Après La Fête

στις 5:30 το πρωί ήθελα απεγνωσμένα να λούσω τα μαλλιά μου. το κεφάλι μου κόντευε να εκραγεί. τα πόδια μου μετά από πολλές ώρες ατέλειωτου χορού δεν με κρατούσαν. η Άννα δεν με άφηνε να φύγω, μετά μπήκε στη μέση και ο Ιβάν μου άνοιξαν τον καναπέ και με έβαλαν για ύπνο. ξύπνησα μετά από 2 ώρες και με πονούσαν και τα χέρια μου. σηκώθηκα σιγά σιγά, πήρα την τσάντα μου, το γιαπωνεζάκι και ήρθαμε στην εξωτική ριβιέρα. επιτέλους, έβρεξα το κεφάλι μου με κρύο νερό, έκανα ντους, πασαλείφτηκα με γαλάκτωμα λεβάντας που είναι χαλαρωτική, βούρτσισα τα δόντια μου και κοιμήθηκα άλλες 6 ωρίτσες.

όπως και να 'χει, ήταν μια υπέροχη βραδιά, με μουσικές, γέλια, φίλους, χορούς, φαγάκια, κρασάκια και το Μαρίνο να χορεύει ανεπανάληπτα Σάκη :)

μια ασπιρίνη αργότερα και μετά από πολύ πάγο στο γόνατό μου καθώς ξάπλωνα στον καναπέ μου είδα από το παράθυρο τη ριβιέρα να αλλάζει χρώμα. αμέσως το κατάλαβα, είχαμε ουράνιο τόξο! τότε, αποφάσισα οριστικά πως χρειάζομαι απολύτως μια κουνιστή πολυθρόνα που θα την βάλω δίπλα στο παράθυρο για να κάθομαι και να χαζεύω τη βροχή και αργότερα το χιόνι και τα ουράνια τόξα όταν έρχονται!

χειμωνιάζει στην Ελβετία... παρατηρώ πως είναι 9:30 το βράδυ και έχει σκοτεινιάσει ήδη. αυτό ήταν το καλοκαίρι μας, μικρό φέτος αλλά δε βαριέσαι... εγώ έχω πάντα την Ελλάδα με τα παρατεταμένα της και ζεστά καλοκαίρια. βέβαια η πρόβλεψη λέει για 30άρια το Σαββατοκύριακο αλλά εγώ δεν θα είμαι εδώ!

ααα όχι! δε γίνεται! αυτός ο χειμώνας πρέπει να είναι αλλιώς, θέλω να είναι αλλιώς. θέλω να είναι όπως θέλω...

rise up

αυτό είναι το επόμενο βήμα που έχω ήδη αρχίσει να κάνω. γιατί αυτό το λυπημένο κοριτσάκι του προηγούμενου ποστ δεν μου ταιριάζει. σήμερα ή μάλλον χθες πια, είχε γενέθλια μια φίλη μου. μας κάλεσε σπίτι της να κάνουμε bbq στη βεράντα της που έχει απίθανη θέα στη λίμνη. βρέχει όλη μέρα και έχει 15 βαθμούς. αλλά το bbq το κάναμε ;-)

καθόμουν σε μια καρέκλα από αυτές του σκηνοθέτη, τις οποίες βρίσκω πολύ αναπαυτικές, και χάζευα τη βροχή και τις αχτίδες του ήλιου που περνούσαν μέσα από τα σύννεφα. είχα ξεχαστεί τελείως όταν ξαφνικά ένοιωσα πάρα πολύ ευχάριστα. προς στιγμήν νόμιζα ότι ήμουν αλλού, εκεί που λατρεύω να ακούω την Alicia Keys να τραγουδάει...

όχι, δεν είναι στο boathouse στο central park. αλλά εκεί που πίνω αυτόν τον λατρεμένο καπουτσίνο στις 7 το απόγευμα που όλα είναι ήρεμα, ξαπλωμένη σε αφράτα μαξιλάρια με το μυαλό μου άδειο. με επανέφερε ο μικρός αγαπημένος μου Μιλανέζος που για να με κάνει να γελάσω μου μιλούσε ιταλικά με ναπολιτάνικη προφορά. το Σάββατο μαγειρεύεις μου είπε. με μεγάλη μου χαρά του απάντησα. το μενού το αποφάσισα εύκολα. maiale al latte με πατατούλες, σαλάτα καπρέζε και toronne, hazelnut and meringue semifreddo. το δείπνο θα κλείσει με γκράπα με λικέρ χαμομήλι που την έχω στο ψυγείο και παγώνει ήδη. άψογα! και όχι, δεν θα αρχίσω να σκέφτομαι τα διάφορά μου... για λίγο θα ξαναμπώ στην ησυχία μου. εδώ και αρκετό καιρό, 2-3 χρόνια πρέπει να είναι, έχω φτιάξει μια ησυχία γύρω μου την οποία απολαμβάνω και δεν αφήνω να μου χαλάσει κανείς ούτε καν εγώ. φαίνεται όμως ότι ήρθε η ώρα να αλλάξει το σκηνικό. η ησυχία γίνεται τρικυμία. χρειάζομαι λίγο χρόνο όμως να αποφασίσω πως θέλω να το διαχειριστώ γιατί μου ήρθε λίγο στο κεφάλι αυτός ο μικρός χαμός. προς το παρόν μου λέω συνέχεια πως όλα θα γίνουν, όλα όσα θέλω. υπομονή! αυτό δεν μάθαινα πέρυσι όλο το καλοκαίρι με το ατύχημα και τα παρελκόμενα;

αύριο θα έχει ξανά ήλιο και ζέστη και ναι είναι μια άλλη μέρα, c'est la vie mais la vie est belle et je l'adore :)

don't speak

ξεπεράστε τις αναστολές και κάντε κρυφά ένα βήμα που δίνει χαρά, λέει το προσωπική μου αστρολογική πρόβλεψη.

ποιες αναστολές; και ποιο είναι αυτό το βήμα που δίνει χαρά;

σήμερα, μιλούσα με την Άντζελα στο τηλέφωνο και λέγαμε για την Ελπίδα. κάποια στιγμή όταν διαφωνήσαμε σε κάτι μου είπε, να σε δω τι θα κάνεις εσύ με τα δικά σου παιδιά...

έλα ντε; αλλά μέσα μου αναρωτήθηκα, θα κάνω αλήθεια; γιατί ό,τι επιλογές έχω κάνει ως σήμερα δεν οδηγούν καθόλου προς αυτή την κατεύθυνση; μήπως υποσυνείδητα δεν θέλω να κάνω παιδιά; ποιος τα λέει αυτά ε; εγώ που ως σήμερα έλεγα ότι το μόνο που θέλω είναι ένα παιδάκι... άβυσσος!

το γράφω σε πολύ λάθος στιμγή αυτό το ποστάκι. και ίσως γράψω και πράγματα που δεν θέλω κατά βάθος να μοιραστώ σε τόσο ευρύ κύκλο τουλάχιστον.

το άλλο πάλι... που ότι στ' αλήθεια με απασχολεί δεν το μοιράζομαι με κανέναν, το στριμώχνω από εδώ, το βάζω από εκεί, το κοιτάζω, του μιλάω αλλά δεν το δίνω πουθενά. δεν είναι καλό! στο τέλος όλα μια χαρά είναι πάντα, αλλά μέχρι να έρθει το τέλος έχω τραβήξει το ζόρι της αρκούδας. αλλά γιατί το κάνω; ήμουν πάντα έτσι; κι αν μιλάω σε ποιους μιλάω; με ποιους νοιώθω αρκετά άνετα; σε ποιον θα παραδεχόμουν αυτά που με ζορίζουν πολύ; σε κανέναν; δεν είναι καλό, γιατί σημαίνει ότι δεν νοιώθω κανέναν απολύτως κοντά μου. και δε φταίνε οι άλλοι φταίω εγώ που δεν δίνω χώρο σε κανέναν, που όλα θέλω να τα κάνω μόνη μου, που δεν θέλω να εξαρτώμαι από άλλους.

θα τα κλείσω τα σχόλια, αν τελικά το ανεβάσω, δεν θέλω να το κουβεντιάσω καθόλου. ούτε θα γράψω άλλα.

θέλω ένα τσιγάρο απελπιστικά, τα ξέχασα στο γραφείο.

ένα παιδάκι κάτω από το μπαλκόνι μου τσιρίζει και θέλω να του φωνάξω shut the fuck up you little bastard. το έβαλε η μαμά του στο αυτοκίνητο δεν το ακούω πια.

θα ξεκινήσω ρώσσικα και χορό.

και ποιος μαλάκας ψήνει αυτό το βρωμότυρο επιτέλους;;;

Εκεί που ο χρόνος δεν κυλά

Ανάφη. Η άλλη μου αγαπημένη Κυκλάδα. Δύο μόνο λατρεύω, τα δυο άκρα αυτού του μοναδικού συμπλέγματος νησιών. Τη Μύκονο (που έχω πρήξει τον πλανήτη όλο) και την Ανάφη. Η μια εξελιγμένη, με ανέσεις, γκουρμέ εστιατόρια, εξαιρετικά οργανωμένες παραλίες, υπηρεσίες υψηλού επιπέδου. Η άλλη, ζει στη σκια της Σαντορίνης, απομονωμένη, ήρεμη, νωχελική, μοναχική. Την πρώτη φορά που πήγα το νησί δεν είχε καν ρεύμα. Τη λάτρεψα για την ηρεμία που είχε να μου δώσει, για τα χρώμματα, για τη μοναδική εμπειρία ζωής που γνώρισα εκεί. Μια ώρα πεζοπορία αργά το απόγευμα όταν έχει πέσει ο ήλιος και βρίσκεσαι στην κορυφή του Καλάμου (ο μεγαλύτερος μονόλιθος στη Μεσόγειο μετά το Γιβραλτάρ). Εκεί, με έναν υπνόσακο ξαπλώνεις κάτω από τ' αστέρια και το πρωί έχεις την ευτυχία να αντικρύζεις την ωραιότερη ανατολή στον κόσμο!Τη λάτρεψα για τις υπέροχες βραδιές στο Γλάρο του Αριστείδη μεθυσμένες με ρακόμελα αλλά και για τους πρωινούς καφέδες πάλι στο Γλάρο. Τα πρωινά ο Αριστείδης με την πολυλογία ξεχνούσε τον καφέ και δεν μου πετύχαινε το καϊμάκι, αλλά δε βαριέσαι... είναι άλλα αυτά που κάνουν αυτόν τον καφέ ωραίο. Στο Αρμενάκι η μαμά του Μάρκου μου έταξε γλυκό κουφέτο για να καλοπαντρευτείς κορίτσι μού είπε! Οι επιλογές για βόλτες, φαγητό, καφέ ή χάζι είναι περιορισμένες αλλά όταν περνάς έξω από την κουζίνα του Μάρκου που ετοιμάζεται για το βράδυ και σου φωνάζει: 'για το βράδυ σου έχω μελανουράκια ολόφρεσκα' δεν θέλεις τίποτε άλλο. Κάθε βράδυ ψάρι που μου το διάλεγε ο Μάρκος και μελιτζανοσαλάτα μοναδική, η Ευδοκία ένα βράδυ μου δήλωσε: 'έτσι και ξαναφάω ψάρι στο λέω θα νιαουρίσω, εγώ απόψε θα φάω κοτόπουλο'. Αν και μετά τη βουτιά στο Ρούκουνα φάγαμε ονειρεμένο κατσικάκι στη γάστρα με φρέσκο ζυμωτό ψωμί , αλλά έτσι είναι η φιλενάδα μου λίγο γκρινιάρα! Στο Αρμενάκι, όποιος διαθέτει μουσικό όργανο το φέρνει μαζί του και τα βράδια εν μέσω ρακόμελων και μεζέδων στήνονται unplugged βραδιές γεμάτες μουσικές, τραγούδια και χορούς.
Τη λάτρεψα για την απόλυτη ελευθερία του Ρούκουνα, για τις ξάπλες ανάμεσα στις βουτιές κάτω από τα αλμυρίκια, για το ταβερνάκι στο Ρούκουνα που το 2003 ακόμα δεν είχε ρεύμα και όλα ετοιμάζονταν στο γκάζι. Για τη μικρή αμμουδιά των Αγίων Αναργύρων που περιβάλλεται από βράχια κι εκεί στην άκρη βρίσκεται και το ξωκλήσι. Η Ανάφη συναγωνίζεται στα ίσια τη Μύκονο σε παραλίες, πολλές και όλες πανέμορφες. Με χρυσές αμμουδιές και κρυστάλινα νερά. Κάθε μέρα στην ίδια ή κάθε μέρα και σε άλλη, δεν έχει και τόσο σημασία η αίσθηση είναι πάντα η ίδια.
Στο πλοίο για την Ανάφη έμαθα να παίζω και μπιρίμπα αφού συνταξιδεύαμε με μια παρέα που χρειαζόταν κόσμο για να κλείσουν τα ζευγάρια. Ιστορικό ταξίδι με τη Ρομίλντα που ευτυχώς ξεκουράζεται πια :-)
Αυτή η εσχατιά των Κυκλάδων, όπως έχει χαρακτηριστεί, μου έχει λείψει τρομερά. Κάτι που η πρόσβαση δεν είναι εύκολη, κάτι που ο δικός μου χρόνος είναι περιορισμένος, κάτι που δεν πείθεται κανείς να με ακολουθήσει στο μικρό μου παράδεισο έχω να πάω 7 χρόνια. Αυτές οι διακοπές είναι κάτι που πρέπει να οργανώσω πιθανόν για το επόμενο καλοκαιράκι!