L' arc de Triomphe

Στέκεται στη μέση της πλατείας Charles de Gaulle ή της Place d' Etoile όπως προτιμώ περισσότερο. Etoile, γιατί όλες οι λεωφόροι που συναντιούνται εκεί σχηματίζουν το άστρο του Παρισιού.

είμαι αλλού, είμαι beyond

όπως λέει και ο αγαπημένος Σταμάτης Κραουνάκης στο τραγούδι του 'Μαριώ'. Λοιπόν, ας το πάρουμε λίγο από την αρχή. Είπαμε τις πρόαλλες ότι χαλαρώσαμε λίγο στη δουλειά, ότι όλα πήγαν καλά και τα συναφή. Επίσης, έχουμε πει παλιότερα ότι για πολύ καιρό έπηζα τρελλά στη δουλειά, δούλευα πολλές ώρες κου του λου, κου του λου.

Έτσι λοιπόν, από εκεί που ήμουν στην τσίτα και στα τέρματα βρέθηκα όχι απλά στο ρελαντί αλλά στην απόλυτη νιρβάνα. Ανίκανη να διαχειριστώ τη νέα τάξη πραγμάτων με έχω συλλάβει να κάνω πράγματα με υψηλή συγκέντρωση βλακείας.

Χθες το βράδυ είχα χάσει το κινητό μου, οπότε παίρνω στο σταθερό κάνω μια κλήση στο κινητό για να ακούσω που είναι. Βρίσκω το τηλέφωνο και όλα καλά, πηγαίνω για ύπνο.

Σήμερα το πρωί έρχομαι στο γραφείο με υπόκρουση το Σταμάτη να τραγουδάει

όλα μου τα 'φαγες Μαριώ

με το μοιραίο σου μαγιώ,

με την ξανθιά την τούφα

από το ρούφα ρούφα

μ' έκανες κι αλλαξα χωριό...

Κανονίζω με το Gustavo να πάμε για φαγητό à la cantine και λιγουρευόμουν περισσότερο το νεσπρεσάκι μετά το φαγητό στην αυλή με ήλιο γκλόριους. Πάει ο Gu για jogging κι εγώ στο σταθμό του τρένου να πάρω τα εισητήρια για το Παρίσι που έκλεισα χθες από το τηλέφωνο.

Αφού έχω τελειώσει με τα εισητήρια βγάζω το τηλέφωνο να πάρω το Gu να δω σε τι φάση βρίσκεται. Βλέπω μια αναπάντητη με την ένδειξη Spiti. Με ζώσανε τα φίδια. Αμαν... ποιος μου τηλεφωνεί από το σπίτι μου; Και τι παπάρες είναι αυτοί που πήγαν να κλέψουν και με παίρνουν και τηλέφωνο;; Πωωω πάει ο καφές ρε γαμώτη μου!! Αυτό σκεφτόμουν, εδώ ο κόσμος χάνεται, μου κλέβουν το mac book και εγώ το βιολί μου. Για τα άλλα του σπιτιού δε με νοιάζει γιατί είναι επιπλωμένο και δεν είναι τίποτα δικό μου, άσε που η τραπεζαρία είναι ασήκωτη και μεγάλη χάρη θα μου έκαναν αν την έπαιρναν. Αλλά το kitchen aid? η νεσπρεσιέρα μου; ωχ ωχ ωχ.

Εν τω μεταξύ μου τηλεφωνεί ο Gu, άσε του λέω κάποιος μου τηλεφώνησε από το σπίτι και πρέπει να πάω να δω τι γίνεται. Το σκουλίκι της γης δεν είπε, κάτσε ρε συ θα έρθω μαζί σου μήπως όντως συμβαίνει κάτι. Θα τον τακτοποιήσω...

Αφού έχω σκεφτεί χίλια σενάρια στο δρόμο και έχω βρίσει πάρα πολλούς ανθρώπους φτάνω σπίτι, παρκάρω και τρέχω στο ασανσέρ.

Ανεβαίνω στον πέμπτο, ξεκλειδώνω μπαίνω μέσα... και όλα καλά. Το σπιτάκι μου μοσχομύριζε αστρόσκονη και poudre de riz. To mac book στη θέση του. Και ο dell. Και το dvd... το σταθερό δεν είναι στη βάση του. Είναι στο τραπέζι της κουζίνας. Τελευταία κλήση στο κινητό μου. χμμμ....

όλα μου τα 'φαγες τρελλή

του λάιφ στάιλ κρεολή

με την ξανθιά την τούφα

από το ρούφα ρούφα

είμαι αλλού είμαι beyond

Ε ναι λοιπον, η τελευταία κλήση ήταν στο κινητό μου στις 24 Μαρτίου στις 1, ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΟΜΩΣ!!!!! Ούφο. Ήταν η κλήση που μου έκανα για να βρω το χαμένο κινητό.

Πάει αυτό, συμμαζεύτηκε. Παίρνω την τάρτα που έφτιαξα χθες να φάω για μεσημέρι και μπαίνω στο αυτοκίνητο να γυρίσω στη δουλειά. Πέρασα ένα πεζοφανάρο ΚΑΤΑΚΟΚΚΙΝΟ και το κατάλαβα αφού το είχα περάσει και κοίταζα από τον καθρέφτη να δω το περιπολικό που με καταδίωκε, αλλά τίποτα δεν είχε δράση.

Τώρα μασουλάω καραμελίτσες au beurre salé au sel de Guérande από τη Violette & Berlingot και έχω και μια ΙΟΝ αμυγδάλου stand by μπας και χρειαστεί να χαλαρώσω από τις φανταστικές μου περιπέτειες :)

Μόλις ανακάλυψα ότι κάπου άφησα το iphone... ήμαρτον Παναγία μου δε μπορώ άλλο!!!

ουφ

Μετά από πολύ πολύ καιρό κάθομαι χαλαρά στο σπίτι χωρίς στρες, χωρίς αλλού να είμαι κι αλλού να βρίσκομαι, χωρίς να σκέφτομαι τι θα γίνει το Σάββατο στις 20 του Μάρτη. Πέρασε αυτό το Σάββατο και πέρασε ευτυχώς πάρα πολύ καλά. Μας άνοιξαν σαμπάνιες, μας έστειλαν δεκάδες συγχαρητήρια email, μας είπαν πόσο περήφανοι είναι που συνεργάστηκαν μαζί μας και άλλα πολλά τέτοια ωραία που στο τέλος είναι μια επιβράβευση. Αν και μεγαλύτερη επιβράβευση από το να βλέπεις τη δουλειά σου να γίνεται πραγματικότητα δεν υπάρχει, δεν υπάρχει τίποτε καλύτερο από το να βλέπεις ότι αυτό που έφτιαξες κινείται, το χρησιμοποιεί κόσμος και κάνει τη ζωή του λίγο πιο εύκολη. Το Σάββατο ξύπνησα στις 6 το πρωί, ήμουν στο γραφείο στις 7 και έμεινα ως τις 9 και στη 1 το μεσημέρι εκτάκτως μας κάλεσαν να επιστρέψουμε. Έφυγα για το σπίτι στις 5:30 το πρωί. Όχι δεν ένοιωθα κούραση γιατί η χαρά ήταν μεγαλύτερη, κοιμήθηκα ως τις 4 το απόγευμα της Κυριακής και όταν ξύπνησα δεν είχα διάθεση ούτε το μικρό μου δαχτυλάκι να κουνήσω. Σήμερα σκεφτόμουν ότι τίποτε δεν έχει τελειώσει ακόμα, έχουμε Αμερική και Ευρώπη και όσο και να λέμε ότι οι Ισραηλινοί μας κάνουν τη ζωή μας τρομερά δύσκολη τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με τους Αμερικάνους και για να είμαστε και δίκαιοι οι Ισραηλινοί ήταν πάρα πολύ φρόνιμοι αυτή τη φορά :)

Σήμερα στο γραφείο we were all just cruising... κανείς δεν είχε μυαλό και κουράγιο να ασχολήθει με οτιδήποτε. Περιμέναμε να περάσουν οι ώρες για να φύγουμε. Εγώ ονειρευόμουν μπαρόλο και τυράκια στη βεράντα. Ένας γκόμενος παλιά μου έλεγε, να μη πίνεις μόνη. Ήθελα τόσο πολύ να του πω και ποιος σου είπε ότι πίνω μόνη ρε μαλαπέρδα; Αλλά δεν του το είπα ποτέ ;) Τον ίδιο τύπο ήθελα να τον πλακώσω στο ξύλο λίγο καιρό μετά, όχι εγώ θα έβαζα κάποιον άλλο που θα έκανε σωστά τη δουλειά αλλά τον λυπήθηκα. Μετά από 3+ χρόνια τον συνάντησα στο Κολωνάκι σε κατάσταση διάλυσης και είχε και το θράσος να μου χαμογελάσει, έκανα ότι δεν τον είδα, είσαι αόρατος μεγάλε σαν τον Φρου φρου μόνο που τον Φρου φρου τον συμπαθώ κι ας λέει ο βλαξ βαυαρός που κυκλοφορεί αναμεσά μας ότι οι Έλληνες δεν έχουν την κουλτούρα να καταλάβουν τον Φρου φρου.

Τέλος πάντων, απόψε στη βεράντα έχω μπαρόλο και διάφορα τυριά με τα κατσικίσια να κερδίζουν. Ο καιρός έχει βελτιωθεί σημαντικά, ότι κι αν κάνει πια δεν ξαναχειμωνιάζει. Όπου να 'ναι θα ανοίξουν οι βεράντες και του Ερμιτάζ και του Παλάς και του Τρουά Κουρόν και η περατζάδα του Τσάρλι και η αυλή του Νασιονάλ χαμός θα γίνει!! Ελπίζω να μην ξανακάνουν φέτος αυτή την αισχρή πλαζ στην παραλία του Βεβέ...

Σε κανένα διμηνάκι θα ξεκινήσουν και οι πτήσεις της ίζυ τζετ από Μαλπένζα για νησάκι και είναι και σε ώρα πολύ βολική οπότε τα Σαββατοκύριακα θα μας είναι εύκολα.

Πέρυσι τα ίδια κανόνιζα αλλά μας πρόλαβαν άλλοι και πέρασα όλο το καλοκαίρι στη βεράντα... ουφ Θεε μου τι φρίκη!

Σήμερα κανόνισα και το ταξίδι στο Λονδίνο, θα έρθει και η Λιανούλα μαζί που φέτος κάτι έπαθε και δεν έκανε ούτε ένα ταξίδι όλο το χειμώνα, ούτε λίγο σκι, τίποτα. Πάει η φιλενάδα μου χάλασε!! Αλλά την ξεσήκωσα και θα γιορτάσουμε τη γιορτή μου στο Λονδίνο :))

Τ έ λ ε ι α!!!!

Πολύ καιρό έχω να ανακοινώσω ταξίδι εδώ μέσα... αλλά δεν θα σβήσω την παραγραφούλα και αν πάει κάτι λάθος θα το κλείσω το μαγαζάκι τέλος.

Σε λίγο θα αρχίσει και ο Χριστόφορος που επιτέλους θα τον δω από την αρχή ως το τέλος και χωρίς να έρχομαι του σκοτωμού για να προλάβω. Γι' αυτό θα κάνω κλικ στο Δημοσίευση Ανάρτησης τώρα, θα τελειώσω το κρασάκι μου και αστα λα βιστα μπέιμπι :)