Αφήσαμε το χιονισμένο Μόντρεαλ, πήραμε δρόμους χιονισμένους και φτάσαμε στα σύνορα του Καναδά με τις Ηνωμένες Πολιτείες. 
Η κοπέλα είπε πως έπρεπε να πάμε στο κτίριο εκεί δίπλα για να πάρω το χαρτάκι!! Αυτό ντε, που το παίρνεις επειδή είσαι καλός άνθρωπος και άξιος για να πατήσεις το ευλογημένο αμερικανικό έδαφος. Βγαίνοντας από το αυτοκίνητο απέδωσα φόρο τιμής στο λαό που τόσα του χρωστάει η ανθρωπότητα. Φούτσηδες αμερικάνοι μουρμούριζα μέσα από τα δόντια μου γιατί είχα και το φόβο μη με παρακολουθούν αφού ο τόπος ήταν γεμάτος προειδοποιητικές πινακίδες, ότι λέτε μπορεί και να το ακούμε!!! Σιγά που δεν θα ακούγατε ρε γίδια. Μας ανέλαβε ένας κύριος Σουήτ. Έχω δώσει 10 φορές δακτυλικά αποτυπώματα για να με αφήσουν να μπω στη γη της επαγγελίας. Αλλά δεν ξέρουν ότι το νέο τους σύστημα στην Ελλάδα λέγεται μούτζα. Ο Σουητ αντί να ξετινάξει εμένα περιέλαβε τον Τεντ και εγώ έμεινα κυριολεκτικά μαλάκας με την πόσοτητα των πληροφοριών που είχε στη διαθεσή του ο Σουήτ σχετικά με το πόσο ταξιδεύει ο Τεντ, που πάει, πότε πάει μπορεί να ήξερε και γιατί πάει αλλά δεν μας το 'πε για να μη κομπλάρουμε. Ρώτησε που πάμε, ποιον θα δούμε, γιατί πάμε, για πόσο καιρό θα πάμε, τι δουλειά κάνουν αυτοί που θα συναντήσουμε, τι ώρα θα ξύσω το αυτί μου δε ρώτησε ήταν διακριτικός. Με τα πολλά του έσκασε η Καναδέζα τα ντόλαρς που μας ζήτησε και πήραμε δρόμο αφού του εξήγησε ότι στα ελληνικά το ονομά του σημαίνει γλυκούλης!!!!! Νομίζω πως ο Τεντ είχε ήδη σχεδιάσει την πρώτη μας στάση για καφέ. Diner, τέρμα αμερικάνικο πάνω στον αυτοκινητόδρομο σε μια πόλη που λέγεται Platsburgh. Δεν την είχα ξανακούσει ομολογώ, αλλά όταν το είπα στο συνάδελφό μου τον Dave που είναι από το Connecticut μου είπε ότι πολλά χρόνια πριν έζησε για λίγο καιρό εκεί. Αν σου αρέσει η μπύρα καλα είναι, είπε.
Diner αληθινό, προκάτ με αλουμινένια εξωτερική επένδυση, νέον επιγραφές και η κουζίνα ανάλογη, μπέργκερς, πατάτες τηγανιτές, βάφλες, τηγανίτες, ομελέττες.
τηγανίτες, με σως φράουλα και λουκανικάκια διάλεξα. Κλασσική αμερικανιά. Ο συνάδελφος Dave ενθουσιάστηκε, μόνο μου είπε πως εκείνος θα διάλεγε μπλουμπερι σως!!!!
Μέχρι να φάμε τις γκουρμεδιές, να πιούμε δυο γουλιές καφέ και λίγο νεράκι ξεκίνησε μια χιονοθύελλα άλλο πράγμα. Πηγαίνοντας προς το αυτοκίνητο σκεφτόμουν, ώρες είναι να σωριαστώ ΚΑΙ στο Πλατςμπουργκ αλλά ευτυχώς τη γλύτωσα.
Η κοπέλα είπε πως έπρεπε να πάμε στο κτίριο εκεί δίπλα για να πάρω το χαρτάκι!! Αυτό ντε, που το παίρνεις επειδή είσαι καλός άνθρωπος και άξιος για να πατήσεις το ευλογημένο αμερικανικό έδαφος. Βγαίνοντας από το αυτοκίνητο απέδωσα φόρο τιμής στο λαό που τόσα του χρωστάει η ανθρωπότητα. Φούτσηδες αμερικάνοι μουρμούριζα μέσα από τα δόντια μου γιατί είχα και το φόβο μη με παρακολουθούν αφού ο τόπος ήταν γεμάτος προειδοποιητικές πινακίδες, ότι λέτε μπορεί και να το ακούμε!!! Σιγά που δεν θα ακούγατε ρε γίδια. Μας ανέλαβε ένας κύριος Σουήτ. Έχω δώσει 10 φορές δακτυλικά αποτυπώματα για να με αφήσουν να μπω στη γη της επαγγελίας. Αλλά δεν ξέρουν ότι το νέο τους σύστημα στην Ελλάδα λέγεται μούτζα. Ο Σουητ αντί να ξετινάξει εμένα περιέλαβε τον Τεντ και εγώ έμεινα κυριολεκτικά μαλάκας με την πόσοτητα των πληροφοριών που είχε στη διαθεσή του ο Σουήτ σχετικά με το πόσο ταξιδεύει ο Τεντ, που πάει, πότε πάει μπορεί να ήξερε και γιατί πάει αλλά δεν μας το 'πε για να μη κομπλάρουμε. Ρώτησε που πάμε, ποιον θα δούμε, γιατί πάμε, για πόσο καιρό θα πάμε, τι δουλειά κάνουν αυτοί που θα συναντήσουμε, τι ώρα θα ξύσω το αυτί μου δε ρώτησε ήταν διακριτικός. Με τα πολλά του έσκασε η Καναδέζα τα ντόλαρς που μας ζήτησε και πήραμε δρόμο αφού του εξήγησε ότι στα ελληνικά το ονομά του σημαίνει γλυκούλης!!!!! Νομίζω πως ο Τεντ είχε ήδη σχεδιάσει την πρώτη μας στάση για καφέ. Diner, τέρμα αμερικάνικο πάνω στον αυτοκινητόδρομο σε μια πόλη που λέγεται Platsburgh. Δεν την είχα ξανακούσει ομολογώ, αλλά όταν το είπα στο συνάδελφό μου τον Dave που είναι από το Connecticut μου είπε ότι πολλά χρόνια πριν έζησε για λίγο καιρό εκεί. Αν σου αρέσει η μπύρα καλα είναι, είπε.
Diner αληθινό, προκάτ με αλουμινένια εξωτερική επένδυση, νέον επιγραφές και η κουζίνα ανάλογη, μπέργκερς, πατάτες τηγανιτές, βάφλες, τηγανίτες, ομελέττες.
τηγανίτες, με σως φράουλα και λουκανικάκια διάλεξα. Κλασσική αμερικανιά. Ο συνάδελφος Dave ενθουσιάστηκε, μόνο μου είπε πως εκείνος θα διάλεγε μπλουμπερι σως!!!!Μέχρι να φάμε τις γκουρμεδιές, να πιούμε δυο γουλιές καφέ και λίγο νεράκι ξεκίνησε μια χιονοθύελλα άλλο πράγμα. Πηγαίνοντας προς το αυτοκίνητο σκεφτόμουν, ώρες είναι να σωριαστώ ΚΑΙ στο Πλατςμπουργκ αλλά ευτυχώς τη γλύτωσα.
Κατεύθυνση νότος αλλά ακόμα το χιόνι είναι πολύ και ουρανός γκρίζος. Δεν με ενοχλούσε όμως και σιγά σιγά η κατάσταση άλλαζε
Το χιόνι παρέμενε στα δέντρα και στη γη αλλά ο ουρανός γινόταν γαλάζιος. Στάση πρώτη στην έξοδο 16. Ψώνια. Κόσμος πολύς. Κινεζαρία πολύ. Αυτά που ήθελα όμως... τα απέκτησα. Συν μια βαλίτσα. Εξαντλημένες όχι από τα ψώνια αλλά από το 45λεπτο στήσιμο που μας έριξε ο Τεντ διότι έψαχνε την Mrs Potatohead με τη βαλίτσα της για την Άντα στη Νέα Υόρκη. Η χαρά του για την Mrs δεν περιγράφεται με λόγια. Του Τεντ όμως επειδή είναι ο Τεντ δεν του τα γράφουμε αυτά. Μας πήγε σε japanese stakehouse!! Αυτό ήταν μια ακόμα εμπειρία.
Ο Ινδονήσιος ήταν πολύ χιουμορίστας, ευτυχώς που υπήρχε και ο Τεντ και του ανέβαζε λίγο το ηθικό γιατί αν περίμενε από εμένα και την Καναδέζα θα είχε κοπεί με το μαχαίρι του σίγουρα. Προσέξτε το χιονάνθρωπο που μας έφτιαξε με το ρύζι, σο κιουτ! Περάσαμε τη νύχτα εκεί κοντά και το πρωί συνεχίσαμε το ταξίδι προς το νότο.
Μοντγκομερι κάουντι Μεριλαντ, καπού εκεί κοντά δε μένει το πασίγνωστο Δεσποινάριον?
