Θα 'πρεπε
Τραγούδι: Αντώνης Ρέμος
Στίχοι-Μουσική: Γιώργος Θεοφάνους
Ο Ρέμος το τραγούδησε και το αφιέρωσε σε έναν Αγαπημένο κοινό μας φίλο, το Γιάννη.
Φέτος είναι 3 χρόνια που έχει φύγει κοντά μας. Και έφυγε έτσι ξαφνικά...όπως μπήκες στη ζωή μου θα φοβάμαι μη σε χάσω ξαφνικά του τραγουδούσα εγώ και εκείνος γελούσε.
Αγαπημένος Αντώνης Ρέμος λοιπόν, σε ένα πολύ μα πάρα πολύ αγαπημένο τραγούδι.
Σαν από όνειρο μέσα στη νύχτα
κακό να ξυπνάω
τι να πετάξω απ΄το χτες
και για το αύριο τι να κρατάω
Πώς να κοιτάξω μπροστά
και ποτέ σ΄ότι αφήσαμε πίσω
και όλα αυτά που μαζί αγαπήσαμε
εγώ να μισήσω
Θα΄πρεπε θα΄πρεπε
θα΄πρεπε να΄σουν εδώ
που σε χρειάζομαι σε χρειάζομαι
αφού έμαθα όλα μαζί σου
να τα μοιράζομαι
να σε νοιάζομαι
και να σ΄έχω ανάσα μου
γη κι ουρανό....
Σάββατο 3 Μαΐου 2008
Σήμερα Θυμάμαι..
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
9 σχόλια:
Καλημερα μελισσουλα μου. Ξυπνησες με μελαγχολικη διαθεση σημερα, και ειναι φυσικο. Ευχομαι να τον θυμαστε με αγαπη τον Γιαννη. Ολοι οι φιλοι του. Ειναι σκληρο να χανεις φιλους. Μα αν ειναι το τραγουδακι να σου απαλυνει τον πονο, δυναμωσε τον ηχο. Σε φιλω!
Δεσποινάκι δεν μπορώ άλλο σου λεω. Εκτός από διάφορα που χάνω εδώ μέσα, σήμερα χάθηκε και το βιντεο κλιπ....σήμερα τους έχω τρελλάνει εδώ, το πρωί Ρέμο και τώρα Κάλλας.
Φιλάκια πολλά
χμμμμ, Καλλας ε? μαλλον χαθηκε κι αυτη. Ουτε Ρεμος ουτε Μαρια. Αστα βρε καλο μου και πηγαινε καμια βολτα, ειναι κι αυτα με τις μερες τους.
τωρα φτιαχτηκε παλι...βόλτα ημουν πηρα ενα σωρο σαχλαμαρες σημερα :)
Κι εγω πηγα βολτα αλλα πηρα 2 πολυ ωραια πραγματα. Μα καθολου σαχλαμαρες. Γοβακια φλατ και τσαντικο η αχρηστη!
Ζουν μέσα μας αυτοί που φεύγουν. Έτσι δεν είναι; Έτσι θέλω να είναι εγώ... Τις σαχλαμάρες να μας τις δείξεις αύριο, ναι; Φιλιά κορίτσι :))
@Δεσποινάριον μεγειές μεγειές, θέλω να δω!!!
@Δενδρογαλή έτσι θέλω κι εγώ... απλά τον τελευταίο καιρό γίνονται πολλοί και είναι και πολύ αγαπημένοι και δεν μπορώ άλλο :(
για πολύ σαχλαμάρα όμως μιλάμε..
φιλιά πολλά και περιμένω το mail
Είναι κλισέ, το ξέρω, μα οι άνθρωποι φεύγουν μόνον όταν τους ξεχνάμε τελείως... Όσο τους μιλάμε ακόμα, τριγυρίζουν γύρω μας, όπως τότε...
Είναι κλισέ, αλλά δεν υπάρχει κι άλλη σκέψη πιο παρηγορητική... Ξέρω που σου λέω!
:-(
έτσι είναι, συμφωνώ απολύτως αγαπητέ μου Γιάννη. γι' αυτό κι εγώ τους 'μιλάω' καμιά φορά!
Δημοσίευση σχολίου