έβλεπα Χριστόφορο. δύσκολος σήμερα. και από ότι βλέπω στο trailer και το επόμενο θα είναι δύσκολο. δεν ξέρω πως είναι να είσαι υιοθετημένος, δεν ξέρω πως είναι να βρίσκεσαι σε ένα ίδρυμα να μεγαλώνεις εκεί και να περιμένεις κάποιους να γίνουν οι γονείς σου. όμως δεν αντέχω να βλέπω ούτε στα ψέμματα παιδάκια να περιμένουν, να ελπίζουν, να λαχταράνε μια αγκαλιά.
δεν ξέρω πως μπορεί κάποιος να μη θέλει ένα παιδί, ακόμα περισσότερο το παιδί του. δε μπορώ να φανταστώ με τι κουράγιο αφήνει κάποιος το παιδί του σε ένα ίδρυμα. είναι έξω από τη λογική μου αυτό εντελώς. προσπαθώ να έρθω στη θέση γυναικών που αποφασίζουν να κάνουν έκτρωση γιατί ένα μωρό δεν τις βολεύει. δε μπορώ. είναι έξω από τον κόσμο μου. δεν μπορώ να πω με απόλυτη βεβαιότητα εγώ τι θα έκανα σε μια τέτοια περίπτωση και δεδομένης της πραγματικότητας στην οποία ζω αλλά νομίζω πως δεν θα μπορούσα ποτέ. έχω πει ξανά από εδώ ότι ένα μωρό είναι αυτό που θέλω περισσότερα από όλα στη ζωή μου, είναι αυτό για το οποίο θα παρατούσα τα πάντα χωρίς δεύτερη σκέψη. σκέφτομαι τα μωρά των φίλων μου. την Ελπίδα που μου κάνει κόλπα και παιχνίδια στο skype και λέει κουβεντούλες, το Γιώργο που τον έβλεπα τις προάλλες από το knocking video του iphone να παλεύει με μια μπανάνα και στο τέλος να νικάει. είναι πολύ τυχερά παιδάκια. γιατί έχουν μανούλες που τους βλέπουν και τα κάνουν πάνω τους, γιατί πάντα θα είναι εκεί γι' αυτούς. και ok μπορεί να παραπονιούνται οι μαμάδες ότι οι φίλες τους έχουν απομακρυνθεί, so what? αυτές χάνουν ;-)
όταν δούλευα στην Αθήνα ο Διονύσης ήταν μωράκι. θυμάμαι όταν παραιτήθηκα από την πιο καταπιεστική δουλειά ever ο μόνος που ήθελα να δω ήταν εκείνος. να μυρίσω τη μπεμπεδίλα, να μου λέει τις ιστορίες του και να βυθίζομαι στο δικό του κόσμο, να μη σκέφτομαι τίποτα. και πήγα σπίτι του και έτσι μαγικά εκτόπισε τα πάντα.
ρε το Χριστόφορο τι μας έκανε απόψε... ούτε με τους αρβύλες δεν μπορώ να συνέλθω. τέλος πάντων μην παρεξηγήθω, είναι απολύτως ok να μη θέλει κάποιος να αποκτήσει παιδιά τουλάχιστον είναι πιο υπεύθυνο από το να αποκτήσει και συνειδητά να τα βασανίζει. εμένα πάντως είναι το μόνο που μου εύχομαι γιατί θα περνάμε τέλεια είτε οι δυο μας είτε με παρέα!
20 σχόλια:
Γάμησε τα ήταν το σημερινό επεισόδιο.. Κλάμα τρελό, αφού στο τέλος πια πιο πολύ έκλαιγα παρά έβλεπα... Με πεθαίνουν οι ιστορίες με παιδιά.. Όχι μόνο γιατί μέσα στα μάτια τους βλέπω πάντα το δικό μου, είτε αληθινές είναι είτε ψεύτικες, αλλά γιατι ξέρω από πρώτο χέρι τι σημαίνει για ένα παιδί η μοναξιά, η έλειψη αγάπης και η προσμονή μιας ευτυχίας που τελικά δεν έρχεται ποτέ.. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο δώρο στην ζωή από ένα παιδί, αρκεί να είσαι έτοιμος να αλλάξεις για πάντα τις προτεραιότητες σου, να το κάνεις κέντρο του σύμπαντος σου και να ζεις στο εξής στον αστερισμό της ευτυχίας του.. Και για σένα είμαι σίγουρη πως όταν έρθει η ώρα θα γίνεις μια υπέροχη μαμά.. Και το παιδάκι που θα σε έχει θα είναι πολύ τυχερό...
Πόσες αλήθειες μαζεμένες σε αυτή σου την ανάρτηση... και πόση συγκίνηση στον Χριστόφορο... ναι, ονειρεύομαι και εγώ την υπέροχη αίσθηση μιας παιδικής αγκαλιάς, ενός βλέματος, ενός χαμόγελου, μιας τεντωμένης μωρουδίστικης χουφτίτσας που θέλει κάτι να σου πει αλλά ακόμα δεν ξέρει πώς, η μυρωδιά, το απαλό δερματάκι... τα ονειρεύομαι για τη ζωή μου, τα εύχομαι μέσα από την καρδιά μου σε σένα... και σε μένα... καλημέρα, καλό μήνα...
...Ενα εχω να πω, ανθρωπος που δεν αγαπα τα παιδια, ειναι κακος ανθρωπος!!! Ολα τα αλλα ειναι δικαιολογιες!!! Μελισσακι μου στο ευχομαι απο την καρδια μου να νοιωσεις αυτην την ευτυχια που επισκιαζει ολα τα αλλα καλα του κοσμου.!!!
Φιλια πολλα
Άντε, λοιπόν,βάλτε μπρος για ένα μελισσάκι!!!
;-)
αχ μπουμπού μου, νομίζω πως με καταλαβαίνεις απολύτως...
ανταποδίδω τις ευχες Πέννυ
Δεν θα έλεγα ότι είναι κακοί Ορφια, δεν είναι ώριμοι, είναι εγωιστές, ίσως έχουν τα δικά τους θέματα που δεν έλυσαν ποτέ...ποιος ξέρει!
θα βάλουμε Γιάννη, θα βάλουμε!
Ασε mel κι εγώ χθες το βράδυ με το ζόρι κρατιόμουνα να μην το ρίξω στο κλάμα...
Εκεί που κοιτιόντουσαν με το Χριστόφορο πίσω από τα κάγκελα, πέθανα...
Και το βλέμμα του μικρούλη αλλά και το βλέμμα του Χριστόφορου με άφησαν κατάπληκτη!
Ενώ το ξέρω ότι δεν είναι αληθινές, οι χθεσινές αυτές σκηνές άγγιξαν την καρδιά μου!
Ως παιδί, όταν έφευγαν οι γονείς μου για ταξίδι, με έπιανε απελπισία, μου λείπανε φοβερά, δεν παρηγοριόμουνα με τίποτα!
Ζούσα για την ώρα που θα ξαναγυρίσουν!
Φαντάζομαι λοιπόν πως είναι για ένα μικρούτσικο αθώο παιδάκι να μην υπάρχει μια αληθινή αγκαλιά να το ζεστάνει, να μην το αγαπάει κανείς, να βρίσκεται μόνο του σ'αυτόν τον κόσμο και ματώνει η ψυχή μου...
Ακριβώς γιατί τα παιδιά είναι τόσο πολύ αθώα και απονήρευτα ακόμα, με τρυφερές ψυχούλες που έχουν τόσο ανάγκη αγάπη και υποστήριξη...
Και οργίζομαι τρελά με αυτούς που τα φέρνουν σε τέτοια κατάσταση!!!
mel μου εφόσον το θέλεις, θα το κάνεις το μελισσάκι σου (μάλιστα ίσως να είναι και 2 και 3 μελισσάκια)!!
Και θα είναι πολύ τυχερό γιατί η μαμά του το ήθελε συνειδητά και το περίμενε και θα το αγαπήσει όπως θα έχει ανάγκη!
Σε καλό σας σήμερα κι εσύ και η άλλη με το ασημένιο το μαλλί με τα ποστς σας...
Πήγανε πακέτο με το χθεσινό επεισόδιο και μ'έχουν κάνει λυώμα!
μας διέλυσε όλους ο Χριστόφορος χθες...
Δεν μπορώ να σας παρακολουθήσω γιατί δε βλέπω Χριστόφορο. Αλλα μαντεύω το θέμα , ορφάνια, υιοθέσία και τα λοιπα θλιβερά. Πρέπει να σού πώ ότι μέχρι 10 ετών πίστευα πως οι γονείς μου με είχαν πάρει απο τους γύφτους γιατί δεν είχαν τι να με κάνουν και με εγκατέλειψαν στο σπίτι του παπά. Αυτή ήταν η ιστορία που είχε φτιάξει ο αδελφός μου για να ξεπεράσει την έλευσή μου στον κόσμο.
Δεν μπορώ να πώ πόσο τραγικά συναισθήματα ένιωθα, έψαχνα χαρτιά κλπ. Ωσπου, μεγάλωσα και κατάλαβα ότι ήμουν μια αληθινή Φραγκουλίτσα.
Τα παιδιά είναι η ωραιότερη φάση της ζωής του ανθρώπου. Σου εύχομαι να αποκτήσεις σύντομα. Θάνα τυχερά παιδάκια γιατί θα τους δώσεις απίστευτη αγάπη. Και τα παιδιά τρέφονται μόνο με την αγάπη!
Φιλί
δεν ξερω τι ειναι ο Χριστοφορος ( υποθετω καποιο σηριαλ).Ομως λιγο να κοιταξεις γυρω σου και θα δεις ποσα παιδια εχουν μεν πρακτικα γονεις , αλλα τιποτα αλλο.. ζουν κυριολεκτικα σε ενα κενο .. γιατι τελικα αλλο να κανεις παιδια, αλλο να αγαπας τα παιδια κι αλλο να μεγαλωνεις παιδια.. και σιγουρα δεν ειναι αυτοσκοπος .. δυσκολο θεμα κι ο καθενας σιγουρα εχει τις εμπειριες του.. ποιος ειναι πια αυτος ο χριστοφορος?? μαργαριτα
πολυ πονηρος ο αδερφος Ιουστινακι αλλα νομιζω οτι καποιος του την ειπε την ιστορια του καημενου για να μη ζηλευει :))
Λοιπον, ο Χριστοφορος ειναι ο Παπακαλιατης. Ηθοποιος και σεναριογραφος, μας αρεσει πολυ.
στο τελος αυτο ειπα, ειναι καλυτερα να μην κανεις παιδι απο το να κανεις και να το βασανιζεις με διαφορους τροπους. Αλλα προσωπικα ουτε αυτο μπορω να το καταλαβω...
Αφού σε χαλάει γιατί το βλέπεις????
PS Δεν έχω πάρει μυρουδιά λέμε...
Γιατί ρε Μαρκ, εσυ μόνο ότι σε φτιάχνει κάνεις;
είναι ωραίο λέμε, τώρα πάει έχασες :)
ΠΕΡΑΣΑ ΝΑ ΕΥΧΗΘΩ ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΧΑΜΟΓΕΛΑ.
ΦΟΒΕΡΟ!! ΚΑΙ ΣΥΜΦΩΝΩ ΟΤΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΑΓΑΠΗ
ok αν μιλατε για τον παπακαλιατη.. αυτον τον ξερω .. το σηριαλ ομως οχι.. προσθετω μονο οτι πολλοι δεν εχουν καταλαβει οτι τα παιδια δεν ειναι αξεσουαρ...
επίσης Σκρουτζάκο!
συμφωνουμε..
Δημοσίευση σχολίου