Ξέρεις...

ότι έρχονται τα Χριστούγεννα όταν το Lausanne Palace έχει φορέσει όλα τα φωτάκια του πλανήτη, σε όλα τα σχήματα φιόγκους, ελαφάκια, ταρανδάκια, κρεμαστά φωτάκια, κόκκινα φωτάκια, λευκά φωτάκια, φωτάκια στα δέντρα, φωτάκια παντού.

ξέρεις ότι έρχονται τα Χριστούγεννα όταν δεις το λεωφορείο από το μπαλκόνι και είναι στολισμένο με λαμπιόνιαξέρεις ότι έρχονται τα Χριστούγεννα όταν το μίνι δεντράκι που ήρθε από το Σαλτσμπουργκ βγαίνει και στολίζεται και παίρνει τη θέση του
ξέρεις ότι έρχονται Χριστούγεννα όταν ψάχνεις στα πιο ψαγμένα μαγαζιά να βρεις τα σωστά κλαδιά για να κρεμάσεις τα τρομερά χριστουγεννιάτικα αυγά επίσης από το Σάλτσμπουργκ και τελικά τα βρίσκεις στο μικρό ανθοπωλείο της παλιάς σου γειτονιάς

ξέρεις ότι έρχονται τα Χριστούγεννα όταν σπάσεις το πρώτο πανέμορφο μπαλάκι που έχει έρθει επίσης από το Σαλτσμπουργκ. Εδώ θέλω να πω ότι όλα αυτά τα βρήκα στην Αυστρία πρόπερσι το καλοκαίρι όταν είχα πάει να δω την Εθνική Ελλάδος στο Euro. Στο μικρή αλλά πανέμορφη γενέτειρα του Μότσαρτ έχει μαγαζιά με χριστουγεννιάτικα όλο το χρόνο και είναι το πιο μαγικό πράγμα που έχω δει. Κατακαλόκαιρο με κοντομάνικα να περπατάς και να βλέπεις βιτρίνες με χιονάκι και τρομερά στολίδια!! Τα χριστουγεννιάτικα αυγά είναι η σπεσιαλιτέ τους.

μικρό και τριανταφυλλένιο! ευτυχώς γλύτωσε και δεν το έσπασα κι αυτό.και μια πράσινη καρδιά από το magasin du mondeκαι μια κατακόκκινη μπιγκόνια του πάγου όπως λένε οι φίλοι μας οι γερμανοί
γιατί τα πεταλάκια της είναι τόσο λεπτά και εύθραυστα που
μοιάζουν με ένα λεπτό στρώμα πάγου

τέλος ξέρω ότι έρχονται Χριστούγεννα γιατί το σπίτι μοσχοβολάει candied rose της occitane, το ωραιότερο μοσχοβολιστό κερί ever. και όταν μου έρθει και το κέφι να ακούσω το χριστουγεννιάτικο cd του Παύλου και να τραγουδάω all I want for Chrithmath ith my two front teeth, my two front teeth, see my two front teeth! Gee, if I could only have my two front teeth then...

I could wish you Merry Chrithmath
τότε θα είμαι σίγουρη ότι τα Χριστούγεννα είναι εδώ!!!

άντε πάλι σήμερα

δεν ξέρω τι με έχει πιάσει αυτές τις μέρες και έρχομαι και όλο κάτι γράφω. Σήμερα μιλούσα με τη στρουμφίτα μου στο τηλέφωνο. Με τη στρουμφίτα γνωριστήκαμε πριν 4 περίπου χρόνια. 'Ενα κοριτσάκι μελαχρινό και μικροκαμωμένο χτύπησε την πόρτα του γραφείου και ζήτησε σπίρτα ή αναπτήρα. Ήταν η καινούρια συνάδελφος αλλά καθόταν στο δίπλα γραφείο και δεν την είχα δει. Μου άρεσε, τη συμπάθησα μου έκαναν εντύπωση τα πεδιλάκια της που ήταν κόκκινα και είχαν μια γυαλιστερή κόκκινη πέτρα για στολίδι. Μου έκαναν εντύπωση τα ματάκια της, μαύρα και γυαλιστερά. Με τη στρουμφίτα μας ένωναν και μας ενώνουν πολλά και σημαντικά. Ήρθε στη ζωή μου γιατί μια μέρα θα τη χρειαζόμουν τρομερά και γιατί κανείς μα κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να καταλάβει...την αγαπώ πολύ και το ξέρει!
Σήμερα λοιπόν στο τηλέφωνο της έλεγα άντε βάλτον μπροστά τον άλλο να κάνετε ένα μωράκι κι εσείς. Κι εκείνη απαντουσε, ναι μπουμπού μου θα κάνουμε κι εσύ όμως.. δεν ψάχνουμε τον τέλειο, τον πιο πλούσιο, τον πιο ωραίο, τον πιο πετυχημένο, τον πιο που τα έχει όλα. Έναν άνθρωπο θέλουμε που αυτά που λέει να τα εννοεί και όλα τα άλλα γίνονται, δεν θα πεινάσετε κιόλας! Και μετά ακούω για πρώτη φορά στο Λαζόπουλο τη Χαρούλα να ερμηνεύει τον άνθρωπό μου
Θα ρθει μια φορά , να νιώσω πως κι εγώ ανήκω κάπου. Θα έρθει σαν το φώς, άνθρωπος καθαρός κι εγώ η σκιά του. Να μου κρατάει σφιχτά, σφιχτά το χέρι, και λόγια καθαρά, μόνο να μου φέρει. Να γνωρίσω έναν άνθρωπο που λέει ναι και το εννοεί. Να γυρίζω το κεφάλι και να μένει το χαμόγελο του εκεί. Θα 'ν' τα λόγια του χρυσάφι θα 'χει λόγο θα χει μπέσα. Θα χαράζει θα νυχτώνει και θα πέφτω πάντα μέσα. Μες στα μάτια να τον βλέπω και να μένω ο εαυτός μου. Να το λέω να το εννοω πως είναι αυτός ο άνθρωπός μου. Κι αν πέρασα πολλά μπορώ σε μια στιγμή να τα διαγράψω. Μπορώ να του δοθώ να του παραδοθώ κι ας ξανακλάψω. Φτάνει για μια φορά αυτός να φέρει δυο λόγια καθαρά στ' άδειο μου το χέρι. Να γνωρίσω έναν άνθρωπο που λέει ναι και το εννοεί, να γυρίζω το κεφάλι και να μένει το χαμογελό του εκεί. Θα 'ν΄ τα λόγια του χρυσάφι θα 'χει λόγο θα 'χει μπέσα. Θα χαράζει θα νυχτώνει και θα πέφτω πάντα μέσα. Μεσ' τα μάτια να τον βλέπω και να μένω ο εαυτός μου. Να το λέω, να το εννοώ πως είναι αυτός ο Ανθρωπός μου.

Τρομερή Χαρούλα, που με κάνει και κλαίω όταν ακούω αυτό το τραγούδι ή όταν ακούω τους φίλους μου χαράματα. Τρομερή μου στρουμφίτα, που δε μου λέει ψέματα ποτέ, που δεν προσποιείται ποτέ, που θα μου πει αυτό που σκέφτεται και όχι αυτό που θα με κάνει να νιώσω καλά. Γι' αυτό τη γουστάρω γιατί ξέρω τι να περιμένω, γιατί ξέρω ότι δεν θα με εκπλήξει ποτέ με μια άλλη στρουμφίτα που θα μπορούσε να κρύβει μέσα της, γιατί ξέρω ότι αυτό που μου λέει είναι αυτό και όχι κάτι άλλο, γιατί όλα αυτά με κάνουν και νιώθω ασφάλεια.
Ο άνθρωπός μας δεν υπάρχει μόνο σε ερωτικό επίπεδο, άνθρωποί μας είναι και οι φίλοι μας. Και όχι, ούτε οι φίλοι ούτε οι γκόμενοι είναι τέλειοι αντικειμενικά είναι τέλειοι όμως για μας και εμείς για εκείνους.

Δευτέρα

Σήμερα, ήταν μια από εκείνες τις μέρες που συμβαίνουν όλα μαζί. Που θα έχεις πονοκέφαλο, που θα έχεις περίοδο, που θα αργήσεις να ξυπνήσεις το πρωί, που θα πας στο γραφείο και θα έχεις 50 μέηλ που πρέπει να διαβαστούν και να απαντηθούν, τα υπόλοιπα 50 φεύγουν όπως είναι στο φάκελο done with, που θα κρυώνεις, που θα προτιμούσες να καθίσεις σπίτι και να δεις Μενεγάκη μέχρι να σου γίνει ζελές το μυαλό, που θες τη μαμά σου, που σου τηλεφωνεί η μαμά σου και σου λέει διάφορα και νευριάζεις αλλά δεν της το λες, που θες να πας για μισή ωρίτσα γυμναστήριο αλλά κλείνεις τον υπολογιστή στις 8 οπότε έχει κλείσει και το γυμναστήριο αλλά δεν έχεις και κουράγιο πια, που θέλεις να φας ρύζι λαπά με μπόλικο λεμόνι αλλά τελικά τρως σαλάτα με μπουφαλάκια, που έχεις σκεφτεί πάνω από 5 φορές να σηκωθείς να ψάξεις το πακέτο με τα ντάβιντοφ αλλά βαριέσαι και en plus σκέφτεσαι ότι θα κιτρινίσουν τα δόντια σου και δεν το θέλεις καθόλου άσε που το πακέτο το έχεις από τον Οκτώβρη που ήσουν στην Ελλάδα και ο καπνός θα έχει ξεραθεί και θα είναι σίγουρα χάλια που η ώρα είναι δέκα και μισή και ναι θα πας για ύπνο μόλις τελειώσεις να γράφεις για το μπλογκ. Τελικά, ήταν καλή η απόφαση να γραφτώ στο nordic walking club? Πιθανότατα ναι, να έχω μια δικαιολογία να φεύγω λίγο ένα μεσημέρι την εβδομάδα από το γραφείο, θα είναι καλό και για το γόνατό μου έχω αρχίσει και το βαριέμαι το ποδήλατο είναι η αλήθεια και ακόμα δεν νιώθω άνετα να βγω στο δρόμο με κανονικό ποδήλατο αλλά και αργότερα στο βουνό θα με βοηθήσει να κάνω ski de fond ή αλλιώς cross country skiing που είναι πιο χαλαρό, έχει λιγότερο κόσμο και δε σου σπάνε τα νεύρα οι επιδειξιομανείς κομπλεξάρες που τρέχουν σα παλαβοί και το κυριότερο από όλα δεν φοράς αυτές τις χαζό μπότες που σου σφίγγουν το πόδι σαν μέγκενη.
Σήμερα είναι εκείνη η μέρα που είσαι τρομερά χαρούμενη γιατί η φίλη σου στο facebook είπε ότι σήμερα είναι άλλη μια Δευτέρα που μας φέρνει πιο κοντά στα Χριστούγεννα, και θέλω τόσο πολύ να έρθουν τα Χριστούγεννα :)