τραγούδια από τα 2 έως forever

Από τα μικρά μου χρόνια φάνηκε ότι οι προτιμήσεις μου στη μουσική κινούνταν στο ελαφρο-ποπ-ντίσκο ρεπερτόριο. Αργότερα, όταν μεγάλωσα και τώρα ακόμα αρνούμαι να ακούσω τραγούδια που μου ρίχνουν τη διάθεση, που με κάνουν να στεναχωριέμαι. Δεν μπορώ και δε βλέπω και το λόγο που πρέπει να το κάνω. 

Αλλά ας το πάρω από την αρχή. Η μαμά μού λέει πως όταν ήμουν 1 με 2 χρονών περίπου λάτρευα τη Ραφαέλα Καρά και ειδικά το A far l' amore comincia tu. Όταν έκανα νούμερα και δεν ήθελα να φάω το φαγητό μου φώναζε ένα κοριτσάκι από τη γειτονιά, τη Φωτεινή, και μου τραγουδούσε το συγκεκριμένο τραγούδι και έτσι όπως εκστασιαζόμουν έτρωγα και τις κρέμες μου. Ακόμα το λατρεύω, τώρα πια έχω μελετήσει όλες τις κινήσεις που κάνει στο βίντεο κλιπ και έχω αντιγράψει με μεγάλη επιτυχία το τίναγμα της φράντζας στο 0:46. Θεά!!

Άσχετο, αλλά μου άρεσε επίσης η ρούσα παπαδιά γιατί με έλεγε ρούσα ένας ξάδερφος του μπαμπά μου επειδή ήμουν κατάξανθο και γαλανομάτικο μωρό και εγώ του έλεγα α γι άλο ο πατέλας σου που μου το είχε μάθει εκείνος και φυσικά το έλεγα και σε όλους όσους με νευρίαζαν :)

Χριστούγεννα έξω από το Λαμπρόπουλο στην Αιόλου, τότε ήμουν 5 ή 6 χρονών

Αργότερα θυμάμαι, ήθελα στο αυτοκίνητο να ακούω όλη την ώρα τα άσπρα κόκκινα κίτρινα μπλε και δώστου τραγούδι. Η φίλη μου η Άντζελα προτιμούσε τη Μαρινέλλα και το εγώ θα πάρω καπετάνιο αλλά αδυνατούσα να καταλάβω γιατί μπορεί να θέλεις έναν άντρα που σε έχει στο περίμενε και επιπλέον η λέξη ταξιδιάρης μου την έδινε απίστευτα.

Άλλο μεγάλο πάθος, να παίζει το τρανζίστορ, αλλά πρόσεξε συνειρμό, ο μπαμπάς μου είχε μια φωτογραφία στην Ισπανία με κοντομάνικο πουκάμισο καρό, που εμένα μου έκανε αμερικάνικο (δεν ξέρω αν ήταν κιόλας) και γυαλί rayban aviator. Eίχα λοιπόν συνδέσει αυτό το τραγούδι με το μπαμπά μου και το πουκάμισό του το κοντομάνικο της φωτογραφίας κι ακόμα όταν το ακούω αυτή είναι η πρώτη εικόνα που μου έρχεται στο μυαλό.  Ένα άλλο πουκάμισοτραγουδο που με σημάδεψε ήταν το πουκαμισο το θαλασσι, επίσης τραγουδισμένο απο εμένα και αφιερωμένο στο μπαμπά μου. 

Στη μαμά μου άρεσε το γελεκάκι που τότε το τραγουδούσε η Μοσχολιού. Αυτό το τραγούδι στο αυτοκίνητο το ακούσαμε μόνο μια φορά γιατί εκείνη τη μόνη φορά που το άκουσα ξέσπασα σε κλάματα γοερά, με λυγμούς και όλα. Δεν ξέρω τι καταλάβαινα και τι σκεφτόμουν, ήμουν μικρό παιδάκι γύρω στα 3-4 τότε... Το ίδιο συνέβαινε και οταν ακουγα τα καβουρακια στην ίδια περίπου ηλικία. Άκουγα όμως με τεράστια χαρά τη Λίτσα Διαμάντη και ήξερα απ' έξω ολο της το ρεπερτόριο.

Υπήρχε και η Βίσση με τα αυτός που περιμένω, όσο έχω φωνή, κίτρινο,γαλάζιο και μενεξεδί, τον Πασχάλη με ιδιαίτερη αδυναμία στο αν μια μέρα σε χάσω. Πρέπει να είχα μεγάλη πλάκα γιατί το θέαμα που παρείχα ήταν οπτικοακουστικό με τα όλα του!
Δεν ξέρω αν το παρατηρεις, αλλα το χρώμα κυριαρχούσε στα ακούσματα των μπεμπέ μου προτιμήσεων. 

Το 1987, όταν κυκλοφόρησε η Αλέξια το τραγούδι τα κορίτσια ξενυχτάνε ήμουν 10 χρονών και νομίζω πως τότε ήταν που μου άρεσε ένα αγοράκι 3 χρόνια μεγαλύτερο και ήταν το μυστικό μου που με ξενυχτούσε και καλά! Λατρεμένη δεκαετία. Ποιο να πρωτοθυμηθώ... το st tropez της Γαρμπή που ήταν από τα πρώτα της τραγούδια, πάμε για τρέλες στις Σεϋχέλες, από τα πάρτυ των γενεθλίων μου δεν έλειπε το σκα σου σου αλλά ούτε και τα παπάκια, τα δρακουλίνια και τα πατατάκια, τα πιτσίνια και τα τυρογαριδάκια έξτρα. Αργότερα λίγο, είχα λυσάξει να μου πάρει η μαμά μια φούστα με βολάν γιατί ήθελα να χορεύω λαμπάντα. 

Ήμουν ακόμα στο δημοτικό όταν μερικές φορές τα Σαββατοκύριακα με έπαιρνε η θεία μου σπίτι της. Η ξαδέρφη μου είναι 6 χρόνια μεγαλύτερη και μπορούσε να πηγαίνει το Σάββατο στη ντίσκο. Έπαιρνε κι εμένα το σκατάκι μαζί και θυμάμαι χόρευα μαζί τους στην πίστα το take on me των A-HA και έβρισκα το Morgan ομορφούλη. Η Μίνα μου είχε δώσει κι ένα πόστερ να το βάλω στο δωμάτιό μου αλλά οι A-HA άρεσαν σε ένα κοριτσάκι που άρεσε στον αδερφό μου και μου το πήρε να της το δώσει...

Madonnaki λατρεμένο και Prince και Michael Jackson και Diana Ross και Bananarama και Cindy Lauper και εννοείται λατρεία Boy George και άλλα πολλά πολλά τα έμαθα πηγαίνοντας στη ντίσκο με την ξαδέρφη μου, κρυφά από το μπαμπά μου, και τους φίλους της χαζεύοντας τις λαμπερές ντισκομπάλες και αναρωτιόμουν γιατί δεν είχαμε μια τέτοια στο σπίτι μας!

Έτσι με χαρούμενες μουσικές μεγάλωνα και χόρευα και τραγουδούσα ώσπου στις αρχές τις δεκαετίας του 90 ήρθε ο έρωτας της ζωής μου, ο μεγαλύτερος, ο αξεπέραστος, αυτός που κατατρόπωσε τον Τομ Κρουζ και τον αποκαθήλωσε από τους τοίχους του δωματίου μου. Πάρτα τραγουδούσε κι έλυωνα λέμε!!! Τα επόμενα χρόνια κυριάρχησε στις μουσικές μου επιλογές, ήταν και είναι ακόμα, αυτός και μετά όλοι οι άλλοι. Ακόμα και ο Αιμίλιος Χειλάκης είπε σε μια συνέντευξή του το χειμώνα ότι ο μοναδικός σταρ είναι ο Ρουβάς και όταν τον βλέπει στη σκηνή λέει φτου σου παλικάρι μου (δεν του το 'χα να πω την αλήθεια). Τι να πω κι εγώ, κορίτσι πράμα... έχω ενα βίντεο από το σχολείο όπου ένας συμμαθητής μου με ρωτάει, Γεωργία ποιος σου αρέσει; Και απαντώ με νάζι απίστευτο τεντώνοντας τα χέρια μου μπροστά, ο Σαααακηηης Ρουβαααας :-D

Το παράδοξο όμως και αλλοπρόσαλο είναι ότι εκεί που πέθαινα για το Ρουβά, άκουγα με πάθος Πυξ Λαξ αλλά και Τρύπες. Θυμάμαι είχαν έρθει οι Τρύπες στην Πάτρα και με πήρε ο αδερφός μου μαζί του και ετσι τους έμαθα. Τα τραγούδια τους όμως... αυτά κι αν με ρίχνουν! Πολύ άσχημες αναμνήσεις έχουν δεθεί με τις δικές τους μουσικές και τα δικά τους λόγια.

Λίγο αργότερα ένας μεγάλος έρωτάς μού έμαθε τους Χαϊνηδες.  Τους λάτρεψα, για τα λόγια, τις μουσικές, τις λύρες. Μου έμαθε τα υπόγεια ρεύματα, και ένα βράδυ στο Heathrow ακούγαμε με τα ίδια ακουστικά το λυωμένο παγωτό. Αυτός με έκανε λίγο πιο ροκού, αλλά λίγο όμως γιατί πάντα προτιμούσα τα πιο ποπ-ντισκο ακούσματα. Δεν συζητώ για μέταλ καταστάσεις... με τίποτα, δεν μπορούσα ούτε μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει να σπάσεις το σβέρκο σου για να διασκεδάσεις και καλά. Ελάχιστα τραγούδια μου αρέσουν από αυτού του είδους τα συγκροτήματα.

Ο Μάνθος μού έδειξε τον κόσμο της ελέκτρο και ένα απόγευμα που πήγαινα στη Θεσσαλονίκη με το γιαρίνι μου άκουγα μικρο τρονικ πλάσμα, το σουπερ καρ έτρεχε με 155 χλμ και μας σταμάτησε η αστυνομία χο χο χο!!! Δεν μου πήραν τις πινακίδες, ενώ θα έπρεπε, και μου έδωσαν μια κλήση των 50 ευρώ γιατί... είμαι κορίτσι πράμα... όχι η αλήθεια είναι άλλη. Mε ρώτησαν αν έχω σχέση με κάποιον από την περιοχή που έχει το ίδιο επώνυμο με εμένα, είπα ότι είμαστε μεγάλο σόι (ψέμμααα, δεν είμαστε) και τη γλύτωσα πολύ φθηνά :)

Αυτή ακριβώς τη στιγμή που ετοιμάζομαι να ανεβάσω αυτό το ποστάκι θα ήθελα όσο τίποτε να ακούω ακριβώς αυτό!

Αλλαγή σχεδίων - ξαφνική και δυσάρεστη

α στα διαλα. το βράδυ ίσως σας δείξω πως σκοπεύω να με παρηγορήσω, θα το σκεφτώ. ένα παπουτσάκι, μια τσαντούλα... εντάξει είναι και ο Prince τη Δευτέρα πφφφ εγώ πάντως ότι και να μου κάνω τώρα... σκατά ρε γαμώτο! ούτε οδήγηση ως το Μιλάνο, ούτε τίποτα.

Στο St Tropez δεν πάω πάντως, ωραίο το τραγουδάκι αλλά τι να μας πει και το St Tropez... εγώ άλλα ήθελα ουααααααααα

λείπω, έλειψα, θα λείψω

Την έχω εγκαταλείψει τη μπλογκοκατάσταση, το ξέρω. Έχω όμως τόσα πολλά πράγματα να κάνω που πραγματικά δεν έχω χρόνο να αφιερώσω στο μπλογκ μου. Κατ' αρχήν έχουμε συγκλονιστικό καιρό, έχουμε το υπέροχο τζαζ που ξεκίνησε το προηγούμενο Σαββατοκύριακο και οι μουσικές μας κατακλύζουν, έχουμε βόλτες με αγαπημένους φίλους όλη την ώρα, έχουμε καφέδες, έχουμε επισκέψεις, τα όλα τα έχουμε :)

Έχουμε ταξιδάκι που έρχεται και το οποίο το έχω σκεφτεί και ξανασκεφτεί και ξαναματασκεφτεί. Όχι αν θα το κάνω γιατί αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΩ. Πώς θα το κάνω είναι το θέμα. Το ταξίδι μου περιλαμβάνει οδήγηση μέχρι το Μιλάνο που απέχει από την εξωτική και θερμή ριβιέρα μόλις 3 ώρες και 30 λέπτα σύμφωνα με τον έγκυρο οδηγό michelin. Δεν είναι δα και κανένα ταξίδι ατέλειωτο... ε;

Προφανώς όμως το περσινό ατύχημα έχει αφήσει τα κουσούρια του στο μικρό μου μυαλουδάκι που βασανίζεται μέρες τώρα για το πώς θα οδηγήσω μέχρι το Μιλάνο και κυρίως πώς θα περάσω το Σαν Μπερνάρ, πώς θα ανέβω το βουνό με τις στροφές, μήπως εκείνο μήπως το άλλο, μήπως το παράλλο... ουφ!!!!! Σκέφτηκα να πάρω τρένο που ψιλοβολεύουν οι ώρες, όμως από το Μιλάνο Τσεντράλε μέχρι τη Μαλπένσα είναι μια ώρα δρόμος κι αν έχει κίνηση 5 ώρες είπε ο Νίκο άρα δεν μας κάνει. Σκέφτηκα να πάρω αεροπλάνο, αλλά απευθείας από Γενεύη δεν έχει, πρέπει να πάω Ζυρίχη και μετά Μιλάνο, τρέχα γύρευε δεν βολεύει. Μετά μου είπαν, ααα μη πάρεις το Σαν Μπερνάρ να πας από το Simplonpass είναι πιο εύκολο και πιο γρήγορο, αλλά πάλι βουνό, στροφές, ανηφόρες, κατηφόρες, στρες.

Ξαφνικά συναντώ τον Enzo. Ααααα μου λέει άκου τι θα κάνεις. Οδηγείς μέχρι το Brig, όλο φλατ. Πηγαίνεις στο σταθμό του τρένου. Βάζεις το αυτοκίνητο και τον εαυτό του στο τρενάκι που το λένε ferroutage, περνάς το βουνό και τις στροφές με το τρένο άρα κανένα άγχος, καμιά κούραση, σε 15 λεπτά είσαι στην Iselle, κατεβαίνεις με το αυτοκίνητο από το τρενάκι και οδηγείς πάντα σε φλατ δρόμο άλλη 1 ώρα και 30 λεπτά μέχρι τη Μαλπένσα και λήγει το θέμα. Τρομερό; Καταπληκτικό. Αυτό θα κάνω. Το αποφάσισα.

Όμως, όσο βασανιζόμουν με τη διαδρομή και την οδήγηση σκεφτόμουν πως όταν πριν 2.5 χρόνια έφερα το γιαπωνεζάκι από την Ελλάδα όλα αυτά δεν υπήρχαν καν στο γαλαξία μου. Θυμάμαι τότε, όταν έφυγα από εδώ για να πάω στην Ελλάδα να το φέρω χιόνιζε όσο δεν είχε χιονίσει όλο το χειμώνα, ήταν 20 Μαρτίου. Οδήγησα από την Ανκόνα, πέρασα την Αόστα και το Mont Blanc χωρίς κανένα πρόβλημα, χωρίς κανένα άγχος, χωρίς σκέψεις, χωρίς αγωνία. Οι δρόμοι ήταν φυσικά πεντακάθαροι αλλά το ζαπονέ φορούσε καλοκαιρινά παπουτσάκια και δεν σκέφτηκα καθόλου ότι μπορεί και να είχα πρόβλημα.

Τώρα, με ιδανικές καιρικές συνθήκες, έχοντας να κάνω ένα ταξίδι σαφώς μικρότερο σε διάρκεια το έχω λιβανίσει και αναλύσει το θέμα 200 φορές και πάλι απολύτως κουλ δεν είμαι.

Από την άλλη, αν δεν το κάνω θα έχω μια ζωή την ιδέα ότι δεν μπορώ να το κάνω, θα έχω το φόβο ότι κάτι θα συμβεί και θα είμαι δέσμια ενός πράγματος που δεν ισχύει, γιατί και μπορώ και τίποτα δεν θα συμβεί.