με μπουκέτο ροζ από το cage aux fleurs, λευκό λινό τραπεζομάντηλο, λευκό σερβίτσιο για το φαγάκι μας, κρυστάλλινα ποτήρια για το κρασάκι μας. Η παρέα του Σαββατιάτικου καφέ και όχι μόνο, θα μαζευτεί και την Κυριακή το μεσημέρι για φαγητό. Τα αλμυρά όλα ελληνικά. Για το κρασί θα δούμε, έχω κάτι Saint Emilion και ελληνικά στο σπίτι αλλά ο Μαρίνο προσφέρθηκε να επιμεληθεί το κρασάκι μας οπότε θα δούμε τι θα φέρει αύριο. Το γλυκό γαλλικούρα, και αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο ψυγείο και παγώνει. Η συνταγή από την Εύη και τον λατρεμένο Στέλιο Παρλιάρο. Η εκτέλεση δική μου! Καλά πριν ανακαλύψω το λινκ του επεισοδίου από την εκπομπή όπου έφτιαξε τη Σαρλότ ο μάστερ είχα κάτι θεματάκια που μου τα έλυσε η Εύη μέσω sms αλλά και το οπτικοακουστικό βοήθησε τα μάλλα.
τα πλαϊνά μπισκοτάκια πιέζονται
έβγαλα και το γνωστό μηχανοστάσιο 
η ελληνικούρα.. κλέφτικη και η συνταγή στο hungry.gr
A tout mes amis!
και μπάι δε γουέι, από τη μαντάμ Σαρλότ δεν έμεινε ούτε ψίχουλο κάτι λίγα που έμειναν τα ζήτησαν και τα πήραν ταπεράκι για το σπίτι! Γκραν σουξε λέμε :) Μόνικα. 23 χρονών, σπουδάζει στο Μαθηματικό. Δηλώνει πως τα επόμενα σχεδιά της περιλαμβάνουν ένα μεταπτυχιακό. Παρ' όλα αυτά, γράφει μουσική και στίχους. Τραγουδάει καταπληκτικά συν τοις άλλοις. Μου χάρισε το cd της η Λιάνα και ομολογώ πως δεν την ήξερα μέχρι τότε. Αυτό όμως δεν σημαίνει τίποτα, από εκείνη τη στιγμή η μουσική της με συντροφεύει στις βόλτες με το αυτοκίνητο, η Μόνικα εμφανίστηκε το Γενάρη στο Gagarin και η συναυλία ήταν sold out. Δεν την προωθεί κανείς, δεν έχει PR, δεν έχει διαφήμιση. Τα τραγούδια της παίζουν σε λίγα ραδιόφωνα, μετρημένα στο ένα χέρι και όχι κάθε ώρα. Παρ' όλα αυτά είναι γνωστή και είναι ότι καλύτερο έχει εμφανιστεί στην ελληνική μουσική σκηνή τα τελευταία χρόνια. Νέα, φρέσκια, αυθεντική και δεν περιορίζεται στα τετριμμένα. Αφού ήρθε θα κάνει πολύ καλά να μείνει γιατί τέτοια ταλέντα τα χρειαζόμαστε. Είναι η εξαίρεση που επιβαβαιώνει τον κανόνα ότι το πραγματικό ταλέντο αναγνωρίζεται από τον κόσμο χωρίς να είναι απαραίτητα η συμμετοχή σε talent show ή τα εξώφυλλα στα περιοδικά ή οι εμφανίσεις στην τηλεόραση 7 μέρες την εβδομάδα. Η δημοσιότητα και η προβολή είναι πολύ καλά μέσα για να προωθεί και να γίνει γνωστή στο ευρύ κοινό η δουλειά των δημιουργών, όταν όμως χρησιμοποιούνται για να υποστήριξουν τα αστήρικτα τότε υπάρχει πρόβλημα. Από αστήρικτα πήξαμε πια, ας κάνουμε όλοι μια προσπάθεια να κατακλυστούν τα μέσα από νέους ανθρώπους που αξίζουν την προσοχή μας.
είναι ότι εντυπωσιακότερο έχω δει από το αεροπλάνο. κάθε φορά φροντίζω να παίρνω θέση στα παράθυρα Α για να μπορώ να το βλέπω όσο καλύτερα γίνεται. Η λευκή κοιλάδα, λοιπόν. Μια κοιλάδα παγετώνων στην καρδιά του μασίφ του Λευκού Όρους.
Καταλαμβάνει 400 τετραγωνικά χιλιόμετρα σε 3 χώρες. Το γαλλικό κομμάτι στην Άνω Σαβοϊα, το ιταλικό στην Αόστα και το ελβετικό στο Βαλέ. Το γαλλικό μέρος βρίσκεται πολύ κοντά στο αεροδρόμιο της Γενεύης και πάντα το αεροπλάνο πετάει αρκετά χαμηλά πάνω από τη Λευκή Κοιλάδα, οπότε όταν η ορατότητα είναι καλή το θέαμα είναι ανεπανάληπτο.
γράφει η ταμπέλα έξω από το θάλαμο που φιλοξενούνται μωράκια τα οποία έχουν εγκαταληφθεί από τους γονείς τους στο μαιευτήριο Αλεξάνδρα. 'Τι να γράφαμε', λέει η προϊσταμένη θάλαμος εγκατελειμένων? Δε μπορώ να φανταστώ για ποιους λόγους μπορεί να αφήσει μια μάνα το παιδί της σε ένα θάλαμο νοσοκομείου, μόνο του χωρίς μια αγκαλιά, χωρίς χαδάκια, χωρίς γλυκόλογα. Αυτά που διηγούνται οι μαίες και ο διευθυντής της κλινικής στο Σταύρο Θεοδωράκη είναι αδιανόητα, έχει λαγόχειλο και δεν τους άρεσε, έχει σύνδρομο down, έκαναν δίδυμα και πήραν μαζί τους μόνο το υγιές και το άλλο που είχε κάποιο πρόβλημα υγείας το άφησαν πίσω μόνο του. Είναι δυνατόν αυτοί οι άνθρωποι να μεγαλώσουν σωστά τα άλλα τους παιδιά? Πώς κοιμούνται τα βράδια? Έχουν ήσυχη τη συνείδησή τους ότι έπραξαν σωστά, ότι φέρθηκαν δίκαια σε αυτό τον άνθρωπο που έφεραν στον κόσμο? Δεν υπάρχει ευαισθησία καμιά, πώς αφήνεις ένα μωρό να μεγαλώνει βλέποντας τα φώτα στο ταβάνι? Θαύμασα μια κοπέλα, πρώην χρήστρια, που γέννησε το κοριτσάκι της όσο ήταν ακόμα στη χρήση. Το μωρό γεννήθηκε με στερητικά, πόσο υπέφερε το καημένο... Δεν της επέτρεψαν να το πάρει από την κλινική και πολύ καλά έκαναν όπως παραδέχτηκε και η ίδια. Μην αντέχοντας να ζει μακριά από το παιδί της, παραδόθηκε στην αστυνομία, μπήκε φυλακή και εκεί παρακολούθησε το πρόγραμμα του ΚΕΘΕΑ. Απεξαρτήθηκε. Πάλεψε και κατάφερε να πάρει το μωρό όταν ήταν πια 3 χρονών. Τώρα ζουν μαζί και προσπαθούν να αναπληρώσουν αυτά που έχασαν. Μια άλλη, ανήλικη την έδιωξαν οι γονείς της από το σπίτι γιατί δεν το σηκώνει η τιμή τους να μεγαλώνουν ένα εξώγαμο. Το βλέπει καθημερινά στο επισκεπτήριο. Τους γονείς της καθόλου. Ανυπομονεί να γίνει 18 για να μπορέσει να πάρει τη μπέμπα της στο σπίτι. Της υπόσχεται τα καλύτερα του κόσμου, δεν θα της λείψει ποτέ τίποτα. Παιδάκια στο ίδρυμα Μητέρα, βλέπουν τα ζευγάρια και τρέχουν στην αγκαλιά τους φωνάζοντας 'μαμά, μπαμπά πάρε με', δεν ξεπερνιέται αυτό το σοκ λένε οι υποψήφιοι γονείς... Είμαι ευτυχής λέει η μαμά που υιοθέτησε ένα μυγαδάκι και πλημμυρίζουν τα μάτια της δάκρυα, προσπαθεί να συγκρατηθεί γιατί ο μικρούλης πηγαινοέρχεται και έχει να πει τις δικές του ιστορίες. Ιστορίες παιδιών που άλλες θα λήξουν αισίως άλλες πάλι όχι και είναι κρίμα γιατί δεν αποφασίζουν εκείνα για το μέλλον τους. 'Εχω ξαναπεί, ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία και ευτυχία από το να μεγαλώνεις τα παιδιά σου. Δε μπορούν παρά να είναι δυστυχείς εκείνοι που τα εγκαταλείπουν ελαφρά τη καρδία. Δέχομαι ότι δεν είναι όλοι ικανοί να γίνουν γονείς, αλλά δεν θα δεχτώ ποτέ τη γέννηση ενός παιδιού το οποίο έχεις εκ των προτέρων αποφασίσει ότι θα το εγκαταλείψεις, αυτό είναι έγκλημα. Μακάρι να είχα μια τεράστια αγκαλιά να τα χωρέσει όλα...
Και μ'αυτήν ξεκινάει η άνοιξη εδώ μέσα. Δε με νοιάζει τι θα γίνεται έξω, ας ρίχνει καρεκλοπόδαρα!Κάπου διάβασα πως το στήθος ή το μπιμπερό που μας πρόσφεραν μωρά όταν δυσανασχετούσαμε καθησυχάζει, λέει, τη συναισθηματική μας δυσφορία. Οπότε, σαν ενήλικες πια, όποτε τρώμε φρίκη μασουλάμε καμιά παπαριά να το κατευνάσουμε,με αποτέλεσμα να χοντραίνουμε και να γινόμαστε σαν νεροχύτες, συν που η υγιεινή διατροφή είναι στα φόρτε της και έχουμε μπλέξει στον εγκέφαλό μας ποιο είναι το φυσικό και ποιο το μεταλλαγμένο, τι είναι οι ισοφλαβόνες και πού σκατά υπάρχει το φολικό οξύ, επίσης το ξέρεις πως η ντομάτα έχει λυκοπένιο ενώ το μπρόκολο έχει ισοθειoκυανικά; Μ' αυτά και μ' αυτά, αποφάσισα πως τέρμα οι γουρουνιές, αιφνίδια η απόφαση, μετά που μου 'ρθε να ξεράσω που 'φαγα κάτι τυροπιτάκια, ξέρεις, αυτά τα έτοιμα τα κατεψυγμένα που τα τηγανίζεις και διαβάζεις πίσω τα συστατικά που περιέχουν και είναι σαν να διαβάζεις προκήρυξη εξωγήινου. Αφού λοιπόν έφαγα τέσσερα, κοίταξα το πέμπτο και τελευταίο και του είπα: «Όχι, όχι δεν θα σε φάω». Ναι, άρχισα να μιλάω στο τυροπιτάκι, το τύλιξα σαν μωρό σε μια χαρτοπετσέτα και το 'βαλα στο ψυγείο. Μη με ρωτήσεις γιατί δεν το πέταξα, ήταν μια υποσυνείδητη, αρχέγονη αντανακλαστική διαδικασία, όπως θα έλεγε και ο Γιουνγκ ή ο Φρόιντ, δεν ξέρω, αυτούς τους μπερδεύω τι ακριβώς είπε ο καθένας, και κατηφόρισα για Κολωνάκι να πάρω πράσινο τσάι που 'χει μέσα φαινολικές ενώσεις. Τέλος για μένα τα ανθυγιεινά. Κάτω τα λιπαρά. Ζήτω το ασβέστιο και οι βιταμίνες του συμπλέγματος Β. Άρχισε μια νέα εποχή που το κορμί μου θα γινόταν πιο ανταγωνιστικό, κι έτσι όπως κατηφόριζα τη Σκουφά, διαπίστωσα πως ένα όχι και τόσο νέο προϊόν γυναίκας που έχει κατακλύσει την παγκόσμια αγορά τελευταία, έχει πάρει διαστάσεις μάστιγας. Μιλάω για το τσουλοειδές. Τo τσουλοειδές είναι ένα είδος με έξω κοιλιά, έξω βυζιά, μανικιούρ πεντικιούρ γαλλικό και σποραδικά τατού, κυρίως εκεί που τελειώνει η κωλοχαράδρα μπορείς να βρεις μέχρι και την Γκουέρνικα του Πικάσο. Και όλα έτοιμα για φάσωμα (σημειωτέον, δεν έχω τίποτα εναντίον του φασώματος, απλά με εκνευρίζει σαν λέξη, θα 'θελα να καταργηθεί απ' το λεξιλόγιο και να επιστρέψουμε στην παλαιά κλασική της εποχής των σπηλαίων, το μπαλαμούτι). Επίσης, συνειδητοποίησα πως τα τσουλοειδή είναι κυρίως μικρά τα οποία περάσανε αιφνιδίως από τα πάμπερς στα στρινγκ, χωρίς ενδιάμεσα στάδια. Εν πάση περιπτώσει, αφού πήρα τα τσάγια μου τα πράσινα και έτρωγα όλη μέρα φρούτα, ήπια και δυο λίτρα νερό, τιγκάρισα στο ιχνοστοιχείο και αφού συνειδητοποίησα πως για να ζεις υγιεινά πρέπει να 'σαι λίγο η Μαριάννα Λάτση και να 'χεις χρόνο όλη μέρα να πίνεις νερά και να τρέχεις να τα κατουράς, άρχισα να πεινάω. Το σκέφτηκα πολύ το πώς θα κινηθώ και αποφάσισα να φάω μια μπανάνα που 'χει μέσα κάλιο. Αλλά η πείνα φούντωνε. Σαν όραμα άρχισαν να ξεπροβάλλουν απειλητικά τα τσουλοειδή, τα αδύνατα, τα καλογυμνασμένα. Τρόμαξα πολύ, επίσης, όταν ήρθε και εκείνο το γαμημένο τυροπιτάκι και μου σφήνωσε στον εγκέφαλο. Αλλά είπα όχι, θα δω τηλεόραση να ξεχάσω. Ήταν αργά τη νύχτα πια και κάνοντας ζάπινγκ, έπεσα σε καμιά δεκαριά ξεκοιλιάσματα, παντού αίματα, στο ΣΚΑΪ κάτι τύποι σ' ένα τζιπ έψαχναν έναν ιπποπόταμο, στην ΕΤ3 φώναζε η Φώφη Γεννηματά και νάτα πάλι τα τσουλοειδή διάσπαρτα στακανάλια να αυτογλείφονται και να γδύνονται. Και νάτο πάλι το τυροπιτάκι. Όρμηξα στο ψυγείο. Ήτανε παγωμένο, τηγανισμένο και καυλωμένο. Δίπλα του, ένα ξενέρωτο γιαούρτι με χαμηλά λιπαρά, πώς να αντέξει τον ανταγωνισμό. Κοιταχτήκαμε με το τυροπιτάκι ξανά και ξανά. Θα σε πετάξω μαλακισμένο πολυακόρεστο ανθυγιεινό τηγανισμένο. Άρχισα να το βρίζω, μόνο που δεν τo χαστούκισα. Με κοίταζε λάγνα και με προκαλούσε με τα τυριά του. Όρμηξα και το καταβρόχθισα. Καταπίνοντας την τελευταία μπουκιά, το 'ξερα πως είχα χάσει οριστικά τη μάχη με το τυροπιτάκι.
Υ.Γ. Μήπως ξέρει κανείς τι ακριβώς είναι οι ελεύθερες ρίζες;
δημοσιεύθηκε στην Athens Voice και το διάβασα στο κομμωτήριο πριν καιρό και τώρα πάω για ύπνο για να μη την πέσω σε κανένα μαλακισμένο, πολυακόρεστο ανθυγιεινό :)
