Πέμπτη και 13

καθόλου γρουσουζιά. Είναι μια χαρά μέρα κι αν δεν είχαμε μουχλιάσει και μουντέψει με το βρωμόκαιρο θα ήταν όλα τέλεια. Πιθανόν επειδή εδώ και δυο εβδομάδες βρέχει, βρέχει, βρέχει και έχει συννεφιά, συννεφιά, συννεφιά μου έχει καρφωθεί ότι το φετινό καλοκαίρι θα είναι δραματικό. Έχω τέτοια αγωνία που έψαξα και βρήκα στο ίντερνετ ιστορικά στοιχεία για τον καιρό τα προηγούμενα χρόνια την ίδια εποχή. Τελικά πάνω κάτω τα ίδια είναι και το καλοκαίρι μας είναι μια χαρά ωραίο και ζεστό όσο πρέπει. Βέβαια! Διότι αν ήταν πιο ζεστό θα είχα μια πελώρια λαχτάρα για Ψαρού και Άγιο Σώστη και δεν θα τα είχα... άρα πρόβλημα.

Στη βεράντα δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο. Τα λουλουδάκια μου εννοώ. Μόνο τα πανσεδάκια κρατάνε γερά.

Δεν τους το 'χα να πω την αλήθεια, αλλά αυτά τα καημένα όλο το χειμώνα έφτιαχναν ανθάκια και συνεχίζουν. Ο βασιλικός έχει πάρει την κατηφόρα, οι νεραγκούλες μάδησαν όπως και η ροζ ντάλια μου.

Έχω πάρει κάτι τσάγια, απίθανα. Από εδώ, ναι μιλάνε μόνο γερμανικά αλλά τα τσάγια τους εμένα με έχουν καταπλήξει. Λευκό China Fancy White Peony BIO, πράσινο με άρωμα γιαπωνέζικου κερασιού και πράσινο με άρωμα βανίλιας. Πολύ ωραία, πολύ αρωματικά και εμένα που δεν μου αρέσουν τα πολύ δυνατά τσάγια αυτά είναι ιδανικά. Πιθανόν, θα κάνω ακόμα ένα. Σήμερα έχω μια πείνα άλλο πράγμα. Αν γινόταν να μασουλάω κάτι όλη την ώρα θα το έκανα. Ήθελα να φτιάξω scones γιατί έρχεται εργάσιμο Σαββατοκύριακο και δεν νοείται εργάσιμο ΣΚ χωρίς muffins ή cupcakes ή κάτι τέλος πάντων από τα χεράκια μου. Δεν θα τα φτιάξω σήμερα γιατί δεν είμαι ακριβώς σίγουρη ότι δεν θα τα φάω όλα μόνη μου με τη μαρμελάδα κυδώνι από το μπαζάρ των Δρόμων Ζωής!

Μόλις μου έσπασε ένα νύχι, ευτυχώς όχι πολύ χαμηλά αλλά τώρα χρειάζεται να κοντύνουν όλα. Το Σάββατο οπωσδήποτε ένα μανικιούρ να τα ευθυγραμμίσω λιγάκι. Την Κυριακή μόλις ξυπνήσω γιατί θα γυρίσω από το γραφείο στις 9 το πρωί θα πάω la prairie για ένα ωραίο πήλινγκ και μάσκα να στρώσω :)

Σήμερα στο μάθημα των γερμανικών έπρεπε να πω τα νέα μου! Είπα λοιπόν στην δασκάλα μου ότι ανακάλυψε μια γιατρίνα πως έχω πέτρες στη χολή. Εκείνη κατάλαβε πέτρες στα νεφρά και με μπούχτισε στο νερό, du musst viel viel wasser trinken μου έλεγε και δώστου να έρχονται τα μπουκαλάκια!

Βλέπω στο Φώτη και τη Μαρία τη Θέλξη. Είναι πολύ γκομενάρα αυτή τελικά και η άλλη η Αμαρυλίς. Η Θέλξη όμως είναι αυτό που λέμε δυο μέτρα πόδι και ο πισινός στο σβέρκο γιατί βλέπω και κάτι χοντρομπουτούδες και ψιλοσιτεμένες με τα μινάκια και ειλικρινά αναρωτιέμαι αυτογνωσία μηδέν πια σε αυτόν τον κόσμο; Άστα να πάνε...

η αισιοδοξία

μας πηδήχτηκε από το παράθυρο. και ναι τα πράγματα είναι σκατά. Πολύ σκατά. Και;

Tι κάνουμε; Διάβαζα κάπου ότι τώρα πρέπει να γίνουν εκλογές για να αποφασίσει ο ελληνικός λαός με τα νέα δεδομένα. Να αποφασίσει ανάμεσα σε ποιον; Τον μεν και τον δε; Κι αν γίνουν εκλογές και αλλάξει το κόμμα στην κυβέρνηση τι θα αλλάξει τελικά; Τίποτα

Ο κύβος ερίφθει προ πολλού. Οι περίφημες αγορές έχουν συγκεκριμένους στόχους και έχουν αποδείξει ότι όταν αποφασίσουν πως θέλουν κάτι το κερδίζουν no matter what. Το ευρώ έχει γίνει πολύ ακριβό και πρέπει να φθηνίνει. Τα πράγματα είναι τόσο απλά. Ο πόλεμος μεταξύ των αγορών και της 'ενωμένης' Ευρώπης έχει αρχίσει, τα γουρουνάκια της Ευρώπης είναι ο άμαχος πληθυσμός, οι παράπλευρες απώλειες.

Πήρε η Ελλάδα μέτρα σκληρής λιτότητας. Κόβονται μισθοί, αυξάνονται τα όρια ηλικίας, φόροι παντού, φόροι νέοι, φόροι παλιοί αλλά ενισχυμένοι. Τι θα κερδίσει η Ελλάδα από όλη αυτή τη σκληρή οικονομία; Τίποτα; Κανονικά θα πρέπει η Ελλάδα ΚΑΙ οι Έλληνες μαζί αυτή τη στιγμή να πάρουν ένα μάθημα. Κατ' αρχήν ότι η χώρα είναι άμεσα συνδεδεμένη με τους πολίτες της και αποτελούν ένα σώμα και όχι δυο ξεχωριστές έννοιες που το συμφέρον της μιας δεν προϋποθέτει στο συμφέρον της άλλης. Είναι απόλυτη ανάγκη να μπει ένα φρένο σε αυτή την ακατάσχετη μανία καταναλωτισμού και ξοδέματος. Ειλικρινά, ζώντας σε μια από τις πιο πλούσιες χώρες της κεντρικής Ευρώπης και αναπόφευκτα κάνοντας τις συγκρίσεις τέτοιο ξόδεμα είναι εξώκοσμο. Το λέω συνέχεια και έχω κουραστεί και εγώ να το ακούω, αλλά στην Ελβετία τόσα SUV όσα στην Αθήνα δεν κυκλοφορούν. Επίσης, πρέπει επιτέλους οι Έλληνες να καταλάβουν ότι κάθε διορισμός στο δημόσιο επιβαρύνει τη δική του τσέπη και όχι την τσέπη κάποιου άλλου αορίστως. Ξέρω πάρα μα πάρα πολλούς που κάθονται ωραία στα σπιτάκια τους και κάνουν υψηλή διανόηση περιμένοντας μια θέση στο δημόσιο για να συνεχίσουν την υψηλή διανόηση. Πρέπει οι Έλληνες να καταλάβουν ότι η φοροδιαφυγή δεν είναι μαγκιά αλλά μαλακία. Πρέπει οι Έλληνες να καταλάβουν ότι εκείνοι συντηρούν το σύστημα διαπλοκής και διαφθοράς όλα αυτά τα χρόνια με το πολύ γνωστό σύστημα της κάλπης. Δεν μπορείς να φωνάζεις για κλέφτες, διεφθαρμένους, διαπλεκόμενους και όταν έρθει η ώρα να τους βάζεις στη βουλή και να τους δίνεις το δικαίωμα να αποφασίζουν για το μέλλον σου. Τώρα που πάρθηκαν αυτά τα μέτρα δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα στην οικονομία της Ελλάδας. Υποθετικές σκέψεις του τύπου αν δυο χρόνια πριν... δεν μπορώ να κάνω, δεν έχει νόημα πια. Τώρα θα παίρνει η Ελλάδα το πακέτο στήριξης για να πληρώνει, μισθούς και συντάξεις και ότι μαζεύει από το σφίξιμο του ζωναριού θα πηγαίνει σε τόκους. Ειλικρινά, ακόμα κι αν εκείνοι που κλέβουν συνεχίσουν να κλέβουν τα ποσά που πληρώνουμε σε τόκους δεν συγκρίνονται καν με τα κλεμμένα. Οι τόκοι και οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων είναι το μεγαλύτερο έξοδο και αγκάθι της Ελληνικής οικονομίας. Για πόσο μπορεί να λειτουργήσει το σύστημα του πακέτου στήριξης; κανά 2 χρονάκια βαριά βαριά. Εν τω μεταξύ θα έχουν απολυθεί οι περισσευούμενοι δημόσιοι, θα έχουν γίνει ποιος ξέρει πόσες άλλες πορείες, απεργίες, το ΠΑΜΕ μπορεί να ξανακρεμαστεί από την Ακρόπολη μια που είδαμε πόσο πουλάει το θέαμα του σφυροδρέπανου με φόντο τα αρχαία. Δεν θα έχει αλλάξει τίποτα όμως. Ούτε και θα αλλάξει. Θα πάρουν τον ίδιο περίπου με την Ελλάδα δρόμο οι χώρες της Ιβηρικής χερσονήσου και τότε πού θα βρεθούν τα λεφτά για να πάρει και η Πορτογαλία αυτά που θα χρειάζεται; Το παιχνίδι με την Πορτογαλία άρχισε ήδη, μαθαίνουν και οι Πορτογάλλοι τι είναι spread τώρα, μαθαίνουν τις εταιρίες αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας και όλα αυτά τα ενδιαφέροντα που έμαθαν και οι Έλληνες τον τελευταίο καιρό. Η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη δυστυχώς. Η λύση δεν βρίσκεται στην απομώνοσή μας από τους πάντες και στο να μεταμορφωθούμε σε μια χώρα τύπου Αλβανίας. Η λύση είναι προφανής αλλά ο κύριος τροφοδότης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας έχει θέματα με τις συνέπειες της λύσης και έτσι δεν αποφασίζει να την υλοποιήσει. Τουλάχιστον όχι ακόμα και εμείς παρακολουθούμε τη μάχη λεπτό προς λεπτό και βλέπουμε τις αδύναμες χώρες της 'ένωσης' να καταρρέουν η μια μετά την άλλη.

* η λέξη ένωση μπήκε σε εισαγωγικά στο παραπάνω κείμενο γιατί δεν θεωρώ αληθινή ένωση αυτό που έχουμε στην Ευρώπη. Είναι αδιανόητο να υπάρχει θεωρητικά μια οικονομική ένωση χωρών αλλά κάθε μια να εκδίδει τα δικά της ομόλογα. Κανονικά θα έπρεπε οι ισχυροί της Ευρώπης να έχουν δει λίγο πιο μακριά. Δεν ήταν δύσκολο να προβλέψει κανείς πως δεν θα υπήρχαν μόνο ροζ μέρες για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα, θα έφταναν και τα δύσκολα όπως και έγινε. Με ένα κοινό ευρωπαϊκό ομόλογο θα ήταν όλα πολύ διαφορετικά και δεν θα μπορούσε καθένας να επιτίθεται και να ρυθμίζει το ευρώ όπως τον βολεύει. Θα πλήρωνε η Γερμανία λίγο παραπάνω, τα γουρουνάκια λίγο παρακάτω αλλά αυτό το χάος δεν θα δημιουργείτο. Στο κάτω κάτω όλοι ήξεραν ότι οι οικονομίες της Ελλάδας, της Πορτογαλίας, της Ισπανίας κτλ δεν ήταν ποτέ ισοδύναμες με εκείνες των άλλων Ευρωπαϊκών χωρών.

πίσω από τα σύννεφα ο ουρανός είναι πάντα γαλάζιος

η αισιοδοξία μάς βοηθά να αντιδρούμε στις αντιξοότητες, να προσπαθούμε με πείσμα να βρούμε λύση και να αφοσιωνόμαστε στο να ξεπεράσουμε όλα τα εμπόδια. Ακόμα και οι πιο επώδυνες, επίπονες και δυσάρεστες δοκιμασίες αντιμετωπίζονται με μαχητική διάθεση, αρκεί να έχει κάποιος την αίσθηση πως μπορεί να ασκήσει έλεγχο πάνω τους. Αν αισθάνεται ανίσχυρος, κινδυνεύει να χάσει κάθε ευκαιρία.

Κανείς δε γεννιέται αισιόδοξος ή απαισιόδοξος, αλλά μαθαίνει να είναι.

Πρόκειται για έναν τρόπο σκέψης που μαθαίνουμε κατά τη διάρκεια της παιδικής και της εφηβικής ηλικίας. Αιτιολογούμε στον εαυτό μας οτιδήποτε μας συμβαίνει με βάση τη στάση που κρατάμε απέναντι στη ζωή. Αν είμαστε αισιόδοξοι πιστεύουμε πως έχουμε κάποια αξία. Αν είμαστε απαισιόδοξοι θεωρούμε τον εαυτό μας ανάξιο και αξιοκαταφρόνητο. Αυτή η διαφορά καθορίζει κυριολεκτικά το πεπρωμένο μας!

από το Medlook.