η συνέχεια

το επόμενο πρωί, ή μάλλον για να είμαι ακριβής μεσημέρι, κατεβήκαμε για πρωινό στη μικρή βενετία. Διαγωνίως απέναντι από το Caprice, με θέα τους μύλους. Αεράκι είχε δε μπορώ να πω αλλά ήταν σαφώς καλύτερα από αυτό που ζήσαμε τον Ιούλιο.

Τοστάκια, φρουτοσαλάτες και φυσικά φρέντο που ήταν πολύ μέτριο πρέπει να πω. Αφού πήραμε τον αέρα μας και το brunch μας τα μαζέψαμε και πήραμε το δρόμο για το Καλό Λιβάδι. Γινόταν ο κακός χαμός στην παραλία, μια θέση στη σκια δεν υπήρχε για μας. Έτσι βρήκαμε δυο ξαπλώστρες στη γαλαρία κάτω από ένα αρμυρίκι και εγκατασταθήκαμε. Δεν πρόσεξα τους σελέμπριτι που ήταν εκεί (τους είδα στο δελτίο του σταρ όμως το βράδυ) αλλά δεν θα μπορούσα να μην προσέξω το Τζόνι Βαβούρα που ξάπλωνε στην ακριβώς μπροστινή ξαπλώστρα. Βέβαια το highlight του μεσημεριού μας δεν ήταν ο Τζόνι αλλά μια παρέα νεόπλουτων και κακόγουστων νεοελλήνων που έλεγαν ότι τους ερχόταν στο καρκάνι τόσο δυνατά ώστε να τους ακούει όλη παραλία. Η αισθητική τους άνευ προηγουμένου, φουσκωτές κοιλιές από τα μπυρόνια, καρα-τριχωτό στήθος με την απαραίτητη χρυσή καδένα σε αξιοπρεπές πάχος και μαγιουδάκι τύπου Burberry! Τελικά αποφασίσαμε ότι είχε πλάκα η φάση και τους κάναμε χάζι μέχρι που έφυγαν και ηρεμήσαμε κάπως.

Ο Τζόνι από την άλλη ήταν πολύ διακριτικός και ευγενικός και έκανε και πλάκα με τη σερβιτόρα της παραλίας. Είχε όμως ένα ατύχημα όπως είπε, του έσπασαν και τα δυο μπρατσάκια των γυαλιών του και αναγκάστηκε να τα κολλήσει με σελοτέιπ :))

Την ίδια μέρα φάγαμε στο Νικόλα στις Αγίες Άννες. Μέχρι φέτος πίστευα αυτό που λένε οι πινακίδες και νόμιζα ότι λέγεται Αγία Άννα. Αλλά ο αγαπητός Δημήτρης με διαφώτισε, Αγίες Άννες λοιπόν γιατί οι εκκλησίες είναι δυο στη συγκεκριμένη παραλία. Η παραλία της Αγίας Άννας είναι αλλού!

Το συγκεκριμένο ταβερνάκι μου αρέσει πάρα μα πάρα πολύ. Γιατί πάντα τρώμε πολύ καλά, φρέσκα ψαράκια, φρέσκα ζαρζαβατικά από το περιβόλι τους, μαραθοκεφτέδες και ραδίκια του φρυ'άνου που πεθαίνω! Εκτός όμως από όλα αυτά συμπαθούμε πολύ το Νικόλα που είναι ένας ευγενέστατος πιτσιρίκος, χαμογελαστός και κάνει ότι μπορεί για να περάσουν οι επισκέπτες του καλά. Το βράδυ το πρόγραμμα είχε Χώρα. Μπαρότσαρκα. Κανονική. Δυο ποτάκια σε κάθε μπαρ και προχωράμε για το επόμενο. Όμως, υπήρχε ένα θέμα. Ντύθηκα ωραία και καλά αλλά μου έλειπε κάτι σε αξεσουάρ. Ένα κολιέ, ένα σκουλαρίκι, ένα δαχτυλίδι κάτι τέλος πάντων για να ολοκληρώσω το λουκ. Ε που αλλού θα πηγαίναμε.. στο Scala Shop Gallery. Λοιπόν ακολουθούν οι αγορές μου αυτής της φοράς αλλά και της προηγούμενης.

Το κουτάκι από μόνο του είναι έργο τέχνης!

μέσα του κρύφτηκε ο μικρός μου πρίγκηπας

και σε άλλο κουτάκι το ζευγάρι της χρονιάς, η πριγκήπισσα και ο βάτραχός της που περιμένει ένα φιλί για να γίνει πρίγκηπας

Πήρα και καταπληκτικά βιβλία, 'Ποιο είναι το τραγούδι των σειρήνων' της Μαρίλλη Τσοπανέλη που στην κυριολεξία το ρούφηξα και το βιβλίο του Δημήτρη Ρουσουνέλου 'Μυκονιάτικη Μαγειρική Ψηφίδες Πολιτισμού'. Δεν είναι απλά ένα βιβλίο μαγειρικής αλλά σημαντική προσφορά στη λαογραφία του νησιού και στη διάδοση του πολιτισμού του.

Το φανταστικό και σουπερ καλοκαιρινό δαχτυλιδάκι μου

και η μεγαλύτερη επιτυχία ήταν τα σκουλαρίκια πεταλούδες, προσέξτε λίγο τη φωτογραφία. Το timing δεν μπορούσε να είναι σωστότερο, τα χρώμματα στα σκουλαρίκια ταίριαζαν απόλυτα με τη μπλούζα που φορούσα εκείνο το βράδυ

Όπως καταλάβατε η μπαρότσαρκα ξεκίνησε από τα Άστρα! Μοχίτο X2. Συνεχίσαμε με Άρωμα, ξανά Μοχίτο X2

Μας τηλεφώνησαν κάτι φίλοι μας που ήταν στον Πιέρο και μας περίμεναν οπωσδήποτε, πήγαμε κι εκεί μια βόλτα, ένα ποτάκι όμως γιατί γινόταν χαμός και είχε ζέστη. Μια τελευταία στάση το Remezzo και νωρίς το πρωί για ύπνο.

Κυριακή πρωί ήταν η μέρα της Ψαρούς και του πολύ πολύ αγαπημένου μου Nammos. Η Έυη είχε φροντίσει για τις ξαπλώστρες και το τραπέζι. Μια και από το προηγούμενο ξενύχτι, τα ποτά, τα σφηνάκια ήμασταν κάπως πήραμε δυο φανταστικούς φρέσκους φυσικούς χυμούς και απλωθήκαμε στις φανταστικές άνετες και χλιδάτες ξαπλώστρες.

Κολυμπήσαμε στα δροσερά νερά της Ψαρούς, η Λιάνα έριξε και κάτι ύπνους και το απογευματάκι ανεβήκαμε στο Nammos για μάσα. Σπαγγέτι με αχινούς για μένα, το εκπληκτικό μιλ φειγ μελιτζάνας με μους φέτας και διάφορα άλλα λαχταριστά. Κλείσαμε με.....

Σας φιλώ πολύ γλυκά και πολύ χαμογελαστά, πως αλλιώς θα μπορούσα άλλωστε μετά το μαραθώνιο πόστ Μυκόνου :)