ο ψεύτης και ο κλέφτης δεν χαίρονται ποτέ

Αα δεν μπορώ άλλο. Το πάω από εδώ, το φέρνω από εκεί εδώ και πολύ καιρό. Αλλά δεν ξέρω πώς να τα πω αυτά που θέλω. Διότι, από διπλωματία και να λέω απ’ έξω απ’ έξω αυτό που σκέφτομαι… χάσαμε. Είμαι έτσι γενικά και πάντα. Λέω αυτό που σκέφτομαι χωρίς περικοκλάδες.
Διότι, πιστεύω ότι οι άνθρωποι που είναι ειλικρινείς κυρίως με τον εαυτό τους αξίζει να τους εμπιστεύεται κανείς. Δηλαδή, δεν θα μπορούσα ποτέ να παριστάνω τη γλυκιά και την καλή και την ευγενική σε ανθρώπους που δεν συμπαθώ, που δεν μου κάνουν, που μου χαλούν την αισθητική. Η αλήθεια είναι πως έχω αφήσει τα όρια να ξεχειλώσουν ορισμένες φορές ενώ ήξερα ότι κάνω λάθος, αλλά δε βαριέσαι όλα μαθήματα είναι. Επίσης, τώρα τελευταία έχω διαπιστώσει μια δυσανεξία και σε εκείνους που για να μη τους κακολογήσουν και βρεθεί κάποιος να τους πει αγενείς κάνουν τους καλούς και τους γλυκύτατους και αηδίες. Αυτό το τελευταίο μπορώ να εξηγήσω γιατί το παθαίνω. Ανειλικρινής και ψεύτης δεν είναι μόνο αυτός που θα πει ψέμματα για κάποιο λόγο αλλά και εκείνος που θα προσποιηθεί ότι συμπαθεί κάποιον. Έτσι λοιπόν, όταν μιλάς μαζί μου και λες λες λες για τον μαλάκα, τον έτσι, τον αλλιώς αλλά μετά τον κάνεις και παρέα και έχεις σουξου μουξου, νομίζω πως έχω δίκιο να σκέφτομαι ότι το ίδιο θα κάνεις σε μένα. Γι’ αυτό…Χ. Σιγά, σιγά δεν υπάρχει λόγος να σφαχτούμε κιόλας γιατί εσύ παίρνεις τη ζωή σου αλλιώς.
Στα μπλογκ τώρα, επειδή όλες αυτές οι συμπεριφορές είναι μαζεμένες και εύκολα προσβάσιμες και εγώ έχω και μια έμφυτη τάση να γνωρίζω λίγο παραπάνω αυτούς που ‘μιλάω’ μαζί τους έχω δει τα ένα σωρό αδιανόητα. Και τι δεν έχουν ακούσει τα αυτάκια μου και διαβάσει τα γαλανά ματάκια μου. Δεν φαντάζεστε τι κυκλοφορεί εδώ μέσα, μέχρι που μερικές φορές νομίζω ότι μαζί με κανά δυο ακόμα είμαστε οι πιο φυσιολογικοί άνθρωποι στον πλανήτη. Τι ψέμα, τι φαντασιοπληξία, τι φανφάρες… και το καλύτερο?? Νομίζουν ότι δεν τους καταλαβαίνουμε κιόλας. Νομίζουν ότι φτιάχνοντας μια ρημαδοσελίδα στο ιντερνετ εκθέτοντας δυο τρεις βλακείες γίνονται και σημαντικοί. Βέβαια, δεν έχουν κι άδικο γιατί τρέχουν οι άλλοι που λέγαμε οι ευγενικοί και τους κάνουν θεούς. Κι εκεί που στην κανονική σου ζωή είσαι ταξιτζής ας πούμε, παρουσιάζεσαι μετά ως το μέγα σημαίνον στέλεχος με άκρες, διασυνδέσεις, γνωριμίες σε όλο τον πλανήτη γη μη σου πω και εκτός και όλα τα κοννέ. Κι αν είναι και λίγο γιούχου τα πιστεύει κι ο ίδιος και μετά αρχίζει το γλέντι. Θεωρίες συνομωσίας εκτυλίσσονται στο μπλογκοχωριό. Μπλόγκερ εναντίον μπλόγκερ γιατί ο πρώτος έχει σκοπό της ζωής του να καταστρέψει τους άλλους (δεν το ξέρει ο ίδιος όμως). Ψέμματα ασύστολα, γελοιότητες, υποτίμηση της δικής μου νοημοσύνης γιατί για τους άλλους δεκάρα δεν δίνω. Όμως, είναι τόσο βλάκες γιατί άλλα λένε σε μένα για παράδειγμα κι άλλα σε κάποιον άλλο. Ο κάποιος άλλος και εγώ όμως μπορεί να γνωριζόμαστε και στα πλαίσια του κουτσομπολιού λέω εγώ την εκδοχή μου λέει κι άλλος τη δική του… και βρισκόμαστε μπροστά σε έναν παθολογικό ψεύτη, έναν άρρωστο άνθρωπο.

Το ΕΚΑΒ βρε παιδιά, φωνάξτε το ΕΚΑΒ παρακαλώ :) Θα μου πεις γιατί το κρατάω το μπλογκ και δεν το κλείνω να γλυτώσω. Έννοια σου και από την ανωμαλία της μπλογκόσφαιρας έχω απαλλαγεί, έχει πέσει το Χ εδώ και καιρό. Τώρα αν ξεπετιέται κανείς δεξιά κι αριστερά δεν πολυδίνω σημασία και το πιάνει το υποννούμενο. Επίσης, δεν θα το κλείσω γιατί θέλω να κρατάω και αυτή την επαφή με εκείνους τους άλλους 2-3 νορμάλ ανθρώπους. Ε όχι, που θα μου κανονίσουν τη ζωή μου οι γρουσούζηδες και οι τρελλοί.
Ουφ, αυτά. Τα είπα και ξαλάφρωσα πάω να παραγγείλω μια καινούρια φωτογραφική μηχανή τώρα αν έχετε καμιά ιδέα ρίχτε τη. Εγώ πάω για panasonic lumix πάντως :)

Γουρουνιών συνέχεια

Και συνεχίζουμε το πρόγραμμά μας με βουκολική ελβετική γαστρονομία. Το θέμα σήμερα είναι το rösti. Αυτό το πιάτο μας έρχεται από την γερμανόφωνη πλευρά της χώρας και δεν είναι τίποτε άλλο από πατατούλα τριμμένη στο χοντρό τρίφτη και τηγανισμένη σε μαντεμένιο τηγάνι με λαρδί και βούτυρο. Στο τέλος βγαίνει σαν τάρτα και είναι ντελισιέ!!

Σερβίρεται συνήθως στο τηγανάκι όπου παρασκευάστηκε και ποτέ σκέτο. Άλλοτε συνοδεύει κανένα μοσχαράκι ζουρικουά (Ζυριχιώτικο δηλαδή) ή συνοδεύεται το ίδιο από λουκανικάκι με φυστίκια τύπου Αιγίνης και μια καταπληκτική σως μουστάρδας ή από πάπια ψητή πεντανόστιμη και τραγανή ή από ένα αυγουλάκι μάτι που στρογγυλοκάθεται πάνω από την πατατούλα και καθώς το σκάμε πλυμμηρίζει ο κρόκος το σύμπαν, τα μανιτάρια δεν θα μπορούσαν να εξαιρεθούν καθώς υπάρχουν σε αφθονία στα γύρω δάση. Φυσικά, μπορεί να υπάρχουν κι άλλοι τρόποι σερβιρίσματος που δεν τους ξέρω αλλά στη brasserie του Hôtel des Negociants στο Vevey έτσι το τρώμε.Το φαγητό αυτό σε αντίθεση με το fondue δεν έχει εποχή, τρώγεται ευχάριστα και το καλοκαίρι με τη ζέστη με μια ωραία δροσερή Cardinal από το Fribourg ή μια Feldschlöschen από το Rheinfelden είναι σκέτη απόλαυση πάντα στη βεράντα της brasserie στην παλιά πόλη του Vevey. Το μόνο που με χαλάει σ' αυτό το εστιατόριο είναι το προφιτερόλ, που έρχεται κάπως φτωχό χωρίς πολλά πολλά... αλλά δεν πειράζει γιατί πάντα υπάρχει το δικό μας mövenpick παγωτάκι και δυο μπαλίτσες ελβετική σοκολάτα και στρατσιατέλα είναι άκρως ικανοποιητικές!!

Γουρουνιές

Αυτή τη στιγμή είμαι σε μια κατάσταση που δεν ξέρω πως να την περιγράψω. Ξαπλωμένη στο κρεβάτι στο ένα πόδι το καλό στηρίζω το ροζ μου λαπ τοπ και το άλλο το ζαβό κάνει τη γυμναστική του στο φοβερό μηχάνημα κινετέκ. Αυτό το κινετέκ έχει σκοπό να λυγίσει σιγά σιγά το γονατό μου μέχρι τις 90 μοίρες και πάμε καλά μέχρι στιγμής μια που έχω πιάσει τις 75 και συνεχίζω. Επίσης, έχω και τα μασελάκια της λεύκανσης δοντιών. Με λίγα λόγια είμαι για γκόμενο τώρα :))

Στο προηγούμενο ποστ, η φίλη μου η Εύη μου έδωσε την εντύπωση ότι μάλλον δεν θα με ακολουθούσε στα υποψήφια ρεστοράν, αλλά δεν πτοούμαι γιατί έχω εναλλακτικές στις οποίες δεν θα αντισταθεί. Ούτε εγώ αντιστέκομαι, μη λέμε κι ότι θέμε τώρα!!

Café Tivoli, Châtel St Denis

δεν υπάρχει ωραιότερο fondue, τέλος. Πριν όμως πω αυτό, δείτε λίγο το χώρο. Ούτε θέα, ούτε ατμόσφαιρα ούτε τίποτα. Μια ελβετική ταβέρνα γεμάτη ανθρώπους του βουνού με ροδαλά μαγουλάκια και έντονη μυρωδιά τυριού.η όψη κλασσική ελβετική, με τα λουλουδάκια που κοντεύουν να γκρεμίσουν τα μπαλκόνια, λουλουδάκια στο πεζοδρόμιο, ασπροκόκκινη τέντα και μέσα γεμάτο ξυλόγλυπτα που απεικονίζουν τη ζωή στο βουνό.τσοπανάκος ήμουνα προβατάκια έβοσκα!! Όμως, αυτά δεν έχουν καμιά σημασία γιατί εκεί φτιάχνεται το ανεπανάληπτο fondue. Moitié-moitié που σημαίνει τυράκι μισό gruyeres και μισό vacherin, με ακριβώς όσο αλκόολ χρειάζεται και ταιριάζει σε ένα fondue που τρώγεται σε εστιατόριο με θέρμανση και τα σχετικά κομφόρ. Να εξηγηθώ, fondue τρώμε και στο βουνό που έχουμε πάει για σκι. Η διαφορά ποια είναι όμως, στο βουνό κάθεσαι στο σαλεδάκι, έξω να χαίρεσαι τον ήλιο οπότε για να ξεχάσεις το κρύο που είναι τσουχτερό το θέλεις το λίγο παραπάνω μεθυσμένο fondueδάκι. Fondue με ψωμάκι ή πατατούλες μίνι βραστές και πάνε οι βούτες σύννεφο. Τρίβουμε και φρέσκο πιπεράκι στο πιάτο μας και περνάμε το ψωμί με το τυράκι από πάνω.. μούρλια!!!

Η παράδοση λέει ότι όποιος χάσει το ψωμάκι του στο τυρί πρέπει να κάνει κάτι που ορίζει η παρέα. Εγώ μια δυο φορές το βούλιαξα αλλά τίποτα δεν έγινε :)
Ο άσχετος με το fondue φαίνεται από ένα και μόνο πράγμα, όταν παραγγείλει ζητάει και νερό. Τρισμέγιστο λάθος. Το νερό σε συνδυασμό με το λυωμένο τυρί έρχεται και δημιουργεί μια τσιμεντόπλιθα στο στομάχι και δεν σε σώζει τίποτα. Το fondue συνδυάζεται άψογα με λευκό ελβετικό κρασάκι, δεν θα χαράμιζα με τίποτα ένα petite arvine για αυτό το πιάτο, αλλά ένα οποιοδήποτε άλλο βοηθάει την κατάσταση ή με ένα ωραίο ζεστό τσαγάκι.
Ο μαιτρ του fondue φαίνεται από τη λαχτάρα του να καταναλώσει το τυράκι που έχει μείνει στον πάτο του κατσαρολακίου και ξεροψήνεται!!!
Όποιος έχει κουράγιο και για επιδόρπιο φυσικά θα πάρει μαρέγκες με creme double de Gruyeres ή φραουλίτσες με creme double ή βατόμουρα με creme double. Κι αν δεν πάρεις επιδόρπιο την creme double δεν τη γλιτώνεις, σου φέρνουν ένα μικρό σοκολατάκι σαν κουβαδάκι γεμάτο κρεμούλα :)

Οι γουρουνιές δεν τελειώνουν εδώ φυσικά, αλλά αν συνεχίσω θα βγει μαραθώνιο το ποστάκι οπότε θα κάνουμε γουρουνιές σε δόσεις!