ζόρικα

έβλεπα Χριστόφορο. δύσκολος σήμερα. και από ότι βλέπω στο trailer και το επόμενο θα είναι δύσκολο. δεν ξέρω πως είναι να είσαι υιοθετημένος, δεν ξέρω πως είναι να βρίσκεσαι σε ένα ίδρυμα να μεγαλώνεις εκεί και να περιμένεις κάποιους να γίνουν οι γονείς σου. όμως δεν αντέχω να βλέπω ούτε στα ψέμματα παιδάκια να περιμένουν, να ελπίζουν, να λαχταράνε μια αγκαλιά.

δεν ξέρω πως μπορεί κάποιος να μη θέλει ένα παιδί, ακόμα περισσότερο το παιδί του. δε μπορώ να φανταστώ με τι κουράγιο αφήνει κάποιος το παιδί του σε ένα ίδρυμα. είναι έξω από τη λογική μου αυτό εντελώς. προσπαθώ να έρθω στη θέση γυναικών που αποφασίζουν να κάνουν έκτρωση γιατί ένα μωρό δεν τις βολεύει. δε μπορώ. είναι έξω από τον κόσμο μου. δεν μπορώ να πω με απόλυτη βεβαιότητα εγώ τι θα έκανα σε μια τέτοια περίπτωση και δεδομένης της πραγματικότητας στην οποία ζω αλλά νομίζω πως δεν θα μπορούσα ποτέ. έχω πει ξανά από εδώ ότι ένα μωρό είναι αυτό που θέλω περισσότερα από όλα στη ζωή μου, είναι αυτό για το οποίο θα παρατούσα τα πάντα χωρίς δεύτερη σκέψη. σκέφτομαι τα μωρά των φίλων μου. την Ελπίδα που μου κάνει κόλπα και παιχνίδια στο skype και λέει κουβεντούλες, το Γιώργο που τον έβλεπα τις προάλλες από το knocking video του iphone να παλεύει με μια μπανάνα και στο τέλος να νικάει. είναι πολύ τυχερά παιδάκια. γιατί έχουν μανούλες που τους βλέπουν και τα κάνουν πάνω τους, γιατί πάντα θα είναι εκεί γι' αυτούς. και ok μπορεί να παραπονιούνται οι μαμάδες ότι οι φίλες τους έχουν απομακρυνθεί, so what? αυτές χάνουν ;-)

όταν δούλευα στην Αθήνα ο Διονύσης ήταν μωράκι. θυμάμαι όταν παραιτήθηκα από την πιο καταπιεστική δουλειά ever ο μόνος που ήθελα να δω ήταν εκείνος. να μυρίσω τη μπεμπεδίλα, να μου λέει τις ιστορίες του και να βυθίζομαι στο δικό του κόσμο, να μη σκέφτομαι τίποτα. και πήγα σπίτι του και έτσι μαγικά εκτόπισε τα πάντα.

ρε το Χριστόφορο τι μας έκανε απόψε... ούτε με τους αρβύλες δεν μπορώ να συνέλθω. τέλος πάντων μην παρεξηγήθω, είναι απολύτως ok να μη θέλει κάποιος να αποκτήσει παιδιά τουλάχιστον είναι πιο υπεύθυνο από το να αποκτήσει και συνειδητά να τα βασανίζει. εμένα πάντως είναι το μόνο που μου εύχομαι γιατί θα περνάμε τέλεια είτε οι δυο μας είτε με παρέα!

drainage είναι η λέξη που αδυνατίζει

Πέρασε μια εβδομάδα πολύ ευχάριστα αλλά βασανιστικά αργά. Δεν έγιναν πολλά αλλά αυτά που έγιναν είναι πολύ σημαντικά και πολύ καλά. Χθες προσπαθούσαν να γίνουν κι άλλα διάφορα ειδικά για να μου χαλάσουν το κέφι αλλά όχι, αυτό δεν το επιτρέπω.

Σήμερα ξύπνησα νωρίς γιατί είχα ραντεβού στη la prairie. Ο τρομερός γιατρός από το Λονδίνο μου είπε, καλό είναι να κάνεις και κανένα λεμφικό μασάζ. Είναι πασίγωνστο ότι εγώ σε τέτοια πασπατοειδή δεν λέω όχι. Τέλος πάντων, λεμφικό δεν μπορούσα να βρω την κυρία που ήθελα για να κάνω και κανόνισα ένα drainage στη λατρεμένη la prairie. Φεύγω το πρωί από το σπίτι, Χ κιλά. Κάνω το μασάζ γυρίζω ξαναβαίνω στη ζυγαριά Χ-0.5, εντυπωσιακό ε; Μη φανταστείτε κανένα μασάζ δυνατό να σου φεύγει ο τάκος απλές πιέσεις σε συγκεκριμένα σημεία από το κεφάλι ως τις πατούσες. Παίρνω πρωινό, μιλάω λίγο στο τηλέφωνο, χαζεύω, ετοιμάζομαι και πηγαίνω στη Λωζάνη για τη γνωστή βόλτα.

Ξεπατώθηκα στη βόλτα. Έψαχνα ένα φορεματάκι παραλίας και βρήκα ένα ωραίο λευκό o'neil, αλλά ένα μαύρο ολόσωμο μαγιό δεν βρήκα πουθενά, ούτε καπέλο. Πήρα όμως ένα καταπληκτικό κερί μάνγκο-παπάγια εντελώς fresh και καλοκαιρινό και ακόμα ένα από τα αγαπημένα μου poudre de riz. Δίπλα ακριβώς στα κεριά ένα κατάστημα με λευκά είδη έφερε τις αγαπημένες μου πετσετούλες της Agatha Ruiz de la Prada και πήρα δύο, μια ροζ με μαργαρίτες και μια με καρδούλες σε χρώμα σιελ-τυρκουάζ τύπου, tres a la mode είπε η κυρία :)

Ήμουν ήδη ερείπιο, με το ζόρι έσερνα τα πόδια μου. Σκέφτηκα για λίγο ποια είναι η κοντυνότερη διαδρομή προς το αυτοκίνητο και με τα πολλά έφτασα. Φυσικά, σήμερα μου την έδωσε και πάρκαρα κοντά στο παλιό μου σπίτι και όχι σε πάρκινγκ κοντά στα μαγαζιά και έτσι άρπαξα την ευκαιρία να περάσω να δω και το διαμέρισμα. Είδα λίγο αυτό που θέλω τι θέα θα έχει πως είναι απ' εξω και τέτοια. Πολύ ωραίο είναι και το θέλω οπωσδήποτε!

Ενώ λοιπόν ήμουν ερείπιο και ψόφια στην κούραση αποφασίζω να πλύνω το γιαπωνεζάκι. Το πλύσιμο του αυτοκινήτου μου έχει στοιχίσει τρομερά στην Ελβετία. Εδώ δεν έχει στα βενζινάδικα ή στα πλυντήρια πακιστανούλη που το κάνει λαμπίκο και δεν ιδρώνεις καθόλου. Εδώ καθένας πλένει το αυτοκινητάκι του μόνος εκτός και έχει σωφέρ και εγώ δεν έχω, είμαι σωφερίνα εμού του ιδιού που λέει και η Τζούλια :))

Εκεί που τον καθάριζα με την ηλεκτρική του υποσχέθηκα ότι σύντομα θα τον πάω στην Ελλάδα να ξεκουραστεί ο γλυκούλης μου και θα τον έχει ο μπαμπάς μου στα όπα όπα!

Επιτέλους, φτάνω σπίτι. Μαντέψτε τι έκανα!

Ε, φυσικά!! Ζυγίστηκα!!! Το αποτέλεσμα; Χ-0.5-1, δηλαδή 1.5 κιλό κάτω με ένα μασαζάκι και λίγα ψώνια!!! Τρομερό; Δεν ξανάγινε! Καλά τώρα, μη κολλάμε που ζυγίζομαι δέκα φορές τη μέρα. Αυτό δεν παχαίνει, δεν κοστίζει και είναι και εύκολο! Άσε που από όλες αυτές τις φορές που ανεβαίνω στη ζυγαριά κρατάω πάντα το καλύτερο νούμερο, όπως ακριβώς και οι αθλητές από τις 3 επιδόσεις κρατούν την καλύτερη, εγώ γιατί όχι δηλαδή;

Άσχετο, αλλά κάτω από μπαλκόνι μου έχει παρκάρει ένα clio, μέσα είναι ένας μπαμπάτσικος που σκοτώνει ένα τεράστιο κεμπάπ από τον Τούρκο απέναντι. Δυο χαψιές το έκανε και εξαφανίστηκε :)

Ακόμα ένα άσχετο πρέπει να κατεβάσω τα μπουκάλια στην ανακύκλωση, δεν γίνεται άλλο να τα κρατάω εδω! Πρέπει να το πάρω απόφαση, τέλος.

Το άλλο εντυπωσιακό είναι ότι δεν πεινάω καθόλου. Οι θερμίδες που παίρνω καθημερινά είναι ελάχιστες αλλά παρ΄όλα αυτά δεν νοιώθω πείνα. Ο τρομερός γιατρός λέει ότι πρέπει να τρώω 4 φορές την ημέρα και υπάρχουν μέρες που το καταφέρνω με δυσκολία. Χθες ας πούμε έφαγα μόνο 3 και σήμερα έχω φάει μόνο πρωινό ως τώρα, που σημαίνει ότι μέχρι να πάω για ύπνο πρέπει να φάω 3 φορές!!! Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω... γιατί είναι ήδη 7:20!

Εν τω μεταξύ, μίλησα στο τηλέφωνο ξανά και κουφάθηκα και δεν μπορώ να το αναλύσω παραπάνω και επίσης χάζεψα λίγο στο internet για αυτοκίνητο και το βρήκα!!! Εγώ που έλεγα ότι τα audi δεν μου αρέσουν και δεν παίρνω audi με τίποτα βρήκα audi που μου αρέσει πολύ και είναι το καινούριο Α1, το λάτρεψα κι ας μην έχει πέντε πόρτες, τι να κανουμε... c'est la vie d'artiste! Αυτό πάντως που όλο λέω 'αυτό εγώ δεν θα το κάνω ποτέ' και στο τέλος καταλήγω πάντα σε αυτό που πριν απέριπτα πρέπει να το κοιτάξω. Θα σας εξομολογηθώ το άλλο που έχω αποκλείσει... να τα φτιάξω με μαύρο γκόμενο :)))

Άντε γειά

κουβέντες και άλλα χορευτικά

Ο ινδός που κάθεται στο απέναντι γραφείο είναι βρωμερός, μιλάει δυνατά και είναι και κακάσχημος. Παρ' όλα αυτά σήμερα μάθαμε ότι έξι ολόκληρες κοπέλες έχουν δηλώσει ενδιαφέρον για αυτό το αγόρι. Αυτός, μαζί με την οικογένειά του εξετάζει τις προτάσεις και θα διαλέξουν αυτή που τους αρέσει περισσότερο. Καλά, αυτά τα πράγματα είναι ανήκουστα... μα είναι δυνατόν να κάνει την πρόταση η γυναίκα; ή τέλος πάντων η πλευρά της γυναίκας;

Είχαμε πεθάνει στο γέλιο με τον Gustavo σήμερα με τα νέα και μετά άρχισαν να λένε και οι άλλοι όλες τις ιστορίες προξενιών των ινδών και έφριξα.

Αργότερα και ενώ ετοιμάζαμε μια παρουσιάση για το καινούριο project ακούγαμε βραζιλιάνικη μουσική στο youtube. Εμένα μεταξύ άλλων μου αρέσει και ο Gilberto Gil και συγκεκριμένα το όλα τα κορίτσια της Μπαϊα, αλλά ο Gustavo έλεγε πως αυτή η μουσική είναι μόνο για τον παππού του και κατέρρεε στην καρέκλα του απογοητευμένος :)

Μετά από μια εβδομάδα ζέστης, ήλιου και χαράς σήμερα δρόσισε λιγάκι και νωρίς το βραδάκι έριξε μια μπόρα δυνατή που δεν κράτησε πολύ όμως. ο ιβίσκος είναι δυο μέρες έξω στο μπαλκόνι και φαίνεται πως του αρέσει πολύ. Έχει μεγαλώσει ήδη, έχει ζωηρέψει και έχει ομορφύνει. Αυτός είναι το αγαπημένο μου φυτό, τον έχω στα πούπουλα στην κυριολεξία.

Σήμερα στο powerplate κανονίσαμε τα επόμενα ραντεβού και αυτό σημαίνει ότι έχω ακόμα 4 φορές και μετά... θα έχει έρθει η μέρα ;)

Και επειδή είναι καλοκαίρι ακούμε βραζιλιάνικες μουσικές κι ας μην πίνουμε καϊπιρίνιες!