'...το όνειρο γίνεται πραγματικότητα και ο διονυσιακός χορός κατακλύζει το χόρο' Maurice Béjart

Οι χορευτές είναι αγγελικά πλάσματα, αέρινα.  Ζωγραφίζουν με το σώμα τους εικόνες, γίνονται οι ίδιοι εικόνα και ζωή.  Ο χορός για εμένα είναι κάτι απόλυτα θεικό, η απόλυτη αρμονία του σώματος, είναι το σώμα που γίνεται τέχνη.

Παρίσι, Βρυξέλλες, Λωζάνη. Οι τρεις σταθμοί του απίθανου Μαρσεγιέζου, ενός ιδιοφυούς ανθρώπου που ήρθε για να μας μαγέψει με την τέχνη του. Όταν στην δεκαετία του '60 δημιούργησε τα μπαλέτα του 20ου αιώνα και ανακάτεψε τον Μπαχ με αργεντίνικα τάνγκο, τη Μαρία Κάλλας με αφρικάνικες μουσικές, τον ηλεκτρονικό Πιερ Ανρί με ιαπωνικούς αυτοκρατορικούς ήχους, τότε έβαλε τον πήχη πάρα πολύ ψηλά. Ήταν πάρα πολύ μπροστά από την εποχή του και όσοι προσπάθησαν να τον μιμηθούν μπορώ να πω με ασφάλεια πως απέτυχαν.

Μπαλέτα Μπεζάρ της Λωζάνης. Αυτό είναι πια ένας διπλωματικός τίτλος μια που οι περισσότερες παραστάσεις δίνονται στο εξωτερικό. Δεν είναι υπερβολή να πούμε πως τα Μπαλέτα Μπεζάρ έχουν ένα χαρακτήρα διεθνή και αποτελούν τον καλύτερο πρέσβη που η Λωζάνη θα μπορούσε ποτέ να ονειρευτεί.

Χθες το βράδυ είχα την απόλυτη χαρά να βρεθώ στην πρώτη από τις 5 παραστάσεις των μπαλέτων Μπεζάρ της Λωζάνης στη Λωζάνη. Παγκόσμια πρώτη για το Aliziam O-Est του πραγματικά ταλαντούχου Sthan Kabar- Louet και για το Syncope του Gil Roman που είναι και ο καλλιτεχνικός διευθυντής των Μπαλέτων Μπεζάρ. Στη μουσική είναι μια παύση, μιλάμε για μουσική syncopée. Στην ιατρική, syncope (συγκοπή) είναι το σταμάτημα της καρδιάς για 5 ή 10 δευτερόλεπτα, η απώλεια συνείδησης κατά τη διάρκεια της οποίας ο εγκεφαλός μας μπορεί να φανταστεί τα πάντα, να τα ανακαλύψει ή να τα ξαναδεί. Αναμνήσεις ή φαντασία; Μνήμη ή δημιουργία; Που είμαστε όταν δεν είμαστε εκεί; ρωτά ο Gil  Roman.

Το όνομα των μπαλέτων Μπεζάρ αποτελεί από μόνο του εγγύηση για την αρτιότητα της παραγωγής, για την άψογη αισθητική, για την υψηλή τεχνική.  Μας μάγεψε ο Julien Favreau σε όλες του τις εμφανίσεις, μας μάγεψε με το συγκλονιστικό pas des deux με την Kathleen Thielhem στο Aliziam O-Est, μας μάγεψε με το τέλειο σώμα του που με κάθε του κίνηση ζωγράφιζε εικόνες.  

Και μετά... ο Διόνυσος! Η χορογραφία του αξεπέραστου Maurice Bejart και η μουσική του δικού μας αξεπέραστου Μάνου Χατζιδάκι. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψει κανείς αυτό που συνέβει χθες στη σκηνή του palais de Beaulieu και μεταφερόταν στην πλατεία, στον εξώστη, στους διαδρόμους, στο φουαγιέ, στα σκαλιά και έφτανε ως τον ουρανό. Η χορογραφία παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1985 και εξαιτίας του μοναδικού ταλέντου και της ευφυίας του Μπεζάρ παραμένει συγκλονιστική 25 χρόνια μετά. Αυτό είναι τέχνη, αυτό είναι φως που δεν σβήνει ποτέ. Ακόμα κι όταν ο χορός τελειώνει και τα φώτα σβήνουν οι κινήσεις των χορευτών, οι αύρες τους, οι ανάσες τους, τα βήματά τους τα αέρινα που δεν ακούγονται αλλά νοιώθεις το πάθος τους κάθε δευτέρολεπτο γίνονται χρωμματιστά μπαλόνια που ταξιδεύουν ψηλά στον ουρανό.  Και έτσι η τέχνη που αξίζει δεν χάνεται ποτέ και έχουμε κι εμείς τη χαρά και την τιμή να την απολαμβάνουμε.

Θα προσπαθήσω να είμαι στην Αθήνα το Φεβρουάριο για μια από τις παραστάσεις των Μπαλέτων Μπεζάρ (25, 26, 27 και 28 Φεβρουαρίου) και θα είμαι σίγουρα εδώ τον Απρίλιο, το Μάιο και τον Ιούνιο για τις βραδιές που θα ακολουθήσουν τη χθεσινή.

Είμαι ακόμα με το μυαλό μου εκεί, είμαι τόσο χαρούμενη και τόσο γεμάτη, είναι το καλύτερο δώρο που μου έκανα εδώ και χρόνια!