αυτα για το 2010

Δεν είχα σκοπό να γράψω, αλλά μου το ζήτησε η Θαλιτσα. Είναι η πρώτη φορά που κάνω ανάρτηση από το iPad και διαλεξα την τελευταία μέρα του χρόνου!
το '10 όπως και το '09 δεν ήταν καλές χρονιές για εμένα, για όλους τους γνωστούς λόγους που έχω μιλήσει εδώ και για άλλους που δεν έχω μιλήσει εδώ. Αλλά η ιδέα δεν είναι να κάνω απολογισμό σήμερα, δεν μου αρέσουν οι απολογισμοι έτσι κι αλλιώς. Είναι σαν να προσπαθώ να κλείσω τους λογαριασμούς μου με τον εαυτό μου λες και δεν θα ξαναβρεθουμε του χρόνου :-)
ούτε να ζητήσω τίποτα θέλω, ότι είναι να έρθει θα έρθει, θα το δεχτώ και θα το αντιμετωπίσω όπως πάντα.
Οπότε, τι να πούμε σήμερα? Σκέφτηκα να πω την ιστορία με το ΙΚΑ αλλά θα συγχιστω και δε θέλω.
Έτσι σκέφτηκα να δώσω τις παραλλαγές του αυγολεμονου της μαμάς μου που είναι συγκλονιστικό κατα τη γνώμη μου πάντα βεβαίως!

Αυγολεμονο για φρικασε, λαχανοντολμαδες
2-3 αυγά, αλλα καλά αυγά και όχι αυτά τα σαφρακι που βρίσκουμε στα πρωτευουσιανικα σούπερ μάρκετ
χυμό απο 1 μισό λεμονακι
1 κ.γ. αλεύρι
χτυπάμε τα αυγά, κροκο και ασπραδι μαζί μέχρι να ομογενοποιηθουν, περίπου 3 λεπτά.
διαλύουμε το αλεύρι στο λεμόνι και το προσθετουμε στα αυγά και συνεχιζουμε το χτύπημα.
με μια κουτάλα ρίχνουμε σιγά σιγα το ζωμο απο το φαγακι μας στο μείγμα των αυγών και ανακατευουμε διαρκώς. όταν τελειώσει ο ζωμος γυρίζουμε το συγολεμονο στην κατσαρόλα με το
φαγητό και το αφήνουμε να παρει μια βράση και να χυλωσει λιγάκι.
στο φρικασε, μπορούμε να μην βάλουμε καθόλου αλεύρι αν βάλουμε μπόλικα αυγουλακια. εμείς το φρικασε το κάνουμε με ανιθο, μαιντανο, καυκαλιδα, μυρωνια, κρεμμυδακια, λίγα αντιδια και ένα κρεμμύδι ξερό, και όχι με μαρουλια και αλλα τέτοια που δεν μου αρέσουν καθόλου. μπαρδον ρε παιδιά, αλλα όπως μάθει κανείς!

Αυγολεμονο για σούπα
3 αυγά
λεμόνι όσο θελουμε, εξαρτάται απο το πόσο ξυνο μας αρέσει. 1 μισό λεμονακι είναι καλό πάντως.

χτυπάμε τα ασπραδια μαρεγκα και προσθετουμε έναν έναν τους κροκους. όταν αναμειχθουν καλά τα αυγά προσθετουμε το λεμόνι σιγά σιγά και χτυπάμε συνέχεια. με μια κουτάλα προσθετουμε σιγά σιγά το ζωμο απο τη σούπα μας, όσο περισσότερο μπορούμε και ιδανικά όλο για να ψηθει το αυγό. έτσι ψήνεται το αυγό καλύτερα και δεν κόβει το αυγολεμονο. αφού τελειώσει ο ζωμος ριχνουμε το αυγολεμονο στην κατσαρόλα με το ρύζι της κανουμε και ένα κουνηματακι τύπου σάμπα και σερβιρουμε!
μια τέτοια σούπα έχω παραγγείλει για απόψε το βράδυ, όσοι είστε φίλοι μου στο fb και σας επιτρεπω να βλέπετε τις φωτογραφίες μου θα τη δείτε :-)

'...το όνειρο γίνεται πραγματικότητα και ο διονυσιακός χορός κατακλύζει το χόρο' Maurice Béjart

Οι χορευτές είναι αγγελικά πλάσματα, αέρινα.  Ζωγραφίζουν με το σώμα τους εικόνες, γίνονται οι ίδιοι εικόνα και ζωή.  Ο χορός για εμένα είναι κάτι απόλυτα θεικό, η απόλυτη αρμονία του σώματος, είναι το σώμα που γίνεται τέχνη.

Παρίσι, Βρυξέλλες, Λωζάνη. Οι τρεις σταθμοί του απίθανου Μαρσεγιέζου, ενός ιδιοφυούς ανθρώπου που ήρθε για να μας μαγέψει με την τέχνη του. Όταν στην δεκαετία του '60 δημιούργησε τα μπαλέτα του 20ου αιώνα και ανακάτεψε τον Μπαχ με αργεντίνικα τάνγκο, τη Μαρία Κάλλας με αφρικάνικες μουσικές, τον ηλεκτρονικό Πιερ Ανρί με ιαπωνικούς αυτοκρατορικούς ήχους, τότε έβαλε τον πήχη πάρα πολύ ψηλά. Ήταν πάρα πολύ μπροστά από την εποχή του και όσοι προσπάθησαν να τον μιμηθούν μπορώ να πω με ασφάλεια πως απέτυχαν.

Μπαλέτα Μπεζάρ της Λωζάνης. Αυτό είναι πια ένας διπλωματικός τίτλος μια που οι περισσότερες παραστάσεις δίνονται στο εξωτερικό. Δεν είναι υπερβολή να πούμε πως τα Μπαλέτα Μπεζάρ έχουν ένα χαρακτήρα διεθνή και αποτελούν τον καλύτερο πρέσβη που η Λωζάνη θα μπορούσε ποτέ να ονειρευτεί.

Χθες το βράδυ είχα την απόλυτη χαρά να βρεθώ στην πρώτη από τις 5 παραστάσεις των μπαλέτων Μπεζάρ της Λωζάνης στη Λωζάνη. Παγκόσμια πρώτη για το Aliziam O-Est του πραγματικά ταλαντούχου Sthan Kabar- Louet και για το Syncope του Gil Roman που είναι και ο καλλιτεχνικός διευθυντής των Μπαλέτων Μπεζάρ. Στη μουσική είναι μια παύση, μιλάμε για μουσική syncopée. Στην ιατρική, syncope (συγκοπή) είναι το σταμάτημα της καρδιάς για 5 ή 10 δευτερόλεπτα, η απώλεια συνείδησης κατά τη διάρκεια της οποίας ο εγκεφαλός μας μπορεί να φανταστεί τα πάντα, να τα ανακαλύψει ή να τα ξαναδεί. Αναμνήσεις ή φαντασία; Μνήμη ή δημιουργία; Που είμαστε όταν δεν είμαστε εκεί; ρωτά ο Gil  Roman.

Το όνομα των μπαλέτων Μπεζάρ αποτελεί από μόνο του εγγύηση για την αρτιότητα της παραγωγής, για την άψογη αισθητική, για την υψηλή τεχνική.  Μας μάγεψε ο Julien Favreau σε όλες του τις εμφανίσεις, μας μάγεψε με το συγκλονιστικό pas des deux με την Kathleen Thielhem στο Aliziam O-Est, μας μάγεψε με το τέλειο σώμα του που με κάθε του κίνηση ζωγράφιζε εικόνες.  

Και μετά... ο Διόνυσος! Η χορογραφία του αξεπέραστου Maurice Bejart και η μουσική του δικού μας αξεπέραστου Μάνου Χατζιδάκι. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψει κανείς αυτό που συνέβει χθες στη σκηνή του palais de Beaulieu και μεταφερόταν στην πλατεία, στον εξώστη, στους διαδρόμους, στο φουαγιέ, στα σκαλιά και έφτανε ως τον ουρανό. Η χορογραφία παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1985 και εξαιτίας του μοναδικού ταλέντου και της ευφυίας του Μπεζάρ παραμένει συγκλονιστική 25 χρόνια μετά. Αυτό είναι τέχνη, αυτό είναι φως που δεν σβήνει ποτέ. Ακόμα κι όταν ο χορός τελειώνει και τα φώτα σβήνουν οι κινήσεις των χορευτών, οι αύρες τους, οι ανάσες τους, τα βήματά τους τα αέρινα που δεν ακούγονται αλλά νοιώθεις το πάθος τους κάθε δευτέρολεπτο γίνονται χρωμματιστά μπαλόνια που ταξιδεύουν ψηλά στον ουρανό.  Και έτσι η τέχνη που αξίζει δεν χάνεται ποτέ και έχουμε κι εμείς τη χαρά και την τιμή να την απολαμβάνουμε.

Θα προσπαθήσω να είμαι στην Αθήνα το Φεβρουάριο για μια από τις παραστάσεις των Μπαλέτων Μπεζάρ (25, 26, 27 και 28 Φεβρουαρίου) και θα είμαι σίγουρα εδώ τον Απρίλιο, το Μάιο και τον Ιούνιο για τις βραδιές που θα ακολουθήσουν τη χθεσινή.

Είμαι ακόμα με το μυαλό μου εκεί, είμαι τόσο χαρούμενη και τόσο γεμάτη, είναι το καλύτερο δώρο που μου έκανα εδώ και χρόνια!

εγώ και οι χιονονιφάδες

 Ήμουν στο σπίτι μαζί με κάποιους άλλους ανθρώπους.  Δεν τους θυμάμαι.  Δεν γινόταν τίποτε ιδιαίτερο.  Ώσπου μια στιγμή, άνοιξα την κουρτίνα του παραθύρου στο δωμάτιό μου.  Έξω χιόνιζε.

 Χάζευα το χιονάκι να πέφτει απαλά και να στέκεται στα κλαδιά των δέντρων.  Χαιρόμουν.  Δίπλα μου ήταν κάποιος, νομίζω ένα μικρό παιδάκι. Κοιτούσε το χιόνι κι αυτό μαζί με εμένα.  Ξαφνικά, οι χοντρές νιφάδες χιονιού όταν έφταναν στο ύψος του παραθύρου μεταμορφώνονταν σε λαμπερούς κρυστάλλους.  Στραφτάλιζαν και γίνονταν εκτυφλωτικές.  Έπαιρναν πανέμορφα περίτεχνα σχήματα, στέκονταν δυο-τρεις μαζί στη σειρά και εγώ τις χάζευα μαγεμένη.

Μα πώς γίνεται αναρωτιόμουν και ευχόμουν να μη σταματήσουν να πέφτουν και να σταματούν για λίγο να στροβιλίζονται για να τις βλέπω.

 Το πρωί ξύπνησα και ήμουν τόσο χαρούμενη.  Αυτή η διάθεση κράτησε όλη την ημέρα. Ήταν το μόνο πράγμα που μπορούσα να θυμηθώ από τον ύπνο της προηγούμενης βραδιάς.
Είναι το ωραιότερο όνειρο που έχω δει ποτέ. Θέλω να ξανάρθει...

Καλό Σαββατοκύριακο και à bientôt!

To blah, blah, blah του Σαββατοκύριακου

Παρασκευή απόγευμα στη Γενεύη λίγο μετά το χιονάκι που ήρθε να διαψεύσει τους μετεορολόγους, οι οποίοι προέβλεπαν μια συννεφιασμένη αλλά στεγνή Παρασκευή. Στη ριβιέρα χιόνιζε και αποφάσισα να πάω με το τρένο. Στη διαδρομή χάζευα από το παράθυρο τα χιονισμένα λειβάδια και αναρωτιόμουν αν όντως ήμουν στην Ελβετία ή στη Σιβηρία. Παραπάνω από μισό μέτρο απάτητο χιόνι σκέπαζε τα πάντα. Καθώς έφυγα κατευθείαν μετά τη δουλειά ήμουν ντυμένη αναλόγως. Λάθος. Οι Ζενεβουά νομίζουν ότι ζουν στον Καναδά όπου δεν σταματάει να χιονίζει άπαξ και αρχίσει οπότε δεν έχει και νόημα να προσπαθείς να καθαρίσεις πεζοδρόμια και δρόμους. Έτσι η λύση είναι να ρίχνεις άμμο στο χιόνι για να γίνεται η κατάσταση λιγότερο επικίνδυνη. Ναι αγαπητοί δεν είστε Καναδάς όμως, είστε μια ρημάδα Γενεύη και θα έπρεπε να καθαρίζετε τα πεζοδρόμια και τις πεζογέφυρες. Σκατά. Στο σταθμό δεν είχε ταξί οπότε πήρα τη γενναία απόφαση να περπατήσω ως τo κέντρο. Μια απόσταση των μάξιμουμ δέκα λεπτών την έκανα 20 γιατί μπορούσα να περπτήσω μόνο ως σαφρακιασμένη. 

Φτάνω στον προορισμό μου, που ήταν η μπουτίκ του Λουμπουτέν. Αυτοί μου είχαν τηλεφωνήσει ότι οι γόβες που είχα παραγγείλει με το όνομα Ελίζ ήρθαν και θα μου κρατούσαν ένα 39 να πάω να το πάρω. Με την ευκαιρία αυτή πήρα και τις γόβες που ήδη έχω να μου αλλάξουν τακούνια. Ω, της έκλπηξης. Δεν παρέλαβαν ποτέ τις Ελίζ! Αποκλείεται να μου τηλεφώνησαν να μου πουν ότι τις έχουν... ο μουστάρδας που είναι νέο entry στο κατάστημα μου έδωσε την κάρτα του τσαγκάρη με τον οποίο συνεργάζονται για να τις πάω. Έχω ψιλοφορτώσει αλλά πάντα με χαμόγελο του λέω, ααα κρίμα αλλά δεν θα μπορέσω να πάω ως εκεί θα σας τις αφήσω να τις φροντίσετε εσείς! Άλλαξε λίγο το υφάκι έκανε τουμπεκί ψιλοκομμένο ετοίμασε τα χαρτιά και θα με ενημερώσουν όταν θα είναι έτοιμες. Έτσι είναι μάγκα μου μπορεί να μη φοράω  μπούρκα και να μην έχει ο μπαμπάς μου πετρέλαια αλλά θα σε τρέξω.  Εξάλλου εσύ δεν μπορείς να ξέρεις ποια είμαι, τι έχω και τι μπορώ να κάνω. 

Φεύγω με βηματισμό σαφρακί. Μπαίνω σε άλλο πολυκατάστημα. Χτυπάω μια gucci tote σε χρώμα μεταλιζέ που μωβίζει, μπεζίζει, ασημίζει. Ωραία. Στοκάρω σαπούνια, κρέμες χεριών και κεριά από την diptyque και εντοπίζω χιονομπότες moncler που μου αρέσουν και είναι και σε πολύ καλή τιμή. Ευκαιρία σκέφτομαι μια που θα με βολέψουν για να καταφέρω να διαφύγω από αυτή την πόλη σήμερα. Ταίριαζαν με τους μπλε-μαύρο συνδυασμούς που φορούσα. Τις δοκίμασα, τις πλήρωσα, τις φόρεσα κι έφυγα. 

Σάββατο πρωί πρωί έφυγα για Λονδίνο. Ντυμένη για βαρύ χειμώνα και χιόνι τρελό. Λοιπόν παιδιά, σας έχω νέα. Η πάχνη ΔΕΝ είναι χιόνι. Ναι, στα προάστια του Λονδίνου είχε λίγο χιονάκι αλλά μιλάμε για μια ώρα μακριά από το κέντρο. Το ότι οι αρχές της πόλης είναι ανεπαρκείς και άχρηστες δεν σημαίνει πως κάθε φορά που έχετε 2 εκατοστά χιόνι ότι σας πέφτει και ο ουρανός στο κεφάλι. Έφτασα σε ένα Λονδίνο που είχε στις 9 το πρωί 5 βαθμούς θερμοκρασία, δεν έβρεχε και το μόνο χιόνι που έβλεπες ήταν αυτό στις στολισμένες βιτρίνες. Urban myth το χιόνι στο Λονδίνο. Τέλος.

 Κατά τα άλλα, γινόταν της μουρλής. Είχε απίστευτα πολύ κόσμο παντού, πολλούς Έλληνες (που τους έχει πέσει η κρίση στο κεφάλι, άλλα άλλο αυτό) και πολλούς Γάλλους. Έκανα τις δουλειές μου, στόκαρα mince pies για τις γιορτές, πήρα και το ωραιότερο brandy butter που έχω δοκιμάσει στη ζωή μου για να συνοδεύσει την christmas pudding μου και συνάντησα τον τρομερό γιατρό. Εκείνος είναι πολύ ευχαριστημένος, εγώ λίγο πιο συγκρατημένη. Θα το ισορροπήσουμε είναι θέμα προσαρμογής, δικής μου.  Πηγαίνοντας για καφέ στα Shelfridge's πήρα την τρομερή κρέμα ημέρας και μαζί μου έδωσαν ένα σωρό άλλα προϊόντα δώρο, σε αρκετά κανονικές συσκευασίες. Το recession κάνει θαύματα είπε ο τρομερός γιατρός!

Η αεροσυνοδός δεν με άφησε να χρησιμοποιήσω την μπροστινή τουαλέττα του αεροπλάνου γιατί είναι αποκλειστικά για τους επιβάτες της business class, χαμός στη business 3 ολόκληρα άτομα!

Θα μπορούσα να κάνω ακόμα και δημοσκόπηση για το αν τους πειράζει να χρησιμοποιήσω την τουαλέττα τους για να πλύνω τα χέρια μου. 

Μετά από ένα διάλογο παράλογο της είπα ότι κάνει μια δουλειά στην οποία δεν είναι καλή και αυτό θα πρέπει να το κοιτάξει. Δεν πήγα σε καμιά τουαλέττα τελικά, καθάρισα τα χέρια μου με στερίλιουμ που πάντα έχω στην τσάντα μου. 

Σήμερα Κυριακή είδα στο Μέγκα το αγγλικό μάστερ σεφ που μου αρέσει πολύ αλλά δεν είναι καλύτερο από το Γαλλικό. Βλέπω τα κουτσομπολιά στο Άλτερ και έχω να πω ότι της Μενεγάκη της ταιριάζει περισσότερο ως εικόνα ο Παντζό από ότι ο Λάτσιος και ότι αυτή η φακλάνα πανελίστρια Ελεάνα να προσέχει γιατί θα δηλητηριαστεί η ίδια από τις κακίες της. Δεν μου αρέσουν και αλλάζω κανάλι για να δω την αγαπημένη Άση!

Αργότερα, θα πάω για ένα τσαγάκι στο αγαπημένο trois couronnes που έχει στολιστεί και είναι πανέμορφο!