Lomo

είναι το καινούριο μου παιχνιδάκι. είναι μια φωτογραφική μηχανή φτηνή, πλαστική που δίνει περίεργα και απρόβλεπτα αποτελέσματα.

Λένινγκραντ, τέλη της δεκαετίας του '70. Το εργοστάσιο κατασκευής οπτικών συστημάτων για τον ρωσικό στρατό δέχεται παραγγελία της KGB για την κατασκευή μιας φωτογραφικής μηχανής νέου τύπου, την οποία θα χρησιμοποιούσαν στη συνέχεια οι πράκτορές της. Ο μηχανικός Μιχαήλ Ροντιόνοφ σχεδιάζει μια φωτογραφική μηχανή με χειροποίητο φακό 32 mm, η οποία παίρνει το όνομα του εργοστασίου: LOMO (Leningrado Optica Mecanica Ο.). Το 1984 κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά στη Ρωσία αλλά οι μετέπειτα εξελίξεις οδήγησαν στην παύση της παραγωγής της. Δέκα περίπου χρόνια αργότερα δύο βιεννέζοι φοιτητές βρέθηκαν στο Λένινγκραντ και χρειάστηκε να αγοράσουν μια φτηνή φωτογραφική μηχανή για τις τυπικές τουριστικές φωτογραφίες. Οταν όμως τις εμφάνισαν ανακάλυψαν ότι οι εικόνες είχαν μια ιδιαίτερη γοητεία χάρη στον γωνιώδη φακό της και στα υπόλοιπα τεχνικά χαρακτηριστικά με τα οποία την «προίκισε» ο σχεδιαστής της. Αποφάσισαν έτσι να μετατρέψουν τη LOMO σε αντικείμενο λατρείας και να τη διαδώσουν σε ολόκληρο τον κόσμο μέσω της δημιουργίας ενώσεων ή πρεσβειών, όπως οι ίδιοι λένε. Μέσα σε μερικά χρόνια έχουν δημιουργηθεί 36 τέτοιες «λομογραφικές πρεσβείες» και έπεται συνέχεια... Η Διεθνής Λομογραφική Ενωση μετράει ήδη πάνω από 25.000 μέλη σε όλο τον κόσμο και η τάση είναι αυξητική. Αυτό που γεννήθηκε αυθόρμητα πριν από μερικά χρόνια στο βιεννέζικο undreground ως καλλιτεχνική ιδέα σχετική με τη φωτογραφία έχει μετατραπεί σήμερα σε ένα ευρύ διεθνές κίνημα. «Η λομογραφία είναι τρόπος ζωής.

Δεν χρειάζεται ούτε να εστιάσεις, ούτε να υπολογίσεις το φως, ούτε φλας. Ξέχασε τη ρύθμιση του διαφράγματος, της ταχύτητας, του φιλμ... Τέρμα η δικτατορία της τεχνικής. Η φιλοσοφία του όλου εγχειρήματος είναι η αναζήτηση του αυθεντικού, μιας καινούργιας οπτικής γωνίας. Ενα από τα ιδιαίτερα τεχνικά χαρακτηριστικά της LOMΟ, είναι ότι ρυθμίζει η ίδια την ποσότητα του φωτός που εισέρχεται από το διάφραγμα. Η ίδια η μηχανή, με το διπλό της "κλικ" σού δίνει να καταλάβεις πόσο χρόνο χρειάστηκε για να τραβήξει τη φωτογραφία. Η δική μου κάνει τέσσερα κλικ γιατί τραβάει 4 στάσεις με ένα κλικ!!! Το μυστικό κρύβεται πρώτα στη διάθεση αυτών που τη χρησιμοποιούν και ύστερα στο γεγονός ότι η LOMO, από το ίδιο της το όνομα κιόλας, μοιάζει με παιχνίδι. Αυτό έχει σαν συνέπεια να μη σε παίρνει κανείς στα σοβαρά όταν τη χρησιμοποιείς, αφού κανείς δεν πιστεύει ότι με αυτό το μηχανάκι βγάζεις φωτογραφίες. Κατ' αυτόν τον τρόπο, πρώτον,δεν ενοχλείς κανένα όποια στιγμή και να στρέψεις πάνω του τον φακό μιας LOMO και, δεύτερον, πετυχαίνεις τη μέγιστη δυνατή αυθεντικότητα αφού έχεις αποφύγει το χειρότερο: την πόζα.

Οι λομογράφοι πιστεύουν ότι όλες οι φωτογραφίες αξίζουν, αναπτύσσουν συνειδητά ένα καινούργιο πειραματικό στυλ στην τέχνη της φωτογραφίας στη συγκεκριμένη περίπτωση, λομογραφίας. Το αποτέλεσμα είναι μια πλημμυρίδα από αυθεντικές φωτογραφικές στιγμές, πολυποίκιλες, αλλοπρόσαλλες, ασυνήθιστες, που σχηματίζουν σιγά σιγά ένα μωσαϊκό, μετατρέπονται σε μια θάλασσα από χιλιάδες λομογραφίες, που εντυπωσιάζουν ακόμη και τον πιο δύσπιστο θεατή χάρη στην εκφραστική δύναμή τους και στην πολυχρωμία.

Οι χρυσοί κανόνες του λομογράφου

Εχε πάντα και παντού μαζί σου τη LOMO.

Χρησιμοποίησέ την οποιαδήποτε ώρα της ημέρας ή της νύχτας.

Το να τραβάς λομογραφίες δεν διακόπτει την καθημερινή σου απασχόληση, την θέτει απλώς επί σκηνής.

Πλησίασε όσο περισσότερο μπορείς τους φωτογραφικούς σου στόχους.

Μη σκέφτεσαι.

Να είσαι γρήγορος.

Δεν είναι απαραίτητο να ξέρεις από πριν τι έχεις στο φιλμ.

Ούτε μετά.

Δοκίμασε τη φωτογράφηση με το δάχτυλο.

Μη δίνεις σημασία σε κανένα χρυσό κανόνα

Προετοιμαστείτε λοιπόν, κυκλοφορώ με μια λόμο στο χέρι το διασκεδάζω τρελά και θα γίνει χαμός :)

η λόμο μου είναι νεουορκέζα και μάλιστα μέχρι να τη φέρω εδώ ζούσε in the village... how cool is that!!!

η συνάντηση

στη Λυόν το Σάββατο το πρωί γινόταν χαμός. Κόσμος πολύς, αυτοκίνητα πολλά και τα πάρκινγκ γεμάτα. Καθώς στριφογύριζα προσπαθώντας να βρω ένα πάρκινγκ ελεύθερο να αφήσω το γιαπωνεζάκι μου πέρασα απ᾽έξω...

Το πάρκινγκ βρέθηκε, παρείχε και υπηρεσία πλυσίματος στο χέρι για το μικρό μου κόκκινο αυτοκινητάκι. Σαράντα ευρώ μέσα έξω. Δεν το σκέφτηκα δεύτερη φορά εννοείται. Εδώ δεν υπάρχει αυτή η πολυτέλεια κι όπου υπάρχει, στο αεροδρόμιο της Γενεύης ας πούμε κοστίζει 3 φορές πάνω. Έμεινε ο γιαπωνεζούλης να κάνει τα μπάνια του και να ξεκουραστεί κι εγώ πήρα τους δρόμους. Πρώτη στάση στο γαλάζιο μαγαζί. Η κυρία που το είχε κρατήσει για μένα δεν ήταν εκεί και η συναδελφός της δεν μπορούσε να το βρει. Πήγα βόλτες, πήρα μια μαύρη τσάντα γιατί η moncler μου δεν κρατιέται τώρα που ανοίγει ο καιρός. Επέστρεψα. Η ευγενική γαλλίδα άνοιξε ένα ντουλάπι, το πήρε και μου το έφερε.

Πολύ όμορφο. Πολύ εντυπωσιακό. Αλλά...

αλλά το περίμενα αλλιώς. Διαφορετικό. Το είχα φανταστεί αλλιώς. Το είχα φτιάξει στο μυαλό μου διαφορετικά. Έτσι κάνω με όλα και με όλους. Δεν περιμένω να μου δείξουν τι είναι, πως είναι, τους φτιάχνω μόνη μου. Ιδανικούς κατά την άποψή μου και όσο διαρκεί αυτή η διαδικασία ενθουσιάζομαι, χαίρομαι, παθαίνω τρα λαλά. Μετά... μετά ξεφουσκώνουν όλα και απογοητεύομαι και αναρωτιέμαι γιατί και θυμώνω γιατί δεν είναι έτσι όπως νόμιζα.

Θα μπορούσα πολύ εύκολα να μη το πάρω γιατί δεν με ικανοποίησε 100% αυτό που είδα. Το πήρα όμως, γιατί έχω μια θεωρία. Αν ξεκινήσεις κάτι πρέπει να το πας μέχρι τέλους ακόμα κι αν είναι μαλακία και το ξέρεις. Εντάξει δεν είναι μαλακία το δαχτυλιδάκι μη λέμε υπερβολές και το καλοκαίρι που θα βρεθεί στο χώρο που του ταιριάζει απολύτως θα είναι ακόμα πιο ωραίο.

Ψιλοχαθήκαμε ε;

Πέρασα μια εβδομάδα χάλια. Με μια διάθεση ακόμα πιο χάλια. Στρες, ανασφάλειες, νεύρα. Μου έφταιγαν όλα και τίποτα, δεν ήξερα τι ήθελα. Όχι ότι σήμερα είμαι στα καλύτερά μου αλλά ας πούμε πως συνέρχομαι.

Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο Ελλάδα, αυτό στη Λυόν. Ταξιδάκια ξαφνικά και γρήγορα για να αλλάξω λίγο ιδέες και παραστάσεις. Μόλις επέστρεψα γιατί το πρόγραμμα σήμερα έχει λίγο γραφείο, για κανένα δυωράκι ελπίζω όχι παραπάνω γιατί αν είναι παραπάνω σημαίνει ότι θα μας έχουν προκύψει προβλήματα και δεν είμαι σε φάση τώρα να ασχοληθώ μαζί τους. Έφτιαξα έναν τρομερό φρέντο γιατί έχουμε ήλιο και σχετικά ζεστό καιρό... αχ αυτός ο ήλιος!!! Μαζί με το φρέντο μου και τις λιχουδιές που έφερα από τη Λυον θα σας πω τα νέα.

Η Λυόν είναι μια πόλη που μου αρέσει πάρα πολύ. Είναι χτισμένη στη συμβολή των ποταμών Ροδανού και Σον, άρα περικλείεται από νερό και αυτό την κάνει ακόμα πιο ελκυστική.

Το νερό δίνει άλλη ενέργεια στις πόλεις!

Είναι ζωντανή, έχει κόσμο στους δρόμους, στις όχθες των ποταμών της, στις πλατείες, στα καφέ, στα bouchon. Είναι κομψή, η παλιά πόλη είναι απλά ονειρεμένη,

είναι η γαστρονομική πρωτεύουσα της Γαλλίας.

είναι χρωμματιστή

Όταν μια πόλη των 450 χιλιάδων κατοίκων έχει 13 αστεράτα εστιατόρια, τι άλλο θα μπορούσε να είναι; Όταν άνοιξα τον οδηγό michelin για να δω τι παίζει στη Λυον, τα έπαιξα δεν ήξερα τι να πρωτοδιαλέξω! Είτε επιλέξει κάποιος να φάει σε έναν από τους πολλούς αστεράτους ναούς της γαστρονομίας, είτε επιλέξει ένα από τα πάμπολλα και ταπεινά bouchon είναι σίγουρο πως θα φάει εξαιρετικά. Η τοπική κουζίνα περιλαμβάνει συκωτάκια και εντόσθια και για τα πρώτα τρελλαίνομαι. Απ´όλα φάγαμε, δεν έχουμε παράπονο! Το αστεράτο δε... ήταν κάτι το άλλο. Ενώ αρχικά η ιδέα ήταν να φάμε για μεσημέρι στο trois dômes που έχει μοναδική θέα και ένα αστεράκι στην πορεία αλλάξαν τα σχέδια και καταλήξαμε στο 45 χρόνια 3άστερο auberge du pont de collonges λίγα χιλιόμετρα έξω από την πόλη της Λυόν. Ένα θα πω, φουα γκρα πάπιας σε ζελέ από sauternes... εξώκοσμο! Τα γλυκά τα ήθελα όλα, και το μπαμπά με ρούμι και τα oeufs a la neige και την creme brule, όλα όλα!!! Ε, όπως και να το κάνουμε δεν κρατάει κάποιος τα αστεράκια του τόσα χρόνια τυχαία. Φωτογραφίες δεν υπάρχουν από εκεί γιατί όλα τα πράγματα έχουν ένα όριο, φωτογραφική μηχανή και iphone σε τέτοιο περιβάλλον δεν εμφανίζονται στο τραπέζι εκτός και είσαι κινέζος οπότε αμαρτίαν ουκ έχεις. Εντάξει, κι αν είσαι δημοσιογράφος κι έχεις πάει για δουλειά.

Και μια και μιλάμε για φαγητό, στις βόλτες είδα μια βιτρίνα κόκκινη! Ήταν ζαχαροπλαστείου βιτρίνα. Γεμάτη μπριος πραλινέ!!!! Και πιο μέσα είχε και εσκαργκό με κανέλλα και μηλόπιττες και γλυκά πολλά με σοκολάτα λευκή, με σοκολάτα μαύρη, με φρούτα κόκκινα και ροζ... ένας παράδεισος κοντά στην place bellecour.

Εν τω μεταξύ έχω έρθει στο γραφείο, για λίγο υποτίθεται αλλά είμαι εδώ ήδη 6 ώρες. Έχασα και τον ήλιο και τη βόλτα που ονειρευόμουν αλλά γέμισα στρες λες και μου έλειπε... τέλος πάντων.

Στη Λυόν χρωστάω μερικές βόλτες ακόμα, γιατί θέλω οπωσδήποτε να δω το parc de la tete d'or και να κάνω την Κυριακάτικη βόλτα στις όχθες του Σον χαζεύοντας τη marche des arts et de la creation.

υγ μου τη δίνει που ο mac δεν έχει γαλλικούς χαρακτήρες και γράφω τις λέξεις ξεβράκωτες