Σάββατο 27 Φεβρουαρίου 2010

πεθαινω, σβηνω, λυωνω, χανομαι

το θέλω, το θέλω, το θέλω
έχω να πάθω τόσο μεγάλη
πλάκα πολύ καιρό
δηλαδή το θέλω πολύ.
ξέρω και που θα το βρω
και τι μάρκα είναι
και όλα.
δεν μπορώ άλλο που στη βουκολική χώρα που διάλεξα
να ζήσω δεν υπάρχει!!!! ούτε καν στη Ζυρίχη...
θα ξενιτευτώ, δεν με ενοχλεί καθόλου.
αρχικά σκέφτηκα να πω ότι όποιος μου το φέρει
τον παντρεύομαι και παραιτούμαι απο τη δουλειά για να του
μαγειρεύω από το πρωί ως το βράδυ
αλλά... δε σφάξανε
θα μου το πάρω μόνη μου
κι αν δεν έχω κέφια δε μου μαγειρεύω :)))
στην κομψή Lyon βρίσκεται ο νέος μου έρωτας
το Σάββατο μετά τις 10 θα βρεθούμε από κοντά!!!
είμαι τόσο χαρούμενη
αλήθεια λέω :))
καλά ε... φαντάζεσαι
να είναι μάπα το κάρπουζι??
πως θα ρίξω χυλόπιττα
μετά από τόσο χαμό?
πφφφ

Τετάρτη 24 Φεβρουαρίου 2010

μου έχει λείψει

η Ελπίδα μου και τα γελάκια της
η μπεμπεδένια μυρωδιά της
η άνοιξη της Ριβιέρας
οι μεσημερανοί καφέδες στο deck και στη βεράντα
του trois couronnes
μου έχει λείψει τρομέρα αυτή η παραλία
που πέρυσι δεν μπόρεσα να κατέβω
αλλά φέτος θα κατέβω χοροπηδηχτά!
μου έχουν λείψει οι ξάπλες και το χάζι
το strawberry daquiri στο caprice
που μεγαλύτερη υπερπαραγωγή δεν υπάρχει
ανυπομονώ να δω τι θα στολίζει
φέτος τα τραπέζια του ωραιότερου
και πιο κεφάτου
beach restaurant :)
είναι νωρίς για τέτοια, ξέρω.
αλλά θέλω να αλλάξει λίγο ο καιρός
θέλω να περάσει γρήγορα ο Μάρτης
που είναι δύσκολος συνήθως.
έχει τα χιονάκια του, τα κρύα του
και δεν είναι και τόσο ωραίος.

Κυριακή 21 Φεβρουαρίου 2010

ο μπακλαβάς, ο μουσταφά και μια μοιραία συνάντηση

Ο Μουσταφά ανοίγει φύλλα για τον ξακουστό μπακλαβά του. Πάντα το ανοίγει μόνος, ποτέ δε χρησιμοποιεί λιπαρές ουσίες στο φύλλο του μπακλαβά. Πάντα όμως τα χαιδεύει απαλά με το πινέλο του με το ιδανικότερο βούτυρο. Έχει παραγγείλει πρόβειο βούτυρο Ούρφας από καιρό, είναι η πρώτη του επιλογή για το γλύκισμα που τον έχει κάνει διάσημο σε όλη τη χώρα αλλά και στις γειτονικές. Οσμές κανελογαρύφαλλου και μαστίχας κοπανισμένης κάνουν κατά μέτωπο επίθεση στη μύτη. Ζάλη, ο εγκέφαλος μπερδεύεται δεν ξέρει πια που πάει το 10 το καλό και που το μέτριο 6. Ο ουρανίσκος κατακλύζεται από καρύδια, φυστίκια και αμύγδαλα. Η όραση έχει χάσει το παιχνίδι από τη στιγμή που άρχισε να χαζεύει τα λεπτά στρώματα φύλλου που σκέπαζαν απαλά τα στοιβαρά ξηροκάρπια. Το σιρόπι έχει βράσει, είναι πανέτοιμο να λούσει το μπακλαβά αργά αργά και να απλωθεί σε κάθε γωνιά του λαχταριστού γλυκίσματος. Γλυκός και σιροπιαστός αλλά ταυτόχρονα και τραγανός... έντονα γλυκός αναζητά έναν πληθωρικό σύντροφο για ζωηρά αρωματικά και γευστικά παιχνίδια... ενα μεταξά με πάγο μπικόζ γιου νόου χου γιου αρ μπέιμπι (εμένα δε μου αρέσει αλλά... πάσο, κι αν δεν θες μη βάζεις πάγο) :)
Μοιάζει επικίνδυνος (και ο μπακλαβάς αλλά και ο Μουσταφά) γιατί όταν καταναλώνεται σε μεγάλες ποσότητες επιλέγει να κάθεται σε σημεία που δεν πρέπει, όμως η συνετή χρήση και κατανάλωση μπορεί να τον μετατρέψει σε σύμμαχο της υγείας μας γενικότερα!

υγ το σημερινό ποστάκι έχει συγκεκριμένο αποδέκτη, αφιερωμένο αγαπημένε λάθος άνθρωπε!

και αυτή είναι η μόνη εκτέλεση του άσματος που βρήκα στο αχανές διαδίκτυο!