Θάλαμος τελειομήνων

γράφει η ταμπέλα έξω από το θάλαμο που φιλοξενούνται μωράκια τα οποία έχουν εγκαταληφθεί από τους γονείς τους στο μαιευτήριο Αλεξάνδρα. 'Τι να γράφαμε', λέει η προϊσταμένη θάλαμος εγκατελειμένων? Δε μπορώ να φανταστώ για ποιους λόγους μπορεί να αφήσει μια μάνα το παιδί της σε ένα θάλαμο νοσοκομείου, μόνο του χωρίς μια αγκαλιά, χωρίς χαδάκια, χωρίς γλυκόλογα. Αυτά που διηγούνται οι μαίες και ο διευθυντής της κλινικής στο Σταύρο Θεοδωράκη είναι αδιανόητα, έχει λαγόχειλο και δεν τους άρεσε, έχει σύνδρομο down, έκαναν δίδυμα και πήραν μαζί τους μόνο το υγιές και το άλλο που είχε κάποιο πρόβλημα υγείας το άφησαν πίσω μόνο του. Είναι δυνατόν αυτοί οι άνθρωποι να μεγαλώσουν σωστά τα άλλα τους παιδιά? Πώς κοιμούνται τα βράδια? Έχουν ήσυχη τη συνείδησή τους ότι έπραξαν σωστά, ότι φέρθηκαν δίκαια σε αυτό τον άνθρωπο που έφεραν στον κόσμο? Δεν υπάρχει ευαισθησία καμιά, πώς αφήνεις ένα μωρό να μεγαλώνει βλέποντας τα φώτα στο ταβάνι? Θαύμασα μια κοπέλα, πρώην χρήστρια, που γέννησε το κοριτσάκι της όσο ήταν ακόμα στη χρήση. Το μωρό γεννήθηκε με στερητικά, πόσο υπέφερε το καημένο... Δεν της επέτρεψαν να το πάρει από την κλινική και πολύ καλά έκαναν όπως παραδέχτηκε και η ίδια. Μην αντέχοντας να ζει μακριά από το παιδί της, παραδόθηκε στην αστυνομία, μπήκε φυλακή και εκεί παρακολούθησε το πρόγραμμα του ΚΕΘΕΑ. Απεξαρτήθηκε. Πάλεψε και κατάφερε να πάρει το μωρό όταν ήταν πια 3 χρονών. Τώρα ζουν μαζί και προσπαθούν να αναπληρώσουν αυτά που έχασαν. Μια άλλη, ανήλικη την έδιωξαν οι γονείς της από το σπίτι γιατί δεν το σηκώνει η τιμή τους να μεγαλώνουν ένα εξώγαμο. Το βλέπει καθημερινά στο επισκεπτήριο. Τους γονείς της καθόλου. Ανυπομονεί να γίνει 18 για να μπορέσει να πάρει τη μπέμπα της στο σπίτι. Της υπόσχεται τα καλύτερα του κόσμου, δεν θα της λείψει ποτέ τίποτα. Παιδάκια στο ίδρυμα Μητέρα, βλέπουν τα ζευγάρια και τρέχουν στην αγκαλιά τους φωνάζοντας 'μαμά, μπαμπά πάρε με', δεν ξεπερνιέται αυτό το σοκ λένε οι υποψήφιοι γονείς... Είμαι ευτυχής λέει η μαμά που υιοθέτησε ένα μυγαδάκι και πλημμυρίζουν τα μάτια της δάκρυα, προσπαθεί να συγκρατηθεί γιατί ο μικρούλης πηγαινοέρχεται και έχει να πει τις δικές του ιστορίες. Ιστορίες παιδιών που άλλες θα λήξουν αισίως άλλες πάλι όχι και είναι κρίμα γιατί δεν αποφασίζουν εκείνα για το μέλλον τους. 'Εχω ξαναπεί, ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία και ευτυχία από το να μεγαλώνεις τα παιδιά σου. Δε μπορούν παρά να είναι δυστυχείς εκείνοι που τα εγκαταλείπουν ελαφρά τη καρδία. Δέχομαι ότι δεν είναι όλοι ικανοί να γίνουν γονείς, αλλά δεν θα δεχτώ ποτέ τη γέννηση ενός παιδιού το οποίο έχεις εκ των προτέρων αποφασίσει ότι θα το εγκαταλείψεις, αυτό είναι έγκλημα. Μακάρι να είχα μια τεράστια αγκαλιά να τα χωρέσει όλα...