Το παραμύθι

There is a castle on a cloud

I like to go there in my sleep

Aren't any floors for me to sweep

Not in my castle on a cloud

There is a room that's full of toys

There are my hundred boys and girls

Nobody shouts or talks too loud

Not in my castle on a cloud

There is a lady all in white

Holds me and sings a lullaby

She's nice to see and she's soft to touch

She says: " Cosette, I love you very much."

I know a place where no one's lost

I know a place where no one cries

Crying at all is not allowed

Not in my castle on a cloud

'Les Miserables'

Ένας σχεδόν λευκός Οκτώβρης

Μας έφερε τα πάνω κάτω ο καιρός. Ενώ είχα σκοπό να κάνω ένα ποστάκι με τα πορτοκαλιά, κίτρινα και καφετιά χρώμματα του φθινοπώρου που είναι υπέροχα εδώ, τσουπ από τη μια στιγμή στην άλλη τα βουνά άσπρισαν. Τα δέντρα δεν έχουν προλάβει να ρίξουν τα φυλλαράκια τους, ορισμένα από τα αμπέλια ακόμα περιμένουν τον τρύγο και τα κλαράκια τους μόλις έχουν αρχίσει να στολίζονται με κίτρινα χρώμματα. Βιάστηκε το χιονάκι όμως φέτος. Αρχές Οκτώβρη και... με την πρώτη νιφάδα του χιονιού σκοτώθηκε το φθινοπωράκι! Ήρθε ο χειμώνας φουριόζος και απειλητικός και εγώ τώρα νομίζω πως σε λίγες μέρες είναι Χριστούγεννα, θέλω να στολίσω το καραβάκι μου και να γεμίσω το σπίτι λαμπιόνια. Έχω πρόχειρα όμως τα στολίδια που έφερα από το Σαλτσμπουργκ το καλοκαίρι και μπορεί και να μην κρατηθώ τελικά ;)
Σήμερα το πρωί τα χιονοσύννεφα ήταν πολύ χαμηλά, άπλωναν την πάχνη τους στις κορυφές των βουνών, σκέπαζαν με ολόλευκα πέπλα τα δέντρα και έστελναν βροχούλα σε εμάς εδώ κάτω.

Ετοιμάστηκα και έφυγα στη Γαλλία. Η κατάσταση απέναντι διέφερε μόνο ως προς την ηλιοφάνεια, είχαν περισσότερη απο 'κει. Οι δικές τους Άλπεις πιο ψηλές, πιο επιβλητικές και φυσικά με περισσότερο χιόνι. Αυτό που παρατηρούσα σήμερα στη διαδρομή είναι ότι είναι καλύτερα να είσαι στην δική μας πλευρά της λίμνης και να κοιτάζεις τους Γάλλους από το να είσαι στη δική τους πλευρά και να κοιτάζεις τους Ελβετούς. Η θέα είναι σαφώς καλύτερη που σημαίνει ότι η Γαλλία είναι ωραιότερη... νομίζω. Γύρω στις 4 που επέστρεψα τα πράγματα είχαν εξελιχθεί ως εξής:

Τα χιονοσύννεφα έφευγαν σιγά σιγά, ο ήλιος προσπαθούσε να μας ζεστάνει λιγάκι και το χιόνι ήταν σαφώς περισσότερο τώρα πάνω στα δέντρα και στους βράχους. Ενώ δυο βήματα πιο κάτω τα χρώμματα επιμένουν φθινοπωρινά!

Αργότερα, όταν ο ήλιος μας άφηνε για να πάει να συναντήσει την άλλη πλευρά της γης έπινα ένα ζεστό cappucino, μιλούσα με τον τζουτζούκο στο τηλέφωνο και από το παράθυρό μου έβλεπα...

Να αρχίσω να στέλνω λευκά φιλάκια? Πάντως αν συνεχίσει έτσι σε λίγες μέρες θα ανοίξουν όλα τα χιονοδρομικά... τρίβουν τα χέρια τους οι Ελβετοί και στις κόρες των ματιών τους έχει σχηματιστεί το δολλάριο :))

εε ρε απρές που έχω να κάνω φέτος

Το γραφείο μου

Πριν εφτά χρόνια και κάτι ξεκίνησα να δουλεύω για μια εταιρία πληροφοριακών συστημάτων μεγάλου τραπεζικού ομίλου στην Αθήνα. Εκεί ξεκίνησε η σχέση μου με το καλύτερο σύστημα διαχείρησης επιχειρησιακών πόρων της αγοράς, όχι παίζουμε! Μέσω αυτής της εταιρίας λοιπόν, εργάστηκα σε πολλές μεγάλες ελληνικές εταιρίες για την εφαρμογή του συστήματος. Στις αρχές που ήμουν και ψαρούκλα και προσπαθούσα να καταλάβω τι γίνεται σ'αυτό το μικρό σύμπαν που τότε μου φαινόταν τεράστιο περνούσα πολλές ώρες στη δουλειά. Οι χώροι που με φιλοξένησαν όλα αυτά τα χρόνια ήταν άλλοτε κανονικοί, άλλοτε χάλια και άλλοτε χλιδάτοι. Διότι είναι πολύ μεγάλη χλιδή να δουλεύεις στο πιο καινούριο κτίριο της Αθήνας στον έκτο όροφο με θέα Ακρόπολη και Λυκαβητό. Χάλια είναι να δουλεύουν 10 άτομα σε ένα δωματιάκι 9 τετραγωνικών χωρίς παράθυρα με θέα την πόρτα του ασανσέρ στην καλύτερη και στη χειρότερη περίπτωση τον κώλο της οθόνης του απέναντι συναδέλφου. Εφτά χρόνια μετά βρέθηκα εδώ, στις ελβετικές εξοχές και στη μεγαλύτερη βιομηχανία τροφίμων του κόσμου. Το γραφείο μου βρίσκεται στην ας πούμε βιομηχανική περιοχή του χωριού και όχι στο καραχλιδάτο κτίριο με τη φανταστική θέα στη λίμνη, με σκάλες στο σχήμα του DNA και με τον υπέροχο κήπο. Το δικό μας κτίριο είναι ένα παλιό εργοστάσιο παρασκευής σοκολάτας, αυτό είναι ίσως το μόνο στοιχείο της ιστορίας του που το κάνει κάπως γοητευτικό. Ο τρόπος διαρρύθμισης στηρίζεται στην κατά τη γνώμη μου χαζή αρχή του open plan. Όλα χύμα δηλαδή, φόρα παρτίδα. Μιλάς στο τηλέφωνο σε ακούν, χαζεύεις στο ιντερνετ σε βλέπουν, παραμετροποιείς οθόνες πάλι σε βλέπουν μια βλακεία δεν μπορείς να κάνεις τέλος πάντων. Τα παράθυρα είναι πολύ ψηλά άρα επαφή με τον έξω κόσμο δεν υπάρχει. Εκεί έχω φτιάξει το δικό μου μικρόκοσμο και τον χαζεύω όποτε θέλω να ξεφύγω από όλους.
Η θέα μου, φωτογραφίες της Ανάφης που μαζί με τη Μύκονο είναι η αγαπημένη μου και επειδή δεν μπορώ να πηγαίνω πια την έφερα μαζί μου, το import all plan οι πιο σημαντικές ημερομηνίες στη δουλειά. Ο καφές, το τηλέφωνο και η οθόνη μου πάρα πολύ σημαντικά εργαλεία και χωρίς αυτά δεν γίνεται απολύτως τίποτα.

Αριστερά, η κεντρική μονάδα του υπολογιστή μαζί με τους φίλους μου. Αυτούς τους έχω κληρονομήσει από έναν Άγγλο συνάδελφο που έφυγε και από έναν άλλο πάλι Άγγλο που μου φέρνει κατά καιρούς αυτά που έχουν διπλά τα παιδάκια του. Το ίδιο γινόταν και όταν πήγαινα σχολείο, αντάλλασα τα παιχνιδάκια από τα αυγά kinder με τον καθηγητή των μαθηματικών στο φροντιστήριο μια που η κόρη του, τεσσάρων τότε, έκανε συλλογή.

Δεξιά μου, πάντα δώδεκα μπουκαλάκια νερό και ο στόχος είναι να τελειώνουν σε 2 μέρες τουλάχιστον. Δεν αφήνω να μου τα παίρνουν γιατί χάνω το μέτρημα, και ο Jeroen που κάθεται δίπλα μου προσπαθεί να με μπερδεύει αφήνοντας και τα δικά του άδεια μπουκάλια μαζί με τα δικά μου. Το βράδυ μαζεύει όλα τα άδεια μπουκάλια η κυρία της καθαριότητας και τα πηγαίνει στους κάδους της ανακύκλωσης. Μπορώ κι εγώ να το κάνω αλλά βαριέμαι να ξεχωρίζω τα καπάκια από τα μπουκάλια...

Μπροστά μου τι άλλο.... η οθόνη που άλλοτε δείχνει εικόνες αναφορών κερδοφορίας, πωλήσεων, ισολογισμών, και άλλοτε ακαταλαβίστικες γραμμές κώδικα ή περίεργες οθόνες παραμετροποίησης. Το καλύτερο από όλα σε αυτή τη δουλειά είναι ότι πρέπει να καταλαβαίνω εκτός του τεχνικού μέρους και το business, δηλαδή να είμαι και καλή σύμβουλος αλλά και καλή λογίστρια, κοστολόγος, να ξέρω τι είναι business plan, budget και όλα τα σχετικά με την οικονομική διεύθυνση.

Στα ποδαράκια της οθόνης μου, ένα μικρό αλλά πολύ σημαντικό κουτάκι. Ένα σπιρτόκουτο από το αγαπημένο μου νησάκι, από το αγαπημένο μου εστιατόριο...

Και έτσι περνούν οι μέρες, με πενθήμερα σε αυτό το γραφείο, τόσα που γέμισαν δυο χρόνια πια... και ποιος ξέρει πόσα ακόμα. Λίγα ή πολλά? Δεν έχει σημασία αρκεί να περνούν καλά :)