Εκεί που ο χρόνος δεν κυλά

Ανάφη. Η άλλη μου αγαπημένη Κυκλάδα. Δύο μόνο λατρεύω, τα δυο άκρα αυτού του μοναδικού συμπλέγματος νησιών. Τη Μύκονο (που έχω πρήξει τον πλανήτη όλο) και την Ανάφη. Η μια εξελιγμένη, με ανέσεις, γκουρμέ εστιατόρια, εξαιρετικά οργανωμένες παραλίες, υπηρεσίες υψηλού επιπέδου. Η άλλη, ζει στη σκια της Σαντορίνης, απομονωμένη, ήρεμη, νωχελική, μοναχική. Την πρώτη φορά που πήγα το νησί δεν είχε καν ρεύμα. Τη λάτρεψα για την ηρεμία που είχε να μου δώσει, για τα χρώμματα, για τη μοναδική εμπειρία ζωής που γνώρισα εκεί. Μια ώρα πεζοπορία αργά το απόγευμα όταν έχει πέσει ο ήλιος και βρίσκεσαι στην κορυφή του Καλάμου (ο μεγαλύτερος μονόλιθος στη Μεσόγειο μετά το Γιβραλτάρ). Εκεί, με έναν υπνόσακο ξαπλώνεις κάτω από τ' αστέρια και το πρωί έχεις την ευτυχία να αντικρύζεις την ωραιότερη ανατολή στον κόσμο!Τη λάτρεψα για τις υπέροχες βραδιές στο Γλάρο του Αριστείδη μεθυσμένες με ρακόμελα αλλά και για τους πρωινούς καφέδες πάλι στο Γλάρο. Τα πρωινά ο Αριστείδης με την πολυλογία ξεχνούσε τον καφέ και δεν μου πετύχαινε το καϊμάκι, αλλά δε βαριέσαι... είναι άλλα αυτά που κάνουν αυτόν τον καφέ ωραίο. Στο Αρμενάκι η μαμά του Μάρκου μου έταξε γλυκό κουφέτο για να καλοπαντρευτείς κορίτσι μού είπε! Οι επιλογές για βόλτες, φαγητό, καφέ ή χάζι είναι περιορισμένες αλλά όταν περνάς έξω από την κουζίνα του Μάρκου που ετοιμάζεται για το βράδυ και σου φωνάζει: 'για το βράδυ σου έχω μελανουράκια ολόφρεσκα' δεν θέλεις τίποτε άλλο. Κάθε βράδυ ψάρι που μου το διάλεγε ο Μάρκος και μελιτζανοσαλάτα μοναδική, η Ευδοκία ένα βράδυ μου δήλωσε: 'έτσι και ξαναφάω ψάρι στο λέω θα νιαουρίσω, εγώ απόψε θα φάω κοτόπουλο'. Αν και μετά τη βουτιά στο Ρούκουνα φάγαμε ονειρεμένο κατσικάκι στη γάστρα με φρέσκο ζυμωτό ψωμί , αλλά έτσι είναι η φιλενάδα μου λίγο γκρινιάρα! Στο Αρμενάκι, όποιος διαθέτει μουσικό όργανο το φέρνει μαζί του και τα βράδια εν μέσω ρακόμελων και μεζέδων στήνονται unplugged βραδιές γεμάτες μουσικές, τραγούδια και χορούς.
Τη λάτρεψα για την απόλυτη ελευθερία του Ρούκουνα, για τις ξάπλες ανάμεσα στις βουτιές κάτω από τα αλμυρίκια, για το ταβερνάκι στο Ρούκουνα που το 2003 ακόμα δεν είχε ρεύμα και όλα ετοιμάζονταν στο γκάζι. Για τη μικρή αμμουδιά των Αγίων Αναργύρων που περιβάλλεται από βράχια κι εκεί στην άκρη βρίσκεται και το ξωκλήσι. Η Ανάφη συναγωνίζεται στα ίσια τη Μύκονο σε παραλίες, πολλές και όλες πανέμορφες. Με χρυσές αμμουδιές και κρυστάλινα νερά. Κάθε μέρα στην ίδια ή κάθε μέρα και σε άλλη, δεν έχει και τόσο σημασία η αίσθηση είναι πάντα η ίδια.
Στο πλοίο για την Ανάφη έμαθα να παίζω και μπιρίμπα αφού συνταξιδεύαμε με μια παρέα που χρειαζόταν κόσμο για να κλείσουν τα ζευγάρια. Ιστορικό ταξίδι με τη Ρομίλντα που ευτυχώς ξεκουράζεται πια :-)
Αυτή η εσχατιά των Κυκλάδων, όπως έχει χαρακτηριστεί, μου έχει λείψει τρομερά. Κάτι που η πρόσβαση δεν είναι εύκολη, κάτι που ο δικός μου χρόνος είναι περιορισμένος, κάτι που δεν πείθεται κανείς να με ακολουθήσει στο μικρό μου παράδεισο έχω να πάω 7 χρόνια. Αυτές οι διακοπές είναι κάτι που πρέπει να οργανώσω πιθανόν για το επόμενο καλοκαιράκι!