Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία..

Ξέρετε τι έχω πάθει? Φοβάμαι. Πολύ. Μπορεί φαινομενικά αυτή η κατάσταση στην Ελλάδα να ηρέμησε, έχει καινούριο δέντρο το Σύνταγμα, χριστουγεννιάτικο χωριό και όλα τα σχετικά. Αλλά δεν είναι αλήθεια. Στην πραγματικότητα το καζάνι συνεχίζει να βράζει. ‘Εντονα. Δεν μας σώζει κανείς από αυτό που εμείς δημιουργήσαμε. Οι ισορροπίες είναι πολύ εύθραυστες, δεν υπάρχουν ισορροπίες. Δεν μου αρέσει που φοβάμαι. Δεν θα έπρεπε να είναι έτσι. Έγιναν τόσοι αγώνες, σκοτώθηκαν τόσοι άνθρωποι για να μη φοβόμαστε και τώρα πάλι τα ίδια? Τι? Έληξε η περίοδος ισχύος εκείνων? Θέλει νέα θύματα, φρέσκο αίμα το θηρίο?
Μα που ζούμε? Ο φόβος δεν ταιριάζει στη Δημοκρατία μας.
Όσο και να φοβάμαι όμως δε θα το βουλώνω, δεν θα προσποιούμαι ότι δεν συμβαίνει τίποτα.
Έρχομαι το πρωί στο γραφείο και βρίσκω στα εισερχομενά μου το μέηλ της Στρουμφίτας. Οι ‘Δρόμοι’ του Ρούσσου Βρανά. Ο Ρούσσος Βρανάς διατηρεί από το 1999 στα ‘Νέα’ αυτή τη στήλη. Δημοσιογράφος-Φιλόσοφος. Έχει γράψει το βιβλίο ‘Η Άχρονη Χώρα’. Δεν είναι βολεμένος του συστήματος, μη βιαστείτε να τον χαρακτηρίσετε. Χρησιμοποιεί αυτή την εφημερίδα για να αφυπνίζει όσους πρισσότερους γίνεται. Άνθρωποι σαν κι αυτόν με τη δική του σκέψη μας είναι απαραίτητοι. Εμένα τουλάχιστον μου δίνει μια ελπίδα αυτό….
Σημερα δημοσιεύει

μια επιστολή…
... από το Υπερπέραν, όπως (περίπου) αυτή έφτασε στο γαλλικό περιοδικό «Σαρανσόν λιμπερέ». «Προς όποια κυβέρνηση νομίζει πως την αφορά. Κυρίες και κύριοι της Κυβερνήσεως, πρώτα από όλα, δεχτείτε παρακαλώ τα πιο θερμά μου συγχαρητήρια. Από αυτούς τους απομακρυσμένους τόπους όπου κατοικεί πια η ψυχή μου κι όπου σατανικές φωτιές τσουρουφλίζουν αυτό το τευτονικό τομάρι που νόμιζα πως θα τα άντεχε όλα, παρακολούθησα με ενδιαφέρον τον τρόπο με τον οποίο χειριστήκατε την κατάσταση που αντιμετωπίζετε στη χώρα σας τον τελευταίο καιρό. Και πρέπει να σας πω πως εντυπωσιάστηκα. Δουλειά καλλιτεχνική, δεξιοτεχνική προπαγάνδα.

Σας βγάζω...
... το καπέλο και θεωρώ τις πράξεις σας έναν ελάχιστο φόρο τιμής προς το πρόσωπό μου. Είναι πάντα ευχάριστο να βλέπει κανείς κι άλλους να ακολουθούν τον δρόμο που αυτός χάραξε πρώτος (Vanitas, vanitatis...). Μου άρεσε ιδιαίτερα η αποκάλυψη του σχεδίου των συνωμοτών στη χώρα του Αλκιβιάδη με τον ξυρισμένο κώλο και των χουντικών με τα αξύριστα
μουστάκια: Μια παράνομη και εξαιρετικά οργανωμένη και αποφασιστική οργάνωση κουκουλοφόρων που στόχος της ήταν να υπονομεύσει το έθνος, να προκαλέσει το αστυνομικό προσωπικό, να εξαντλήσει τα στρατηγικά αποθέματα δακρυγόνων, να καταπονήσει τους πάνοπλους ενστόλους, να τους κάνει να ξοδέψουν τις σφαίρες τους μέχρι την τελευταία- γιατί πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς ότι έριξαν τρεις, ενώ μόνο μία θα ήταν αρκετή για να εξοντωθεί ο μικρός τρομοκράτης; Αυτός ο δρόμος που ακολουθείτε και που ακολούθησα κάποτε κι εγώ, ο δρόμος του τρόμου, των ασφαλιτών και της μαζικής υστερίας εναντίον ενός εχθρού που τεχνητά παρουσιάζεται πιο απειλητικός από όσο είναι πραγματικά, δεν θα αργήσει να σας οδηγήσει σε έναν ολοκληρωτισμό του οποίου πάντα θαύμαζα την ορθότητα και το ηθικό μεγαλείο. Το Κράτος σας, κάθε μέρα και περισσότερο, τρέφεται από την καταστολή και την προπαγάνδα.

Επιτρέψατέ μου,
αγαπητοί συνάδελφοι, μερικές συμβουλές για να πάνε ακόμη καλύτερα οι δουλειές σας. Να εντείνετε και να πολλαπλασιάσετε αυτές τις δράσεις που τρέφουν τον λαϊκό τρόμο και τη μεγάλη μπαρούφα του εσωτερικού εχθρού. Θα θυμάστε βέβαια την πυρκαγιά του Ράιχσταγκ, στις 28 Φεβρουαρίου 1933, που μας επέτρεψε να αρπάξουμε την εξουσία δημοκρατικά. Θα θυμάστε εκείνον τον ιδανικό ένοχο, που τον παραδώσαμε στο διψασμένο για δικαιοσύνη αθώο γερμανικό πλήθος. Μην ξεχνάτε: εκείνο το μοναδικό γεγονός μάς έδωσε την ευκαιρία να κατακτήσουμε τη Γερμανία. Σας έχω ικανούς για κάτι παρόμοιο, κυρίες και κύριοι της Κυβερνήσεως. Με λίγη φαντασία, θα μπορέσετε να αναγάγετε σε υψηλή τέχνη αυτό το άθλημα του οποίου εγώ αναδείχτηκα
πρωταθλητής: την προπαγάνδα. Άλλη μία προσπάθεια, ο στόχος είναι κοντά.
Υπογραφή: Πάουλ Γιόζεφ Γκέμπελς.

ΥΓ:
Και ένα ακόμη εύγε: κατασκευή ενόχων από την αστείρευτη δεξαμενή του αθώου πλήθους και κατασκευή αθώων από τα μονίμως ένοχα στίφη του αστυνομικού παρακράτους. Υπέροχο! Όμως καλύτερα να κλείσω την επιστολή μου εδώ (ομολογώ πως δυσκολεύομαι να καταπνίξω κάποια αισθήματα ζήλειας και φθόνου)».

Εφ. ‘Τα Νέα’. Τρίτη 18.12.2008