Ο καφές μαρτύριο

Σήμερα πέρασα το πρωϊνό μου πάρα πολύ ωραία στο σπιτάκι μου, άκουσα ωραία μουσική, διάβασα το βιβλίο μου, χοροπήδηξα με Ramones και Somebody put something in my drink, μαγείρεψα ωραίο φαγητό, έγραψα και ένα ποστ για το Μονόγραμμα του Ελύτη που θα το ανεβάσω άλλη μέρα γιατί σήμερα έχω θέμα. Ήρθε λοιπόν το απόγευμα. Χτυπάει το κινητό μου. Ήταν μια γνωστή μου που έχει να με δει πολύ καιρό (γιατί άραγε??) και μου πρότεινε να πάμε για καφέ μια που ο καιρός είναι εκπληκτικά καλός. Άντε λέω κομμάτια να γίνει πάμε για καφέ. Η επιλογή του μέρους αποκλειστικά δική μου ευθύνη. Μ' αυτά δεν παίζουμε.
Φτάνω στο Beau Rivage, τρελλή χλιδή, τα Ferrari-κα, οι Rolls Royce και οι Bentley, αχ αυτές οι Bentley μεγάλος καημός. Τέλος πάντων. Προχωράω προς τον κήπο του ξενοδοχείου και εντοπίζω την παρέα μου. Φιλιά, χαρούλες και τα ρέστα, όλα καλά ως εδώ. Έρχεται ο σερβιτόρος παραγγέλνω κλασσικά τη ροζέ μου σαμπάνια και απολαμβάνω ένα φαινομενικά υπέροχο Κυριακάτικο απόγευμα. Ώσπου ξαφνικά και χωρίς να το καταλάβω, ξεκινάει μια συζήτηση τύπου πάμε Χαβάη. Μαγειρέματα, πλυντήρια, άπλωμα, σιδέρωμα, σκούπισμα, λαϊκή, λογαριασμοί, ακρίβεια. Νοιώθω ένα κόμπο στο λαιμό να με πνίγει, μια ζαλάδα, μια σκοτοδίνη. Gimme a break κοπελιά, δεν αντέχω. Σκεφτόμουν, είχα σταματήσει να ακούω, Θέε μου αν γίνει ποτέ η ζωή μου έτσι μη με αφήσεις στον μάταιο τούτο κόσμο να ζω. Και για να μη παρεξηγηθώ όλα καλά με τα οικιακά, και εγώ τα κάνω και πολύ καλά μάλιστα (χα)αλλά να βγαίνεις για καφέ και να θεωρείς ενδιαφέρον θέμα συζήτησης το πόσα πλυντήρια βάζεις την εβδομάδα και το σιδέρωμα...όχι όχι αρνούμαι. Πες κανένα κουτσομπολιό καλύτερα που άκουσες στις ειδήσεις του Σταρ. Άρχισα να κόβω βόλτες στον κήπο με τη δικαιολογία ότι η μηχανή είναι καινούρια και θέλω να τραβήξω φωτογραφίες οπότε το γυρίσαμε λίγο το θέμα στα λουλούδια και τα δέντρα και τα χοντρά σπουργίτια της Ελβετίας που είναι πολύ φιλικά και δεν φοβούνται να έρθουν στο τραπέζι σου και να πάρουν ένα κάσιους να το φάνε!! Κάπως καλύτερα ομολογώ. Σε σχέση με τα άλλα δηλαδή.... αυτό μου φαινόταν σαν ποιητική βραδυά στη Στοά του Βιβλίου. Το αποτέλεσμα είναι ότι με τη συζήτηση μου κόλλησε στο μυαλό ένα τραγούδι ανάλογης θεματολογίας, και όχι δεν είναι η Χαβάη αλλά το άλλο που τραγουδούσε η Κορομηλά με το Μυλωνά στον Πρωινό Καφέ, που 'σουνα καλέ εχτές που σε πήρα οχτώ φορές και δεν ήσουνα εκεί? είχα πάει λαϊκή.... :-$
Τώρα ακούω εντατικά Δίεση να συνέλθω και θα βάλω κι ένα ποτηράκι σαμπάνια και θα το απολαύσω στη βεράντα μου και θα συζητάω ότι γουστάρω εγώ. Α, δείτε και τις φωτογραφίες από τα αυτοκινητάκια που τόσο μου αρέσουν και το αφράτο ολόλευκο σύννεφο που ήθελα τόσο πολύ να βουλιάξω μέσα του!
Εδώ ακούτε, αν ακούτε, Graviton σε ένα πολύ ωραίο τραγούδι - Σου τηλεφωνώ.