O βόας

είναι ένα σιχαμένο φίδι, όπως όλα τα φίδια άλλωστε. Τρώει πάρα πολύ και μετά κοιμάται για να χωνέψει. Η δική μου σχέση με το βόα; Μεγάλη αλλά πάντα εξ' αποστάσεως, μεγάλης αποστάσεως! Χθες κάναμε το τελευταίο μπάρμπεκιου του προτζεκτ που τέλειωσε πριν λίγο καιρό.

Ψήστης ο αγαπημένος μου βραζιλιάνος συνάδελφος μα πάνω από όλα φίλος Γκουστάβο.

Εντάξει, τώρα τι να λέμε είναι ως λαός ειδικοί στο μπάρμπεκιου και δεν είναι τυχαίο ότι όπου βραζιλιάνος και ψήσιμο. Φέρνει κάθε φορά ένα κομμάτι από το μοσχάρι που οι βραζιλιάνοι το λένε πικάνια, το ψήνει καταπληκτικά όπως ακριβώς μου αρέσει τόσο ζουμερό όσο χρειάζεται και πραγματικά καλύτερο κρέας ψητό δεν έχω φάει. To die for!

Είχε ετοιμάσει και δυο σάλτσες μια φρέσκια ντομάτα στιμμένη με ξύδι, λαδάκι του μπαμπά μου, αλάτι και δεν ξέρω τι άλλο κι άλλη μια με γάλα, πάλι λαδάκι του μπαμπά μου και σκόρδο που είναι και οι δυο to die for επίσης. 'Εφαγα λοιπόν μετά από καιρό, λόγω της γνωστής δίαιτας.

Τι να πω... όταν γύρισα σπίτι ένοιωθα ότι ήθελα να κοιμηθώ 24 ώρες συνεχόμενες. Με το ζόρι έκανα ένα ντους για να διώξω τις τσίκνες από πάνω μου και έπεσα για ύπνο. Με το ζόρι ξύπνησα σήμερα το πρωί μετά από 9 ώρες ύπνου για να πάω... στο powerplate! Αυτό ήταν ηρωικό που έκανα αλήθεια το λέω, γιατί και σήμερα το πρωί η πικάνια χόρευε σάμπα στο στομάχι μου. Τώρα έχω αρχίσει να συνέρχομαι κάπως και να ξεφουσκώνω. Προφανώς και δεν ανέβηκα στη ζυγαριά σήμερα, για κορόιδα ψάχνεις;;
Σημασία βέβαια έχει ότι περάσαμε πολύ ωραία. Είχε ζέστη, είχε ήλιο, η θέα ήταν καταπληκτική και ακόμα μια φορά συμφωνήσαμε όλοι ότι ζούμε μέσα σε μια καρτ ποστάλ, γελάσαμε πολύ, κουτσομπολέψαμε, ξαπλώσαμε στο χορτάρι και κοιτάζαμε τον ουρανό και τελικά ναι, la vie est belle και καμιά φορά μπορεί να είναι και λίγο δύσκολη αλλά και τι έγινε;

Στο τέλος φάγαμε και τα γλυκά που είχα ετοιμάσει, το δήθεν τιραμισού φράουλα είχε γκραν σουξε. Νόστιμο, δροσερό, καλοκαιρινό ενώ η σοκολατόταρτα ήταν λίγο βαριά και γιατί είχαμε φάει πολύ κρέας αλλά και γιατί είχε ζέστη αλλά παρ' όλα αυτά δεν έμεινε ούτε αυτή!

Έτσι τέλειωσε μια πολύ ωραία εβδομάδα με κέφι, φίλους, γέλια, φαγάκια και με το Γκουστάβο να έχει αναλάβει κανούριο πρότζεκτ... να δεσμευτώ ότι τον Ιούλιο θα πάω στη Βραζιλία για το γάμο του!

Σήμερα που ανεβάζω αυτό το ποστάκι είμαι πάλι στα κιλά που ήμουν προ μπάρμπεκιου και είμαι πολύ χαρούμενη και ετοιμάζομαι να βολτάρω στη Γενεύη για λίγα ψώνια.

Τιραμισού φράουλα

2 κεσεδάκια φράουλες

1 βαζάκι μαρμελάδα φράουλα

χυμό από ένα πορτοκάλι

500 γρ μασκαρπόνε

150 γρ κρέμα γάλακτος 35%

4 κ.σ. ζάχαρη

1 κ.γ. εκχύλισμα βανίλιας

σαβαγιάρ

1 φλ. καφέ cointreau ή άλλο λικέρ πορτοκάλι

Ανακατεύουμε σε ένα μπωλ τη μαρμελάδα με το χυμό πορτοκαλιού και μισό φλυτζάνι λικέρ μέχρι να γίνει ένα παχύρευστο σιρόπι.

Σε ένα άλλο μπωλ αναμιγνύουμε το μασκαρπόνε με το υπόλοιπο λικέρ

Στο μίξερ χτυπάμε μέχρι να σφίξει την κρέμα με τη βανίλια και τη ζάχαρη και αν θέλουμε προσθέτουμε μια κουταλιά της σούπας λικέρ.

Προσθέτουμε σιγά σιγά στο μασκαρπόνε την χτυπημένη κρέμα και ανακατεύουμε καλά.

Κόβουμε στη μέση τις φρέσκιες φράουλες και τις απλώνουμε στον πάτο του ταψιού μας.

Πάνω από τις φράουλες απλώνουμε σαβαγιάρ

Ρίχνουμε το ΄σιρόπι' που ετοιμάσαμε με τη μαρμελάδα.

Απλώνουμε την κρέμα μασκαρπόνε και τέλος στολίζουμε είτε με ψιλοκομμένες φράουλες ή με λευκή σοκολάτα.

Καλύπτουμε με μια μεμβράνη και το αφήνουμε στο ψυγείο τουλάχιστον 8 ώρες.

Μου πήρε μισή ωρίτσα να το ετοιμάσω στο lunch break της Τετάρτης :)