don't speak

ξεπεράστε τις αναστολές και κάντε κρυφά ένα βήμα που δίνει χαρά, λέει το προσωπική μου αστρολογική πρόβλεψη.

ποιες αναστολές; και ποιο είναι αυτό το βήμα που δίνει χαρά;

σήμερα, μιλούσα με την Άντζελα στο τηλέφωνο και λέγαμε για την Ελπίδα. κάποια στιγμή όταν διαφωνήσαμε σε κάτι μου είπε, να σε δω τι θα κάνεις εσύ με τα δικά σου παιδιά...

έλα ντε; αλλά μέσα μου αναρωτήθηκα, θα κάνω αλήθεια; γιατί ό,τι επιλογές έχω κάνει ως σήμερα δεν οδηγούν καθόλου προς αυτή την κατεύθυνση; μήπως υποσυνείδητα δεν θέλω να κάνω παιδιά; ποιος τα λέει αυτά ε; εγώ που ως σήμερα έλεγα ότι το μόνο που θέλω είναι ένα παιδάκι... άβυσσος!

το γράφω σε πολύ λάθος στιμγή αυτό το ποστάκι. και ίσως γράψω και πράγματα που δεν θέλω κατά βάθος να μοιραστώ σε τόσο ευρύ κύκλο τουλάχιστον.

το άλλο πάλι... που ότι στ' αλήθεια με απασχολεί δεν το μοιράζομαι με κανέναν, το στριμώχνω από εδώ, το βάζω από εκεί, το κοιτάζω, του μιλάω αλλά δεν το δίνω πουθενά. δεν είναι καλό! στο τέλος όλα μια χαρά είναι πάντα, αλλά μέχρι να έρθει το τέλος έχω τραβήξει το ζόρι της αρκούδας. αλλά γιατί το κάνω; ήμουν πάντα έτσι; κι αν μιλάω σε ποιους μιλάω; με ποιους νοιώθω αρκετά άνετα; σε ποιον θα παραδεχόμουν αυτά που με ζορίζουν πολύ; σε κανέναν; δεν είναι καλό, γιατί σημαίνει ότι δεν νοιώθω κανέναν απολύτως κοντά μου. και δε φταίνε οι άλλοι φταίω εγώ που δεν δίνω χώρο σε κανέναν, που όλα θέλω να τα κάνω μόνη μου, που δεν θέλω να εξαρτώμαι από άλλους.

θα τα κλείσω τα σχόλια, αν τελικά το ανεβάσω, δεν θέλω να το κουβεντιάσω καθόλου. ούτε θα γράψω άλλα.

θέλω ένα τσιγάρο απελπιστικά, τα ξέχασα στο γραφείο.

ένα παιδάκι κάτω από το μπαλκόνι μου τσιρίζει και θέλω να του φωνάξω shut the fuck up you little bastard. το έβαλε η μαμά του στο αυτοκίνητο δεν το ακούω πια.

θα ξεκινήσω ρώσσικα και χορό.

και ποιος μαλάκας ψήνει αυτό το βρωμότυρο επιτέλους;;;