7 Μαρτίου 2005

ήταν μια Δευτέρα σαν όλες τις άλλες. Το πρωί - όπως κάθε πρωί - ξύπνησα, πήγα στο γραφείο και όλα φαίνονταν να είναι ίδια. Ανυπομονούσα για το επόμενο Σαββατοκύριακο που ήταν Απόκριες και θα πήγαινα στην Πάτρα γιατί μετά από πολλά χρόνια θα βγαίναμε στο καρναβάλι με πολύ αγαπημένους φίλους. Κανόνιζαν εκείνοι τα πάντα, στολές, βόλτες, πικ νικ για την Καθαρά Δευτέρα! Το απόγευμα της Δευτέρας με πήρε η μαμά τηλέφωνο. Ήταν με την κυρία Ελπίδα. Πολύ συνηθισμένο και αυτό, πάντα μαζί οι δυο τους, αδελφές τις φωνάζουν όλοι.
Αυτό που μου ζήτησε όμως να κάνω δεν ήταν καθόλου συνηθισμένο. 'Πάρε αγάπη μου τη Μάρθα στη Θεσσαλονίκη να πάνε στο Ιπποκράτειο γιατί τράκαρε ο Θοδωρής με τη μηχανή'. Σιωπή. Παγωμάρα. Ήμουν στο κέντρο της Αθήνας και ένοιωθα ότι βρίσκομαι σε μια έρημη πόλη. 'Δεν λένε της Ελπίδας τίποτα από το τηλέφωνο και ο κύριος Νίκος με την Άντζελα είναι ήδη καθ' οδόν', πάρτην να πάνε να δουν τι γίνεται με το παιδί'. Δεν ήθελα να πιστέψω ότι έχει συμβεί κάτι σοβαρό, δεν ήξεραν ούτε εκείνες να μου πουν, αυτό που σκεφτόμουν ήταν ότι όλα θα πάνε καλά. Η Μάρθα πήγε στο Ιπποκράτειο. Της ζητούσαν ημερομηνία γέννησης του Θοδωρή. Χθες, χθες είχε τα γενεθλιά του. 6 Μαρτίου 1980. Του έκανε και γιορτή η μαμά του χθες, κάλεσε κόσμο να γιορτάσουν μαζί τα γενεθλιά του μοναχογιού της.
Μετά από λίγο με πήρε πάλι τηλέφωνο. 'Γεωργία μου, είδα το γιατρό. Κορίτσι μου είναι πολύ δύσκολη η κατάσταση. Έχει πολλά και σοβάρα τραύματα. Οι πιθανότητες να τα καταφέρει είναι ελάχιστες...'
Πήρα τη μαμά. Η κυρία Ελπίδα είχε ήδη φύγει για Θεσσαλονίκη. Η Άντζελα τηλεφωνούσε σε μια φίλη μας που εν τω μεταξύ είχε πάει στο νοσοκομείο και ζητούσε να του πουν να την περιμένει. Διαμετακομίστηκε στο Παπαγεωργίου το παιδί. Στις 9.30 το βράδυ με πήρε τηλέφωνο η ίδια φίλη να μου πει ότι δεν τα κατάφερε ο Θοδωρής μας. Ένοιωθα κενή, δεν είχα δάκρυα, δεν ήξερα τι να κάνω. Την άλλη μέρα όταν έφτασα στη Βάρδα, ήταν ήδη εκεί. Όλα είχαν τελειώσει. Ήταν η μοναδική φορά που πήγα στη Βάρδα και πρόφτασα να πάω εγώ πρώτη σπίτι του να τον δω. Όταν του έλεγε η μαμά του ότι ήμουν κάτω έτρεχε, (σίφουνα τον φώναζε) χτυπούσε το κουδούνι ανυπόμονα και δεν περίμενε να του ανοίξει κανείς, τον έβλεπα και του έλεγα 'αντράκο μου ήρθες κιόλας?'
Από τότε Απόκριες δεν ξαναγιόρτασα, δεν πήγα στην Πάτρα ξανά και την Καθαρά Δευτέρα φροντίζω να είμαι κάπου αλλού. Θοδωρή μου, πέρασαν 4 χρόνια, μας λείπεις πολύ και δεν σε ξεχνάμε ποτέ αντράκο μου.