ζόρικα

έβλεπα Χριστόφορο. δύσκολος σήμερα. και από ότι βλέπω στο trailer και το επόμενο θα είναι δύσκολο. δεν ξέρω πως είναι να είσαι υιοθετημένος, δεν ξέρω πως είναι να βρίσκεσαι σε ένα ίδρυμα να μεγαλώνεις εκεί και να περιμένεις κάποιους να γίνουν οι γονείς σου. όμως δεν αντέχω να βλέπω ούτε στα ψέμματα παιδάκια να περιμένουν, να ελπίζουν, να λαχταράνε μια αγκαλιά.

δεν ξέρω πως μπορεί κάποιος να μη θέλει ένα παιδί, ακόμα περισσότερο το παιδί του. δε μπορώ να φανταστώ με τι κουράγιο αφήνει κάποιος το παιδί του σε ένα ίδρυμα. είναι έξω από τη λογική μου αυτό εντελώς. προσπαθώ να έρθω στη θέση γυναικών που αποφασίζουν να κάνουν έκτρωση γιατί ένα μωρό δεν τις βολεύει. δε μπορώ. είναι έξω από τον κόσμο μου. δεν μπορώ να πω με απόλυτη βεβαιότητα εγώ τι θα έκανα σε μια τέτοια περίπτωση και δεδομένης της πραγματικότητας στην οποία ζω αλλά νομίζω πως δεν θα μπορούσα ποτέ. έχω πει ξανά από εδώ ότι ένα μωρό είναι αυτό που θέλω περισσότερα από όλα στη ζωή μου, είναι αυτό για το οποίο θα παρατούσα τα πάντα χωρίς δεύτερη σκέψη. σκέφτομαι τα μωρά των φίλων μου. την Ελπίδα που μου κάνει κόλπα και παιχνίδια στο skype και λέει κουβεντούλες, το Γιώργο που τον έβλεπα τις προάλλες από το knocking video του iphone να παλεύει με μια μπανάνα και στο τέλος να νικάει. είναι πολύ τυχερά παιδάκια. γιατί έχουν μανούλες που τους βλέπουν και τα κάνουν πάνω τους, γιατί πάντα θα είναι εκεί γι' αυτούς. και ok μπορεί να παραπονιούνται οι μαμάδες ότι οι φίλες τους έχουν απομακρυνθεί, so what? αυτές χάνουν ;-)

όταν δούλευα στην Αθήνα ο Διονύσης ήταν μωράκι. θυμάμαι όταν παραιτήθηκα από την πιο καταπιεστική δουλειά ever ο μόνος που ήθελα να δω ήταν εκείνος. να μυρίσω τη μπεμπεδίλα, να μου λέει τις ιστορίες του και να βυθίζομαι στο δικό του κόσμο, να μη σκέφτομαι τίποτα. και πήγα σπίτι του και έτσι μαγικά εκτόπισε τα πάντα.

ρε το Χριστόφορο τι μας έκανε απόψε... ούτε με τους αρβύλες δεν μπορώ να συνέλθω. τέλος πάντων μην παρεξηγήθω, είναι απολύτως ok να μη θέλει κάποιος να αποκτήσει παιδιά τουλάχιστον είναι πιο υπεύθυνο από το να αποκτήσει και συνειδητά να τα βασανίζει. εμένα πάντως είναι το μόνο που μου εύχομαι γιατί θα περνάμε τέλεια είτε οι δυο μας είτε με παρέα!

drainage είναι η λέξη που αδυνατίζει

Πέρασε μια εβδομάδα πολύ ευχάριστα αλλά βασανιστικά αργά. Δεν έγιναν πολλά αλλά αυτά που έγιναν είναι πολύ σημαντικά και πολύ καλά. Χθες προσπαθούσαν να γίνουν κι άλλα διάφορα ειδικά για να μου χαλάσουν το κέφι αλλά όχι, αυτό δεν το επιτρέπω.

Σήμερα ξύπνησα νωρίς γιατί είχα ραντεβού στη la prairie. Ο τρομερός γιατρός από το Λονδίνο μου είπε, καλό είναι να κάνεις και κανένα λεμφικό μασάζ. Είναι πασίγωνστο ότι εγώ σε τέτοια πασπατοειδή δεν λέω όχι. Τέλος πάντων, λεμφικό δεν μπορούσα να βρω την κυρία που ήθελα για να κάνω και κανόνισα ένα drainage στη λατρεμένη la prairie. Φεύγω το πρωί από το σπίτι, Χ κιλά. Κάνω το μασάζ γυρίζω ξαναβαίνω στη ζυγαριά Χ-0.5, εντυπωσιακό ε; Μη φανταστείτε κανένα μασάζ δυνατό να σου φεύγει ο τάκος απλές πιέσεις σε συγκεκριμένα σημεία από το κεφάλι ως τις πατούσες. Παίρνω πρωινό, μιλάω λίγο στο τηλέφωνο, χαζεύω, ετοιμάζομαι και πηγαίνω στη Λωζάνη για τη γνωστή βόλτα.

Ξεπατώθηκα στη βόλτα. Έψαχνα ένα φορεματάκι παραλίας και βρήκα ένα ωραίο λευκό o'neil, αλλά ένα μαύρο ολόσωμο μαγιό δεν βρήκα πουθενά, ούτε καπέλο. Πήρα όμως ένα καταπληκτικό κερί μάνγκο-παπάγια εντελώς fresh και καλοκαιρινό και ακόμα ένα από τα αγαπημένα μου poudre de riz. Δίπλα ακριβώς στα κεριά ένα κατάστημα με λευκά είδη έφερε τις αγαπημένες μου πετσετούλες της Agatha Ruiz de la Prada και πήρα δύο, μια ροζ με μαργαρίτες και μια με καρδούλες σε χρώμα σιελ-τυρκουάζ τύπου, tres a la mode είπε η κυρία :)

Ήμουν ήδη ερείπιο, με το ζόρι έσερνα τα πόδια μου. Σκέφτηκα για λίγο ποια είναι η κοντυνότερη διαδρομή προς το αυτοκίνητο και με τα πολλά έφτασα. Φυσικά, σήμερα μου την έδωσε και πάρκαρα κοντά στο παλιό μου σπίτι και όχι σε πάρκινγκ κοντά στα μαγαζιά και έτσι άρπαξα την ευκαιρία να περάσω να δω και το διαμέρισμα. Είδα λίγο αυτό που θέλω τι θέα θα έχει πως είναι απ' εξω και τέτοια. Πολύ ωραίο είναι και το θέλω οπωσδήποτε!

Ενώ λοιπόν ήμουν ερείπιο και ψόφια στην κούραση αποφασίζω να πλύνω το γιαπωνεζάκι. Το πλύσιμο του αυτοκινήτου μου έχει στοιχίσει τρομερά στην Ελβετία. Εδώ δεν έχει στα βενζινάδικα ή στα πλυντήρια πακιστανούλη που το κάνει λαμπίκο και δεν ιδρώνεις καθόλου. Εδώ καθένας πλένει το αυτοκινητάκι του μόνος εκτός και έχει σωφέρ και εγώ δεν έχω, είμαι σωφερίνα εμού του ιδιού που λέει και η Τζούλια :))

Εκεί που τον καθάριζα με την ηλεκτρική του υποσχέθηκα ότι σύντομα θα τον πάω στην Ελλάδα να ξεκουραστεί ο γλυκούλης μου και θα τον έχει ο μπαμπάς μου στα όπα όπα!

Επιτέλους, φτάνω σπίτι. Μαντέψτε τι έκανα!

Ε, φυσικά!! Ζυγίστηκα!!! Το αποτέλεσμα; Χ-0.5-1, δηλαδή 1.5 κιλό κάτω με ένα μασαζάκι και λίγα ψώνια!!! Τρομερό; Δεν ξανάγινε! Καλά τώρα, μη κολλάμε που ζυγίζομαι δέκα φορές τη μέρα. Αυτό δεν παχαίνει, δεν κοστίζει και είναι και εύκολο! Άσε που από όλες αυτές τις φορές που ανεβαίνω στη ζυγαριά κρατάω πάντα το καλύτερο νούμερο, όπως ακριβώς και οι αθλητές από τις 3 επιδόσεις κρατούν την καλύτερη, εγώ γιατί όχι δηλαδή;

Άσχετο, αλλά κάτω από μπαλκόνι μου έχει παρκάρει ένα clio, μέσα είναι ένας μπαμπάτσικος που σκοτώνει ένα τεράστιο κεμπάπ από τον Τούρκο απέναντι. Δυο χαψιές το έκανε και εξαφανίστηκε :)

Ακόμα ένα άσχετο πρέπει να κατεβάσω τα μπουκάλια στην ανακύκλωση, δεν γίνεται άλλο να τα κρατάω εδω! Πρέπει να το πάρω απόφαση, τέλος.

Το άλλο εντυπωσιακό είναι ότι δεν πεινάω καθόλου. Οι θερμίδες που παίρνω καθημερινά είναι ελάχιστες αλλά παρ΄όλα αυτά δεν νοιώθω πείνα. Ο τρομερός γιατρός λέει ότι πρέπει να τρώω 4 φορές την ημέρα και υπάρχουν μέρες που το καταφέρνω με δυσκολία. Χθες ας πούμε έφαγα μόνο 3 και σήμερα έχω φάει μόνο πρωινό ως τώρα, που σημαίνει ότι μέχρι να πάω για ύπνο πρέπει να φάω 3 φορές!!! Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω... γιατί είναι ήδη 7:20!

Εν τω μεταξύ, μίλησα στο τηλέφωνο ξανά και κουφάθηκα και δεν μπορώ να το αναλύσω παραπάνω και επίσης χάζεψα λίγο στο internet για αυτοκίνητο και το βρήκα!!! Εγώ που έλεγα ότι τα audi δεν μου αρέσουν και δεν παίρνω audi με τίποτα βρήκα audi που μου αρέσει πολύ και είναι το καινούριο Α1, το λάτρεψα κι ας μην έχει πέντε πόρτες, τι να κανουμε... c'est la vie d'artiste! Αυτό πάντως που όλο λέω 'αυτό εγώ δεν θα το κάνω ποτέ' και στο τέλος καταλήγω πάντα σε αυτό που πριν απέριπτα πρέπει να το κοιτάξω. Θα σας εξομολογηθώ το άλλο που έχω αποκλείσει... να τα φτιάξω με μαύρο γκόμενο :)))

Άντε γειά

κουβέντες και άλλα χορευτικά

Ο ινδός που κάθεται στο απέναντι γραφείο είναι βρωμερός, μιλάει δυνατά και είναι και κακάσχημος. Παρ' όλα αυτά σήμερα μάθαμε ότι έξι ολόκληρες κοπέλες έχουν δηλώσει ενδιαφέρον για αυτό το αγόρι. Αυτός, μαζί με την οικογένειά του εξετάζει τις προτάσεις και θα διαλέξουν αυτή που τους αρέσει περισσότερο. Καλά, αυτά τα πράγματα είναι ανήκουστα... μα είναι δυνατόν να κάνει την πρόταση η γυναίκα; ή τέλος πάντων η πλευρά της γυναίκας;

Είχαμε πεθάνει στο γέλιο με τον Gustavo σήμερα με τα νέα και μετά άρχισαν να λένε και οι άλλοι όλες τις ιστορίες προξενιών των ινδών και έφριξα.

Αργότερα και ενώ ετοιμάζαμε μια παρουσιάση για το καινούριο project ακούγαμε βραζιλιάνικη μουσική στο youtube. Εμένα μεταξύ άλλων μου αρέσει και ο Gilberto Gil και συγκεκριμένα το όλα τα κορίτσια της Μπαϊα, αλλά ο Gustavo έλεγε πως αυτή η μουσική είναι μόνο για τον παππού του και κατέρρεε στην καρέκλα του απογοητευμένος :)

Μετά από μια εβδομάδα ζέστης, ήλιου και χαράς σήμερα δρόσισε λιγάκι και νωρίς το βραδάκι έριξε μια μπόρα δυνατή που δεν κράτησε πολύ όμως. ο ιβίσκος είναι δυο μέρες έξω στο μπαλκόνι και φαίνεται πως του αρέσει πολύ. Έχει μεγαλώσει ήδη, έχει ζωηρέψει και έχει ομορφύνει. Αυτός είναι το αγαπημένο μου φυτό, τον έχω στα πούπουλα στην κυριολεξία.

Σήμερα στο powerplate κανονίσαμε τα επόμενα ραντεβού και αυτό σημαίνει ότι έχω ακόμα 4 φορές και μετά... θα έχει έρθει η μέρα ;)

Και επειδή είναι καλοκαίρι ακούμε βραζιλιάνικες μουσικές κι ας μην πίνουμε καϊπιρίνιες!

Young hearts run free - άσχετος ο τίτλος αλλά ωραίο τραγούδι :)

ο ήλιος έχει μεταφερθεί λίγο πιο δυτικά και δεν λούζει πια τη μπροστινή βεράντα του διαμερίσματός μου. εγώ είμαι κόκκινη σαν αστακουδάκι, έτσι γίνεται πάντα. δεν είναι νέο. θα γεμίσω φακιδούλες αλλά δεν πειράζει, έχουν γούστο κι αυτές. όταν ήμουν πιο μικρή δεν τις ήθελα καθόλου, είχα πιο πολλές στη μύτη και στα μαγουλάκια. τώρα τελευταία παρατηρώ ότι σχεδόν σε κάθε ποστ λέω κάτι για όταν ήμουν μικρή... αν υποψιαστώ ότι γερνάω θα σταματήσω γιατί εγώ δεν γερνάω! έλεγα λοιπόν, πως έχω κοκκινήσει αλλά δεν έχω καεί που είναι πολύ βασικό και μια μικρή λεπτομέρεια είναι ότι έχω πάρει χρωμματάκι μόνο μπροστά... :)

το μεσημεράκι αποφάσισα να αλλάξω βεράντα. μαζί με φίλους επισκεφθήκαμε τη βεράντα του trois couronnes. αυτό το μέρος δεν θα σταματήσει να μου αρέσει ποτέ, όσες φορές και να πάω, όσο ίδιο κι αν παραμείνει για πολλά χρόνια ακόμα. στην πραγματικότητα δεν θέλω να αλλάξει καθόλου. αν και η μικρή αλλαγή στην κάρτα των ποτών ήταν ευχάριστη μια που πρόσθεσαν espresso freddo, για καπουτσίνο φρέντο δεν το συζητάμε αλλά και ο εσπρέσο είναι μια χαρά! αυτό το και το nammos είναι δυο μέρη που δεν θα ήθελα να αλλάξουν ποτέ. δεν θα ήθελα να αναγκαστώ να μου λείψει κανένα από τα δυο, το nammos λίγο παραπάνω ή μπορεί και πολύ παραπάνω!

υπάρχει ένα ενδεχόμενο να βρήκα διαμέρισμα. ακόμα δεν έχω μιλήσει με τους αρμοδίους αλλά είναι ακριβώς εκεί που το θέλω, έτσι όπως ακριβώς το θέλω, με τη θέα που θέλω και ελπίζω να μπορεί να γίνει δικό μου όπως θέλω! θα δείξει... αλλά μακάρι!

κάτω από το μπαλκόνι μου είναι παρκαρισμένη μια πόρσε. δεν είναι αυτό το περίεργο. μέσα μπήκε μόλις μια πιτσιρίκα κι ένας ασπρομάλλης... ελπίζω να είναι ο μπαμπάς της! το βρίσκω λίγο λυπηρό ως φαινόμενο, αυτό το έλα στον παππού, αυτόν που τα 'χει όλα και μη κοιτάς αλλού. γιατί εκτός από τα όλα έχει και άσπρα μαλλιά στην κεφαλή... τη συνέχεια την ξέρουμε όλοι νομίζω... και φυσικά αυτό ισχύει και για εκείνους που τα βάφουν και καταλήγουν με το δυστυχές κομοδινί του Μικρούτσικου!

Μαρκονάκι μου εξαιρείσαι από αυτή την κατηγορία, είναι άλλα τα δικά σου τα λευκά, και μη τολμήσεις και τα βάψεις ;-)

μια γάτα στην απέναντι ταράτσα παίρνει το μπάνιο της. την παρατηρώ και σκέφτομαι ότι αυτό το ζωάκι είναι τόσο κομψό, τόσο φινετσάτο, αυτές οι λεπτεπίλεπτες κινήσεις που κάνει, ο τρόπος που νωχελικά κουνάει την άκρη της ουρίτσας της, ο τρόπος που τρώει που δεν πέφτει με τα μούτρα αλλά δοκιμάζει το φαγάκι της με τέτοια χάρη δείχνουν ένα class, αριστοκρατία ακόμα κι αν είναι κεραμιδόγατα! άντε τώρα να βρεις σκύλο να σου κάνει τέτοια κόλπα, είναι λίγο αμπλαούμπλες αυτοί που έχουν άλλη χάρη βεβαίως!

ο ιδιοκτήτης της γάτας, αν μπορεί να το πει αυτό κανείς φυσικά, είναι ένα χάλι μαύρο, τον σώζει το ότι φιλοξενεί τη γάτα στο σπίτι του και μόνο. άρα ένας χάλιας τυπάκος κερδίζει πόντους δίνοντας στέγη σε μια γατούλα!

τι βλακείες γράφω Παναγία μου... το Άγιο Πνεύμα θα έρθει καμιά βόλτα από εδώ επιτέλους;

α, και μη ξεχάσω πριν λίγες μέρες διάβασα σε ένα μπλογκ τυχαία μια που δεν το επισκέπτομαι συχνά κάτι που είχα γράψει εγώ πριν μερικές εβδομάδες... ακριβώς τις ίδες λέξεις!! παιδιά λίγο φαντασία :)

αυτά και πάω να ξεκουραστώ γιατί ειλικρινά χώμα έγινα σήμερα από τη μια βεράντα στην άλλη!

φιλάκιαα

18 μέρες πριν

είμαι στο γραφείο πολύ χαλαρά. ο ήλιος μπαίνει από το παράθυρο και δεν κατεβάζω τις περσίδες γιατί μου αρέσει που μου ζεσταίνουν την πλάτη οι αχτίδες του. όταν ήμουν μικρή, λάτρευα να κάθομαι με τη μαμά μου στην αυλή και να διαβάζω στη λιακάδα. μετά μου κρατούσε το βιβλίο και έγω της έλεγα το μάθημά μου. και τώρα καθόμαστε τον ήλιο αλλά δεν λέω μάθημα μόνο πίνουμε καφεδάκια!

σε λίγο έχω μάθημα γερμανικά. έχω κάνει όλες μου τις ασκήσεις ακόμα και τις παρακάτω! σκίζω στα γερμανικά, σκίζω λέμε. με τη φίλη μου την Un-Hie που νοιώθω αρκετά άνετα μιλάμε γερμανικά και όπου κολάω λέω τη λέξη στ' αγγλικά και βρίσκουμε την άκρη. κι όταν της γράφω email μου κάνει παρατηρήσεις στις προτασούλες ή μου λέει τέλεια πρόταση πολύ ωραία γερμανικά :)

σήμερα πήγα στην service des automobiles για να αλλάξω την άδεια οδήγησης σε ελβετική. συγχίστηκα αλλά τελικά φαίνεται πως βρήκα άκρη. κάποιος που έρχεται να ζήσει εδώ έχει ένα χρόνο από την ημέρα της άφιξης να κάνει την αλλαγή. αν δεν το κάνει εμπρόθεσμα τότε πρέπει να δώσει πρακτικές εξετάσεις. όμως, αν μπορείς να αποδείξεις ότι έχεις οδηγήσει στην Ελβετία τότε γίνεται η αλλαγή χωρίς τις εξετάσεις. δεν ξέρω, ούτε καταλαβαίνω, ούτε και θέλω να καταλάβω ποια είναι η λογική σε όλη αυτή τη διαδικασία αλλά...

ήρθαν τα καινούρια μου wayfarer. red marble. τα είχα παραγγείλει στην Ελλάδα το Πάσχα τα πήρε ο μπαμπάς μου και μου τα έστειλαν με το ταχυδρομείο πριν από ένα μήνα περίπου. τα παρέλαβα σήμερα!!! καθυστέρησαν πιθανόν εξαιτίας του Ελβετικού τελωνείου. αλλά χάρηκα πάρα πολύ γιατί τα είχα ξεγράψει και είχα αποφασίσει να πάρω καινούρια με το που θα έφτανα στην Αθήνα. τα φοράω, κάνω τη γκόμενα και φωτογραφίζομαι με το iphone :)

ψώνιοοοο!!!

αύριο είναι Παρασκευή και έρχεται long weekend. είναι και για εμάς αργία η Δευτέρα γιατί και οι καθολικοί και οι προτεστάντες έχουν Άγιο Πνεύμα! Τι ωραία, θα κάνουμε καμιά βόλτα, θα αράξουμε, θα λιαστούμε γιατί επιτέλους ήρθε ξανά ο ήλιος, μας θυμήθηκε εδώ που είμαστε σκαρφαλωμένοι. ανεβαίνουν οι θερμοκρασίες και αυτή τη φορά πρέπει τα μάλλινα να κρυφτούν για τα καλά!

Αν περάσει και η επόμενη εβδομάδα, θα είμαι σε διάθεση... σαν έρθει η μέρα που θα ανταλλάξουμε μαζί καλημέρα που θα ανασάνουμε τον ίδιο αέρα τότε... :)

λίγες μέρες μετά

Το μαγιώ ήρθε. Εκείνο το θεικό μαγιώ που παρήγγειλα από την Αμερική και τη λατρεμένη μου anthropologie. Όταν το είδε ο Gustavo, θα βουλιάξεις έτσι και μπεις με αυτό στη θάλασσα μου είπε. Αυτό βέβαια προυποθέτει να μπω εγώ μέσα στο μαγιώ πρώτα σκεφτόμουν...

Για να μπω ολόκληρη μέσα στο μαγιουδάκι πρέπει να χάσω 50 κιλά και να κάνω και μια μείωση στήθους, αυτό είναι και το πλέον απαραίτητο γιατί από τη μέση και κάτω μια χαρά αλλά από τη μέση και πάνω... δε χωράς πουθενά που έλεγαν και οι τρύπες όταν ήμουν μικρή!

Το πρότζεκτ στο οποίο δούλευα τέλειωσε και στέφθηκε από μεγάλη επιτυχία παγκοσμίως. Έρχονται email συγχαρητηρίων και ευχαριστιών από παντού, όλοι είναι χαρούμενοι και τώρα πάμε γι' άλλα, ήδη αρχίσαμε να συζητάμε για τις νέες απαιτήσεις και τα νέα deadlines.

Σήμερα είδα ένα διαμέρισμα. Καινούριο αλλά δεν ξετρελάθηκα. Είναι λίγο πιο μικρό από αυτό που μένω τώρα και δεν έχει και τόσο ωραία θέα αλλά έχει μεγαλύτερες βεράντες. Εμένα με νοιάζει η θέα όμως γιατί ακόμα κι αν δεν βγαίνω πολύ συχνά να την απολαύσω θέλω να την έχω. Έτσι, μάλλον δεν θα μετακομίσω προς το παρόν.

Όμως, λέω να αλλάξω αυτοκίνητο. Μπίρι, μπίρι όλοι με έχουν κάνει και το σκέφτομαι. Το πρόβλημά μου όμως είναι ότι δεν βρίσκω ένα αυτοκινητάκι να μου αρέσει. Δε με ενθουσιάζει κανένα από όσα έχω δει. Πείτε καμιά ιδέα κι εσείς μπας και... αποκλείονται τα εξής:

peugeot, renault, citroen, opel, scoda, daewoo, kia, chevrolet, suzuki. Νομίζω είναι κι αλλά αποκλεισμένα αλλά δεν τα θυμάμαι τώρα.

Έχουν μείνει τρεις εβδομάδες ακριβώς. Ανυπομονώ τρελά και ξέρω ότι αυτή η φορά θα είναι και διαφορετική αλλά και καλύτερη από όλες τις άλλες!

Σε 4 μέρες έχουμε επέτειο...

Πέμπτη και 13

καθόλου γρουσουζιά. Είναι μια χαρά μέρα κι αν δεν είχαμε μουχλιάσει και μουντέψει με το βρωμόκαιρο θα ήταν όλα τέλεια. Πιθανόν επειδή εδώ και δυο εβδομάδες βρέχει, βρέχει, βρέχει και έχει συννεφιά, συννεφιά, συννεφιά μου έχει καρφωθεί ότι το φετινό καλοκαίρι θα είναι δραματικό. Έχω τέτοια αγωνία που έψαξα και βρήκα στο ίντερνετ ιστορικά στοιχεία για τον καιρό τα προηγούμενα χρόνια την ίδια εποχή. Τελικά πάνω κάτω τα ίδια είναι και το καλοκαίρι μας είναι μια χαρά ωραίο και ζεστό όσο πρέπει. Βέβαια! Διότι αν ήταν πιο ζεστό θα είχα μια πελώρια λαχτάρα για Ψαρού και Άγιο Σώστη και δεν θα τα είχα... άρα πρόβλημα.

Στη βεράντα δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο. Τα λουλουδάκια μου εννοώ. Μόνο τα πανσεδάκια κρατάνε γερά.

Δεν τους το 'χα να πω την αλήθεια, αλλά αυτά τα καημένα όλο το χειμώνα έφτιαχναν ανθάκια και συνεχίζουν. Ο βασιλικός έχει πάρει την κατηφόρα, οι νεραγκούλες μάδησαν όπως και η ροζ ντάλια μου.

Έχω πάρει κάτι τσάγια, απίθανα. Από εδώ, ναι μιλάνε μόνο γερμανικά αλλά τα τσάγια τους εμένα με έχουν καταπλήξει. Λευκό China Fancy White Peony BIO, πράσινο με άρωμα γιαπωνέζικου κερασιού και πράσινο με άρωμα βανίλιας. Πολύ ωραία, πολύ αρωματικά και εμένα που δεν μου αρέσουν τα πολύ δυνατά τσάγια αυτά είναι ιδανικά. Πιθανόν, θα κάνω ακόμα ένα. Σήμερα έχω μια πείνα άλλο πράγμα. Αν γινόταν να μασουλάω κάτι όλη την ώρα θα το έκανα. Ήθελα να φτιάξω scones γιατί έρχεται εργάσιμο Σαββατοκύριακο και δεν νοείται εργάσιμο ΣΚ χωρίς muffins ή cupcakes ή κάτι τέλος πάντων από τα χεράκια μου. Δεν θα τα φτιάξω σήμερα γιατί δεν είμαι ακριβώς σίγουρη ότι δεν θα τα φάω όλα μόνη μου με τη μαρμελάδα κυδώνι από το μπαζάρ των Δρόμων Ζωής!

Μόλις μου έσπασε ένα νύχι, ευτυχώς όχι πολύ χαμηλά αλλά τώρα χρειάζεται να κοντύνουν όλα. Το Σάββατο οπωσδήποτε ένα μανικιούρ να τα ευθυγραμμίσω λιγάκι. Την Κυριακή μόλις ξυπνήσω γιατί θα γυρίσω από το γραφείο στις 9 το πρωί θα πάω la prairie για ένα ωραίο πήλινγκ και μάσκα να στρώσω :)

Σήμερα στο μάθημα των γερμανικών έπρεπε να πω τα νέα μου! Είπα λοιπόν στην δασκάλα μου ότι ανακάλυψε μια γιατρίνα πως έχω πέτρες στη χολή. Εκείνη κατάλαβε πέτρες στα νεφρά και με μπούχτισε στο νερό, du musst viel viel wasser trinken μου έλεγε και δώστου να έρχονται τα μπουκαλάκια!

Βλέπω στο Φώτη και τη Μαρία τη Θέλξη. Είναι πολύ γκομενάρα αυτή τελικά και η άλλη η Αμαρυλίς. Η Θέλξη όμως είναι αυτό που λέμε δυο μέτρα πόδι και ο πισινός στο σβέρκο γιατί βλέπω και κάτι χοντρομπουτούδες και ψιλοσιτεμένες με τα μινάκια και ειλικρινά αναρωτιέμαι αυτογνωσία μηδέν πια σε αυτόν τον κόσμο; Άστα να πάνε...

η αισιοδοξία

μας πηδήχτηκε από το παράθυρο. και ναι τα πράγματα είναι σκατά. Πολύ σκατά. Και;

Tι κάνουμε; Διάβαζα κάπου ότι τώρα πρέπει να γίνουν εκλογές για να αποφασίσει ο ελληνικός λαός με τα νέα δεδομένα. Να αποφασίσει ανάμεσα σε ποιον; Τον μεν και τον δε; Κι αν γίνουν εκλογές και αλλάξει το κόμμα στην κυβέρνηση τι θα αλλάξει τελικά; Τίποτα

Ο κύβος ερίφθει προ πολλού. Οι περίφημες αγορές έχουν συγκεκριμένους στόχους και έχουν αποδείξει ότι όταν αποφασίσουν πως θέλουν κάτι το κερδίζουν no matter what. Το ευρώ έχει γίνει πολύ ακριβό και πρέπει να φθηνίνει. Τα πράγματα είναι τόσο απλά. Ο πόλεμος μεταξύ των αγορών και της 'ενωμένης' Ευρώπης έχει αρχίσει, τα γουρουνάκια της Ευρώπης είναι ο άμαχος πληθυσμός, οι παράπλευρες απώλειες.

Πήρε η Ελλάδα μέτρα σκληρής λιτότητας. Κόβονται μισθοί, αυξάνονται τα όρια ηλικίας, φόροι παντού, φόροι νέοι, φόροι παλιοί αλλά ενισχυμένοι. Τι θα κερδίσει η Ελλάδα από όλη αυτή τη σκληρή οικονομία; Τίποτα; Κανονικά θα πρέπει η Ελλάδα ΚΑΙ οι Έλληνες μαζί αυτή τη στιγμή να πάρουν ένα μάθημα. Κατ' αρχήν ότι η χώρα είναι άμεσα συνδεδεμένη με τους πολίτες της και αποτελούν ένα σώμα και όχι δυο ξεχωριστές έννοιες που το συμφέρον της μιας δεν προϋποθέτει στο συμφέρον της άλλης. Είναι απόλυτη ανάγκη να μπει ένα φρένο σε αυτή την ακατάσχετη μανία καταναλωτισμού και ξοδέματος. Ειλικρινά, ζώντας σε μια από τις πιο πλούσιες χώρες της κεντρικής Ευρώπης και αναπόφευκτα κάνοντας τις συγκρίσεις τέτοιο ξόδεμα είναι εξώκοσμο. Το λέω συνέχεια και έχω κουραστεί και εγώ να το ακούω, αλλά στην Ελβετία τόσα SUV όσα στην Αθήνα δεν κυκλοφορούν. Επίσης, πρέπει επιτέλους οι Έλληνες να καταλάβουν ότι κάθε διορισμός στο δημόσιο επιβαρύνει τη δική του τσέπη και όχι την τσέπη κάποιου άλλου αορίστως. Ξέρω πάρα μα πάρα πολλούς που κάθονται ωραία στα σπιτάκια τους και κάνουν υψηλή διανόηση περιμένοντας μια θέση στο δημόσιο για να συνεχίσουν την υψηλή διανόηση. Πρέπει οι Έλληνες να καταλάβουν ότι η φοροδιαφυγή δεν είναι μαγκιά αλλά μαλακία. Πρέπει οι Έλληνες να καταλάβουν ότι εκείνοι συντηρούν το σύστημα διαπλοκής και διαφθοράς όλα αυτά τα χρόνια με το πολύ γνωστό σύστημα της κάλπης. Δεν μπορείς να φωνάζεις για κλέφτες, διεφθαρμένους, διαπλεκόμενους και όταν έρθει η ώρα να τους βάζεις στη βουλή και να τους δίνεις το δικαίωμα να αποφασίζουν για το μέλλον σου. Τώρα που πάρθηκαν αυτά τα μέτρα δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα στην οικονομία της Ελλάδας. Υποθετικές σκέψεις του τύπου αν δυο χρόνια πριν... δεν μπορώ να κάνω, δεν έχει νόημα πια. Τώρα θα παίρνει η Ελλάδα το πακέτο στήριξης για να πληρώνει, μισθούς και συντάξεις και ότι μαζεύει από το σφίξιμο του ζωναριού θα πηγαίνει σε τόκους. Ειλικρινά, ακόμα κι αν εκείνοι που κλέβουν συνεχίσουν να κλέβουν τα ποσά που πληρώνουμε σε τόκους δεν συγκρίνονται καν με τα κλεμμένα. Οι τόκοι και οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων είναι το μεγαλύτερο έξοδο και αγκάθι της Ελληνικής οικονομίας. Για πόσο μπορεί να λειτουργήσει το σύστημα του πακέτου στήριξης; κανά 2 χρονάκια βαριά βαριά. Εν τω μεταξύ θα έχουν απολυθεί οι περισσευούμενοι δημόσιοι, θα έχουν γίνει ποιος ξέρει πόσες άλλες πορείες, απεργίες, το ΠΑΜΕ μπορεί να ξανακρεμαστεί από την Ακρόπολη μια που είδαμε πόσο πουλάει το θέαμα του σφυροδρέπανου με φόντο τα αρχαία. Δεν θα έχει αλλάξει τίποτα όμως. Ούτε και θα αλλάξει. Θα πάρουν τον ίδιο περίπου με την Ελλάδα δρόμο οι χώρες της Ιβηρικής χερσονήσου και τότε πού θα βρεθούν τα λεφτά για να πάρει και η Πορτογαλία αυτά που θα χρειάζεται; Το παιχνίδι με την Πορτογαλία άρχισε ήδη, μαθαίνουν και οι Πορτογάλλοι τι είναι spread τώρα, μαθαίνουν τις εταιρίες αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας και όλα αυτά τα ενδιαφέροντα που έμαθαν και οι Έλληνες τον τελευταίο καιρό. Η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη δυστυχώς. Η λύση δεν βρίσκεται στην απομώνοσή μας από τους πάντες και στο να μεταμορφωθούμε σε μια χώρα τύπου Αλβανίας. Η λύση είναι προφανής αλλά ο κύριος τροφοδότης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας έχει θέματα με τις συνέπειες της λύσης και έτσι δεν αποφασίζει να την υλοποιήσει. Τουλάχιστον όχι ακόμα και εμείς παρακολουθούμε τη μάχη λεπτό προς λεπτό και βλέπουμε τις αδύναμες χώρες της 'ένωσης' να καταρρέουν η μια μετά την άλλη.

* η λέξη ένωση μπήκε σε εισαγωγικά στο παραπάνω κείμενο γιατί δεν θεωρώ αληθινή ένωση αυτό που έχουμε στην Ευρώπη. Είναι αδιανόητο να υπάρχει θεωρητικά μια οικονομική ένωση χωρών αλλά κάθε μια να εκδίδει τα δικά της ομόλογα. Κανονικά θα έπρεπε οι ισχυροί της Ευρώπης να έχουν δει λίγο πιο μακριά. Δεν ήταν δύσκολο να προβλέψει κανείς πως δεν θα υπήρχαν μόνο ροζ μέρες για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα, θα έφταναν και τα δύσκολα όπως και έγινε. Με ένα κοινό ευρωπαϊκό ομόλογο θα ήταν όλα πολύ διαφορετικά και δεν θα μπορούσε καθένας να επιτίθεται και να ρυθμίζει το ευρώ όπως τον βολεύει. Θα πλήρωνε η Γερμανία λίγο παραπάνω, τα γουρουνάκια λίγο παρακάτω αλλά αυτό το χάος δεν θα δημιουργείτο. Στο κάτω κάτω όλοι ήξεραν ότι οι οικονομίες της Ελλάδας, της Πορτογαλίας, της Ισπανίας κτλ δεν ήταν ποτέ ισοδύναμες με εκείνες των άλλων Ευρωπαϊκών χωρών.

πίσω από τα σύννεφα ο ουρανός είναι πάντα γαλάζιος

η αισιοδοξία μάς βοηθά να αντιδρούμε στις αντιξοότητες, να προσπαθούμε με πείσμα να βρούμε λύση και να αφοσιωνόμαστε στο να ξεπεράσουμε όλα τα εμπόδια. Ακόμα και οι πιο επώδυνες, επίπονες και δυσάρεστες δοκιμασίες αντιμετωπίζονται με μαχητική διάθεση, αρκεί να έχει κάποιος την αίσθηση πως μπορεί να ασκήσει έλεγχο πάνω τους. Αν αισθάνεται ανίσχυρος, κινδυνεύει να χάσει κάθε ευκαιρία.

Κανείς δε γεννιέται αισιόδοξος ή απαισιόδοξος, αλλά μαθαίνει να είναι.

Πρόκειται για έναν τρόπο σκέψης που μαθαίνουμε κατά τη διάρκεια της παιδικής και της εφηβικής ηλικίας. Αιτιολογούμε στον εαυτό μας οτιδήποτε μας συμβαίνει με βάση τη στάση που κρατάμε απέναντι στη ζωή. Αν είμαστε αισιόδοξοι πιστεύουμε πως έχουμε κάποια αξία. Αν είμαστε απαισιόδοξοι θεωρούμε τον εαυτό μας ανάξιο και αξιοκαταφρόνητο. Αυτή η διαφορά καθορίζει κυριολεκτικά το πεπρωμένο μας!

από το Medlook.