Μια πολύ ευχάριστη έκπληξη

με περίμενε στον Παπασωτηρίου του Ελ. Βεν. Ανάμεσα στα εβδομαδιαία περιοδικά, τη Vogue Men που πήρα για να διαλέξουμε τα χειμωνιάτικα κοστούμια του τζουτζούκου βρήκα και ένα βιβλίο που το έχει γράψει ένας πολύ αγαπημένος μου καθηγητής. Πάτρα 1993-1995. Φροντιστήριο Δέσμες. Πρωτοδεσμήτισα και έκθεση μου έκανε ο καλύτερος φιλόλογος της περιφέρειας, ο κύριος Κώστας Λογαράς. Έσκισα στην Έκθεση στις πανελλήνιες πρέπει να πω!

Το δεύτερό του μυθιστόρημα 'Ερημιά στο βλέμμα τους' ήταν και έκπληξη και μεγάλη χαρά για μένα. Δεν το σκέφτηκα καθόλου, το πήρα από το ράφι και πήγα αμέσως στο ταμείο. Ξεκίνησα να το διαβάζω πριν ακόμα μπω στο αεροπλάνο.

Η ζωή μιας γυναίκας που ξενιτεύτηκε το 1964 στο Σικάγο. 40 χρόνια μετά, παραμονές των Ολυμπιακών Αγώνων επιστρέφει για λίγο στην Ελλάδα. Είναι τόσο άλλη η Ελλάδα που βρίσκει, η ίδια έχει 'εκκρεμότητες' που πρέπει να τακτοποιήσει. Συναντά Αλβανούς μετανάστες στην Ελλάδα, βίοι παράλληλοι - από τη μια μετανάστευση στην Αμερική του '60 και από την άλλη μετανάστευση στην Ελλάδα του 1990. Συναισθήματα, δυσκολίες, ελπίδες, προσδοκίες ίδια για όλους πάντα.

''Και οι φιλενάδες σου; Δεν υπάρχουνε γειτόνισσες να 'ρχονται να σου κάνουνε παρέα; Κάποια γυναίκα;''....

''Ουουυυ, έχω!'' απάντησε με αυθόρμητη ικανοποίηση η γριά γυναίκα. ''Έρχεται μια μεξικάνα φιλενάδα μου. Και πίνουμε καφέ μαζί. Μ'αυτήν κουβεντιάζω. Μιλάμε, μιλάμε, με τις ώρες''.

Κι αλλάζοντας τον τόνο της φωνής της: ''Η καθεμιά στη γλώσσα της'' ξεκαθάρισε τα πράγματα ''εκείνη στη δικιά της κι εγώ στα ελληνικά. Βλέπεις, δεν ξέρουμε τ' αμερικάνικα, κι η καθεμιά τα λέει όπως τα 'μαθε απ΄την πατρίδα της'' διευκρίνησε.

Ο Κώστας Λογαράς γεννήθηκε στην Πάτρα το 1950. Έχει γράψει ποίηση και πεζό. Από το 1997 συνεργάζεται ως επιφυλλιδογράφος με την εφημερίδα Τα Νέα. Έργα του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, τα γαλλικά και τα γερμανικά.

Ο Ιανός και οι εκδόσεις Μεταίχμιο παρουσιάζουν το βιβλίο την Τρίτη 21 Οκτωβρίου στις 18:00 στο καφέ του βιβλιοπωλείου. Θα ήθελα πάρα πολύ να μπορούσα να είμαι εκεί... μια άλλη φορά ίσως, στο επόμενο μυθιστόρημα.

Μια πολύ καλή παρουσιάση αυτού του βιβλίου θα βρείτε εδώ.

Το συνιστώ ανεπιφύλακτα και πρέπει να πω ότι με γοήτευσε ανάμεσα σε όλα τα άλλα η χρήση της ντοπιολαλιάς της ορεινής Πελοποννήσου!

Ντιρλί κοκό

είμαι. Το λέω καθαρά. Το πρωί που ήμουν ακόμα σόμπερ ξεκίνησα να γράφω για μη παρεμβατικούς τοκετούς και τέτοια. Τώρα που είμαι έτσι όπως είμαι δε μπορώ. Καθόλου.

Σήμερα είχα καλεσμένους. Πάλι, ναι. Αλλά αυτή τη φορά ήταν αυστηρά single boys. Δεσμευμένοι παντώς είδους έφαγαν πόρτα. Ένας Περουβιανός ο καρίνιο, ένας Βραζιλιάνος που δεν έχει νικ και ένας Ιταλός ο pirlaki. Ετοίμασα pollo alla cacciatora που το βρήκα στο blog του Τεντ Λέλεκα, σαλατούλα σπανάκι, ρόκα, πομοντορίνι από Σισίλια, και μανούρι με βινεγκρέτ σύκο, πατατούλες φούρνου αυτές του Δεσποινάριου και ρυζάκι. Η μόνη παραλαγή που έκανα στη συνταγή του Τεντ ήταν στα μανιτάρια, δεν έβαλα μόνο porcini αλλά και μορχελίτσες που τις λατρεύω. Είχα αγωνία για το pirlaki μια που είναι δύσκολος στο φαγητό. Φανταστείτε ότι στο εστιατόριο της δουλειάς που έχει κάθε μέρα 4 διαφορετικά φαγητά δεν τρώει τίποτα παρά μόνο φιλέτο αλογίσιο ψητό. Ε, ακόμα και αυτός έφαγε και έφαγε πολύ και του άρεσε ακόμα πιο πολύ. Πάρα πολύ χάρηκα και το λέω επίσης καθαρά. Το γλυκό ήταν brownies του Πέτρου Κωστόπουλου με παγωτό βανίλια και σως ζεστής σοκολάτας. Φωτογραφίες δεν έβγαλα, γιατί ευχαριστιόμουν τόσο πολύ το μαγείρεμα σήμερα που δεν σκέφτηκα καν να το αποθανατίσω. Την επόμενη φορά όμως θα το κάνω. Ήπιαμε ένα μπουκάλι σαμπάνια, το περισσότερο το ήπια εγώ, ένα μπουκάλι Barolo και ένα Juan Gil. And the winner is.... the Barolo φυσικά, το οποίο ήταν και προιόν καλής χρονιάς.

Κορυφαία στιγμή του γεύματος:

Pirlaki: Georgia, do you mind if I do.... scarpeta?

Georgia: Scarpeta? Was ist das? but I don't mind just go ahead do it....

Πέθαινα από την περιέργεια να δω τι είναι αυτή η σκαρπέτα..... ε λοιπόν η σκαρπέτα είναι στα ιταλικά η δική μας παπάρα :))

Θαλίτσα, σκαρπέτα αλά Σκαρπέτης.... μπουχαχα παπάρας, τίποτα δεν είναι τυχαίο στη μάταιη ετούτη ζωή :)))))

Πήρε το πιρλάκι ψωμάκι και βουτούσε στη σαλτσούλα του κοτόπουλου. Πως να ευχαριστηθείς αλλιώς το φαγάκι σου? Τελικά πρέπει να έφαγε μια φρατζόλα ψωμί, αλλά χαλάλι του τον αγαπάω πολύ είναι σαν το μικρό μου αδερφάκι. Μου λέει για τα ερωτικά του και μερικές φορές ξεφεύγει και μπαίνει σε juicy details που ειλικρινά δεν χρειάζεται να τις ξέρω, στη δουλειά με ρωτάει για ένα σωρό πράγματα που πάλι δεν μπορώ να ξέρω και όταν θέλει να του εγκρίνω τις αλλαγές που στέλνει στην παραγωγή μου μιλάει... ιταλικά!!

Το pirlaki είναι ο διάδοχος του stronzo, έτσι τον έλεγα στην αρχή. Μετά βαρέθηκα και του λέω πες μου πως να σε λέω δεν το θέλω άλλο το stronzo και μου απαντάει μπορείς να με λες pirla που σημαίνει επίσης βλάκας ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων.

Πάω στη Μύκονο το καλοκαίρι και συναντάω στο Pierro κάτι φίλους μου. Έρχεται ένας Ιταλός και μου λέει κάτι στα ιταλικά. Κοίτα του λέω το μόνο που μπορώ να καταλάβω αυτή τη στιγμή στα ιταλικά είναι... pirla!! Σκάει στα γέλια ο νέος φίλος και μου λέει eeee pirla is not italian, it's milanese!!!!!!!! Εκεί επιβεβαίωσα ότι η Ιταλία δεν είναι μια χώρα αλλά δύο, η βόρεια και η νότια. Εκτιμώ βαθιά τη βόρεια Ιταλία για τα κρασιά, το φαγητό και τους ανεπανάληπτους μόδιστρους αλλά στη νότια Ιταλία αναγνωρίζω την παραγωγή του θεικού Greco di Tufo και του Taurasi από τον Mastroberardino. Έχει έπελθει μια ρήξη στις σχέσεις μου με τη νότια Ιταλία αυτό τον καιρό και δεν θέλω να παραδεχτώ ότι κάνουν οτιδήποτε άλλο καλά.

Αυτά. Πάω να τελειώσω το barolo μου στη βεράντα και το καθιστώ υπεύθυνο για την κατάσταση στην οποία βρίσκομαι αυτή τη στιγμή μαζί με την ύπουλη γαλλίδα σαμπάνια.

Φιλάκιααα και καλή εβδομάδα!

Στη βεράντα σήμερα πίνουμε, στην υγειά του Διόνυσου που έμαθε στους θνητούς το κρασί :)

Σημείωση, εγώ δεν έφαγα από το κοτοπουλάκι μόνο δοκίμασα ελάχιστο για να σιγουρευτώ ότι αυτό που θα έτρωγαν οι καλεσμένοι μου είναι νόστιμο. Το δικό μου μενού είχε ψαράκι χθες γιατί είμαι σε φάση πειθαρχίας. Ήπια όμως τα κρασάκια μου το είπαμε αυτό :))

Στις μικρές στιγμές απόλαυσης που έρχονται...

Sauternes. Ένα μικρό χωριό νοτιοανατολικά του Bordeaux. Η φήμη του πάει πολλούς αιώνες πίσω. Γιατί φημίζεται? Μα γιατί άλλο... για τα εξαιρετικά γλυκά κρασιά του που είναι αποτέλεσμα της έντονης δράσης του μύκητα Botrytis Cirinea ή noble rot. Ο μύκητας αυτός προσβάλει τις ποικιλίες Sauvignon Blanc & Semillon ρουφάει όλο τους το νεράκι με αποτέλεσμα τα γευστικά χαρακτηριστικά τους να συμπυκνώνονται. Η συγκομιδή γίνεται στην κυριολεξία ρώγα ρώγα για να παραχθούν τα sauternes. Ο τρύγος προγραμματίζεται πολύ προσεκτικά, και γίνονται τουλάχιστον έξι 'tris' όπως αποκαλούν οι Γάλλοι την ρώγα ρώγα συγκομιδή για να πετύχουν το μάζεμα μόνο των προσβεβλημένων από το μύκητα ρωγών. Το γνωστότερο Sauternes είναι το Chateau d' Yquem. Κατετάγει πρώτο στην περίφημη κατανομή των κρασιών του Bordeaux το 1855. Η στρεμματική απόδοση είναι εξαιρετικά μικρή, ένα κλήμα παράγει ένα μόλις ποτήρι d' Yquem. Είναι το ακριβότερο λευκό κρασί που έχει πουληθεί ποτέ, το 1985 σε δημοπρασία και η τιμή του έφτασε τα 56,588 δολλάρια για ένα μπουκάλι του 1787. Τα σταφύλια πατιούνται τρεις φορές και μπαίνουν σε δρύινα βαρέλια να ωριμάσουν για 3.5 χρόνια. Παράγονται περίπου 65000 μπουκάλια κάθε χρονιά. Αυτό που εγώ βρήκα εντυπωσιακό διαβάζοντας για το Yquem είναι ότι 9 φορές κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα ολόκληρη η σοδειά βρέθηκε ακατάλληλη να φέρει το όνομα του Chateau και έτσι δεν υπήρξε παραγωγή! Η διάρκεια του Yquem είναι ένα από τα χαρακτηριστικά του, ένα μπουκάλι καλής χρονιάς θα αρχίσει να δείχνει τον πραγματικό του χαρακτήρα μετά από μια ή δυο δεκαετίες φύλαξης και σωστής φροντίδας. Αντέχει για παραπάνω από 100 χρόνια βελτιώνοντας συνεχώς τα επίπεδα της γεύσης του.
Το 1999 ο πασίγνωστος οίκος Louis Vuitton αγόρασε το 51% του Chateau από τον κόμη Alexandre de Lur-Saluces ο οποίος έδινε πολύ μεγάλη σημασία στην ποιότητα της παραγωγής και δεν δίσταζε να καταστρέψει ολόκληρη τη σοδειά εάν δεν έμενε ικανοποιημένος από τις δοκιμές τυχαίων δειγμάτων. Ο ίδιος έχει πει ότι αυτό το κρασί είναι ένα αίνιγμα της φύσης, οι εκπληκτικές αλχημείες αυτού του εξαιρετικού μύκητα που ευδοκιμεί μόνο στο Sauternes μεταμορφώνει τον άνθρακα σε θυσαυρό. Πάνω από όλα όμως το Yquem πρέπει να το μυρίσεις, να το γευτείς και να το εκτιμήσεις για να καταλάβεις τη μαγεία του. Μόνο έτσι θα μπορέσεις να κατανοήσεις τελικά ότι αυτό το κρασί είναι και θα παραμείνει ένα μυστήριο. Ο Frederic Dard παρομοιάζει την αίσθηση της δοκιμής του Yquem σαν τη σιωπή που ακολουθεί ένα κομμάτι του Mozart όταν ο ακροατής παραμένει συνεπαρμένος από τη μουσική. Οι Γάλλοι το αποκαλούν η ουρά του παγωνιού, όπως το παγώνι ξεδιπλώνει την πολύχρωμη ουρά του έτσι και το Yquem αποκαλύπτει τη μοναδική ομορφιά του στον ουρανίσκο.
Ένα μικρό μπουκαλάκι αυτού του μικρού θυσαυρού μου ανήκει.

Συμβουλεύτικα την Έυη μας που έχει στενές σχέσεις με έγκριτο connoisseur και παρήγγειλα σε μια γαλλική κάβα ένα μπουκάλι του 2001 που θεωρείται εξαιρετική χρονιά. Ήταν εξαιρετικά δύσκολο να το βρω, το περίμενα δυο βδομάδες. Το έχω εδώ μαζί μου και χαζέυω το υπέροχο χρυσό του χρώμα. Δεν θα το ανοίξω ακόμα, αλλά ούτε θα το κρατήσω ως επένδυση. Θα του φέρω τα καλύτερα ποτήρια να χυθεί μέσα τους το πλούσιο κορμάκι του και να αναδυθούν τα υπέροχα αρώματά του. Διότι όπως πολύ σωστά αναφέρεται στο υστερόγραφο του editorial του ΕΥ ΖΗΝ Σεπτέμβρίου, 'ευζωία σε σοδομισμένο περιβάλλον είναι σαν να πίνεις Chateau d' Yquem σε πλαστικό ποτήρι'. Ε μα jamais!! Θα το μοιραστώ με λίγους και πολύ εκλεκτούς φίλους. Ταιριάζει θεικά με fois gras αλλά και με οστρακοειδή. Δεν λέει όχι όμως στα έντονα τυριά όπως το roquefort ή τα γλυκά όπως μια νόστιμη τάρτα μήλου.