικά εσώρουχα, ένα βιβλίο, το ipad και ακουστικά. 

το νεσεσέρ με το molton brown τζελ για να πλένω το πρόσωπό μου, ακόμα ένα τζελ για το ντους, κρέμες ημέρας και νύχτας για το πρόσωπο, πούδρα, μάσκαρα, ρουζ, οδοντόβουρτσα, οδοντόκρεμα, βάση, βερνίκι και το top coat για τα νύχια, γκλος, λαστιχάκι για τα μαλλιά και ένα μικρό κλαμεράκι.

θα φορέσω μαύρη βελουτέ φόρμα, μαύρο heidi.com t-shirt, ροζ βελουτέ ζακέτα και μαύρες μπαλαρίνες.

θα αφήσω σπίτι το δαχτυλίδι μου, τα crazy bands που μου χάρισε το Μονικάκι και το links of london friendship bracelet που μου χάρισε η Αννούλα πέρυσι στη γιορτή μου. 

επειδή πρέπει να είμαι έτοιμη για παν ενδεχόμενο το επίσημο φόρεμα το διάλεξα και είναι ένα υπέροχα ρομαντικό valentino από την κολεξιόν άνοιξη-καλοκαίρι 2011.

love, loss and what I wore λέγεται μια από τις ωραιότερες off-broadway παραστάσεις που έχω δει. τυχαίο; δε νομίζω!

Τρέχει, τρέχει και χορεύει ο καιρός

Περνάει ο καιρός ε; Πέρασαν και τρεις ολόκληρες εβδομάδες από το προηγούμενο ποστ. Έχω μπλέξει αλλά κυρίως έχω ταξιδέψει πολύ αυτές τις τρεις εβδομάδες. Κάθε Σαββατοκύριακο  του Φλεβάρη ήμουν στο σουρτούκι και τις καθημερινές το πρόγραμμά μου ήταν υπερπλήρες. 

Και τι δεν έγινε αυτόν τον καιρό, πήγα Λονδίνο είδα τον τρομερό γιατρό, έκανα ωραία ψώνια και ωραίες βόλτες μια που είχε κρύο αλλά καθόλου βροχερό καιρό.  

Πήγα στην Αθήνα όπου το πρόγραμμα περιείχε τα πάντα εκτός από ύπνο. Έφτασα Παρασκευή βράδυ και πήγα κατευθείαν για ποτό. Φυσικά πήγα Σάββατο πρωί πρωί στον αγαπημένο μου Βαγγέλη και τώρα έχω υπέροχα βαμμένα κόκκινα μαλλιά. Τα μαλλιά σου έχουν τέλεια γραμμή είπε ο ειδικός, δεν θέλω να στα πειράξω καθόλου είναι τέλεια. Έχω έναν πολύ καλό κομμωτή που τα περιποιείται βρε Βαγγέλη του ομολόγησα :)

Είδα την Aurora είπαμε όλα μας τα νέα και χάρηκα πάρα πολύ.  Έκανα κι άλλα ψώνια, έφαγα υπέροχα στο πbox του Κολωνακίου και κολλητά μας καθόταν πασίγνωστος καναλάρχης με μεγάλη παρέα και  μια από τις κυρίες της παρέας ήταν εξαιρετικά φωνακλού σε βαθμό ενοχλητικό. Ο καναλάρχης μια χαρά άνθρωπος, μπορώ να πω σεμνός και στα σκαλιά του εστιατορίου που βγήκαμε να κάνουμε ένα τσιγάρο πιάσαμε κουβέντα. 

Παρακολούθησα το ballet for life, Bejart Ballet Lausanne φυσικά. Τι να πω... συγκλονιστική παράσταση.  Λάτρεψα ακόμα πιο πολύ τον Julien Favreau ως Freddie,  έμεινα άφωνη με την τεχνική και την εκφραστικότητα του Κολομβιάνου Oscar Chacon, χάζεψα την συλφίδα Kateryna Shalkina. Το θέατρο Badminton κατάμεστο και το χειροκρότημα στο τέλος δεν σταματούσε. Αυτή η παράσταση ήταν και ο λόγος που το ταξίδι στην Αθήνα έγινε εκείνο το Σαββατοκύριακο.

Είναι μια παράσταση που όσες φορές κι αν τη δω θα με ανατριχιάζει από τις ρίζες των μαλλιών μου μέχρι τα νύχια των δαχτύλων μου και κάθε φορά θα ανακαλύπτω και κάτι καινούριο. Κάθε φορά θα θαυμάζω την ευφυία αυτού του ανθρώπου, του ανθρώπου που όπως λέει πολύ σωστά ο Gil Roman έβγαλε το χορό από τις αίθουσες της όπερας και τον μετεμφύτευσε στα παλαί ντε σπορ, στους Ολυμπιακούς Αγώνες, στο Φεστιβάλ της Αβινιόν, του ανθρώπου που έλεγε ότι οι άνθρωποι είναι γεννημένοι για να χορεύουν, του ανθρώπου που πρώτος σκέφτηκε να παντρέψει τους Queen με το Μοτσαρτ και όχι μόνο, διευρύνοντας τους ορίζοντες του κοινού, μιλώντας σε ακόμα πειρσσότερους και όχι μόνο στους μυημένους.

 

I was born to love you with every single beat of my heart

Yes, I was born to take care of you every single day of my life

το βίντεο είναι από μια πιο παλιά παράσταση όταν ακόμα χόρευε ο Gil Roman. 

και τέλος, η πιο συγκινητική στιγμή της παράστασης. οι χορευτές κάθονται στο πλάι της σκηνής και στο κέντρο ο Αργεντίνος Jorge Donn σε βίντεο.  Πρώτος χορευτής του Bejart που πέθανε το 1992 από AIDS στη Λωζάνη. Ο Maurice Bejart το 1997 δημιούργησε το ballet for life για να τιμήσει τη μνήμη τόσο του χορευτή του όσο και του Freddie. Ο ίδιος είχε πει για αυτό του το έργο: 

"Πριν τριάντα χρόνια περίπου, με υπόκρουση την εκπληκτική μουσική του Μπερλιόζ και τις παρεμβολές βομβαρδισμών και ήχων από ριπές αυτόματων όπλων ένας αντισυμβατικός Friar Lawrence φώναζε στους Jorge Donn και Hitomi Asakawa: "Κάντε έρωτα, όχι πόλεμο!"

Σήμερα ο Gil Roman που έχει περίπου την ίδια ηλικία με το έργο μου Ρωμαίος και Ιουλιέττα, περικυκλωμένος από χορευτές που δεν έχουν δει ποτέ αυτό το μπαλέτο, απαντά: "Μας είπατε να κάνουμε έρωτα, όχι πόλεμο. Κάναμε έρωτα. Γιατί ο έρωτας μας κηρύσσει τον πόλεμο;"

Το ξέρω πάλι κατέληξα να μιλάω για χορό και Bejart... τι να κάνω έχω αδυναμίες, τους αγαπώ και το λέω καθαρά και δυνατά!

The versatile blogger

Περιμένουμε να ανοίξει η αίθουσα στο σινεμά όπου είχαμε πάει φυσικά για να δούμε ταινία. Χαζεύω στα μπλογκ από το iphone. Γράφω και κανένα σχολιάκι έτσι για να περνάει η ώρα. Βρίσκομαι μπροστά σε ένα βραβείο που μου το χάρισε η Δέσποινα. The versatile blogger. Ευπροσάρμοστος, ευέλικτος, πολυτάλαντος. Όλα αυτά μαζί. Ευχαριστώ πολύ Δέσποινα!!

Και η ιστορία είναι ότι πρέπει να πω 7 πράγματα για εμένα.  Πολύ καλά λοιπόν, ξεκινάω.

1. Είμαι εξαιρετικά παρατηρητική. Προσέχω και αποθηκεύω τις πιο απίθανες λεπτομέρειες είτε σε κάτι που θα δω είτε σε κάτι που θα ακούσω. Οι λεπτομέρειες κάνουν ΠΑΝΤΑ τη διαφορά. 'Ετσι γεμίζει με τόση σαβούρα ο εγκέφαλος κάθε τόσο που ένα format το χρειάζεται. 

2. Ανοχή στο ψέμα ΜΗΔΕΝΙΚΗ. Μπορεί να μη το καταλάβω από την αρχή αλλά με τις λεπτομέρειες που μαζεύω κάποια στιγμή κάτι δεν θα... οπότε...

3. Η μεγαλύτερή μου απόλαυση στο σινεμά είναι ένα 3 scoop cup  haagen dazs strawberry cheesecake, choc choc chip και vanilla choc chip με chocolate fudge! Όταν δεν πάρω παγωτό παίρνω ένα τεράστιο ποπ κορν και το ανακατεύω με maltesers ή με m&m's crispy και πετυχαίνω  την τέλεια εναλλαγή αλμυρού με γλυκό. 

4. H νέα μου ενασχόληση είναι το american football... αυτό που τρέχουν οι ντουλάπες, μετά πέφτουν η μια πάνω στην άλλη και γίνεται τουρλουμπούκι. άσε μη ρωτάς. έμπλεξα τώρα πάει. όχι να παίζω απλά να παρακολουθώ.

5. Νοιώθω μια ανασφάλεια όταν στο κομοδίνο μου δεν περιμένει το επόμενο βιβλίο που θα διαβάσω. Συνήθως περιμένουν περισσότερα από ένα.

6. Κάθε χρόνο λέω θα φυτέψω τουλίπες το Δεκέμβρη για να βγουν την άνοιξη και κάθε χρόνο το ξεχνάω.

7. Οι άνθρωποι που μιλάνε πολύ και που προσπαθούν απεγνωσμένα σε κάθε πρόταση τους να κάνουν εντύπωση είναι τις περισσότερες φορές μούφες. Εγώ δεν μιλάω πολύ. Και όταν μιλήσω θα πω δυο κουβέντες όλες κι όλες κι ας λένε ότι το κάνω επειδή δεν έχω άποψη.

φιλιά καλό ΣΚ à tout le monde  :)

να το δώσω κι εγώ πρέπει κάπου ε; χμ... το δίνω σε όλους!

39e Prix de Lausanne

39ος διεθνής διαγωνισμός για νέους χορευτές.  Η πρόεδρος της Ελβετικής Συνομοσπονδίας, δηλαδή του Ελβετικού κράτους, Micheline Calmy-Rey είναι επίτιμο μέλος της επιτροπής του Prix de Lausanne.*  Στον χαιρετισμό της, στις πρώτες σελίδες του προγράμματος του διαγωνισμού αναφέρεται σε κάτι που έχει πει ο συνθέτης Andreas Nero Nick: "μόνο αν οι άνθρωποι χόρευαν περισσότερο ο κόσμος μας θα ήταν διαφορετικός".

Εδώ και 39 χρόνια εκατοντάδες έφηβοι χορευτές από όλο τον κόσμο έρχονται στη Λωζάννη για να ξεκινήσουν μια επιτυχημένη καριέρα στο χορό. Από αυτούς μόνο 20 επιλέγονται για να μαγέψουν το κοινό στον τελικό. Το καλλιτεχνικό μέρος και η αρτιότητα στην εκτέλεση των χορογραφιών είναι αποτέλεσμα των χιλιάδων ωρών δουλειάς, του κόπου και του ενθουσιασμού τους.  Από εδώ, από τη Λωζάννη θα προχωρήσουν και θα συνεχίσουν να μοιράζονται τα όνειρα και τις εμπειρίες τους με όλο τον κόσμο.

Αυτό τον διαγωνισμό η Λωζάννη και ολόκληρος ο κόσμος του χορού τον χρωστά στον Philippe Braunschweig. Δυστυχώς, δεν είναι πια μαζί μας. Έφυγε τον περασμένο Απρίλιο.  Χάρη στο όραμα, το πείσμα, το πάθος, την σκληρή δουλειά αυτού του συγκλονιστικού ανθρώπου ο χορός κέρδισε πολλά σε παγκόσμιο επίπεδο. Φυσικός, επιχειρηματίας, μαραθωνοδρόμος, σκληρός μάνατζερ και γοητευτικός διπλωμάτης, πήρε μαθήματα χορού για να μπορέσει να καταλάβει σε βάθος τους χορευτές, δημιούργησε μαζί με τη συζυγό του αυτόν το διεθνή διαγωνισμό χορού, προωθούσε πρόγραμματα για τους 'συνταξιοδοτημένους' χορευτές και δούλεψε σκληρά για να αναγνωριστεί επίσημα ο χορός ως επάγγελμα.  Σε αυτόν τον άνθρωπο η Λωζάννη χρωστά τα Μπαλέτα Μπεζάρ.  Ήταν εκείνος που έπεισε τον Μπεζάρ να φέρει την εταιρία του στην πόλη μας μετά τα προβλήματα που αντιμετώπιζε στις Βρυξέλλες. Προσωπικά, για αυτό και μόνο τον λατρεύω.  Αντικειμενικά όμως, δεν ξέρω κανέναν άλλο που να έχει κάνει τόσα πολλά για το χορό και τους χορευτές.  

Πέρασα ένα πάρα πολύ όμορφο απόγευμα. Βρίσκω πάρα πολύ συγκινητικό το γεγονός ότι παιδάκια από 15 έως 18 χρονών φτάνουν στους τελικούς ενός παγκοσμίως αναγνωρισμένου διαγωνισμού και κυνηγούν το όνειρό τους.  Αναρωτιέμαι πόσα έχουν επενδύσει στο χορό, τι περιμένουν για το μέλλον τους, αν θέλουν να ακολουθήσουν αυτή την καριέρα ή αν έχουν κι άλλα όνειρα εκτός του χορού. 

Το πρώτο βραβείο είναι υποτροφία ενός έτους σε μια από τις συμβεβλημένες με το διαγωνισμό σχολές ή εταιρίες χορού. 

Σας αφήνω με το βίντεο της φετινής νικήτριας από την πέμπτη ημέρα του διαγωνισμού όπου παρουσίασε το κλασσικό και το μοντέρνο κομμάτι της. Είναι η 16χρονη Magri Mayara από τη Βραζιλία. Αυτή η γλυκιά νεαρή κέρδισε το βραβείο του κοινού που αντιπροσωπεύει το αίσθημα της στιγμής που αφήνει στο κοινό ο χορευτής και φυσικά το πρώτο βραβείο της επιτροπής που είναι συνάρτηση των βαθμολογιών που συγκέντρωσε και τις 6 ημέρες του διαγωνισμού.  Τη βρήκα εξαιρετική και στην Coppelia αλλά και στον Yann Tiersen. Μπράβο της και της εύχομαι να γίνει η πρώτη μπαλαρίνα στην Όπερα του Παρισιού όπως θέλει!

*στην Ελβετία ο πρόεδρος του κράτους δεν παραμένει ο ίδιος μέχρι τις επόμενες εκλογές, αλλά κάθε χρόνο αλλάζει. Έτσι φέτος πρόεδρος είναι η Mme Calmy-Rey του χρόνου θα είναι κάποιος άλλος και αυτός θα είναι και το επίτιμο μέλος της επιτροπής του διαγωνισμου.

Ένα Σαββατοκύριακο μόλις άρχισε

στη Ζυρίχη!  Αυτή η πόλη μου δίνει κάθε φορά τόση χαρά. Έχει μια ενέργεια που εμένα μου πάει πολύ. Με το που φτάνω με το αυτοκίνητο ή με το τρένο θέλω να αρχίσω να χοροπηδάω από τη χαρά μου. Ζυρίχη και Μανχάταν.  Η Μύκονος είναι άλλη κατηγορία.

Γράφω από το σαλόνι του υπέροχου ξενοδοχείου που μένω.  Είναι ολοκαίνουριο, φρέσκο, μυρίζει καινουργίλα.  Είναι απίθανα διακοσμημένο και είμαι πανευτυχής που το ανακάλυψα. Γενικά είμαι των κολλημάτων και στη Ζυρίχη το ξενοδοχείο μου ήταν πάντα το Kindli αλλά για αυτό το Σαββατοκύριακο δεν είχε διαθεσιμότητα.  Μου χάλασε λίγο το κέφι αλλά άρχισα να ψάχνω άλλο.

Στη Ζυρίχη θα πήγαινα ο κόσμος να χαλούσε μια που το λατρεμένο ζεύγος από τον Καναδά κατέφθανε και θα έμεναν ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο για τα μάτια μου μόνο!! 

Βρήκα το Townhouse Boutique Hotel και σκέφτηκα δεν βαριέσαι... δεν θα περάσεις και όλη σου τη ζωή εκεί, κλείστο. Όταν έφτασα και ανέβηκα στον όροφο έπαθα πλάκα. Βρίσκεται πολύ κοντά στον κεντρικό σταθμό και καταλαμβάνει 3 ορόφους σε μια πολυκατοικία. Σαφώς, υπάρχουν ωραιότερα ξενοδοχεία, πολύ γκραν και πολύ γκλαμ και πολύ τα όλα αλλά εγώ θέλω να νοιώθω σα να είμαι σπίτι μου. Μου αρέσει που το lap top είναι εδώ διαθέσιμο να το χρησιμοποιήσω και που μπόρεσα να εγκαταστήσω ελληνικά για να γράψω το ποστάκι μου, μου αρέσει που έχει μπαρ με ποτά, τσάγια, καφέδες, μου αρέσει που έχει μπαλκόνι κι αν θέλεις να καπνίσεις βγαίνεις έξω όπως στο σπίτι μου!

Γι' αυτή την σπιτίσια ατμόσφαιρα μου άρεσε και το Kindli. Οι φωτογραφίες είναι πολύ μετριότατες και βιαστικές από το iphone μου. Αλλά είμαι πολύ ενθουσιασμένη για να μη το μοιραστώ έστω και έτσι.

Εξάλλου... άστο ας μη το πω καλύτερα! Θα πάω στο υπέροχο κρεβάτι μου γιατί αύριο μας περιμένει μια τρομερή ηλιόλουστη μέρα, με υψηλή για την εποχή θερμοκρασία, ιδανική για βόλτες και ψώνια!!!

και μη ξεχάσεις να βγάλεις τα ελληνικά από το πληκτρολόγιο... θα πάθουν σοκ οι άνθρωποι :)

άσε που είναι αγένεια τρομερή να σου δανείζουν κάτι και εσύ να το δίνεις πίσω άλλα ντ' άλλων!

tschüss

ένα ποτό και ο Manish Arora

Κι ενώ η τυρόπιττά μου είναι έτοιμη, η αμυγδαλότουρτα της μαμάς μου ψήνεται και εγώ ετοιμάζομαι να φτιάξω παγωτό λουκούμι τριαντάφυλλο χτυπάει το τηλέφωνό μου. Δεν έχει σταματήσει και καθόλου σήμερα είναι η αλήθεια. 

Έλα, τι κάνεις;

Καλά, εσύ;

Καλά κι εγώ.

Σκάμε στα γέλια. 

Η συζήτηση δεν μπορεί να συνεχιστεί στην ίδια γλώσσα και αλλάζουμε. 

Να πάμε για ένα ποτό;

Ξέρω καλά πως δεν θα είναι ένα ποτό και πως θα αργήσουμε πάλι και δεν γίνεται να ξυπνήσω αύριο στις 4 το απόγευμα. Δεν μ' αφήνουν ν' αγιάσω... 

O Manish Arora είναι Ινδός σχεδιαστής. Χαρακτηρίζεται από πολλούς ως ο Γκαλιάνο της Ινδίας.  Χρησιμοποιεί μια τεράστια γκάμα ψυχεδελικών χρωμμάτων και κιτς μοτίβων συνδυάζοντας υφάσματα και κεντήματα αμιγώς ινδικά προσαρμοσμένα σε δυτικά πατρόν. Προσωπικά μου αρέσει πάρα πολύ το στυλ του. 

Ο Manish Arora, έχει διακοσμήσει τις μεγάλες μπουτίκ της Nespresso. Απίθανες δημιουργίες με τις κάψουλες του καφέ. Pop art από το μαγικό ραβδάκι του Ινδού σχεδιαστή. 

Ο Bacchitarius κυβερνά ένα πολύ μακρινό βασίλειο που λέγεται Swig. Σε ένα από τα ταξίδια του για κυνήγι, συνάντησε μια νεαρή κοπέλα που πετούσε βοτσαλάκια σε μια καφετιά θερμή πηγή.  Μαγεμένος από το άρωμα του κοριτσιού, δεν πέρασε πολύς καιρός για να κάνει την πριγκήπισσα Nespresso βασιλισσά του.  Έκαναν 16 κόρες, η μια ομορφότερη από την άλλη. Η αποστολή τους; Να σκορπίσουν την αγάπη τους και το αρωμά τους σε όλο τον κόσμο. 

Στη μπουτικ της Nespresso στη Champs Elysees στο Παρίσι παρουσίασε για πρώτη φορά τα 16 φορέματα της κολεξιόν του εμπνευσμένα από τις 16 κάψουλες των καφέδων Nespresso.

 

όλα αυτά τα τζιτζιλί του βίντεο εκτίθενται σε επιλεγμένες μπουτίκ, μια από αυτές είναι και της Λωζάνης φυσικά, είναι πανέμορφα αλλά δυστυχώς δεν πωλούνται!

τα Σαββατοκύριακα της αυτοκτονίας!

το προηγούμενο Σάββατο ξύπνησα με πυρετό 39. ένα ερείπιο. ήρθε η Lurdes να σιδερώσει. μου έφερε ένα πορτογαλέζικο μαντζούνι το οποίο αν το έπινα θα μου έφερνε τη φωνή μου πίσω. καλά της είπα, άστο στον πάγκο εγώ θα μείνω στο κρεβάτι λίγο ακόμα και θα το πιω όταν σηκωθώ.  μερικά αντιπυρετικά και αντιφλεγμονώδη αργότερα σηκώθηκα. ήπια το κρεμμυδόζουμο, ένα φλυτζάνι το πρωί και ένα το βράδυ όχι πιο πολύ μου είπε η Lurdes γιατί πειράζει στο στομάχι. είναι αηδιαστικό, κλείσε τη μύτη σου για το πιεις. εγώ δεν είχα ούτε γεύση ούτε όσφρηση όμως, το ήπια σα νεράκι.

πήγα μια βόλτα στη Λωζάνη, ναι με τον πυρετό μου μαζί. ήμουν κατάχλωμη αλλά who cares?

αγόρασα μια υπέροχη γκρι φούστα και ήθελα να κάνω τα νύχια μου αλλά οι βλαμμένες δεν είχαν χρόνο.  είδα λίγο την Άννα και γύρισα σπίτι. 

πέρασα όλο το απόγευμα με τσάι του βουνού με μέλι, dafalgan, αντιβίωση, μια βελουτέ κολοκύθας και Bejart στο dvd. ατέλειωτες ώρες μπαλέτου. το λατρεύω. αν αποκτήσω ένα παιδάκι ποτέ μου πρώτα θα μάθει να κάνει πιρουέτες και μετά θα περπατήσει :)

η φωνή μου έχει αρχίσει να βγαίνει, μη φανταστείς ότι τραγουδούσα κιόλας αλλά σαφώς καλύτερα από πριν. βρε λες αυτό το πορτογαλέζικο ζουμί να κάνει δουλειά; ας πιω άλλο ένα πριν φύγω σκέφτηκα.

το βράδυ Λωζάνη ξανά. ατέλειωτες ώρες σάλσα. χόρος μέχρι τελικής πτώσεως. τη δική μου την πτώση την περίμενα να έρθει γρήγορα. αλλά για δες, έχω αντοχές. με πυρετό, με το λαιμό μου σε κακό χάλι, με τα κοκκαλά μου να πονούν απίστευτα χόρευα, χόρευα, χόρευα. 

πέρασα τέλεια.

η Κυριακή ήταν χουζούρικη. έβρεχε στη ριβιέρα. εγώ στον καναπέ με τέσσερα θερμόμετρα, ροζ παπλωματάκι, χαρτομάντηλα, τσάγια, αντιπυρετικά, αντιφλεγμονώδη, αντιβίωση, περιοδικά. τι παρακμή Θεέ μου... σκεφτόμουν.

τη Δευτέρα μια συνάδελφος με ρώτησε στο διάδρομο, τι κάνεις και είναι τα μαλλιά σου ΤΟΣΟ τέλεια ΚΑΘΕ μέρα; ψήλωσα λιγάκι πρέπει να πω! γιατί οκ, τα βλέπω και μόνη μου ότι είναι ωραία αλλά να στο λένε οι άλλοι είναι αλλιώς, έχει άλλη αξία.  της εξήγησα ότι το κυριότερο όλων είναι ένα καλό κούρεμα τα άλλα είναι συνδυασμός πραγμάτων.

από χθες έχουμε έναν καιρό απλά υπέροχο.  το μεσημεράκι πήγαμε βόλτα για καφέ στη Γενεύη. καθίσαμε στην παλιά πόλη σε τραπεζάκια έξω. λοιπόν, εγώ θα το ξαναπώ. έχω την τύχη να ζω στην ομορφότερη χώρα της Ευρώπης. κι ας λένε οι διάφοροι ότι θέλουν... δεν ξέρουν ή μάλλον δεν έχουν την παραμικρή ιδέα κι ας νομίζουν αλλιώς.

μα πότε πήγε 8:25 κιόλας; πρέπει να ετοιμαστώ, έχουμε έξοδο πάλι :)

tortelli cremaschi και μια ίωση των φωνητικών χορδών

Είναι τέζα η μικρή Τερέζα. Το χειρότερο δεν είναι το τέζα, δεν είναι καν που ψοφολογάει και είναι νέα και όμορφη. Το χειρότερο είναι που δε μπορεί να μιλήσει, που η φωνή δεν βγαίνει από το πηγάδι αλλά από τα Τάρταρα. 

Ούτε αντιβίωση, ούτε τίποτα είπε η γιατρός. Καλά δε μασάω εγώ, είχα μια αμοξίλ που κάνει για το λαιμό γενικώς και τη χτύπησα, μαζί με κάτι αντιφεγμονώδη, αντιπυρετικά και νομίζω ότι τελικά θα γίνω καλά.  Γενικά, δεν είμαι τύπος που θα κρατήσει αποστάσεις από τα φάρμακα αν κάτι μπορεί να με ανακουφίσει θα το πάρω χωρίς δεύτερη σκέψη, τα ναρκωτικά όλα εξαιρούνται. Βέβαια, τη μορφινούλα μου την πήρα μετά το ατύχημα αλλά το είπε ο γιατρός. 

Λοιπόν, την επομένη της Πρωτοχρονιάς πήγα σε ένα σπίτι όπου ήθελα να πάρω όλα τα φανταστικά μπιμπελά να τα βάλω στο χάλι και να καθίσω να τα κοιτάζω.  Συγκρατήθηκα και δεν το έκανα αλλά εκεί μέσα υπάρχουν όλα αυτά τα απολύτως κομψά και όσο παιδικά χρειάζεται αντικείμενα τρελού πόθου. Ότι μια μέρα θα κλέψω θα το πω, ότι θα καταφέρω να τα κλέψω δεν θα το πω :)

Στο twitter ο Αλιάγας twittάρει και μας λέει για την αποψινή εκπομπή στην TF1, το τραγούδι της χρονιάς. Θα τον δούμε εννοείται γιατί οι γαλλικούρες του δεν παίζονται.  Αυτός, επίσης το twitter ανεβάζει φωτογραφίες του Παρισιού. Απίθανες, τρομερά καλλιτεχνικές κι αν τις τραβάει με το κινητό του τότε τι να πω κι εγώ, ο άνθρωπος έχει ταλέντο. 

Ενώ η ίωσή μου ξεκίνησε μόνο με αποκλεισμό του λαιμού, δηλαδή των φωνητικών χορδών όπως έμαθα από τη γιατρό έχει αρχίσει να επεκτείνεται εδώ και λίγες ώρες προς τη μύτη και τη μπουκώνει και δεν μπορώ. Δηλαδή, βλέπεις τη πάει να γίνει; Τώρα δεν μπορώ να μιλήσω και σε λίγο δεν θα μπορώ να μυρίσω και να αναπνεύσω.  Τι να πω... δε μπορώ να πω και πολλά.

Όμως, θα πω για το φαγητό που έφαγα το βράδυ πριν χάσω τη μιλιά μου. Tortelli Cremaschi. Η Crema είναι μια μικρή πόλη περίπου 60 χλμ νοτιοανατολικά του Μιλάνο. Εκεί φτιάχνουν τα tortelli  που είναι ζυμαρικά γεμισμένα με ένα μείγμα γλυκό που αποτελείται από διάφορα μπισκοτάκια όπως amaretti, τα πολύ τοπικά mostaccino και άλλα. Μου τα έφερε ο  Νico που η Crema είναι το χωριό του και τα μαγείρεψα εγώ με τον παραδοσιακό τρόπο όπως μου είπε. Βράζουμε τα tortelli μέχρι να μαλακώσουν και σε μια άλλη κατσαρόλα λυώνουμε βούτυρο το οποίο αρωματίζουμε με φασκόμηλο. Σουρώνουμε τα tortelli και τα λούζουμε με το λυωμένο βούτυρο.  Προσθέτουμε και αρκετή grana padano, εγώ βάζω μπόλικη γιατί μου αρέσει και σερβίρουμε. Όνειρο. Η grana ισσοροπεί τη γλύκα των ζυμαρικών και εγώ τώρα θέλω να πάω στην Crema το Δεκαπενταύγουστο να δοκιμάσω το απολύτως αυθεντικό προϊόν.  Τα βρίσκεις όλο το χρόνο στην περιοχή αλλά το παραδοσιακό είναι δεκαπενταύγουστος.  Της μάμα του είναι 50 φορές καλύτερα μου είπε γιατί εκείνη τα κάνει πάντα φρέσκα και δεν τα καταψύχει ποτέ και η διαφορά είναι μεγάλη και εμφανής σύμφωνα με τον μικρό Ιταλό μας. 

Πέρα από αυτά έχω ακούσει πολλές μαλακίες τώρα τελευταία αλλά δεν έχω απαντήσει. γιατί; γιατί περιμένω το τέλος για να γελάσω τρελά όμως!

άντε και περαστικά μας.