Σήμερα Θυμάμαι..

Θα 'πρεπε
Τραγούδι: Αντώνης Ρέμος
Στίχοι-Μουσική: Γιώργος Θεοφάνους
Ο Ρέμος το τραγούδησε και το αφιέρωσε σε έναν Αγαπημένο κοινό μας φίλο, το Γιάννη.
Φέτος είναι 3 χρόνια που έχει φύγει κοντά μας. Και έφυγε έτσι ξαφνικά...όπως μπήκες στη ζωή μου θα φοβάμαι μη σε χάσω ξαφνικά του τραγουδούσα εγώ και εκείνος γελούσε.
Αγαπημένος Αντώνης Ρέμος λοιπόν, σε ένα πολύ μα πάρα πολύ αγαπημένο τραγούδι.

Σαν από όνειρο μέσα στη νύχτα
κακό να ξυπνάω
τι να πετάξω απ΄το χτες
και για το αύριο τι να κρατάω
Πώς να κοιτάξω μπροστά
και ποτέ σ΄ότι αφήσαμε πίσω
και όλα αυτά που μαζί αγαπήσαμε
εγώ να μισήσω

Θα΄πρεπε θα΄πρεπε
θα΄πρεπε να΄σουν εδώ
που σε χρειάζομαι σε χρειάζομαι
αφού έμαθα όλα μαζί σου
να τα μοιράζομαι
να σε νοιάζομαι
και να σ΄έχω ανάσα μου
γη κι ουρανό....

Clinique La Prairie

η επιτομή του νταντέματος και του χαϊδολογήματος - με την αγνή του έννοια, γιατί έχω και έναν πονηρό και ζηλιάρη που έρχεται εδώ, ω τι κόσμος Mr K μου ε? Ο απόλυτος ναός της ομορφιάς. Ομορφιά όπως την αντιλαμβάνεται κανείς, παρεμβατικής και μη. Εξηγούμαι, παρεμβατική θεωρώ την ομορφιά όταν επεμβαίνουν ναρκώσεις, χειρουργεία και τα λοιπά. Για τον περιβάλλοντα χώρο να μη πω τίποτα, έχω γίνει κουραστική πια με το πόσο μου αρέσει εδώ που ζω, η ριβιέρα, οι Άλπεις ειδικά όταν ο καιρός είναι καλός όπως σήμερα. Ας τα πάρουμε από την αρχή όμως (θα πολυλογήσω πάλι το νοιώθω). Έχουμε πει ότι το σημερινό ήταν δώρο της Έλενας και του Κρίτωνα για τη γιορτή μου. Αυτοί οι δυο είναι αγαπημένοι φίλοι, και μάλιστα ο Κρίτων είναι το αφεντικό μου στη δουλειά! Λέτε να το έκαναν γιατί τους έχω πρήξει στο γραφείο? Μπας και ηρεμήσω? Όχι όχι είμαι πολύ καλή και ήσυχη, δεν συντρέχει λόγος. Απλά με αγαπούν και ήθελαν να με κακομάθουν λιγουλάκι. Σήμερα, απεργία και εδώ. Ξύπνησα χαλαρά στις 9 και κάτι, πήρα το διαιτητικό πρωινό μου, ήπια το ελληνικό μου καφεδάκι, ετοιμάστηκα σιγά σιγά και ξεκίνησα για το Montreux. Έφτασα στις 12, όπως είχα σχεδιάσει. Ο καιρός είπαμε φανταστικός, στο αυτοκίνητο άκουγα The Cure, however far away I will always love you.....από το πασίγνωστο και πολυαγαπημένο Lovesong ο στίχος. Στους διαδρόμους καθώς πήγαινα προς το σπα, ακούγονταν ήχοι τρεχούμενων νερών, στους τοίχους υπέροχοι πίνακες και μικρές βιτρίνες με είδη πολυτελείας. Έτσι για να ταιριάζουν με αυτό που ακολουθεί. Ξεχώρισα τη βιτρίνα της Lalique και την έφερα να σας τη δείξω γιατί είχε πολύ ωραίο ντεκόρ. Ενημέρωσα τη ρεσεψιόν ότι έφτασα και ανέβηκα στο μπαρ να πιω ακόμα ένα καφεδάκι. Κάθισα φυσικά έξω. Μια ώρα μετά, ήταν η πολυπόθητη ώρα. Κατεβαίνω και με παραλαμβάνει η αισθητικός. Παίρνω το κλειδάκι για το λοκερ μου, φοράω το πινουαρ και με οδηγεί στο δωμάτιο όπου θα ελάμβανε χώρα η αποτρίχωση και το μικροδερματικό πηλινγκ το οποίο θα ακολουθούσε και μια θεραπεία οξυγόνου. Το πήλινγκ πρέπει να πω ήταν με κρυστάλλους, για να μη πω καμιά κοτσάνα το μεταφέρω όπως ακριβώς μου το είπαν, jet of mineral crystals. Δυο ώρες μετά, τελείωσα με την αισθητικό και σειρά είχε αυτή η θεεική πισίνα, το jacuzzi, η σάουνα και το χαμαμ. Φωτογραφίες μόνο από το χαμαμ δεν θα δείτε. Εδώ να πω ότι ήμουν ολομόναχη σε όλα αυτά, δεν με ενοχλούσε κανείς και δεν έπρεπε να ανεχτώ και κανέναν και ειδικά αυτές τις μικρές bratz που όταν βρίσκονται σε τέτοιους χώρους τσιρίζουν όσο δεν φαντάζεστε. Έχω υποσχεθεί ότι αν κάνω ποτέ μου κόρη και γίνει έτσι εγώ η ίδια θα της βάλω φερμουάρ στο στόμα. Λοιπόν στο θέμα μας. Στα νερά, κυριολεκτικά ξεχάστηκα. Πότε πέρασαν 2 ώρες δεν το κατάλαβα. Πηγαινοερχόμουν από το ένα στο άλλο, νερό ήρεμο, νερό με μπουρμπουλήθρες, νερό σε κατάσταση ατμού και δώστου πάλι. Ήρθαν τα πόδια και τα χέρια μου και παπούδιασαν (θα το δείτε το πόδι στη φωτογραφία). Αφού αποφάσισα ότι αρκετά έπαιξα τη λίμνη των κύκνων, φόρεσα το μπουρνουζάκι μου και ξάπλωσα σε μια ξαπλώστρα να διαβάσω λίγο το βιβλίο μου. Και τσουπ, έρχεται μια Ταϋλανδεζούλα, η ώρα 5.30, και μου λέει είστε η κυρία Τζώρτζια? έχουμε μαζί μασάζ. Ουπς, ξεχάστηκα. Ζήτησα 200 φορές συγγνώμη (δες τώρα, υπό άλλες συνθήκες αν άκουγα να με αποκαλούν κυρία Τζώρτζια θα έπαιρνα την υφάρα και θα της την έλεγα κατάμουτρα, πες με μανούλα μου με το επώνυμο κι ας το πεις και λάθος, πες με σκέτο Τζώρτζια, αλλά τι σου κάνει η La Prairie, άλλος άνθρωπος) και κατεβήκαμε στο δωμάτιο του μασάζ. Τίποτα εντυπωσιακό, ένα κρεβάτι και από πάνω....η μεγαλύτερη ανακάλυψη των σπα, το jet shower. Μου έδωσε να φορέσω ένα ανύπαρκτο πραματάκι, το οποίο όταν άρχισε το μασάζ μου ζήτησε να το βγάλω, οπότε δεν κατάλαβα ποτέ γιατί το φόρεσα αλλά ας είναι... Άρχισε να πέφτει αυτό που λένε τροπική βροχή, με πασάλειψε και με κάτι λάδια και άρχισε το πάρτυ. Βροχή και μασαζ ταυτόχρονα. Δεν υπάρχει απολύτως τίποτα καλύτερο, πιο χαλαρωτικό, πιο πιο πιο.....Που τη βρίσκει τη δύναμη αυτό το κοριτσάκι σκεφτόμουν και κάνει τέτοιο μασάζ. Καταπληκτική. Είχα εντελώς παραδώσει σώμα και πνεύμα, ήμουν άλλου. Σήκωνε τα πόδια, μου κουνούσε τα χέρια δεν είχα κανέναν έλεγχο στο σώμα μου πια. Αυτό δεν έπρεπε να κάνω? Δεν πιστεύω να τα έκανα λάθος.... Δυστυχώς όμως τέλειωσε κι αυτό. Μετά χώθηκα σε μια άλλη πισίνα, τη χαλαρωτική. Απαλή lounge μουσικούλα, ένα άρωμα απίστευτο και μαξιλάρια για να είσαι και πιο άνετα. Εκεί μέσα πήρα και ένα χαλαρό υπνάκο, όχι πολύ κανά δεκάλεπτο. Μετά μάζεψα τα ρούχα μου, ντύθηκα, στέγνωσα το μαλλί, ευτυχώς είχα προνοήσει και είχα πάρει μαζί μου τις πλάκες ισιώματος γιατί διαφορετικά θα κυκλοφορούσα ξεμαλιασμένη. Το κομμωτήριο βλέπετε ήταν fully booked. Πέρασα από τη ρεσεψιόν, μου έδωσαν και δωράκια να δοκιμάσω τη σειρά της La Prairie, όχι του εμπορίου αλλά αυτή που χρησιμοποιούν στο σπα, με κέρασαν και μηλαράκι είπαμε εις στο επανειδείν και ανέβηκα ξανά στο μπαρ. Και αυτή τη φορά κάθισα έξω, χύθηκα σε ένα καναπέ και πήρα ένα ποτήρι σαμπάνια γιατί νομίζω επιβάλλετο να κλείσει η μέρα χλιδάτα και διάβασα ξανά την πρόσκληση της Τζούλιας που ήταν τυπωμένη σε ''ακριβό κρεμ χαρτί με μαύρα καλλιγραφικά γράμματα'' (Ψηλά Τακούνια για πάντα, Ιουστίνη Φραγκούλη- Αργύρη). Το βρίσκω απόλυτα πολυτελές και μου αρέσει τρελλά. Στο αυτοκίνητο τώρα παίζει το Boarding Pass του Παπασπυρόπουλου, χαλαρή, όμορφη και αγαπημένη συλλογή.

Καλό μήνα

και ξεκινάει υπέροχα! Γιατί σήμερα, σε περίπου 1 ώρα θα πίνω καφεδάκι στη βεράντα της La Prairie (http://www.laprairie.ch/). Και σε 2 ώρες θα ξεκινήσει η απόλυτη περιποίηση. Αν είμαι σε θέση το βράδυ θα σας φέρω φωτογραφίες. Σήμερα έχουμε και αφίξεις...τι χαρά. Καινούρια λουλούδια στο σπίτι, η βεράντα μου πεντακάθαρη γιατί έχει έναν ήλιο μα τι ήλιο... και την απολαμβάνω. Άνθισε και το δεντρολίβανο, το γιασεμί μου έχει καινούρια καταπράσινα φυλλαράκια, οι τριανταφυλλιές παίρνουν τα πάνω τους κι αυτές, κρίμα που δεν θα είμαι εδώ να τις χαρώ όταν θα γεμίσουν τραντάφυλλα. Οι Ελβετοί θα κατακτήσουν τις εξοχές με τη μέρα που τους κάνει, θα βγουν τα μπάρμπεκιου και οι μπύρες, χαμός. Το ωραιότερο όμως είναι που παντού, μα παντού πουλάνε αυτό το υπέροχο λουλουδάκι, το fleur du bonheur, lily of the valley στα ελληνικά αν δεν κάνω λάθος το λένε το δάκρυ της Παναγίας. Ένας χριστιανικός μύθος λέει ότι τα δάκρυα της Παναγίας όταν ο Χριστός ήταν στο σταυρό έγιναν αυτό το λουλουδάκι, ενώ ένας άλλος λέει ότι φύτρωσαν από το αίμα του Αη Γιώργη όταν μονομαχούσε με το δράκο. Αυτά τα ολίγα προς το παρόν, έτσι για να μη λένε μερικοί μερικοί ότι μόνο το σουρτούκι έχω στο μυαλό μου... ω τι κόσμος Δενδρογαλή μου ;)

Όσο για την κατάσταση πανικού και πυκνής ομίχλης στο μπλογκάκι μου σηκώνω τα χέρια ψηλά, κάνει ότι γουστάρει πια. Έχει χαρακτήρα μου φαίνεται... και θα το αφήσω έτσι όπως είναι δεν θέλω να το καταπιέσω να μπει σε καλούπια που μπορεί και να μη του αρέσουν τελικά!!! Φιλιά πρωτομαγιάτικα