Κυριακή

και οι προβλέψεις για τον καιρό δεν ήταν και τόσο καλές. Εξάλλου, φάνηκε από το πρωί. Ούτε συννεφιά αλλά ούτε και λιακάδα ευτυχώς όμως είχε ζέστη. Βέβαια εγώ είχα προγραμματίσει μεσημεριανό έξω. Κανονικά έξω, σε βεράντα. Όχι στη δική μου βεράντα αλλά στους γείτονες, την κυρία και τον κύριο Krebs.

Η βεράντα τους είναι εξαιρετική, δίπλα ακριβώς στη λίμνη, περιποιημένη με ωραία λουλουδάκια και θέα μοναδική. Σκέφτομαι τώρα αυτό που ανέφερα για τη θέα. Δεν είναι ο μόνος χώρος που έχει ωραία θέα στην περιοχή. Σήμερα οδηγούσα απο το Paudex προς το Montreux και παρατηρούσα τη λίμνη, τις Άλπεις, τα σκαφάκια, έχει και φανταστικό καιρό βέβαια και σκεφτόμουν ότι μερικές φορές νοιώθω ότι με έχουν βάλει μέσα σε μια καρτ ποστάλ και κόβω βόλτες πέρα δώθε μέχρι να βαρεθώ και να το σκάσω. Επίσης, τη διαδρομή είχα να την κάνω προ του ατυχήματος και σήμερα συνειδητοποίησα ότι μου είχε λείψει τρομερά. Τα είδα ελαφρώς όλα παραδέχομαι, αλλά εντάξει είχα το Saki μαζί μου και μου συμπαραστεκόταν!! Στο θέμα τώρα γιατί ξέφυγα πολύ.
Με υποδέχτηκε η κυρία Krebs και με οδήγησε το τραπέζι μου με πολύ υπομονή μια και οι ρυθμοί του βαδίσματος μου δεν πλησιάζουν στο παραμικρό τους ελβετικούς!!

Ξεκίνησα με ένα κρασάκι από το γειτονικό χωριό Chardonne και ακολούθησαν τα amuse bouche που ήταν εξαιρετικά. Σολωμός με τζίντζερ τυλιγμένος σαν καραμελίτσα, ένα άλλο ψαράκι μαριναρισμένο που δεν θυμάμαι τι ήταν και σούπα από πεπόνι.

Το πρώτο ποτήρι κρασί έχει εξαφανιστεί ήδη. Ο σομελιέ μου φέρνει το επόμενο ένα Chenin Blanc από το Valais. Σχεδόν αμέσως ακολούθησε και το πρώτο ορεκτικό, μια φετούλα ζελέ ντομάτας με μοτσαρέλα, βασιλικό και μικρές καραβίδες και ένα ανεπανάληπτο σομπέ ντομάτας που το σκέφτομαι τώρα και είμαι έτοιμη να πάω απέναντι να ζητήσω λίγο.

Το επόμενο κρασί ήταν η έκπληξη όχι μόνο της ημέρας αλλά της χρονιάς μπορώ να πω. Ένα κρασί pinot gris με doral ενός μικρού ντόπιου παραγωγού προκάλεσε μια έκρηξη κυριολεκτικά στον ουρανίσκο μου. Δεν το περίμενα σε καμιά περίπτωση, ένοιωσα ότι στην πρώτη γουλιά άνοιξα διάπλατα τα μάτια μου γιατί αυτό πραγματικά ήταν αναπάντεχο Εξαιρετικό. Την επόμενη κιόλας μέρα τηλεφώνησα στον κύριο Martial Neyroud και μου έφερε στο γραφείο έξι μπουκάλια. Αυτό το κρασί συνόδευε μια πέστροφα από τη λίμνη σε ραγκού από λευκά φασολάκια, μανιτάρια chanterelles με κάπαρη και κονφί λεμονιού. Το ψάρι ήταν καταπληκτικό, τραγανό χωρίς να είναι τηγανισμένο φυσικά και το κονφί λεμονιού έδινε μια πολύ ευχάριστη φρεσκάδα στο πιάτο.

Το κύριο ήταν φιλέτο από μοσχαράκι γάλακτος με σουβλάκι από ratatouille ντομάτας και μελιτζάνας. Το κρέας σερβίρεται σε σάλτσα δεντρολίβανου και εκτός απο τα λαχανικά το συνοδεύει και πουρές πατάτας που ενώ δεν είμαι μεγάλη φαν αυτός με κέρδισε. Το κρασί, κόκκινο, Cabernet-Merlot.

Δεν πιστεύω να σας περασε από το μυαλό ότι τόση ώρα έτρωγα μόνη μου, αυτό δεν συμβαίνει σε καμιά περίπτωση. Σας έχω ξαναμιλήσει για τους φίλους μου παλιότερα που συναντιόμασταν στη βεράντα του αγαπημένου μου ξενοδοχείου.

Μοιραστήκαμε το ψωμάκι που το προτιμούσαν νατουρέλ, σε αντίθεση με εμένα που το έτρωγα με βουτυράκι και ανθό αλατιού.

Και ήρθε η ώρα των τυριών!! Λατρεμένη στιγμή. Πρώτα, έφεραν φετούλες ψωμί με καρύδια και με σύκο. Μετά ήρθε ο κύριος με το καροτσάκι γεμάτο τυριά. Δεν δυσκολεύτηκα καθόλου να διαλέξω

όλα κατσικίσια εκτός από ένα. Η μεγάλη μου αδυναμία το chavroux, camembert κατσικίσιο και tomme vaudoise. Μου σερβίρουν τα τυριά αλλά το κρασάκι μου δεν έχει έρθει. Εμφανίζεται ο σομελιέ με αυτό το ποτήρι

το κρασί είναι έκπληξη μου δηλώνει και φεύγει. Το μυρίζω, είναι σίγουρα κόκκινο. Πίνω μια γουλιά... μάλλον bordeaux αλλά δεν κόβω και το λαιμό μου. Το απολαμβάνω μαζί με τα τυράκια μου και ναι τελικά, είναι ωραίο κρασί. Αργότερα, ήρθε ξανά ο ειδικός να με ρωτήσει αν μου άρεσε και μου αποκάλυψε ότι ήταν St Estephe τις λεπτομέρειες δεν τις θυμάμαι , είχα πιει ήδη 4 και τέλειωνα το πέμπτο ποτήρι.
Φυσικά, δεν θα μπορούσε να τελειώσει το γεύμα έτσι χωρίς ένα γλυκάκι. Σύκο με φραμπουάζ σε πικάντικη σως κόκκινου κρασιού συνοδευόμενο από παγωτό βανίλια.

τρελαίνομαι για σύκο, σε όλες του τις μορφές και το συγκεκριμένο είναι εξαιρετικό. Συνοδεύτηκε από νεράκι petillant που επιτέλους το αγόρασε η νεστλέ και δε συγχίζομαι όταν δεν έχει πελεγκρίνο το εστιατόριο :)

Εσπρεσσάκι έχω πιει και καλύτερο, το δικό μου στο σπίτι είναι πολύ πιο καλό. Αλλά... δεν έχει αυτά....
και ούτε αυτή την φοβερή λαβίδα για να παίρνουν οι κυρίες τη ζαχαρίνη τους, δεν πήρα ζαχαρίνη, το εσπρεσσάκι μου το προτιμώ σκέτο αλλά η λαβίδα με εντυπωσίασε λόγω ίνι μίνι μεγέθους.
Τώρα είμαστε εν αναμονή του κυρίου Denis Martin να επιστρέψει από τις διακοπές του και να μας κάνει το τραπέζι μοριακά!! A tout à l' heure και σας ενημερώνω ότι ο καιρός θα χαλάσει, άρα θα περάσω ακόμα ένα τρομερά πληκτικό Σαββατοκύριακο.