άντε πάλι σήμερα

δεν ξέρω τι με έχει πιάσει αυτές τις μέρες και έρχομαι και όλο κάτι γράφω. Σήμερα μιλούσα με τη στρουμφίτα μου στο τηλέφωνο. Με τη στρουμφίτα γνωριστήκαμε πριν 4 περίπου χρόνια. 'Ενα κοριτσάκι μελαχρινό και μικροκαμωμένο χτύπησε την πόρτα του γραφείου και ζήτησε σπίρτα ή αναπτήρα. Ήταν η καινούρια συνάδελφος αλλά καθόταν στο δίπλα γραφείο και δεν την είχα δει. Μου άρεσε, τη συμπάθησα μου έκαναν εντύπωση τα πεδιλάκια της που ήταν κόκκινα και είχαν μια γυαλιστερή κόκκινη πέτρα για στολίδι. Μου έκαναν εντύπωση τα ματάκια της, μαύρα και γυαλιστερά. Με τη στρουμφίτα μας ένωναν και μας ενώνουν πολλά και σημαντικά. Ήρθε στη ζωή μου γιατί μια μέρα θα τη χρειαζόμουν τρομερά και γιατί κανείς μα κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να καταλάβει...την αγαπώ πολύ και το ξέρει!
Σήμερα λοιπόν στο τηλέφωνο της έλεγα άντε βάλτον μπροστά τον άλλο να κάνετε ένα μωράκι κι εσείς. Κι εκείνη απαντουσε, ναι μπουμπού μου θα κάνουμε κι εσύ όμως.. δεν ψάχνουμε τον τέλειο, τον πιο πλούσιο, τον πιο ωραίο, τον πιο πετυχημένο, τον πιο που τα έχει όλα. Έναν άνθρωπο θέλουμε που αυτά που λέει να τα εννοεί και όλα τα άλλα γίνονται, δεν θα πεινάσετε κιόλας! Και μετά ακούω για πρώτη φορά στο Λαζόπουλο τη Χαρούλα να ερμηνεύει τον άνθρωπό μου
Θα ρθει μια φορά , να νιώσω πως κι εγώ ανήκω κάπου. Θα έρθει σαν το φώς, άνθρωπος καθαρός κι εγώ η σκιά του. Να μου κρατάει σφιχτά, σφιχτά το χέρι, και λόγια καθαρά, μόνο να μου φέρει. Να γνωρίσω έναν άνθρωπο που λέει ναι και το εννοεί. Να γυρίζω το κεφάλι και να μένει το χαμόγελο του εκεί. Θα 'ν' τα λόγια του χρυσάφι θα 'χει λόγο θα χει μπέσα. Θα χαράζει θα νυχτώνει και θα πέφτω πάντα μέσα. Μες στα μάτια να τον βλέπω και να μένω ο εαυτός μου. Να το λέω να το εννοω πως είναι αυτός ο άνθρωπός μου. Κι αν πέρασα πολλά μπορώ σε μια στιγμή να τα διαγράψω. Μπορώ να του δοθώ να του παραδοθώ κι ας ξανακλάψω. Φτάνει για μια φορά αυτός να φέρει δυο λόγια καθαρά στ' άδειο μου το χέρι. Να γνωρίσω έναν άνθρωπο που λέει ναι και το εννοεί, να γυρίζω το κεφάλι και να μένει το χαμογελό του εκεί. Θα 'ν΄ τα λόγια του χρυσάφι θα 'χει λόγο θα 'χει μπέσα. Θα χαράζει θα νυχτώνει και θα πέφτω πάντα μέσα. Μεσ' τα μάτια να τον βλέπω και να μένω ο εαυτός μου. Να το λέω, να το εννοώ πως είναι αυτός ο Ανθρωπός μου.

Τρομερή Χαρούλα, που με κάνει και κλαίω όταν ακούω αυτό το τραγούδι ή όταν ακούω τους φίλους μου χαράματα. Τρομερή μου στρουμφίτα, που δε μου λέει ψέματα ποτέ, που δεν προσποιείται ποτέ, που θα μου πει αυτό που σκέφτεται και όχι αυτό που θα με κάνει να νιώσω καλά. Γι' αυτό τη γουστάρω γιατί ξέρω τι να περιμένω, γιατί ξέρω ότι δεν θα με εκπλήξει ποτέ με μια άλλη στρουμφίτα που θα μπορούσε να κρύβει μέσα της, γιατί ξέρω ότι αυτό που μου λέει είναι αυτό και όχι κάτι άλλο, γιατί όλα αυτά με κάνουν και νιώθω ασφάλεια.
Ο άνθρωπός μας δεν υπάρχει μόνο σε ερωτικό επίπεδο, άνθρωποί μας είναι και οι φίλοι μας. Και όχι, ούτε οι φίλοι ούτε οι γκόμενοι είναι τέλειοι αντικειμενικά είναι τέλειοι όμως για μας και εμείς για εκείνους.

Δευτέρα

Σήμερα, ήταν μια από εκείνες τις μέρες που συμβαίνουν όλα μαζί. Που θα έχεις πονοκέφαλο, που θα έχεις περίοδο, που θα αργήσεις να ξυπνήσεις το πρωί, που θα πας στο γραφείο και θα έχεις 50 μέηλ που πρέπει να διαβαστούν και να απαντηθούν, τα υπόλοιπα 50 φεύγουν όπως είναι στο φάκελο done with, που θα κρυώνεις, που θα προτιμούσες να καθίσεις σπίτι και να δεις Μενεγάκη μέχρι να σου γίνει ζελές το μυαλό, που θες τη μαμά σου, που σου τηλεφωνεί η μαμά σου και σου λέει διάφορα και νευριάζεις αλλά δεν της το λες, που θες να πας για μισή ωρίτσα γυμναστήριο αλλά κλείνεις τον υπολογιστή στις 8 οπότε έχει κλείσει και το γυμναστήριο αλλά δεν έχεις και κουράγιο πια, που θέλεις να φας ρύζι λαπά με μπόλικο λεμόνι αλλά τελικά τρως σαλάτα με μπουφαλάκια, που έχεις σκεφτεί πάνω από 5 φορές να σηκωθείς να ψάξεις το πακέτο με τα ντάβιντοφ αλλά βαριέσαι και en plus σκέφτεσαι ότι θα κιτρινίσουν τα δόντια σου και δεν το θέλεις καθόλου άσε που το πακέτο το έχεις από τον Οκτώβρη που ήσουν στην Ελλάδα και ο καπνός θα έχει ξεραθεί και θα είναι σίγουρα χάλια που η ώρα είναι δέκα και μισή και ναι θα πας για ύπνο μόλις τελειώσεις να γράφεις για το μπλογκ. Τελικά, ήταν καλή η απόφαση να γραφτώ στο nordic walking club? Πιθανότατα ναι, να έχω μια δικαιολογία να φεύγω λίγο ένα μεσημέρι την εβδομάδα από το γραφείο, θα είναι καλό και για το γόνατό μου έχω αρχίσει και το βαριέμαι το ποδήλατο είναι η αλήθεια και ακόμα δεν νιώθω άνετα να βγω στο δρόμο με κανονικό ποδήλατο αλλά και αργότερα στο βουνό θα με βοηθήσει να κάνω ski de fond ή αλλιώς cross country skiing που είναι πιο χαλαρό, έχει λιγότερο κόσμο και δε σου σπάνε τα νεύρα οι επιδειξιομανείς κομπλεξάρες που τρέχουν σα παλαβοί και το κυριότερο από όλα δεν φοράς αυτές τις χαζό μπότες που σου σφίγγουν το πόδι σαν μέγκενη.
Σήμερα είναι εκείνη η μέρα που είσαι τρομερά χαρούμενη γιατί η φίλη σου στο facebook είπε ότι σήμερα είναι άλλη μια Δευτέρα που μας φέρνει πιο κοντά στα Χριστούγεννα, και θέλω τόσο πολύ να έρθουν τα Χριστούγεννα :)

Κυριακή μεσημέρι

και θα σας πω για το Σάββατο. Ένα Σάββατο που ξεκίνησε σαν όλα τα άλλα που περνάω εδώ. Το πρωί στη Λωζάνη συνάντησα τον έρωτά μου, όπως κάθε Σάββατο. Κομψός, όμορφος, λαμπερός, τελείως μα τελείως εντυπωσιακός! Ζει σε ένα πολύ κομψό σπίτι, στο κέντρο της πόλης δίπλα στην place St François, οι κυρίες που τον φροντίζουν με γνωρίζουν πια και όταν με βλέπουν μου χαμογελούν, μου λένε καλημέρα σας κυρία μου venez seulement. Εγώ με τη σειρά μου χαμογελώ, λέω ευχαριστώ και κάθομαι στην αναπαυτική πολυθρονίτσα και τον περιμένω να έρθει. Και ω Θέε μου!! Τον βλέπω από μακριά να κατευθύνεται προς το μέρος μου. Οι παλμοί της καρδιάς μου ανεβαίνουν, ενθουσιάζομαι, μπορεί και να κοκκινίζω... δεν ξέρω. Λάμπει, όπως πάντα άλλωστε. Το φορώ στο δαχτυλό μου και του υπόσχομαι ότι μια μέρα θα τον πάρω από τις κυρίες που τις συμπαθούμε κατά τα άλλα και θα τον έχω μαζί μου φορ έβερ!

Μετά τα γνωστά, καφές με τη γνωστή παρέα και ψώνια, ψώνια, ψώνια. Σκέφτομαι ότι έτσι που το πάω ο έρωτας θα αργήσει να φύγει από τις κυρίες... αλλά τι να κάνω.. όλα εγώ πρέπει να τα κάνω πια? Ας κάνει κάτι κι αυτός, να σηκωθεί και να φύγει μόνος του από εκεί μέσα. Α μα πιαα, ξέρεις πόσες φορές έχω σκεφτεί την ώρα που τον χαζεύω στο χέρι μου να γίνει κάτι να μικρύνει το δαχτυλίδι, να πρηστεί το δάχτυλό μου και να μη βγει ποτέ??
Η Άση Μπίλιου στον Αλφα λέει ότι θα γκρεμίσω τους τοίχους που είχα χτίσει για να προστατευτώ, να μη το πάρω κυριολεκτικά και πάω και γκρεμίσω τους τοίχους του Bucherer...επίσης λέει ότι θα υπάρξουν και αλλαγές στα οικονομικά μου. Δεν θέλω αλλαγές, μια χαρά είμαι έτσι όπως είμαι. Μιλάει ο ωροσκόπος τώρα, οι καινούριες καταστάσεις δεν είναι και το καλυτερό μου :)
Γύρισα σπίτι, τακτοποίησα τα καλώδια πίσω από την τηλεόραση. Μα επιτέλους....
A partir de 19h, είπε ο Μαρίνο, έλα από το σπίτι για ένα απερό και μετά θα αποφασίσουμε όλοι μαζί που θα πάμε για φαγητό. Καλά, στις 8 πήγα γιατί είχε και Παρλιάρο. Εντάξει, ο τέταρτος της παρεάς είναι Ιταλο-ελβετός και ερχόταν και από τη Βέρνη οπότε... όλα κουλ υπάρχουν και πιο αργοπορημένοι από εμένα!! Ήπιαμε ένα chianti και μισό και αποφασίσαμε μαροκινό! Θέλαμε λιβανέζικο αλλά την ώρα που το αποφασίσαμε δεν είχε ούτε σκαμπό ελεύθερο.

μεζέδες, πιτούλες και κρασί από τη Σικελία.

και αφού το κλείσαμε το μαγαζί και φάγαμε και πάρα πολύ ωραία πήγαμε..... για ΧΟΡΟΟΟΟΟ!!!!!!Η Αννούλα και ο Αλεσάντρο

ο Μαρίνο και εγώ

από πότε είχα να χορέψω? πφφ δεν θυμάμαι! χαζοκουνιόμουν χθες, με φρέναρε το ηλίθιο γόνατό μου. και ξαφνικά....

I'm gonna party, it's a celebration
'cause anybody just won't do
Let's get this started, no more hesitation
'Cause everybody wants to party with you

Madonnakiiiiiiiiiiii, χορεύω πολύυ!!! Χοροπηδάω λίγο. Αλλά αυτό χρειαζόταν? Να ακούσω κάτι που με ξεσηκώνει και που με ξετρελαίνει? Γιατί δεν το σκέφτηκε κανένας φυσιοθεραπευτής τόσο καιρό? Να μου βάλει να ακούσω λίγο Μαντόνα, λίγο Σάκη? Και λίγο πιο μετά...

Don't stop me now don't need to catch my breath
I can go on and on and on
When the lights go down and there's no one left
I can go on and on and on

give it to me yeah
no one's gonna show me how
give it to me yeah
no one's gonna stop me now!

χοροπηδάω πολύυυυυυ!!!!! Νωρίς το πρωί, στο σπίτι πια είμαι έτοιμη να κοιμηθώ. Έβαλα μια παγοκύστη στο γονατάκι αλλά δε γαμ... εγώ χόρεψα απόψε και το καταευχαριστήθηκα :)