Σαββατιάτικη βόλτα

Χθες το απόγευμα, εκεί που βαριόμουν αφόρητα στο γραφείο, μου ήρθε μια ιδέα. Πολύ ωραία, αν κρίνω εκ του αποτελέσματος. Θα περνούσα το βράδυ της Παρασκευής και το πρωινό του Σαββάτου στη γειτονική Γενεύη, έτσι γι' αλλαγή. Πήρα λοιπόν τηλέφωνο σε ένα ξενοδοχείο τους είπα ότι γύρω στις 8 θα ήμουν εκεί και έφυγα για το σπίτι να ετοιμαστώ. Γιατί για ένα βράδυ θα πήγαινα μεν, αλλά δυο ρουχαλάκια τα χρειαζόμουν όσο να πεις. Εντάξει το βράδυ της Παρασκευής δεν ήταν και πολύ επιτυχημένο, γιατί λίγο η βροχούλα, λίγο η ρούχλα της ημέρας, λίγο τα νεύρα που είχα γιατί είχα μάθει κάτι νέα από αυτά που τα ακούς και νομίζεις ότι βλέπεις έργο στην τηλεόραση άρα μάπα το καρπούζι. Αποφάσισα λοιπόν να τιμήσω το κρεβάτι του ξενοδοχείου όπως του έπρεπε. Δυο τεράστια πουπουλένια μαξιλάρια, αλλά και ένα κουνούπι που μάλλον βαριόταν πιο πολύ από εμένα γιατί κοιμήθηκα, ξύπνησα και δεν είχε κουνηθεί από τη θέση του. Καλά ακόμα και τα κουνούπια σ' αυτή τη χώρα τζούφια είναι! Έφαγα ένα ωραίο μοσχαρίσιο φιλετάκι με σως πιπεριού και ψητά λαχανικά (γιατί κάνω και δίαιτα και δεν το ξεχνώ ποτέ), βγήκα μια βόλτα στη βροχή ως άλλη Mary Poppins και ξαναγύρισα στο κρεβατάκι που με περίμενε να περάσουμε ένα ωραίο βράδυ.

Σήμερα το πρωί ξύπνησα, ξεκούραστη και με πολύ καλή διάθεση. Ανοίγω τις κουρτίνες και είχε έναν ήλιο τεράστιο!! Ετοιμάστηκα, είχα χάσει φυσικά το πρωινό γιατί δεν είμαι καθόλου πρωινός τύπος και πήγα για καφέ, κάθισα μα που αλλού, έξω στον ήλιο. Καμιά ώρα μετά ξεκίνησε η βόλτα στην αγορά της Γενεύης, που είναι καταπληκτική, όχι καλύτερη από της Ζυρίχης όμως. Δεν ήταν ακαδημαϊκή η βόλτα φυσικά, έκανα ψώνια. Πήγα στην Karen Millen και πήρα ένα παλτό (για το χειμώνα που θα έρθει, όχι για τώρα) και ένα ζακετάκι θεεικό. Το ζακετάκι φοριέται τώρα άνετα και το φαντάζομαι με κόκκινα αξεσουάρ και δεν κρατιέμαι να το βγάλω βόλτες. Υπάρχουν σχετικές φωτογραφίες στο κολάζ. Ο βασιλιάς των αγορών μου όμως είναι ένα balsamico di Modena με άρωμα σύκου. Είναι απλά η χαρά του ουρανίσκου, δημιουργία του Γάλλου σεφ Jean Andre Charial ιδιοκτήτη του Oustau de Beaumaniere που βρίσκεται στην Provence της Γαλλίας. Πρέπει να πω, ότι με το ξύδι χάρηκα πολύ περισσότερο από ότι με τα ρούχα γιατί όταν μου έδωσαν μια σταγόνα να το δοκιμάσω κατ' αρχήν μοσχοβόλησε όλο το μαγαζί και στη συνέχεια δεν ήθελα να δώσω πίσω το κουταλάκι...

Τώρα είμαι πάλι πίσω στη Λωζάννη θα κάνω τα beaute μου γιατί έχω πάρει μια φανταστική λάσπη από φύκια που είναι κορυφαία στη σύσφιξη του δέρματος, πάντα εκ του αποτελέσματος κρίνω, και μετά θα ετοιμαστώ να βγω. Σήμερα είμαστε στη guest list ενός dj που ούτε που τον ξέρω αλλά θα έχει χαβαλέ γιατί η παρέα είναι σουργελέ!! Φιλιά πολλά και ελπίζω ο ωραίος καιρός που μας ήρθε σήμερα να μείνει εδώ μη του 'ρθει καμιά φαεινή ιδέα και πάει πουθενά αλλού. Φτάνει πια με τα χιόνια, άντε να τελειώνει και αυτή η ski season γιατί όλα τα ωραία αγόρια με τα six pack που λέγαμε, παίρνουν τα βουνά κάθε Σαββατοκύριακο. Έλεος πια.

Update: το τραγούδι παίζει ειδικά για το Διονύση μου, που θα διαβάσει η μαμά του την αφιέρωση και θα του το πει! Το άκουσα σήμερα το πρωι στο Cite du Temps και μου τον θύμισε χωρίς να μπορώ να εξηγήσω γιατί, φιλάκια ειδικά για το παιδάκι μου.